مقالات

مطالب جنایی » وندی ام. بارنهارت در مورد شیفتگی ماندگار ما با قاتلان سریالی زن


چگونه زنانی که خشم را می کشند هنجارهای اجتماعی توسط نویسنده کتاب انتقام در مقیاس

سوالی از من پرسیده شد: چرا قاتلان زنجیره ای زن ما را مجذوب خود می کنند؟ من به این اردوگاه شیفتگی تعلق دارم – آخرین رمان من، انتقام در مقیاس، روی یک قاتل زنجیره ای زن تمرکز دارد و اعتراف می کنم که تحقیقاتی که برای رمان انجام دادم مرا مجذوب خود کرد.

مقاله پس از بازرگانی ادامه دارد

اما آیا فقط قاتلان زنجیره ای زن ما را مجذوب خود می کنند؟ یا کلا قاتلان زنجیره ای؟

پاسخ واضح این است که همه قاتلان زنجیره ای علاقه ما را برانگیخته اند. عمل کشتن یک فرد دیگر تکان دهنده است. اما کشتن و کشتن و کشتن دوباره ظالمانه است. و شدید. و سطح بعدی ترسناک. درک اینکه چگونه یک شخص می تواند بارها و بارها بخواهد چنین کاری را انجام دهد دشوار است. حتی با وجود تمام مقالات نوشته شده و مستندهایی که به دوران کودکی، انگیزه، اهداف و هر راه دیگری برای مکاشفه می پردازند، مطمئن نیستم که هنوز “آن را دریافت کنیم”. من قطعا این کار را نمی کنم.

برخی تئوری ها وجود دارد که مانند جنایات واقعی به طور کلی، مخاطبان می خواهند در مورد قاتلان زنجیره ای بیاموزند تا بتوانیم تهدیدات را بهتر درک کنیم. من کاملا با این ایده مخالفم. هیچ سیگنالی در مغز من وجود ندارد که به من بگوید در صورت ملاقات با یک قاتل زنجیره ای آماده باشم، اما با این وجود اعتراف می کنم که آنها برایم جالب هستند.

یک واقعیت کوچک برای به اشتراک گذاشتن: یکی از دوستان مادرم با تد باندی زمانی که با یک قاتل زنجیره ای در شهر سالت لیک سر و کار داشت، قرار داشت. روبروی او در خانه ای زندگی می کرد که به آپارتمان تبدیل شده بود. خوشبختانه او یکی از قربانیان او نبوده و او نیز به او صدمه ای وارد نکرده است. (از نظر احساسی یک چیز دیگر است.)

اما آیا این داستان کمی به مغز شما لحظه ای «یک» داد؟ منم همینطور حتی این چند سال بعد.

بنابراین، قاتلان زنجیره ای ما را مجذوب خود می کنند. اما قاتلان زنجیره ای زن در سطح بعدی جذاب هستند.

در حین تحقیق در مورد موضوع کتابم، متوجه شدم که قاتلان زنجیره ای در طول تاریخ اغلب جنایات خود را برای منافع مالی انجام می دادند. و از نقش درک شده خود به عنوان پرورش دهنده یا مراقب برای دستیابی به منابع مالی/قربانیان استفاده کردند.

به عنوان مثال، آملیا دایر یک پرستار بریتانیایی در دهه 1800 بود که در ازای پول مورد نیاز برای حمایت از خود، پیشنهاد مراقبت از نوزادان ناخواسته را داد. او پول را گرفت، نوزادان را گرفت و سپس به جای مراقبت از آنها، آن نوزادان را کشت. زن دیگری به نام داگمار اوربی در اوایل دهه 1900 به عنوان یک پرستار بچه (از جمله کشتن فرزندش) همین کار را انجام داد.

دوروتیا پوئنته یک پانسیون را در ساکرامنتو، کالیفرنیا اداره می کرد، جایی که مستاجران خود (اغلب افراد مسن یا ناتوان) را مسموم می کرد، اجساد آنها را در دارایی خود دفن می کرد، سپس چک های تامین اجتماعی آنها را جمع آوری و نقد می کرد. امی آرچر-گیلیگان یک خانه سالمندان را اداره می کرد و ساکنان آن را تحت فشار قرار می داد تا مبالغ هنگفتی را برای او وصیت کنند تا آنها را مسموم کند.

