مثالی از این که چرا حدس زدن «پیچش‌های» اولیه موفقیت یک رمان پرتعلیق را تعیین نمی‌کند.
سال ها پیش در مورد نه نوع پیچش هیجان انگیز نوشتم CrimeReads. من زمان زیادی را صرف فکر کردن در مورد این طبقه بندی کردم که جایی در رمان جدیدم پیدا کرد، نقشه انتقام: یکی از قهرمانان من که یک نویسنده پرفروش است، در حین توسعه کتابش به این پیچ و خم ها فکر می کند.
مقاله پس از بازرگانی ادامه دارد
اما پس از نوشتن چهار فیلم هیجان انگیز و خواندن صدها فیلم دیگر، متوجه شدم که طبقه بندی من نیاز به اضافه کردن دارد: همه چیزهایی که قبل از اینکه نویسنده به شما بگوید متوجه می شوید، یک پیچ و تاب نیست.
اول، تجدید نظر در چه پیچ و تاب. من آن را به‌عنوان مکاشفه‌ای تعریف می‌کنم که خواننده را وادار می‌کند تا اساساً آنچه را که قبلاً انجام داده است تجدید نظر کند. این تأیید چیزی نیست که خواننده تشویق شده است به آن شک کند، و نه پاسخی به رازی که رمان شواهد کافی برای حل آن برای خواننده ارائه کرده است. من آن را افشاگری می نامم.
استفاده کنیم دختر رفته به عنوان مثال، زیرا شاید محبوب ترین تریلر قرن بیست و یکم باشد. اسپویلر در پیش است! رابطه نیک با اندی یک مکاشفه است. دروغ های نیک به پلیس فاش می شود. پیچ و تاب کتاب این است که امی ناپدید شدن خود را جعل می کند، دفتر خاطرات و شواهد را جعل می کند و یک پرونده قتل علیه نیک تشکیل می دهد.
مکاشفه اطلاعات جدیدی به خواننده می دهد که به یک سوال پاسخ می دهد یا آنچه را که می دانیم تغییر می دهد. یک چرخش معنای آنچه را که فکر می‌کردیم می‌دانیم تغییر می‌دهد. گیلیان فلین به ما سرنخ‌هایی می‌دهد که نیک چیزی را پنهان می‌کند، بنابراین وقتی متوجه می‌شویم که او رابطه نامشروع دارد و به پلیس دروغ می‌گوید، این اتفاقات ظن ما را نسبت به او تأیید می‌کند. اما لحظه ای که متوجه می شویم دفتر خاطرات ساخته شده است، باور می کنیم که امی قربانی این داستان است و نیک عامل آن است. کشف امی در قاب‌بندی نیک، ما را وادار می‌کند تا در مورد همه چیز قبلی تجدید نظر کنیم.
خوب، پس چرا من برای اصطلاحات اینقدر سختگیر هستم؟ زیرا تاکید بیش از حد ژانر ما بر پیچش‌ها، یکی از لذت‌های کلیدی فیلم‌های هیجان‌انگیز را از بین میبرد: کسر.
بسیاری از خوانندگان رمان‌های معمایی و معمایی را انتخاب می‌کنند تا بتوانند سرنخ‌ها را کنار هم بگذارند، سپس خودشان جنایات را حل کنند. گاهی از شما می خواهیم بگویید لعنتی به چی؟! اما در مواقع دیگر می خواهیم شما فکر کنید می دانستم! یا، اوه، البته! یک تریلر خوب باید به خواننده احساس باهوشی بدهد. نویسندگان فیلم هیجان انگیز سیصد یا چهارصد صفحه خرده نان می چینند به این امید که خوانندگان برخی یا همه آنها را بفهمند و تکه های پازل را کنار هم بگذارند.
وظیفه ما این نیست که شما را از درک چیزی جلوگیری کنیم. این در مورد کنترل چیزی است که می فهمید و چه زمانی.
آلفرد هیچکاک تفاوت بین غافلگیری و تعلیق را با فیلمنامه “بمب زیر میز” خود به خوبی نشان داد. اگر دو نفر در حال صحبت باشند و ناگهان بمبی از زیر آنها منفجر شود، مخاطب تعجب می کند. از قبل به مخاطب بگویید که بمب آنجاست و شخصیت ها را غافل می کند و همان صحنه پر تنش است. به عبارت دیگر گاهی اوقات دادن اطلاعات بیشتر به مخاطب، کلید کارکرد داستان است.
