وقتی برای اولین بار با نوشته زک جونز روبرو شدم که در سقف یک میله غواصی در تورنتو برای شعرخوانی فشرده شده بود، آثار او فضای کوچکی را به چیزی شبیه به کوهپایه‌های آپالاچی گسترش داد که به یاد داشتم در طول دوران رشدم در ایالات متحده در آن ماندگار بودم. بعد از آن تعجب نکردم که متوجه شدم من و جونز یک نقطه اصلی آمریکایی داریم، هر دوی ما اکنون در کانادا زندگی می کنیم و همیشه یک چشم به مکان عجیبی که ما را بزرگ کرده است برمی گردیم. این کنار هم قرار گرفتن جغرافیای روانی من را به کار جونز کشاند، جایی که برعکس، صدا و سبکی را یافتم که غرض ورزی می‌تابید، که توسط انرژی اکتشافی که صحنه‌ای را به تصویری بی‌نقص القا می‌کند، نه با پرسیدن «چی»، بلکه «چرا» به پایین صفحه هدایت می‌شود. نثر جونز چه درگیر او باشد و چه در حال برقراری ارتباط، غرق در حس مکان است، تسلط بر تمام نکات جزئی فراحسی که منظره را به یک محیط و یک شخصیت بزرگ تبدیل می کند. این ویژگی شخصیت-مکان در نوشته جونز به طور کامل در اولین رمان پر انرژی او بررسی شده است. فانتزی گپکه به دنبال تراژدی خانواده‌ای پراکنده در حومه‌های آپالاچی ویرجینیا، کارولینای شمالی و ویرجینیای غربی است که در برابر نیروهای همگرای ملی‌گرایی سفیدپوست و شور مذهبی منحصربه‌فرد آمریکایی آسیب‌پذیر شده است.
شخصیت‌های رمان در گفتگوی مداوم با مکان‌هایی هستند که در آنها خود را در برابر محاصره‌ای، واقعی یا خیالی، سرگردان یا متوقف یا در بند می‌بینند. در اعماق کوه‌ها، گریس، مادربزرگ کاریزماتیک خانواده، بهشت خود را از خاکستر بسیاری از رویاهای آمریکایی می‌سازد، در حالی که دخترش، جین، در دامنه‌های غرب کارولینای شمالی گیر افتاده است و با سرطان و محکومیت مداوم جامعه خود زندگی می‌کند. در این دوگانگی قله‌ها و دره‌ها، رهایی و لعنت، پسران جین، دالتون و مسیحا، عنصر حرکتی را معرفی می‌کنند که رمان را به حماسه تبدیل می‌کند. مسیحا، شاید به درستی، از کوهپایه ها به قله کوه بالا می رود، و مسیر بسیاری از مردان جوان تأثیرپذیر را دنبال می کند که خود را در زمین های پست می بینند که به بالا نگاه می کنند و در شگفتند که چرا. از سوی دیگر، دالتون در یک اودیسه غم انگیز در میان آپالاش ها پراکنده می شود، قهرمان “اما منصفانه” که از خط مقدم رها شده و با اسطوره ای روبه رو می شود که نمی تواند با او برابری کند. در زمین‌های پست حومه‌ای، در میان کوه‌های پوشیده از مه، در پایین دره‌هایی که توسط بیل‌ها حک شده‌اند، مکان‌ها فانتزی گپ باعث می شود ما، بدخیم و الهی، بپریم و خواستار رسیدگی باشیم.