اما پول به هیچ وجه تنها انگیزه قاتلان زنجیره ای زن نیست. آیلین وورنوس روسپی بود که حداقل هفت مرد را به ادعای دفاع از خود کشت. جین تاپن به عنوان یک پرستار آموزش دید و ترکیبات مختلفی از داروها را روی بیمارانش امتحان کرد تا ببیند چه اتفاقی خواهد افتاد. او به سی و یک قتل اعتراف کرده است (تا لحظه نگارش این مقاله، او رکورد جهانی گینس را برای پرکارترین قاتل سریالی زن بر اساس قربانیان تایید شده دارد).

و گفته می شود که الیزابت باتوری متولد 1500 کشته شده است صدها از زنان در افسانه ها آمده است که او از خون زنان جوان نوشید و غسل کرد، به این امید که جوانی باتوری را حفظ کند. (از آنجایی که ثبت رکورد همان چیزی است که در دهه 1500 بود، هیچ سند محکمی برای تایید داستان الیزابت باتوری وجود ندارد، بنابراین هیچ رکورد جهانی گینس برای او وجود ندارد.)

چه به خاطر پول و چه برای انگیزه های تاریک و پیچیده دیگر، قاتلان سریالی برای ما جذابیت متفاوتی نسبت به قاتلان زنجیره ای مرد دارند. یکی از بارزترین دلایل، به نظر حقیر من، نادر بودن آنهاست. قاتلان سریالی غیرعادی هستند، قاتلان زن حتی بیشتر از آن. یک چیز غیرعادی و جدید بیشتر از یک موجود آشنا توجه بیشتری را به خود جلب می کند.

فکر می‌کنم قاتلان زنجیره‌ای زن نیز ما را مجذوب خود می‌کنند زیرا هنجارهای اجتماعی را می‌شکنند که زنان پرورش‌دهنده، مراقب و مکان امن هستند. راه رفتن در پارکینگ در شب و برخورد با یک مرد ما را در حالت آماده باش قرار می دهد، چه زن و چه مرد (البته برای خانم ها به شدت بیشتر). با این حال، وقوع یک زن در یک پارکینگ تاریک توجه را به خود جلب می کند، اما احتمالاً نشانه ای از خطر بالا نیست. زنان امن تلقی می شوند.

(تا زمانی که یاد بگیری می خواهند در خون تو غسل کنند…)

همین دیدگاه به قاتلان زنجیره‌ای زن اجازه می‌دهد تا زمانی که قبل از دستگیر شدن ناشناخته بمانند. او یک پرستار است، او یک شفا دهنده است، او فعالانه کسی را نمی کشد. او یک مادر است، او یک پرستار بچه است، او هرگز به یک نوزاد آسیب نمی رساند. او برای پناه دادن به مردم دستمزد می گیرد – او هرگز آنها را نمی کشد یا جریان سرمایه را متوقف نمی کند.

با گذشت زمان، مظنونان زن در لیست بالا نمی روند، قتل ادامه دارد، تعداد اجساد افزایش می یابد. و وقتی قاتلان زن فاش می شوند و ما می آموزیم که چند نفر به دست آنها کشته شده اند، شوک بیشتر می شود. اعتقاد بر این است که آملیا دایر بیش از 300 نوزاد را کشته است. (آیا این یک لحظه دیگر برای شما بود؟ من هم.)

مگر اینکه شاهد افزایشی در تعداد قاتلان زنجیره ای باشیم که آنها را در همه جا حاضر کند (و، وای، امیدوارم هرگز این اتفاق نیفتد…)، من معتقدم که قاتلان زنجیره ای همچنان ما را مجذوب خود خواهند کرد. آنها جواهرات کمیابی هستند که وقتی آشکار می شوند توجه ما را به خود جلب می کنند، شکل غیرمعمول و اغلب وحشیانه خود را شگفت انگیز نشان می دهند. و از آنجایی که ما انسان هستیم، سخت است که از این افراد جذاب اما وحشتناک نگاه کنیم.

***

جلد کتاب Scaled Vengeance


Source link

نوشته های مشابه

دیدگاهتان را بنویسید

دکمه بازگشت به بالا