بحران مردانگی در واقع بحران سرمایه داری است

در ماه سپتامبر، یک دانشجوی سابق کرنل از دانشگاه و هفت عضو برادری که به گفته او به او مواد مخدر و تجاوز جنسی کرده اند شکایت کرد. کسی دستگیر نشد. فقط دو نفر اخراج شدند به گفته وکیل او، برخی از دیگران اجازه داشتند آن را جبران کنند مقاله نویسی. همه اینها باید گفت: من می فهمم که چرا عبارت “اپیدمی تنهایی مردانه” باعث می شود زنان بخواهند چشمان خود را با پنجه بیرون بیاورند.

با این حال، من کنجکاو هستم. مردان جذابیت تحصیلی مادام العمر من هستند. همچنین، آنها همه چیز را کنترل می کنند، بنابراین اگر همه آنها از عمق خارج شدند، من می خواهم بدانم. یا همانطور که لوک کنارد در کمیک درخشان خود که در فهرست کوتاه بوکر آورده است کیف مشکی: “وقتی مردان آسیب دیده پول و نفوذ داشته باشند، برای تمام دنیا مشکل است.”

کت کتاب آن را “تحقیق در بحران مردانگی” می نامد. ساندی تایمز من آن را یک مراقبه در مورد اینکه مرد بودن در حال حاضر چقدر سخت است. یکی از ابهامات آن را به‌عنوان «تسکین کمیک» از مانوسفر می‌فروشد، در حالی که دیگری می‌گوید هدف آن «مردانگی مدرن» است. حتی داوران بوکر پیش بینی کردند که همه ما در مورد آنچه او درباره مردان مدرن نوشته است بحث خواهیم کرد. برام جالب بود

و بعد خواندم کیف مشکی. این در مورد مردی است که نمی تواند اجاره خانه خود را بپردازد.

راوی یک بازیگر 37 ساله لندنی است که نامش فاش نشده است. در چند صفحه اول متوجه می‌شویم که او ماه‌هاست که کار پولی نداشته است. او از کرایه و بیشتر قبوض آب و برق خود عقب مانده است. به گفته او، “من زندگی خود را با قهوه هایی اندازه گرفته ام که از نظر فنی توانایی خرید آنها را ندارم.” او که ناامید از کار است، به یک آگهی پاسخ می دهد. یک استاد دانشگاه، دکتر بلند، به بازیگری نیاز دارد که یک ترم در پایان سخنرانی‌اش ساکت بنشیند و در یک کیف چرمی مشکی بسته شود. این پوچ و تحقیرآمیز است. همچنین به قهرمان ما، برای چند ماه، «سطحی از امنیت مالی می دهد که هرگز در زندگی بزرگسالی خود تجربه نکرده بودم». او تصمیم می گیرد کار خوبی انجام دهد. او هیجان زده است.

تقریباً بلافاصله، این چیزی بیش از یک شغل برای او است. در روزهای تعطیل، او همچنان به کیفش برمی گردد و در لندن قدم می زند. به زودی او کیف را در اتوبوس، در کافه ها، همه جا حمل می کند. او می گوید: «من زودتر از هر چیزی که هستم، یک کیف سیاه می شوم. “من بدون یک کیف سیاه چه هستم؟ بدون یک کیف سیاه، من یک فرد رقت انگیز و نامحسوس هستم که برای انجام کارها می چرخد. شرمنده.” وقتی راوی ما در حین سخنرانی دکمه‌ها را در کیفش می‌بندند، ذهنش آزاد است که سرگردان باشد، با وجود اینکه هم بازیگر و هم مرد است، زندگی پر شهرت، ثروت یا دوسر بازویی بزرگ را تصور نمی‌کند. او فانتزی های آرام و آهسته ای درباره زندگی در یک شهر سوئدی دورافتاده بازی می کند، جایی که در یک کارخانه چوب بری کار می کند، جایی که “مادرهایم از من حمایت می کنند و کمی سرگرم می شوند تا من طناب زدن را یاد بگیرم.” وحشیانه ترین فانتزی فراری او داشتن یک رئیس شایسته است. کنارد چنان کار احمقانه ای به راوی خود می دهد و متعاقباً اعتماد به نفس خود را چنان قوی می کند که کتاب به مطالعه ای استادانه در مورد شأن حضور در محل کار تبدیل می شود. کیف مشکی فراتر از یک گفتمان در مورد مردان بدبخت ما است. این حرفه ای ترین رمان سال است.