+
جک اوگریدی: در مورد نقش مکان در اطلاع رسانی یا تأثیرگذاری بر ارائه و قوس های همه شخصیت های مختلف رمان چه احساسی دارید؟
زک جونز: من یک فلسفه هنر و همچنین یک فلسفه شخصیت دارم که به شخصیت‌پردازی‌ها در هر چیزی که می‌نویسم و بسیاری از چیزهایی که می‌خوانم نیز اطلاع می‌دهد، زیرا بسیاری از آنچه که خواننده می‌بیند نه تنها از آنچه می‌داند، بلکه از آنچه در متن و در متن به او ارائه می‌شود، آگاه می‌شود. بنابراین، در فرآیند شخصیت پردازی دو مرحله وجود دارد. اولیه و سپس در حال انجام است. و من معتقدم که در مرحله اولیه شخصیت پردازی، در حین نوشتن، بسیاری از چیزهایی که به خواننده ارائه می دهید و بسیاری از چیزهایی که به عنوان یک شخصیت، به عنوان متغیری در طرح داستان یا در مجموعه موقعیت ها و شرایطی که برای ساختن یک داستان به وجود می آیند، کارت سفید است. شما می توانید هر نوع شخصیتی را که بخواهید بسازید. همانطور که گفته شد، شما باید در مورد نحوه ارتباط آنها با مکان و زمینه محیط خود، خواه محیط اجتماعی، محیط طبقاتی، آنچه می بینند و می پذیرند، تصمیم بگیرید. و برخی از آنها قبلاً توسعه یافته اند، می دانید، از ابتدا.
جو: این ارتباط واقعا با یک خط در داستان شخصیت مسیحا برای من متبلور شد. زمانی است که او در Fancy Gap در کوهستان است، و شما این لحظه را دارید که ما شروع به دیدن تغییر در او می کنیم، و این توصیف بسیار غنی از کل مکان، محیط، و همچنین نحوه زندگی مردم در آن وجود دارد، و سپس این جمله وجود دارد، “مسیح، من همه اینها را تماشا کردم و اجازه دادم که او شود.” بنابراین، این روند تبدیل شدن یک مکان به کسی، تبدیل شدن کسی به مکان، آیا می توانید آن را گسترش دهید؟
ZJ: ما یک بچه در مسیح داریم که اهل جنوب عمیق است و ظاهراً با قرار گرفتن در معرض بسیاری از چیزهایی که ما در سراسر جهان می‌دانیم تجربه جنوبی است، یعنی تجربه آمریکای جنوبی، بزرگ شده است. اما پس از آن در شخصیت پردازی در حال انجام، مرحله توسعه آن، او لزوماً باید از آنچه می بیند مطلع شود، و برخی از آن ها کاملاً خاص هستند. و بنابراین در کوهستان، در این تغییر در جغرافیای روانی از چیزی که بیشتر مبتنی بر دوران کودکی، خانگی و سرپناه است، در معرض ترکیبی بدون فیلتر و منحصر به فرد از عوامل محیطی قرار می گیرد. بسیار منحصر به فرد، نه تنها برای این داستان، بلکه برای زندگی روستایی آپالاچی آمریکا. به روشی خاص کدگذاری شده است، بدیهی است که انواع مختلفی از این وجود دارد، اما این نوعی هرج و مرج وحشی، جنگلی و آزاد است که در بسیاری از رسانه‌های پرطرفدار نشان داده می‌شود، و نحوه‌ی دیدن ما از جهان آپالاش را نشان می‌دهد. و آنچه من سعی کردم در اینجا به آن برسم این است که حتی برای کسانی که اهل چنین مکانی هستند، توصیف مسیحا در اینجا و این تغییر به ما این امکان را می‌دهد تا ببینیم که چگونه فرآیندهای فکری و اعمال و سپس شخصیت او می‌تواند با قرار گرفتن در معرض سریع آگاه شود. این برای مدت طولانی اتفاق نمی افتد، اما افشای سریع هر چیزی که ممکن است توسط نوع دیگری از زندگی پنهان شده باشد، صرف نظر از نزدیکی. بنابراین، از آنجایی که او آنجاست و آن دامنه کوه وحشی واقعی است، باید بگوییم که مسیحا همه چیز را تماشا کرد و گذاشت که تبدیل به او شود، البته، البته به نوبه خود چه خواهد شد. او نمی تواند در پایان رمان مسیح باشد بدون اینکه خود را در معرض لبه های ناهموار دامنه کوه وحشی قرار دهد و همه چیزهایی که با آن همراه است، بخشی جدایی ناپذیر از آن، مردم، آتش سوزی ها، جنایات، نوع بشارت افسار گسیخته، مسیحیت دوباره متولد شده، همه اینها برای او کاملاً جدید است. در حالی که ممکن است با بزرگ شدن او نکاتی در این مورد وجود داشته باشد، اما همه چیز برای او تازگی دارد. و بنابراین من فکر می کنم مسیح در اینجا به عنوان نوعی ارتباط با خواننده عمل می کند که ممکن است فکر کنید می دانید، اما لزوماً نمی دانید. و هنگامی که یاد گرفتید، شروع به تأثیرگذاری روی شما می کند.
