مقاومت خود را بخوانید: مصاحبه با دانیل پنا در مورد نحوه نگاه کردن به دور

من از زمانی که دانیل پنا برنده جایزه پوشکارت 2016 شد و بعداً در مجله ادبی ما منتشر شد، طرفدار کارهای دانیل پنا بودم. آرکتوروس. وقتی اولین رمانش بود با او مصاحبه کردم، بام، در سال 2018 منتشر شد. ما بالاخره در سال 2022 در AWP در سیاتل، جایی که با هم ناهار خوردیم، ملاقات کردیم و فهمیدم که او نه تنها یک نویسنده باهوش و با استعداد است، بلکه فردی پر جنب و جوش و سرشار از انرژی و مهربانی است. بنابراین مجموعه مقالات جدید او، چگونه به دور نگاه کنیم: در مورد ظلم آمریکایی و امتناع از رفتن، در بالای لیست شخصی من از مورد انتظارترین کتاب های سال 2026 قرار گرفت.
“چشم سفید با یک ضربه قهوه ای به چه چیزی نیاز دارد؟ و تمایل به ایجاد و جذب آن از کجا می آید؟” اینها سوالات اصلی پنیا هستند چگونه به دور نگاه کنیم. به همان اندازه که محتوای کتاب بسیار مهم است، به همان اندازه زیبا ساخته شده است، با نثر سبکی که هم در سطح جمله و هم در قوس فردی هر مقاله چشمگیر است. دیدگاه پنیا در سراسر کتاب تغییر میکند، بنابراین در حالی که این مقالات از روایت شخصی استفاده میکنند، گزارشها و نقد فرهنگی را نیز در هم میپیچند و به خوانندگان پیوندی گسترده و پرطنین ارائه میدهند. این کتابی است، اگر بخواهید چرندیش را بهانه کنید، دور زدن از آن سخت است.
ما در عصری زندگی میکنیم که اطلاعات مربوط به بیعدالتیهای اطراف ما در زمان واقعی و در کف دست ماست: سرفصلها و ویدئوهای وحشیانه از شکنجه و کشته شدن افراد توسط افراد صاحب قدرت – کودکانی که توسط ICE ربوده شدهاند در حالی که خانوادههایشان به دنبال مراقبت پزشکی هستند یا در راه خانه از مدرسه هستند – شواهد زیادی از اقدامات خشونتآمیز و غیرانسانی دولت ما در دست است. مردم این مقالات، داستان ها و تصاویر را مصرف می کنند – و بعد چه؟ موافق باشید که چنین اقداماتی ظالمانه هستند، شاید طوماری را امضا کنید و سپس به ارسال سلفی از آنها در حال نوشیدن لاته ادویه کدو تنبل بازگردید… به عبارت دیگر، به دور نگاه کنید. کتاب پنیا ما را وادار میکند تا نگاهی دقیق به پویایی افراد سفیدپوست که آسیبهای وحشیانهای به بدنهای قهوهای و سیاه وارد میکنند بیندازیم. همچنین رضایت ما را زیر سوال می برد زیرا تا زمانی که به آنها نگاه نکنیم نمی توانیم سیستم ها را تغییر دهیم. شناسایی و گزارش اولین گام حیاتی است. چگونه به دور نگاه کنیم همیشه خواندن آسان نیست. سالها بی عدالتی و آسیب را توصیف می کند، اما خواندنی مهم است.
راشل لئون
به عنوان کسی که برای اولین بار داستان شما را خوانده است، می خواهم با صحبت در مورد ژانر شروع کنم. من که حدود یک دهه کار شما را دنبال کردم، زمانی را به یاد می آورم که برای اولین بار شروع به انتشار مقاله کردید. من کنجکاو هستم که آیا گرایش شما به نوشتن بیشتر غیرداستانی پاسخی به وضعیت نگران کننده فزاینده این کشور است؟ من نمی گویم لزوما بدتر شده است، اما اکنون با افزایش بی عدالتی های مستند شده در رسانه های اجتماعی و مواردی از این دست، آشکارتر شده است… آیا این موضوع بر آنچه که می خواهید درباره آن بنویسید تأثیر گذاشته است؟
دانیل پنیا
من عاشق این سوال هستم! آیا واقعاً یک دهه گذشته است؟ وای – این همه را در چشم انداز قرار می دهد. کاملا حق با شماست. غیرداستانی من عمدتاً واکنشی بود به فروپاشی جهان: بیحقوقی آمریکا. ناپدید شدن همسایگان از طریق بازداشت یا تبعید. کووید[-19] و عواقب این موارد من فقط چیزهای زیادی در مورد این دوران برای گفتن داشتم. جیمز بالدوین تأثیر زیادی روی من داشت. من همیشه دوست داشتم که او بتواند رمان ها و مقالاتی را در فهرست های مختلف بنویسد و در عین حال با پرسش های بزرگ زمان خود تعامل داشته باشد.