و با این حال به عنوان یک “رمان در مورد مردانگی” نامگذاری شده است. راستش کتاب است برای یک فرد تنها کنارد به زیبایی از انزوای شخصیتش و تلاش او برای برقراری ارتباط با اطرافیانش می نویسد. همانطور که او در مورد پدر و مادرش می گوید: “منظورم این است که بگویم متشکرم. انگلیسی ها چنان سوء ظن عمیقی به عدم صداقت دارند که ما اغلب از قدردانی به کلی چشم پوشی می کنیم. ممکن است تمام زندگی خود را بدون ابراز حتی یک احساس ادامه دهید، در صورتی که چنین فکر نمی کردید.” مرد تنهاست

اما نمی‌دانم که آیا یک عنصر بازاریابی نیز وجود دارد: تنهایی مردانه همینطور است ج در حال حاضر بحران مردانگی تازه و پر سر و صدا است. “بحران اجاره” قدیمی و خسته کننده است. این بیشتر است سرگرمی صحبت از گیج شدن مردان به جای صحبت از الیگارشی. اما من نگرانم که تلاش برای پوشاندن بحران سرمایه داری با بحران مردانگی به نفع همین الیگارش ها باشد. اگر بخواهیم در مورد نیاز مردان صحبت کنیم، نمی‌توانیم از آنچه در حال حاضر ارائه می‌شود اجتناب کنیم.

من انگلیسی نیستم، مرد نیستم، بازیگر نیستم، و هیچ علاقه ای به حمل یک کیف چرمی مشکی، چه حرفه ای و چه غیر از این، ندارم. اما من در آمریکا زندگی می‌کنم، جایی که «مردانگی» به عنوان یک گفتگوی سیاسی مورد انتقاد قرار می‌گیرد. طرح ماگا برای مردان، ذات‌گرایی جنسیتی است: بقیه کوچک‌تر می‌شوند، بنابراین مردان فضایی برای «مرد» شدن دوباره دارند. جی دی ونس برای هر فرزند 9000 دلار فقط برای زوج های متاهل می خواهد. بنیاد هریتیج از RFK جونیور خواست که قرص های ضد بارداری مصرف کند، به این دلیل که استروژن موجود در آب باعث دختر شدن ماهی های نر می شود و همچنین به طور بالقوه کاری برای پسران ما انجام می دهد (???). راه حل جاش هاولی برای مردان – که در کتاب دردناک او آمده است، مردانگی– مطالعه کتاب مقدس، ازدواج زودهنگام، و مطلقاً هیچ پورنو یا بازی های ویدیویی را تجویز نمی کند. هیچ کدام!! به قول وزیر دفاع پیت هگزث: “ما بیداری و ضعف را پشت سر می گذاریم. دیگر هیچ ضمایری وجود ندارد. دیگر خبری از شیدایی تغییرات آب و هوایی نیست. دیگر نیازی به واکسن اضطراری نیست. دیگر خبری از لباس پوشیدن نیست، ما با این مزخرفات تمام شده ایم.” نکته اصلی این است که مردانگی یک کمیت ثابت است. بازیگران بد – زنان، دموکرات‌ها، بچه‌های ترنس، مهاجران، فمینیست‌ها، رزی اودانل، و غیره – آن را از بین می‌برند، و میهن پرستان واقعی باید برای آن مبارزه کنند.

کل فرضیه نه تنها توهین آمیز، بلکه اشتباه است. مشکل من دو طرفه اول: این فرض که نیازهای مردان با مردانگی آنها مرتبط است. من نمی دانم مرد بودن چگونه است، اما می دانم که زن بودن چگونه است. تعداد کمی از نیازهای من مختص جنسیت من است. من به غذا نیاز دارم من به بیمه سلامت نیاز دارم من به مسکن مقرون به صرفه نیاز دارم. من به مهدکودک دخترم نیاز دارم تا از ساختن تعطیلات جعلی برای لغو مدرسه جلوگیری کند (بدون توهین). و البته گاهی اوقات نیاز به تامپون دارم. اما اگر قرار باشد بین بیمه درمانی و تامپون یکی را انتخاب کنم، بیمه درمانی را انتخاب می کنم. من همیشه می توانم شلوار جین مشکی یا حتی بهتر از یک کیف چرمی مشکی بپوشم. منظور من این نیست که بگویم حوزه‌های مختلف نیازهای متفاوتی ندارند، اما کاهش نیازهای افراد به جمعیت‌شناختی‌شان، مشکلات اقتصادی بسیار جهانی‌تری را مبهم می‌کند.

دوم – و مهمتر از آن – این تصمیمات درباره «مردانگی» بار را از دوش صاحبان قدرت و بر روی افراد می‌برد. بچه ها متأسفم، ما هیچ راه حل سیاسی برای شما نداریم، زیرا نمی توانیم مالیات دوستان ثروتمند خود را افزایش دهیم، اما آیا تا به حال به این فکر کرده اید که جوانتر ازدواج کنید؟ آیا بیشتر دعا می کنیم؟ همسرت رو تو خونه نگه میداری تا تحت الشعاع قرارت نگیره؟ بچه داری؟ رها کردن پورن؟ آیا تستوسترون خود را چک می کنید؟

