برامبل
سوزان استوارت
انتشارات دانشگاه شیکاگو (22.50 دلار)
ماهیت شعر: چهار سخنرانی
سوزان استوارت
انتشارات دانشگاه آکسفورد (36.99 دلار)
توسط متیو والادز
خوانندگان شعر با داشتن دو کتاب جدید از سوزان استوارت در سال گذشته خود را خوش شانس می دانند. برامبل اولین مجموعه شعر او از خاکستر: اشعار نو و برگزیده (Graywolf Press، 2017). ماهیت شعر سخنرانی های کلارندون 2023 خود را در دانشگاه آکسفورد جمع آوری می کند، که به خوبی نشان می دهد که چگونه اشعار ایده هایی از فلسفه و علم را معرفی می کنند. هر دو کتاب به مجموعه آثار چشمگیر چند دهه او در شعر و نقد می افزایند.
همانطور که عنوان قول می دهد، ماهیت شعر بررسی می کند که چگونه شعر دارای ویژگی هایی است که می توان آنها را در جهان طبیعی مشاهده کرد. استوارت در طول چهار سخنرانی، آواز پرندگان و صدای غیر معنایی، زمان و فصول غزلی، حرکت و آب، حواس و بیابان را با هم مقایسه می کند. این سخنرانی‌های دانش‌آمیز و الهام‌بخش به شعرهایی که استوارت در طول زندگی حرفه‌ای خود سروده است، بُعد می‌افزاید. برامبل.
بخش اول مجموعه، با عنوان «آینه»، اشعاری با خطوط تقریباً یکنواختی دارد که وضوحی پنجره‌مانند دارند، در حالی که بیت در بخش‌های بعدی، «بریار» و «کانال» با ساختاری شل‌تر که با این وجود دقیق و موزیکال است، تمایل دارد به پایین صفحه بپیوندد.
ماهیت شعر و برامبل به وضوح با علاقه آنها به حرکت و تغییرپذیری آب مرتبط است، که در اثر تکرارشونده “آبشار نزدیک کورچیانو” اثر جاستین برادشاو تجسم یافته است. طراحی به عنوان تصویر جلد عمل می کند ماهیت شعر و دوباره در آن ظاهر می شود برامبل به عنوان موضوع “آبشار نزدیک کورچیانو: قلم و شستشو”. این شعر حرکت آب را در قسمت های مهیج و حیاتی تقلید می کند:
کرانه تاریکی که با تماشای ما در حال فرسایش است و
ریختن کف آب که از
این دیدگاه کاملاً روی آب سبک است، سرعت زیاد
پایین، پایین و خارج از قاب در پایین
درست است، نبض تند می شود به طوری که وجود ندارد
محل توقف و تصویر متحرک
این بدان معنی است که زمان خود زنده است، زنده است، در جریان است – اینجا.
تغییرپذیری آب دوباره در «کانال»، شعری طولانی که بر اساس حرکت رودخانه‌ای استوار است که باران، اقیانوس و اشک را در بر می‌گیرد. به بخش‌های کوتاه و بدون شماره که نزدیک به سی صفحه را شامل می‌شود، شروع می‌شود:
همیشه آب جاری شیرین
فراتر از چشمه و چمنزار،
کف کم افزایش
در هم تنیده شدن
چمن خیس
خط نقره ای، جریان شفاف،
زیگ زاگ
و درخشیدن و
من می چرخم
“کانال” شدت غزل را در سراسر حفظ می کند و یک دستاورد فریبنده است که بین توصیف متمرکز جهان طبیعی و مناظر صنعتی با مهارت یکسان، اعتماد به نفس صوتی و توجه درخشان به جزئیات در هم می آمیزد.
یکی از ویژگی های قابل توجه استوارت به عنوان یک شاعر و منتقد، رابطه مولد او با گذشته است. اشعار مورد بحث در ماهیت شعر مجموعه ای از آهنگ های انگلیسی میانه به تئودور روتکه. فلسفه از ارسطو تا فیزیکدان مدرن کارلو روولی گسترش می یابد. برامبل همچنین از منابع شعری قدیمی‌تر اقتباس شده است. به عنوان مثال، مزامیر مزامیر استوارت بسیاری از مزمورهای توبه‌آمیز را که توسط شاعر قرن شانزدهم، توماس وایات ترجمه شده است، فشرده می‌کند، که او همچنین متن اصلی کانال را ارائه می‌کند. در تضاد کامل با شعرهای آزادتر و روان تر برامبل، “Psalm Octets” به تک بیت های هشت خطی کاهش می یابد که عمدتاً در پایان متوقف می شوند و نسخه های مدرن مقطر را ایجاد می کنند.
استوارت با تنش آیات پیچیده در مورد موضوعات بعید غریبه نیست. بیشتر اشعار بخشی از مجموعه های بزرگتر هستند و از زوایای مختلف به موضوع نزدیک می شوند. سریال دیگری در برامبل“Plague Octets” طرح های مینیاتوری سریعی را در مورد موضوعات مختلف مانند لوکرتیوس، آقای سافتی و زندگی روزمره در طول همه گیری کووید-19 ترسیم می کند. این مجموعه – همراه با آثار کوچک موسیقی و ماشین‌های ساده – به دلیل ترکیبی از رجیسترها متمایز است، واژگان غنایی سنتی را که بیشتر در آثار او رایج است با ارجاعاتی که به فرهنگ و سیاست پاپ دست می‌زنند، متضاد می‌کند، طیفی که به کتاب پایه‌ای در زندگی روزمره می‌دهد.
ماهیت شعر و برامبل کتاب های همراه درخشان بسازید در سخنرانی‌ها، استوارت این بینش را بررسی می‌کند که ما نظم را بر تجربه تحمیل نمی‌کنیم، بلکه از آن بیرون می‌آییم که قبلاً در روابط آن در هم تنیده شده است. ج برامبلیک شعر مراقبه در مورد بازگشت یک خرچنگ نعل اسبی ساحلی به دریا از مشاهده هیجان انگیز به درک شگفت انگیز حرکت می کند و به همان اندازه که در مورد ادراک است به همان اندازه که در مورد محدودیت های دانش است. شاعر در امتداد ساحلی که به «میدان نبرد تکه‌ها» تبدیل شده است قدم می‌زند و به زودی متوجه می‌شود که موجودی هنوز زنده است و از اندام‌ها و چشم‌های فراوانش شگفت زده می‌شود. او چارچوبی را که در ابتدای شعر درباره مرگ و زندگی در میان خرابه ها ایجاد شده بود، با بازگرداندن خرچنگ به “هیولا وحشی” دریا در پایان تکمیل می کند. این قاب با تاکید بر بیکرانی قبل از تولد و پس از مرگ، فضای منفی اطراف شعر را نیز منعکس می کند و تقارنی بین شعر و زندگی ایجاد می کند و پایان آن را به بازتابی از ناشناخته تبدیل می کند. این مصادف است با بحث استوارت در مورد بیابان در ماهیت شعر جایی که او را با چیزهای ناگفتنی مرتبط می کند. چنین پیوندهای پیچیده ای بین اشعار و سخنرانی ها رخ می دهد. در دستان استوارت، اثر یک شدت ظریف است که به بازخوانی پاداش می دهد.