من در دهه گذشته داستان های زیادی خوانده و تدریس کرده ام (و حتی رمانی نوشته ام که در حال اصلاح آن هستم). من از برخی از این کاردستیها در داستانهای غیرداستانیام استفاده میکنم—به طور خاص در مورد ریسکها و حرکت روایی فکر میکنم. چرا چیزی برای من مهم است؟ چه چیزی آن را به موقع می کند؟ در حین نوشتن داستان های غیرداستانی، به این سوالات بسیار فکر می کنم. من فقط یک فوریت دارم که در حال حاضر غیرداستانی بنویسم. برخی از این مقالات در چگونه به دور نگاه کنیم زمانی که بیرون آمدند به طور کامل شکل گرفتند (من سال هاست به آنها فکر می کنم). دیگران کمی مقاومت کردند، اما ماجراجویی برای من در گره گشایی آنها بود، که طرز فکر من را در مورد جهان تغییر داد. فکر می کنم این چیزی است که بیشتر از همه در داستان های غیرداستانی دوست دارم. حقیقت تمایل دارد شما را با هر چیزی که در زیر آن قرار دارد غافلگیر کند. اگر بتوانید از وظیفهای که من در مقاله آن را «راوی بزرگ» مینامم دور شوید، حقیقت راهی برای مخدوش کردن همه چیزهایی که فکر میکردید در مورد جهان میدانید، خواهد داشت.
راشل لئون
من می خواهم در مورد خود نوشته صحبت کنم زیرا چگونه به دور نگاه کنیم به طرز خیره کننده ای ادبی است من کتابهای غیرداستانی قوی خواندهام که به موضوعات مهم عدالت اجتماعی میپردازند که لزوماً در سطح حرفهای برجسته نیستند، اما کتاب شما واقعاً اینطور است. تغییر دیدگاه، ساختار برخی از مقالات، کار در سطح جمله… این باعث می شود به نظری فکر کنم که درباره ادبیات به عنوان وسیله ای برای مبارزه با ظلم شنیدم و اینکه چگونه پیشه و صنعت ابزاری است که آن را به کار می اندازد. بنابراین در حالی که فکر میکردم این مصاحبه را بر روی محتوا متمرکز کنم، باید در مورد هنر نیز بپرسم زیرا این کتاب چقدر عالی نوشته شده است. آیا شما آن را این گونه می بینید؟ گویی کلمات به تنهایی همیشه کافی نیستند، که برای مبارزه با ظلم، باید مراقب باشیم که چگونه آنها را برای حداکثر تأثیرگذاری بسازیم؟
دانیل پنیا
اوه وای – من واقعاً آن نقل قول را دوست دارم! من خیلی سخت کار کردم تا این مقالات را در سطح خطی فشرده کنم. این یک لذت واقعی است وقتی [someone] قدردانی از این کار در پیش نویس نهایی، متوجه شدم که برخی از این مقالات نوعی کپسول زمان هستند. به عنوان مصنوعات دورانی که در آن نوشته شده اند. و نوشته همه قهرمانان من مثل بالدوین، [Ta-Nehisi] کوتس و [Gloria] انزلدوا (در میان دیگران) واقعاً برایم جالب بود که در حقیقت خام زیبایی واقعی وجود دارد. و مهم است که حقیقت را تار نکنید. آشکار کردن آن ترسناک است، اما لازم است. این هم یک موضوع مهارت است (چگونه این کار را به روشی هنرمندانه انجام دهیم)، اما به همان اندازه اغلب فکر می کنم که آیا موضوع شجاعت نیست: آیا آنقدر به این چیز اعتقاد دارم که حاضرم آن را فاش کنم؟ که من نمی خواهم آن را با زبان کمتر از کامل ابری کنم؟ من خودم را در پیش نویس نهایی دیدم که به عقب برگشتم و از خودم زیاد پرسیدم، آیا این دقیقاً همان چیزی است که شما در ذهن داشتید؟ اگه نبود درستش کردم بعد از اینکه درستش کردم، همیشه سعی میکردم به عقب برگردم و آن را سادهتر کنم، بهگونهای که نویسنده ناپدید شد و حقیقت همان چیزی بود که در صفحه بود که فضا را اشغال میکرد. فکر میکنم بهعنوان یک فرد در جهان، بهطور کلی کمتر از نویسندهای در این صفحه شجاع هستم. خوبی نوشتن این است که از طریق پیش نویس های متعدد، فرصت های متعددی برای خودنمایی و جسور بودن به دست می آوریم. در سطح صنایع دستی، متوجه شدم که فقط باید یک روز شجاع باشم.