در مقابل، راوی کنارد هیچ یک از اینها را انجام نمی دهد. آنچه در زندگی او کم است، «مردانگی» نیست، بلکه منبع درآمدی پایدار و کامل است. و اعداد نشان می دهد که او تنها نیست. در سال 1983، از هر چهار مرد کارگر، یک نفر عضو اتحادیه بود. امروز یک در ده است. به گفته مؤسسه سیاست اقتصادی، تا سال 2010، نفتا تقریباً 700000 شغل برای ایالات متحده هزینه داشت که بیشتر آنها در بخش تولید بودند: حوزه ای که 71 درصد آن مرد است. در پاسخ، ترامپ NAFTA 2.0 را انجام داد، به اضافه تعرفه‌هایی که هیچ‌کس انتظار نداشت کارخانه‌ها را بازگرداند. و نسخه بعدی از دست دادن شغل (AI) با حمایت دولت احتمالاً گسترده تر خواهد بود. داریو آمودی، مدیرعامل Anthropic اخیراً به Axios گفت که هوش مصنوعی می‌تواند بیکاری را تا 20 درصد افزایش دهد و سپس به ساخت آن بازگشت. با این حال، مقررات فدرال هوش مصنوعی را ندیده ایم. ما در دنیایی زندگی می کنیم که مشاغل خوب و درآمدهای قابل اعتماد به طور فزاینده ای دور از دسترس هستند. یا، همانطور که راوی ما می گوید: “زندگی با ناامیدی آرام برای نسل من یک رویای غیرممکن است… ما چیزی جز مسکن مقرون به صرفه را نمی خواهیم که در آن شکست بخوریم.”

همه را تحت تأثیر قرار می دهد، اما مردان زیر چتر «همه» قرار می گیرند. منظور من این نیست که بگویم مردان بیش از دیگران در برابر اقتصاد بد آسیب پذیر هستند (همه شواهد خلاف این را نشان می دهد). اما من درک می کنم که چرا می توان بحران سرمایه داری را با بحران مردانگی مرتبط کرد. وقتی قهرمان ما دلایلی را فهرست می‌کند که چرا خود را «انسان» نمی‌داند، یکی از آیتم‌ها می‌گوید: «من پولی ندارم که درباره‌اش حرف بزنم، اساساً خراب شده‌ام». قابل توجه است که وقتی مردی بیکار است، این مردانگی اوست که زیر سوال می رود. چرا بیکاری تماماً به تستوسترون مربوط می شود و نه نظم جهانی سرمایه داری متاخر که در آن 0.1 درصد برتر مالک ساختمانی هستند که اجاره می کنید، شرکتی که شما را اخراج کرده است و هوش مصنوعی که در حال حاضر برای جایگزینی شما آموزش دیده است؟ من فقط تعجب می کنم.

شاید آنچه مردان به آن نیاز دارند همان چیزی باشد که کنارد به راوی خود ارائه می دهد. او از کمبود مردانگی یا فراوانی فمینیسم رنج نمی برد. او از نبود کار معنادار رنج می برد. حفاظت از شغل جبرانی که به او احساس ارزشمندی می کند. ما در مورد این که چگونه “هیچ کس دیگر نمی خواهد کار کند” (چیزی که مردم حداقل از دهه 1800 می گویند) زیاد می شنویم، اما واقعیت این است که هیچ کس نمی خواهد در یک شغل بن بست و کم درآمد کار کند که به بیمه درمانی او گره خورده است و هر لحظه ممکن است ناپدید شود. تمام هدف اتحادیه ها این است: حفاظت از کار خوب ارزش دارد. برای مردان و برای همه.

ویژگی سمی من این است که اگر به اندازه کافی در مورد بحران مردانگی مطالعه کنم، واقعاً برای مردان متاسفم. من هم با راوی کنارد همدردی کردم. راوی کنارد مردی است که در بحران است – اما نه به این دلیل که استروژن در آب وجود دارد. زیرا او شغل مناسبی ندارد. هنگامی که او یکی، هر چند پوچ، به دست آورد، بحران هویت او برطرف می شود.

صحبت در مورد بحران مردانگی آسانتر از بحران سرمایه داری است، زیرا نیازی به اقدام چندانی ندارد. هیچ کس نباید حقوق و دستمزد را افزایش دهد یا یک شرکت هوش مصنوعی را که اتفاقا بودجه سالن رقص شما را تامین کرده است، تنظیم کند. و اقداماتی که خواستار آن است – نگه داشتن زنان در خانه، محدود کردن آزادی باروری، ممنوعیت مراقبت های تایید کننده جنسیت – به خوبی با کارهایی که رهبران ما می خواستند انجام دهند، مطابقت دارد. خیلی مفیده، میبینم اونجا چیکار کردی اما تشخیص اینکه کنارد چه می کند دشوارتر است کیف مشکی: شاید بالاخره بحران مردانگی وجود نداشته باشد. شاید فقط یک بحران سرمایه داری وجود داشته باشد که آنقدر بد شده است که اکنون برای مردان آمده است. مردان برای بیرون راندن از رختکن نیازی به تزریق تستوسترون یا یک بچه ترنس در فاصله 2000 مایلی ندارند. آنها به یک اتحادیه و حداقل دستمزد بالاتر نیاز دارند. این به همه ما کمک خواهد کرد.

به هر حال، این یک خواندن عالی است. امیدوارم کنارد برنده بوکر شود. مردان واقعاً می توانستند از برد استفاده کنند.