مقالات

شبی در هفتاد و هفتمین دوره جوایز ملی کتاب



خواندن این مقاله رایگان است. در مورد هر مقاله ای که توسط Electric Literature منتشر می شود، همینطور است. بدون محدودیت، بدون دیوار پرداخت – اکنون یا همیشه. حمایت خوانندگانی مانند شما این امکان را فراهم می کند.
برای شروع قوی در سال 2027 باید 60000 دلار جمع آوری کنیم. اکنون اهدا کنید برای جمع آوری کمک های مالی پایان سال ما برای اطمینان از آینده ادبیات رایگان و در دسترس برای همه.

—————

جوایز ملی کتاب بدون شک بزرگترین شب کتاب سال است. پر زرق و برق است (کراوات سیاه! تاکسیدو! شامپاین!)، سرگرم کننده است (به کوکتل روی زمین رقص در کنار ستاره های ادبی فکر کنید)، و در بهترین حالت سیاسی است. این زمانی است که نویسندگان روی صحنه بروند و علیه بی عدالتی جهانی و بی عدالتی هایی که در صنعت خود با آن مواجه هستیم صحبت کنند. مراسم دیشب همه موارد بالا بود، و من مجبور شدم آن را به صورت زنده تجربه کنم و با کارآموز سابق الکتریک لایت، آمولیا تادیمتی، گزارشی از این رویداد ارائه کردم، که با مهربانی به من کمک کرد تا شب را ضبط کنم. (برای آملیا فریاد بزنید، او حتی با من تلفن داد و ستد کرد تا بتوانم در حالی که او با دوربین با کیفیت بالاتر عکس می گرفت، نقل قول ها را ضبط کنم.)

امسال مجموعه‌ای شگفت‌انگیز از فینالیست‌ها در همه دسته‌ها ارائه شد، که بسیاری از آنها Electric Lit به اندازه کافی خوش شانس هستند که در صفحات دیجیتال ما حضور دارند. در داستان، مصاحبه‌ای با والریا لویزلی و گفتگوی مشترک با مورگان توماس و جولیان دلگادو لوپرا، دو رمان‌نویس ترنس نامزد دریافت این جایزه ارائه دادیم – اولین بار هیجان‌انگیز و شایسته‌ای که امیدوارم تعداد بیشتری از آنها را رقم بزند. در Nonfiction، مصاحبه‌هایی با عبدالرحمن الگندی، سارا نوویچ، و کامون فلیکس، و همچنین فهرست خواندنی از جوزف آزموندسون منتشر کرده‌ایم، که همچنین به ما در جمع‌آوری قطعه‌ای در مورد چیزهای منزجرکننده برت استیونز کمک کرد. نیویورک تایمز بهترین مواد برای تنوع فهرست طولانی سال.

این رویداد توسط کایل مک لاکلان مورد استقبال قرار گرفت، که سخنان آغازین او لحن شب را تعیین کرد: گاهی اوقات سبک دل، متعادل با جدیت مناسب. او به کارت‌های کتابخانه اشاره کرد و به عشقش اشاره کرد تپه شنی (ظهور مک لاکلان در اقتباس دیوید لینچ نقش موفقیت آمیز او بود). او همچنین گفت که گیج شده است که چرا NBA از او می خواهد در رویداد آنها صحبت کند تا زمانی که متوجه شد که او اینطور نیست، خوب، که NBA، شوخی که مطمئناً متوجه هر کسی می شود که (مثل من) اشتباه سالانه “فینالیست های nba” را در زمانی که لیست کوتاه رد می شود، انجام دهد.

مک لاکلان همچنین به موضوعی اشاره کرد که در بالای ذهن همه قرار داشت و گفت که در حالی که هوش مصنوعی سخنرانی او را ننوشت – این غیراخلاقی است – او اعتبار کامل را به انسانی که این کار را انجام داده است، می دهد، یک روش عملی که صنعت بیشتر پذیرفته شده است. این یک راه ساده برای ورود به گفتگو در مورد هوش مصنوعی بود، موضوعی داغ، و دلیل خوبی هم داشت. بسیاری از سخنرانی‌های شب شامل فریادهای تجمعی برای رد تجاوز هوش مصنوعی به هنر بود، هشداری که تلویحاً ناشران حاضر در اتاق را هدف قرار می‌داد (اگرچه شاید برای سردبیران حاضر کمتر از رئیس رئیس‌شان باشد). حتی اشاراتی به رسانه‌هایی وجود داشت که پوشش بسیار مورد نیاز کتاب را حذف می‌کردند (از کیران دسایی، که مادرش، آنیتا، زمانی سلمان رشدی، برنده مدال مشارکت برجسته در ادبیات آمریکا را در کتابی که اکنون منقرض شده است، بررسی کرده است. واشنگتن پست بخش کتاب). جالب اینجاست که هیچ اشاره ای به بسته شدن منجنیق نشده است – سکوتی قابل توجه در شبی پر از یادآوری قاطعانه درباره اهمیت زنده نگه داشتن ادبیات.