جو: آیا این روش رویکرد شما به نوشتن نقش مکان در رمان را تغییر داد، زیرا می دانستید که در مورد بخشی از جهان می نویسید که از آنجایی که اهل آنجا هستید، به خوبی می شناسید، اما ممکن است بسیاری از خوانندگان شما در کانادا چیز زیادی درباره آن ندانند.
ZJ: گاهی اوقات وقتی ادبیات آپالاچی را می خوانید، به عنوان یک مکان همگن، یا حداقل به طور مؤثری همگن معرفی می شود. از نظر روانی جغرافیایی، قابل تعویض است. یک روایت می تواند در بستر یک روایت متفاوت اتفاق بیفتد. و یکی از چیزهایی که من سعی کردم در Fancy Gap با آن مبارزه کنم، این نوع بازنمایی همگن از مکان بود که در بازنمایی آپالاچی ها در تولیدات انگلیسی-فرهنگی بسیار رایج است، خواه تلویزیون، فیلم، رمان، داستان کوتاه و غیره. نمی خواستم قابل تعویض باشد. و بنابراین من امیدوار بودم که تغییر عمیقی نسبت به محیط کوهپایه‌ای که جین پوشش می‌دهد، جایی که همه چیز کاملاً سازماندهی شده است و مردم به کلیسا می‌روند و مردم لباس می‌پوشند و چیزی شبیه به یک جامعه وجود دارد، چه خوب یا بد باشد. و سپس نوع دیگری از جامعه وجود دارد که در دامنه کوه وجود دارد، و سپس نوع دیگری از جامعه وجود دارد که در پارک تریلر غیرقانونی و غیرقانونی دالتون وجود دارد، زمانی که او برای صنایع آزادی، کارکنان فرآوری زغال سنگ ویرجینیای غربی کار می کند. بنابراین شما نه تنها سه منطقه مختلف دارید، بلکه سه حالت مختلف نیز دارید. ویرجینیای غربی با دالتون در این فصل‌ها، ویرجینیا با مراتع دن و فانتزی گپ و کوه بوفالو از دیدگاه مسیحا و گریس. و سپس کارولینای شمالی، کارولینای شمالی غربی، کوهپایه‌های پیمونت آپالاچی تجربه جین. و اگرچه همه آنها با رشته های خاصی از فرهنگ، موسیقی، مذهب، تاکید، ارزش ها، مسائل مرتبط هستند، اما همه آنها مفاهیم متفاوتی دارند.
