اختراع آیسا توسط فیلیپ باورینگ

اختراع آسیا: قاره ای در هشت قسمت، فیلیپ باورینگ (بلومزبری، نوامبر 2026)
این گزیده ای ویرایش شده از اختراع آسیا: قاره ای از هشت قسمت توسط فیلیپ باورینگ; با اجازه از بلومزبری تجدید چاپ شده است.
از میان تمام اسم های زبان انگلیسی – و بسیاری از اسم های دیگر – تعداد کمی به اندازه «آسیا» گمراه کننده هستند. این کلمه که ریشه یونانی کلاسیک و احتمالاً پیش از آن دارد، اکنون به معنای هر چیزی است که در آن زمان در ذهن گوینده، خواننده یا نویسنده است. با این حال، برخی از سوالات به ذهن خطور می کند: شروع و پایان آن کجاست؟ چه کسی نه تنها در حال حاضر، بلکه در حدود 3500 سالی که اسم به این صورت شناخته شده است، شامل می شود؟
هنگامی که مردم به اروپای کنونی رسیدند، پس از عبور از یک آبراه باریک – چه تنگه بسفر یا جبل الطارق – یا از طرف دیگر، پایین یا بالا رودخانه ولگا، به سختی متوجه تغییرات چشم انداز چشم انداز می شدند. عریض ترین آنها سیزده کیلومتری بود که به سختی قابل مشاهده بود، و حتی برای انسان های اولیه، چه شکارچی، چه گردآورنده، چه کشاورز یا ماهیگیر، مانعی ناچیز می کرد. اورال ها همچنین در مقایسه با کوه های آلپ که همراه با کارپات ها حوضه مدیترانه را “قاره” خود ساخته اند، نسبتاً متواضع بودند. اینها، به نوبه خود، در مقایسه با سد کوهستانی وسیع و پیوسته کوههای پامیر، هیمالیا، آلتای، و فلات تبت بهعلاوه گوبی و دیگر بیابانها که زمینی را که به اقیانوس آرام میرسد از اقیانوسهای هند و اطلس قطع میکند، کمرنگ بودند. بنابراین، «اروپا»، به گونهای که بهراحتی توسط جغرافیای فیزیکی تعریف میشود، تقریباً خانهای باز برای مردان بود، همانطور که هنوز هم باقی مانده است. نام «آسیا» در اروپای کنونی برای توصیف مکانهایی در سواحل شرقی دریای مدیترانه و فراتر از آن ابداع شد. این بدان معناست که حدود 80 درصد از قاره، 20 درصد باقی مانده به نام اروپا، ظاهراً برابر است. هنگامی که چنگیز خان نیروهای خود را به آن سوی ولگا فرستاد، یا زمانی که در سال 883 آلفرد، پادشاه آنگلوساکسون، برای قدردانی از پیروزی خود بر دانمارکی های بت پرست، برای مسیحیان جنوب هند صدقه فرستاد، چنین تقسیم ذهنی وجود نداشت. امپراتوری اسکندر – از رود نیل تا رود سند – به اندازه امپراتوری عثمانی “اروپایی” تلقی نمی شد – از رود دانوب تا نیل، دریای سیاه واقیانوس اطلس – آسیایی دیده می شد.
آسیا به عنوان یک مکان یک پوچ بدیهی است، مگر اینکه شبه قاره غربی اروپا را در نظر بگیریم. مفهوم امروزی آسیا با فتح این قاره توسط کشورهای غربی بر بیشتر شرق در اذهان جهانی تثبیت شد. با این حال، اگرچه این دوره خاص امپریالیسم تا حد زیادی به پایان رسیده است، یک “آسیا” تمایز نیافته در اطراف باقی مانده است. در این روند، مقیاس و تنوع تمدنها و امپراتوریهایی را که ۸۰ درصد قاره دیدهاند، تحقیر میکند. این ادعاهای بسیار شنیده شده درباره “ارزش های آسیایی” یا قرن بیست و یکم را به عنوان “قرن آسیایی” بی معنی می کند، گویی که سوریه و کره، میانمار و عراق دارای ارزش ها و چشم اندازهای تقریباً مساوی هستند، چه در مقایسه با یکدیگر و چه با مکانی به نام اروپا. زبان های دیگر برای این بخش خاص از زمین، واژه های خاص خود را ندارند. همه از مشتقاتی از یونانی اصلی استفاده می کنند، چه به صورت رومی در چینی Ya Zhou، در عربی Assia، در فنلاندی Aasia یا در مالایی آسیایی باشد. آسیایی ها تا زمانی که اروپایی ها به آنها نگفتند نمی دانستند آسیایی هستند. استفاده از “آسیا” برای توصیف هر نقطه از ولگا تا ژاپن و جاوه نیز نسبتا جدید است.