نویسندگان تریلر همیشه نسخه هایی از این انتخاب می سازند. گاهی دلم می خواهد خواننده چیزی بداند که شخصیت من نمی داند. گاهی از شما می خواهم به چیزی مشکوک شوید، اما شواهد کافی برای اطمینان ندارید. گاهی دلم می خواهد شما و شخصیت اصلی با هم به جواب برسید. و گاهی اوقات من می خواهم که شما با اطمینان، به طرز شگفت انگیزی اشتباه کنید.
همه این تجربیات نویسنده را ملزم می کند که فاصله بین آنچه خواننده می داند، آنچه شخصیت ها می دانند و آنچه خواننده می داند مدیریت کند. فکر می کند او می‌داند اگر من صد صفحه را صرف کشف سرنخ‌هایی کرده‌ام که شخصیت A مخفیانه شخصیت B است، پس فهمیدن هویت آنها در صفحه سیصد و پنجاه ممکن است به این معنی نباشد که شما از من پیشی گرفته‌اید. ممکن است به این معنی باشد که من کارم را انجام داده ام.
این بدان معنا نیست که قابل پیش بینی بودن هرگز مشکل ساز نیست. اگر من قصد دارم شما را در صفحه سیصد بیهوش کنم، اما به پیچیدگی بزرگ خود در صفحه سی پی ببرم، مشکلی پیش آمده است. اما من حدس زدم به ما نمی گوید که آیا این اتفاق افتاده است. سوال مفیدتر این است: آیا باید می توانستید آن را حدس بزنید؟ و چه زمانی؟
در وسواس پرهیز از پیش‌بینی‌پذیری، من نگران این هستم که نویسندگان فیلم‌های هیجان‌انگیز به یک مشکل متفاوت – و به نظر من، حتی بدتر – سوق داده شوند: پیچش فرضی «غیرقابل پیش‌بینی».
فقط غافلگیری آسان است. من می توانم در آخرین صفحه رمانم فاش کنم که قاتل یک دوقلوی همسان است که قبلاً ذکر نشده بود. احتمالاً نمی دانید، اما ممکن است بخواهید کتاب من را در اتاق پرتاب کنید.
بهترین پیچ ها فقط باعث نمی شوند که بگوییم، من هرگز آن را ندیدم که می آید. ما را وادار می کنند که بگوییم چطور ندیدمش؟ هنگامی که حقیقت فاش شد، باید بتوانیم به گذشته نگاه کنیم و بپذیریم که سرنخ‌ها در تمام مدت وجود داشته است. نویسنده قطعات را به ما نشان داد. ما پازل را اشتباه کنار هم قرار دادیم.
این که به معنای «حدس زدن غیرممکن» است معیار عجیبی برای هدف گرفتن است. بسیاری از بررسی‌ها این روزها بر این موضوع تمرکز می‌کنند که آیا خواننده پیچیدگی را حدس زده است یا خیر. (من هم مقصر این هستم!) بسیاری از تبلیغات روی جلد کتاب نوید یکی را می دهند که هرگز نخواهید دید. اما وقتی هر فیلم هیجانی بر اساس اینکه چقدر ما را فریب داده قضاوت می‌شود، ژانری را که قادر به تولید لذت‌های بسیار پیچیده‌تر است، سطح می‌کنیم.
ما باید به عذرخواهی مشکوک توجه کنیم. جزئیات عجیب فصل سوم را به خاطر بسپارید. من تعجب می کنم که چرا نویسنده این کلمه خاص را انتخاب کرده است. نظریه ها را شکل دهید، آنها را دور بریزید، پنجاه صفحه بعد دوباره احیا کنید. گاهی باید حق با ما باشد.
قضاوت در مورد موفقیت یک کتاب بر اساس اینکه آیا پیچش را در اوایل حدس زده اید – صرف نظر از اینکه آیا آن “پیچ” در واقع یک مکاشفه است یا خیر – مانند قضاوت در مورد یک ترن هوایی است که آیا این افت بزرگ را می بینید یا خیر.
گاهی دیدن آمدنش نیمی از لذت است.
***