جو: این اثر، که ویژگی‌های نواحی مختلف آپالاش را زنده می‌کند، چه تأثیری بر آنچه این رمان می‌توانست انجام دهد، داشت؟
ZJ: وقتی شخصیت‌ها با مشکلات خاصی مواجه می‌شوند، آنها مخصوص مجموعه هستند. در کوهپایه‌های کارولینای شمالی، این جامعه، اگرچه چندان دور از معادن زغال‌سنگ ویرجینیای غربی نیست، اما نگرانی‌های آنها نگرانی‌های فوری این جامعه متفاوت نیست. اگر آنها نگران کارگران غیرقانونی بودند، چیزی شبیه به کارگران مزرعه بود، در حالی که در ویرجینیای غربی آنها مشکلات اتحادیه و مشکلات آلودگی دارند. این داستان صرفاً به دلیل این واقعیت که دالتون با این مسائل خرد فرهنگی که مختص مکان هستند سروکار دارد، چیزی شبیه به یک نقد محیطی می شود. من فکر می‌کنم که به‌عنوان یک رمان، امکان نقد بسیار گسترده‌تر و متنوع‌تر را فراهم می‌کند، اما همچنین امکان بحث در مورد منطقه را به‌عنوان یک کل می‌دهد. و به این ترتیب این لوکیشن‌های خاص مستقیماً به داستان اطلاع می‌دهند، زیرا این شخصیت‌ها در این مکان‌های فوق‌خاص چه خواهند کرد که، می‌دانید، نیاز به واکنش آنها دارد. مردم اغلب می پرسند که این مبتکر چگونه بر دیگران تأثیر می گذارد، که یکی از آنها اول است دیو سر مس. خب پاسخ من این است که نمی دانم زیرا آن را نخواندم زیرا فوراً می دانستم که اگر آن را بخوانم، داستانی را که می گویم، آگاه می کنم. اما حتی در این صورت، تصور می‌کنم هر مشکلی که دیمون و دوستان و خانواده‌اش با آن مواجه می‌شوند، قطعاً شبیه به برخی از شخصیت‌های فیلم است. فانتزی گپ. اما نیازی به گفتن نیست که اینجا هنوز جای متفاوتی است. تا جایی که من میدونم دیمون نباید مثلا در مسموم کردن رودخانه های ویرجینیای غربی دخالت داشته باشه. هر مکان خرد، هر محیط خرد فرهنگ و دغدغه‌های خاص خود را دارد و فکر می‌کنم ما مدیون آپالاش هستیم، به هر منطقه و پیشینه فرهنگی و پیشینه تاریخی و اقشار طبقاتی مدیونیم که از این دست‌ها و تنوع‌ها بسازیم.
جو: شما چندین بار به شخصیت دالتون اشاره کردید و وقتی به مکان فکر می کنم دالتون متغیر جالبی در رمان است. او کسی است که به نظر می رسد تقریباً در حال سفر به تمام مناطق خرد درگیر در این کتاب است. چه انگیزه ای باعث شد که تصمیم بگیرید که این شخصیت را به گونه ای بسازید که شکاف بین این جوامع آپالاچی را پر کند؟
ZJ: ساده ترین راه برای پاسخ دادن به آن این است که دالتون، علیرغم نقص هایش که بسیار زیاد است، برای من شخصیت بسیار دوست داشتنی است، زیرا نه تنها در زندگی ام چنین فشاری را برای ترک و فرار احساس کرده ام، بلکه شکست بزرگ و طنین شکست را نیز احساس کرده ام زمانی که نمی توانی فرار کنی. احساس می کنم مدتی است که به ادبیات آمریکا فکر می کنم. این همان چیزی است که من آن را «برو بیرون» می‌نامم، جایی که بسیاری از ادبیات آمریکایی مبتنی بر یک انگیزه ساده است: فراخوانی برای خروج از موقعیتی که در آن قرار گرفته‌اید. به نظر من این بسیار ساده است. اما گاهی اوقات تنش در داستان سرایی آمریکایی نه بر اساس جایی که کاراکتر به پایان می رسد، بلکه به جایی می رسد که در نتیجه ناکامی اش در رفتن به جایی که می خواست برود شکل می گیرد. شخصیت ممکن است فکر کند که به اصطلاح دارند می روند و به قلمرو می روند، اما واقعیت مداخله می کند و آنها کجا فرود می آیند؟ خوب، وقتی پول تمام می‌شود و شانس شما تمام می‌شود و مانند دالتون عقب می‌افتید، در شرایطی که به نظر می‌رسد یک وضعیت قطعی است، گیر افتادن بسیار آسان است. و من استدلال می کنم که بسیاری از زندگی بزرگسالان آمریکایی در واقع به همین منوال می گذرد. من برنامه ای دارم، به دانشگاه می روم، اما به کجا می رسم؟ در یک پارک تریلر در ویرجینیای غربی. من یک نقشه دارم، می‌خواهم به ارتش بپیوندم، این من را وارد فانتزی پیشرفت طبقاتی می‌کند که بسیاری از جوانان هنگام ثبت نام دارند. و به جای اینکه دور دنیا بگردند، کمی جنگ ببینند، کمی عشق و عاشقی ببینند، یک قهرمان برگردند، به کجا می رسند؟ خوب، آنها در نهایت به یک پارک تریلر مشغول به کار در یک کارخانه فرآوری زغال سنگ در ویرجینیای غربی می شوند. هر روز اتفاق می افتد.