راشل لئون
چیز دیگری که من در مورد کتاب تحسین کردم این است که چگونه روایت شخصی، روزنامه نگاری و نقد فرهنگی را با هم ترکیب می کند. شما این احساس را دارید که باید تحقیقات قابل توجهی برای این کتاب انجام داده باشید، و این تحقیق به موضوعات بسیار سنگینی مانند جنایات نفرت، لینچ، اردوگاه های بازداشت و تروریسم تحمیل شده توسط ICE می پردازد. اما من همچنین متوجه شدم که به نظر می رسد شما خواننده را در نظر می گیرید – حتی به آن اهمیت می دهید – زیرا لحظات سبک تری را درج می کنید، مانند مقاله ای با عنوان “لذت دوچرخه سواری در شب”. آیا من درست می گویم که این چیزی است که در هنگام جمع آوری این کتاب به آن فکر می کردید؟ همچنین نمیدانم آیا میتوانید از نقش مراقبت و جستجوی لحظههای سبکباری در مبارزه با ظلم صحبت کنید؟
دانیل پنیا
فرانک مک کورت یکی از نویسندگان مورد علاقه من در تمام دوران است. فکر میکنم خواندن اولیه من از آثار او – و همچنین آثار بسیاری از نویسندگان ایرلندی – تأثیر زیادی بر من به عنوان یک نویسنده نوپا داشت. مک کورت همیشه با این ایده مینوشت که درست در کنار سنگینی زندگی همیشه یک چیز طنز در پسزمینه وجود دارد و آن بخش از طنز انسانیت ماست. بهعلاوه، دیکنز این را نیز میدانست (او گرایش روایی را «بیکن طرحدار» نامید). اما طنز سنگین همیشه به طرز باورنکردنی زنده و پویا در صفحه احساس می شد. شما می توانید این را در محل کار ببینید خاکستر آنجلا. فیلم بخشی از آن را به تصویر کشید. اما کتاب مک کورت، هر چند سنگین بود، واقعاً خنده دار است. و بین نامه های ایرلندی و نامه های مکزیکی (و MexAm Letters) به طور کلی همدلی زیادی وجود دارد – یک رگه قوی کاتولیک در تاریخ های مربوطه ما. ما مردمی مستعمره بودیم. و غیره. به هر حال، این روند روایی همیشه در من طنین انداز بوده است، و احساس میکردم که لنز درستی است که میتوانم از طریق آن، مثلاً، برخی از لحظههای سبکسرایی در داستان دیگو را در کتاب، در حالی که او زندگی و پدری پس از تبعید را دنبال میکرد، آشکار کنم. داستان او، به ویژه، می تواند در یک فهرست سنگین نوشته شود. اما برای او (یا خواننده) نیز منصفانه نیست که یک انسان پیچیده را به این شکل معرفی کند. به خصوص فردی به پیچیدگی دیگو، که در زندگی واقعی در واقع یک فرد بسیار بامزه است. به عنوان مثال، او از نحوه نگرش روزنامه نگاران سفیدپوست به او و مکزیک و نوشتن به طور گسترده آگاه بود. او با شرکت تی شرت خود (F*ck La Migra) و این تور شیطانی که ایجاد کرد، توانست از این دیدگاه ضروری به نفع خود استفاده کند. [in order] به خبرنگاران اصلی مطبوعات مکزیک تخیل خود را بدهند (یعنی مکزیکی جعلی؛ مکزیکی که قبل از رسیدن به آنجا در ذهن خود داشتند).