بنابراین آسیا به بهشتی برای تعمیمهای بیمعنا، فرضیات نادرست درباره منافع مشترک و تقسیمبندیهای سازمانی بدل شده است. حتی اروپا که از نظر جغرافیایی به عنوان شبه جزیره غربی این قاره معنا پیدا می کند، یک جشن متحرک است. همیشه بین بخش غربی این شبه قاره، بین مسیحیت غربی و شرقی، اسلاوها و غیر اسلاوها شکاف هایی وجود داشته است. زمانی که غرب از بسیاری جهات با آمریکای شمالی همسو شد، دوباره گسترش یافت، در حالی که روسیه بار دیگر به شرق نگاه کرد و سعی کرد از بخشی از هویت “آسیایی” و توده زمین عظیم خود برای جدا کردن خود از “اروپا” استفاده کند، حتی اگر بیشتر جمعیت آن در غرب اورال زندگی می کردند. جنگ اخیر روسیه در اوکراین ممکن است بخشی از این روند باشد. اینطور نیست که «اروپا» تعریف ثابتی داشته باشد زیرا جغرافیا با ایدئولوژی یا امپراتوری برخورد می کند. “غرب” اکنون به اروپای غربی، آمریکای شمالی و متحدان آنها اشاره دارد، در حالی که “شرق” سرزمین اسلاوها است، هرچند بسیار نازک، تا اقیانوس آرام، نوادگان سکاها، که قبلا ساکنان بیشتر آن فضا بودند، امتداد دارد. اروپا،شرق و غرب، تقریباً یک منطقه کاملاً مسیحی بود، اما مسیحیت اکنون به مدت یک قرن یا بیشتر در نزول ثابت بوده است، در حالی که میراث ماندگاری از هنر و موسیقی الهام گرفته از این دین را پشت سر گذاشته است.
برای مردم غرب، “آسیای” غیرمتمایز در زمان های مختلف معنای متفاوتی داشته است. آسیایی از انبوه اسبهای «بربر» وجود داشت که سرزمینها و شهرهای مسکونی آنها را تهدید میکرد. آسیایی از امپراتوریهای افسانهای با ثروت بینظیر و هزارههای موفقیت وجود داشت – هند، چین، ایران. بعداً این فرصت برای آسیا به وجود آمد تا از تجارت ادویه ثروتمند شود، از نیروی دریایی برای انحصار تجارت استفاده کند، و از معادن و مزارع ثروت جمع آوری کند. اخیراً، بازارهای سهام در حال ظهور آسیایی به منبع ثروت جدیدی برای کارگزاران و مدیران صندوق از لندن و نیویورک تبدیل شده است. در آن زمان، برای غربیها، آسیایی از جذابیت حسی وجود داشت، خواه عاشقانه حرمسراهای دست نخورده ترکیه باشد یا بهتر است بگوییم، بارهای احساسکننده بانکوک. ایده آسیا توسط امپریالیسم کشورهای غربی بی سر و صدا بر «آسیا» تحمیل شد. تقسیم این قاره به دو نیمه نابرابر هم تاریخ و هم واقعیت جهان امروز را تحریف می کند. تنها با نگاه کردن به بخشهای این قاره پهناور و نیروهایی که آنها را شکل دادهاند، میتوان تاریخ کلی این جزء اصلی سیاره را درک کرد.
از میان تمام اسم های زبان انگلیسی – و بسیاری از اسم های دیگر – تعداد کمی به اندازه «آسیا» گمراه کننده هستند. این کلمه که ریشه یونانی کلاسیک و احتمالاً پیش از آن دارد، اکنون به معنای هر چیزی است که در آن زمان در ذهن گوینده، خواننده یا نویسنده است. با این حال، برخی از سوالات به ذهن خطور می کند: شروع و پایان آن کجاست؟ چه کسی نه تنها در حال حاضر، بلکه در حدود 3500 سالی که اسم به این صورت شناخته شده است، شامل می شود؟
امروزه استفاده از کلمه “آسیایی” اغلب بیشتر گیج کننده است تا روشنگر. “آسیایی ها” به بسیاری از کشورها مهاجرت کرده اند، اما در ایالات متحده (ایالات متحده آمریکا)، “آسیایی” به مردم آسیای شرقی اطلاق می شود و معمولاً هندی ها، ایرانی ها و غیره را حذف می کنند، از طرف دیگر در بریتانیا، “آسیایی” معمولاً به مردم شبه قاره هند اطلاق می شود. در ایالات متحده، فیلیپینی ها اغلب همراه با کره ای ها و چینی ها به عنوان “آسیای شرقی” طبقه بندی می شوند، اگرچه بسیاری ترجیح می دهند خود را جزیره ای اقیانوس آرام یا اسپانیایی تبار بدانند. گاهی اوقات همه “آسیایی ها” به سادگی زیر “مردم رنگین پوست” جمع می شوند، حتی اگر پوست رنگ پریده در کره و ایران عادی باشد. ترک ها اغلب به عنوان آسیایی تلقی نمی شوند “به دلیل اینکه آسیایی به نظر نمی رسند” یا بخشی از ترکیه در اروپا است.
پیامدهای دیپلماتیک و اجتماعی تعابیر متفاوت و متحول از این کلمه به جای احساس وحدت، سردرگمی و تفرقه ایجاد می کند. نیرویی که زمانی آنها را به هم پیوند می داد، امپریالیسم اروپایی، از بین رفته است. کشورهای شبه جزیره های مختلف به درجات مختلف درگیر رقابت استراتژیک جهانی هستند. این تقسیمات تا حدی توضیح دهنده شکست جمعی در کاهش تسلط غرب بر نهادهای جهانی است. انتقادهای موجه از غرب نتوانسته توافقی در مورد گزینه های “آسیایی” ایجاد کند.