می فهمم که این رمانتیک نیست. عناصر خاصی از شخصیت و شخصیت دالتون و داستان آن وجود دارد که به نظر من به صورت کلاسیک الگوبرداری شده است و قطعا رفتار و خلق و خوی او بیش از هر چیز دیگری از شاهزاده هملت الگوبرداری شده است. او به سادگی مردی است که برای انجام وظیفه مهمی که پیش روی او قرار دارد، مناسب نیست. وظیفه مهم دالتون این است که انتقام ناموس خود، تصویری که از خود در چشم مادرش دارد، در چشم جامعه اش و در نهایت در چشم برادرش بگیرد. وقتی به این شخصیت فکر می کردم، چند قانون داشتم که او را با عشق نجات نمی دهد، هرچند وسوسه می شود، و یک نوع Deus Ex Machina وجود نخواهد داشت که فقط بیاید و او را حمل کند. او برای انجام وظیفه اش باید آن را در درون خود بیابد و اساساً برای آن مناسب نیست. می دانم که او برای بسیاری از خوانندگان کاملاً ناامیدکننده است، زیرا اکنون ما خوانندگان عاشقانه زیادی داریم و دفاع از یک کتاب بدون قهرمان برای من بسیار دشوار است. اما او یک قهرمان است. او به سادگی یک قهرمان برای زمان ما است.
جو: در اودیسه دالتون، به اصطلاح، همه چیز بسیار عمدی به نظر می رسید که او را کجا آورده اند و کجا متوقف یا گیر کرده است. انگیزه این انتخاب ها چیست؟ چرا ویرجینیای غربی؟ چرا اردوگاه کار؟
ZJ: من تحلیل های زیادی خوانده ام که در مورد ویرجینیای غربی به عنوان نوعی مستعمره در کلان شهر صحبت می کنند. تا آنجایی که حجم عظیمی از منابع استخراج می شود و آنها از بالای کوه ها برای رسیدن به گاز طبیعی و مردم استفاده می کنند، کارگرانی که این کار را انجام می دهند به هیچ وجه توسط ایالت محافظت نمی شوند، خواه فدرال باشد یا ایالت ویرجینیای غربی. و برای من مهم بود که دالتون فقط از نظر سیاسی به آنجا برود. مردم می پرسند کتاب شما چه کار می کند؟ به نوعی، فقط داستانی در مورد این جنبه خاص از ویرانی های زیست محیطی آپالاچی های زیبا که ما آنها را می شناسیم، به همان اندازه که آنها مشکل ساز هستند، بیان می کند تا تعادلی ایجاد کند. این روح است که کل کتاب را آزار می دهد، که البته این افراد دیوانه عمل می کنند، اما چیزهای دیوانه کننده ای در مکانی که آنها زندگی می کنند در جریان است. آیا نمی‌دانید که در سرتاسر ویرجینیا، کارولینای شمالی و ویرجینیای غربی، کوه‌ها، نه فقط قله‌های کوه، بلکه کل مناظر، برای گاز طبیعی ریشه کن می‌شوند، ذهن شما را منفجر نمی‌کند؟ بنابراین مکان آنها، مکان معنوی آنها، مکان روانی آنها، مکان سکونت آنها در حال تغییر استمدرنیته فراتر از سایر عناصر متن. و آن نیز باید وجود داشته باشد. پس البته من می خواستم این را نشان دهم.