حق با شماست، با توجه به اینکه من در حین نوشتن کتاب خیلی به بیهودگی فکر کردم. در مجموع، قوس کتاب از سنگینی ناپدید شدن تا سبک زندگی اساساً تجسم است. فکر می کنم این یکی از بحث های اصلی کتاب باشد. بخشی از امتناع از ناپدید شدن، امتناع از فرو افتادن در یک داستان آسیب زا است.
راشل لئون
این کتاب سوالات زیادی را مطرح می کند که پاسخ آسانی ندارند. یا حداقل راحت نیست. این باعث میشود به این فکر کنم که چند مقاله درباره این که کلمه «انشا» به معنای «تلاش کردن» است صحبت میکنند، که یک مقاله لزوماً به دنبال یافتن پاسخ نیست، بلکه تلاش برای جستجوی آنها است. با این حال، نمیدانم که آیا نوشتن این مقالات به شما کمک کرده است که حداقل برای خودتان پاسخهایی پیدا کنید؟
دانیل پنیا
این یک سوال عالی است. فکر میکنم نوشتن این کتاب به من کمک کرد تا به سوالاتی که مدتها در آن فکر میکردم، پاسخهای ظریفی پیدا کنم. بحث اصلی کتاب این است که ما از طریق خشونت در لایه های شهروندی و تعلق آمریکایی ها مستقر شده ایم. از نظر تاریخی، اگر در مورد بازسازی و دوران جیم کرو در آمریکا مطالعه کنیم، می دانیم که این درست است. اما اینکه دقیقاً چگونه این اتفاق میافتد، و روندی که طی آن ما چشمانمان را از ظلمهای روزمره زندگی روزمره در آمریکا دور میکنیم، برای من واقعاً چشمنواز بود. به عنوان مثال، در کتاب، فصلی به نام «جسد گمشده» وجود دارد که در آن با تیراندازی روبرو میشوم که در آن زمان نمیدانستم تیرانداز است، اما چند روز بعد در یک سالن سینما در لافایت، لوئیزیانا تیراندازی دستهجمعی انجام داد. اگر تا به حال در طرف دیگر اسلحه بوده اید، به طرز وحشتناکی شبیه به اخراج شدن برای چیزی بیهوده آنلاین است. شما از یک شخص سه بعدی به یک شی مسطح می شوید. مثل آدمهایی که هیچ تفاوتهای ظریف یا پیشینهای ندارند یا نمیگویند چه بلایی سرشان میآید. و در حین نوشتن این مقالات، برای اولین بار این دو مورد را در ذهنم به هم وصل کردم. این به من و سردبیرم داد [the book’s] زیرنویس فکر می کنم دلتنگی برای کسی و درخواست از او ناپدید شدن از همان نقطه قلب است. و پس از دیدن جهان از آن دریچه – و فکر کردن به آن در ظرفیت شهروندی – نمیتوانستم به تمام راههایی که در زندگیام گم شدهام (یا میخواستم ناپدید شوم) فکر نکنم. و روشی که جنبه اصلی زندگی موضوعاتی بود که من درباره آنها نوشتم.
برای من اینگونه بود که وارد قوس روایی کتاب شدم. من فقط از ناپدید شدن امتناع می کنم. و حتی اگر رفته باشم، در ابرداده های زمین هستم. از نظر تاریخی، این در مکانی مانند تگزاس صادق بوده است.
راشل لئون
بیایید در مورد چگونگی چشم پوشی از ظلم صحبت کنیم. شما در مورد این صحبت می کنید که چگونه ما به همان سرعتی که به آن خیره می شویم به دور نگاه می کنیم و خوردن ظلم ما را از شوک آن تلقیح می کند. و اینکه چگونه، در نهایت، توانایی نگاه کردن به دور، اساسا یک انگیزه سفید است. با این حال کتاب نامیده می شود چگونه به دور نگاه کنیم– کاری که کم و بیش ادعا می کنید مردم به راحتی انجام می دهند. آیا می توانید در مورد عنوان و ایده دوری از انسانیت و ظلم صحبت کنید؟
دانیل پنیا
عنوان مبهم است: این هم یک سوال (چگونه به دور نگاه کنیم؟) است که از بخش دردناک جذابیت کتاب صحبت می کند، اما همچنین مراقبه ای است در مورد روندی که طی آن از رنج دیگران دور می شویم. به این ترتیب، به نوعی مانند یک کتابچه راهنمای کاربر است – در اینجا نحوه انجام این کار آمده است. و مقالات تنها جنبههایی از سوالی هستند که از زمان سوزان سونتاگ، سالها مرا آزار میدهند. او در آخرین کتابش می پرسد: با درد دیگران چه نیازی داریم؟ من فکر می کنم او در طول زندگی حرفه ای خود این سوال را می پرسید. به خصوص در کتاب های عکاسی او. اما در این لحظه آمریکایی، من روی بخش جذاب و دردناک آن متمرکز بودم – مثلاً مجبور کردن مردم برای کاهش سرعت و خیره شدن به یک ماشین خراب.