جو: با اندیشیدن به کوه ها، پایتخت W “Wilderness” به عنوان یک مفهوم اغلب در بسیاری از روایت های “God’s Country” دخیل است، رمانتیک سازی های سفیدپوست با اتهامات ناسیونالیستی از زندگی روستایی در آمریکا. چگونه روایت‌های سیاسی متفاوتی که مردم حول منظره‌ای که فانتزی گپ است می‌چرخند، بر نحوه مکان و شخصیت دادن به آن در رمان تأثیر گذاشت؟
ZJ: سنت ها، سنت های تاریخی، کتاب مقدسی و ادبی وجود دارد که من از آنها برای توجیه این انتخاب خاص استفاده می کنم. آیا این درست است که بنیادگرایی ناسیونالیست مسیحی راست به نوعی به ایالات متحده امروز سرایت کرده است؟ بله آیا خیلی وقت است؟ کاملا. این بخش بزرگی از تاریخ آمریکاست. من کتاب را در حدود سال‌های 2008 تا 2009 عمداً قبل از ترامپ تنظیم کردم، زیرا بسیاری از این سازمان‌دهی‌های توده‌ای از قبل در حال انجام بود. و چگونه دیدم که این منطقی است؟ خوب، از یک طرف، کویر در ادبیات نشان دهنده یک فرار است. این نشان دهنده مکانی خارج از نگاه فرهنگی است که می تواند رشد یا گسترش گونه های افراطی اندیشه دینی را محدود کند. از نظر تاریخی، در دهه 1990 در ایالات متحده، گروه‌های ملی‌گرای سفیدپوست در شهر الوهیم و جاهای دیگر وجود داشتند. گروه هایی که در حاشیه جامعه بودند و برای اجرای نوع دین بنیادگرایانه مبارزاتی خود، باید از وقایع معمول سرمایه داری، یعنی سیستمی که ما می شناسیم، فرار می کردند. این نوع مکان‌ها عمداً بسته می‌شوند، زیرا از نظر عملکردی به سادگی توسط دولت در نظر گرفته نمی‌شوند. بنابراین قابل قبول است، شماره یک. شماره دو، یک سنت ادبی وجود دارد. کجا شخصیت ها می توانند آزادانه خارج از چشم کلیسا یا جامعه کلیسا صحبت کنند؟ خب تو جنگل کجای ادبیات آمریکا حقایق گفته می شود؟ فقط در جنگل
و سپس گریس از این دو واقعیت استفاده می کند، که ظاهراً مطابق با اهداف خود در همه موارد فوق کاملاً آگاه است. او همیشه در منابع مختلف کتاب مقدس و ادبی می بافد تا استدلال آخر زمان کتاب مقدس را که موعظه می کند توجیه کند. من سعی کرده ام با نقل قول از حزقیال در نوشته ام، اگر نه اصرار بر آن تاکید کنم. حزقیال از طرف خدا دستور داده شد که به کوه های اسرائیل پیام امید و احیاء و در عین حال محکوم و نفرین نظام های حکومتی و نهادهای بت پرستانه را نبوت کند. پس ما از چه چیزی سرچشمه می‌گیریم و از کوه‌های فانتزی گپ سرچشمه می‌گیریم؟ خب همه موارد بالا از آنجایی که فقط در کتاب مقدس آمده است، برای گریس کافی است که آن را بگیرد و بدود. مانند انواع گروه‌های بنیادگرای مذهبی، شیوه کار آنها این است که یک رهبر مذهبی محلی عمداً یک متن مذهبی را اشتباه تفسیر کند تا مردان جوان تأثیرپذیر را استخدام کند و سپس این مردان جوان خشن را به سمت چیزی هدایت کند که تبدیل به یک شبه نظامی می‌شود. اکنون، می دانم که مردم فکر می کنند که این هرگز در ایالات متحده اتفاق نخواهد افتاد، حتی تا جایی که برخی فهرست ها کتاب من را به عنوان دیستوپیایی فهرست کرده اند، گویی این اتفاق نمی افتد. این افراطی است، اما غیرواقعی نیست، و به طور کلی، محیط بیابان به اتفاقاتی که در کتاب می افتد کمک می کند. این فقط در چنین منطقه ای می تواند اتفاق بیفتد.