به نقل از ترامپ، به نظر می رسید که عناصر راست افراطی جامعه با ظلم گاه به گاه نسبت به کسانی که آنها را “دشمن درون” می دانستند، کنار آمدند. و این ظلم هم راهبردی به نظر می رسید، اما روایتی از ناتوانی را نیز منعکس می کرد که به نظر من طعنه آمیز بود. آنها کسانی بودند که در مکان هایی مانند مینیاپولیس، لس آنجلس یا شیکاگو (هم علیه شهروندان و هم علیه شهروندان) ظلم کردند. ترامپ اغلب به این ایده اشاره می کند که جهان به «ما» می خندد. بنابراین، در این کتاب، من در مورد این روایت از ناتوانی به عنوان پیش نیاز خشونت کنجکاو بودم.
بنویسید چگونه به دور نگاه کنیم که ناتوانی سفید، بی گناهی سفیدپوست را ایجاد می کند، که پیش شرط خشونت سفیدپوستان است. ما فکر میکنیم این سطح از ظلم در آمریکا جدید است، اما شما میتوانید خطی از دوران مدرن به لفاظی Manifest Destiny و توجیه نسلکشی علیه مردم بومی ترسیم کنید، و این تقریباً همان لفاظی است. از قضا، این شعارهای روشنگری است که اکنون به دنبال تخریب ارکان اساسی جامعه است که (در دیدگاه راست افراطی) دیگر از نظر جامعه شناختی به برتری سفیدپوستان خدمت نمی کند. دانشگاه، مطبوعات و… در ذهن آنها همه اینها باید برچیده شود.
راشل لئون
امیدوارید خوانندگان چه چیزی را از این کتاب بگیرند؟ و شاید برای گروههای مختلف خوانندگان متفاوت باشد – خوانندگان سفیدپوست، خوانندگان غیرسفیدپوست، فعالان، کسانی که دیگر درگیر مدنی نیستند…؟
دانیل پنیا
چگونه به دور نگاه کنیم به نظر سنگین می رسد، اما قسم می خورم که در واقع یک کتاب الهام بخش است! باور کنید یا نه، بعد از تمام شدن کتاب، خیلی امید دارم. هر بار که از من در مورد امید در تور کتاب تا کنون پرسیده می شود به این خط از بالدوین فکر می کنم. بالدوین گفت: “من نمی توانم ناامیدی را تحمل کنم… شما نمی توانید به بچه ها بگویید هیچ امیدی وجود ندارد.” برای این منظور، ایدهای از وینتون مارسالیس، نوازنده بزرگ جاز را به یاد میآورم، که زمانی گفته بود که تحمل انسانی ما برای فاشیسم زیاد نیست. خلق چیزی زیبا فراتر از تصورات فاشیستی است. و مردم ذاتاً فقط می خواهند خلق کنند. به همین دلیل، شما می توانید به هر تعداد از مکان هایی که فاشیسم در تاریخ فتح کرده است بروید – برلین، توکیو، رم – و مردم فراتر از آنها حرکت کرده اند. مردم هنوز در خیابان ها معاشقه می کنند. آنها هنوز با یکی از دوستانشان قهوه می نوشند. بچه ها در پارک ها بازی می کنند. این در نهایت تقطیر است چگونه به دور نگاه کنیم. فصل آخر، نامه ای از هیوستون، سعی در بیان این موضوع دارد. چه کسی بهتر از مردمی که هنوز به آن اعتقاد دارند، آمریکا را از دست خود نجات دهد؟

چگونه به دور نگاه کنیم: در مورد ظلم آمریکایی و امتناع از رفتن
توسط دانیل پنا
یک دنیا
منتشر شد 6 اکتبر 2026