جو: همه چیزهایی که این کتاب با موفقیت انجام داده است با احساسی که از خواندن آن دارد شروع می شود. رویکرد خود را برای تنظیم یک صحنه، تصمیم گیری در مورد جزئیات و چه حسی برای خواننده چگونه توصیف می کنید؟
ZJ: برای من به همین سادگی است، ما ابزارهای حسگر بسیار قدرتمندی داریم. ما یک میلیون سیگنال در دقیقه دریافت می کنیم و همه چیز بسیار متصل است. بنابراین من به تمرین های نوشتن علاقه مند هستم که در آن نویسنده درگیر عملی از توجه عمیق و عمیق است. این یک ترفند Marie Howe است که در آن، بدون استعاره و بدون زبان فانتزی، ترفند این است که ذهن خود را آموزش دهید تا به سادگی چیزی منحصر به فرد را در مورد چیزی که به آن نگاه می کنید انتخاب کند و آن را در یک جمله ساده استخراج کند. به عنوان مثال، در ایوان پشتی من، دود اگزوز از خشکشویی های زیر آپارتمان من روی گل های عروسی من که برای خشک شدن آویزان هستند، می پرد. مطمئناً حال و هوای خاصی را برمی انگیزد. و نیازی نیست همه چیز را بدانید فقط به این دلیل که آن چیزی است که هست. این یک ترفند به معنای فوری است. اما چیزی که به نظر من بسیار قدرتمندتر است، مخصوصاً هنگام نوشتن یک داستان طولانی، تکیه بر حافظه برای تنظیم صحنه، صحنه، مکان، بافت و جزئیات است. زیرا شما نمی توانید هر چیزی را که می بینید به خاطر بسپارید و نمی توانید هر چیزی را که می شنوید به خاطر بسپارید و نمی توانید هر چیزی را که بو و مزه و لمس می کنید به خاطر بسپارید. اما اگر استثنایی باشد، آن جزئیات با شما خواهد ماند.
بنابراین اگر تا به حال در تریلر داغی بوده‌اید که در آفتاب می‌پزد و چیزی در آن وجود دارد که نباید در آن باشد، یا اینکه برای مدت طولانی در آنجا بوده، پنجره‌ها بسته بوده و هوای تازه وجود ندارد، این نوع روکش پلی‌استایرن تولیدی به هوا نفوذ می‌کند. بوی پلاستیک داغ و مبلمان ارزان و تفاله های قهوه قدیمی و موز که برای مدت طولانی در زباله ها رها شده اند، به یکباره همه شما را با باز کردن درب سست و چروکیده می پیچد. شما هرگز این را فراموش نخواهید کرد. بنابراین اگر شخصیتی دارید که وارد یک تریلر خفه‌کننده تند و زننده می‌شود، مطمئناً این همان چیزی است که بوی آن را می‌دهد. و اگر تا به حال در دامنه کوه بوده‌اید و به آسمان نگاه می‌کنید، یک نوع تجربه روان‌گردان را تجربه می‌کنید، چه مواد مخدر مصرف می‌کنید و چه آنقدر زیباست و آلودگی نوری آن بسیار کم است و نور ستاره‌ها آنقدر خونریزی می‌کند که واقعاً شبیه لکه‌ای روی ملحفه‌های ساتن مشکی است. شما همیشه این را به خاطر خواهید داشت. و بنابراین، این در مورد قرار دادن حافظه در یک مکان است، نه ساختن یک مکان بدون حافظه. اما باید دید تا باورش کنی. و سپس باید آن را به خاطر بسپارید تا خوانندگان شما آن را باور کنند و امیدوارم آن را به خاطر بسپارند.
جو: آیا روشی برای یادآوری آن خاطرات داشتید یا همه چیز در انتظار دسترسی بود؟
ZJ: متوجه شدم که داستان‌ها مرا به چاه‌های بسیار راحت میبرد، نه تا آنجا که خیلی خوشحال بودم، اما خاطرات بسیار فرسوده‌ای که در جای خود جای می‌گرفتند. من واقعاً مجبور نبودم چیز جدیدی وارد کنم. هرگز مواد شیمیایی سمی را در آب نمی ریختم، اما زمانی که در ارتش بودم مجبور بودم انواع کارهای ناخوشایند را انجام دهم که دوست نداشتم. بنابراین این چیزها کاملاً قابل تعویض هستند. شما می توانید احساسات را از خاطرات مشابه بیدار کنید، حتی اگر جزئیات دقیق واقعاً وجود نداشته باشد. من بوی اجساد مرده را حس کرده‌ام و در تریلرهای خفه‌ای بودم. من هرگز با جسد مرده در یک تریلر خفه‌ای مواجه نشده‌ام، اما می‌توانم تصور کنم در مورد آن چه فکری می‌کنم. هر محیط حسی مستقیماً از حافظه گرفته می شود و من نمی توانستم به آن برسم زیرا همه این مکان ها برای من بسیار واقعی بودند.
جو: آیا تفاوتی در احساسی که نسبت به خاطرات و این مکان‌ها داشتید که در طول رمان بسیار عمیق در آنها مدفون بودند، احساس کردید؟
ZJ:نه، خوشبختانه یا متأسفانه همیشه هر جا می روم کمی احساس بیگانگی می کنم. من در کانادا بسیار آمریکایی هستم و مردم همیشه می بینند که چیزی در من اتفاق می افتد. و سپس همان پایین است، هر زمان که به ویرجینیا، یا کارولینای شمالی، یا ویرجینیای غربی برای این موضوع بازگشته‌ام، که تنها جایی است که زندگی نکرده‌ام. چندی پیش در مریلند در یک شعرخوانی بودم و هرکسی که آنجا با آنها صحبت می‌کردم به نظر می‌رسید فوراً می‌دانستند که من اهل آنجا نیستم. و در چنین شرایطی من قطعاً از حضورم به عنوان یک نوع بیننده و چیزی شبیه مستندساز آگاه هستم. بنابراین هر مانعی را که ممکن است مجبور شوم به جایی دسترسی پیدا کنم که جزییات آن را واقعی می کند، به جای انواع دیگر نوستالژی ها و شاید خاطرات بسیار شخصی که ممکن است خیلی خاص باشند، از بین می برد. من همیشه یادداشت های ذهنی می گیرم زیرا همیشه هر جا که می روم احساس می کنم یک فرد جدید هستم.
+++
زک جونز نویسنده است شکاف فانتزی، اولین رمان او و فینالیست جایزه داستانی Atwood-Gibson’s Writers’ Trust. او نویسنده و محقق ادبی ساکن تورنتو است. داستان کوتاه او «خیلی بیشتر برای گفتن» برنده جایزه اعتماد نویسندگان کانادا برای نویسندگان نوظهور در سال 2023 شد و داستان کوتاه او «دستگیره های عشق» برنده جایزه ملی نورما اپستین در سال 2023 شد. جونز در حال حاضر دکترا است. مدرک تحصیلی. کاندیدای دانشگاه تورنتو در حال مطالعه روایت های کهنه کار در ادبیات آمریکا.
+
جک اوگریدی یک آرشیویست دیجیتال و نویسنده است که در حال حاضر در همیلتون، انتاریو مستقر است. داستان های او در عملکرد کیسه شیر، ماسک و تقویت کننده، و سایر مجلات و مجلات در کانادا و ایالات متحده. او همچنین سردبیر موسس مجله ادبی کوتاه مدت بود. بررسی اقامتو ویرایش مجله پژوهشی iJournal، در حین تحصیل در رشته سیستم های اطلاعاتی در دانشگاه تورنتو.