من در ابتدا قصد داشتم برندگان و اظهارات آنها را یکی یکی معرفی کنم، اما اگر پیشاپیش اذعان نکنم که عبدالرحمن الگندی برنده غیرداستانی از ورود به کشور برای شرکت در مراسم اهدای جوایز ممانعت به عمل آمده است، نادیده خواهم گرفت. غیبت او به عنوان یادآوری واضح و غیرقابل انکار از خشونت و خشونت مرزی که توسط دولت فعلی تداوم یافته بود احساس می شد. و گویی آزار و اذیت مورد تایید دولت کافی نبود، واجد شرایط بودن الجندی برای دریافت جایزه نیز مورد تردید قرار گرفت. نیویورک تایمز، قبل از پیروزی و دوباره بعد از آن، اگرچه بنیاد ملی کتاب بیانیه ای در تایید صلاحیت او صادر کرد.

غیبت الجندی نیز توسط اولین برندگان این شب، دیوید لویتان و گابریل داکلز، که برای کتابشان برنده بخش ادبیات جوانان شدند، تایید شد. دعوای زندگی ما لویتان بیانیه خود را با این جمله آغاز کرد: “ما با هر نویسنده ای که امشب اینجا نیست همبستگی می کنیم.”

هر یک از برندگان این شب سخنرانی های زیبا و تاثیرگذاری داشتند. داکلز و لویتان که کتابشان تاریخچه ای از بحران ایدز در آمریکاست، درباره سانسور داستان های عجیب و غریب نیز صحبت کردند. داکلز گفت: «گذشته، حال و آینده HIV و ایدز را نمی توان پاک کرد. لویتان بیانیه ای قدرتمند درباره ادامه پاک شدن داستان های ترنس و دگرباش داد و گفت: “بله، افرادی هستند که می خواهند داستان های ما را از قفسه ها پاک کنند، اما بدانید که افراد بسیار زیادی هستند که می خواهند داستان های ما شنیده شود… ما اجازه نخواهیم داد جوانان ما، به ویژه جوانان ترنس و غیر باینری خود، بدون حمایت بمانند. ما اجازه نخواهیم داد که سر و صدای دیگران که ما هستند را از بین ببرند.”

Centroeuropaرمانی درباره مردی بیوه که در حین کندن مزرعه ای که قصد کشاورزی دارد، اجساد سربازان مرده را کشف می کند، اثر ویسنته لوئیس مورا، ترجمه راهول بری، برنده کتاب ادبیات در ترجمه. مورا در سخنرانی خود به درد جنگ جاری و رویای خود پرداخت که روزی کشورهایی که از صلح و حمایت از همه مردم حمایت می کنند بیش از یک داستان تخیلی خواهند بود.

بری در سخنرانی خود در مورد هنر ترجمه با وقاحت هوش مصنوعی را مورد خطاب قرار داد. اشاره به یک عنصر بسیار خاص از Centroeuropa او که وظیفه بازآفرینی را بر عهده داشت (کتاب تعداد صفحات خود را برای هر فصل دوبرابر می کند، به میزان دقیق کلمه)، گفت: “در سالی که همه در مورد هوش مصنوعی و تهدید آن برای انواع خلاقیت ها و تلاش های انسان صحبت می کنند، من دوست دارم فکر کنم که حداقل در حال حاضر، این چیزی است که رایانه ها نمی توانند انجام دهند.”

وقتی برندا هیلمن، برنده شعر برای من شخصاً هیجان زده شدم هنوز خانه ای در بیابان، مستقیماً به مطبوعات در سالن خطاب کرد. او با نگاهی به میزهای مطبوعاتی پشت جایی که ما روزنامه نگاران و سردبیران مجلات جمع شده بودیم، گفت: «ما سپاسگزاریم. [that] بهترین کتاب ها شامل شعر نیز می شود. وقتی آنجا نشستم احساس غرور زیادی کردم، چون می‌دانستم که یک روز بعد الکتریک لایت فهرست سالانه مجموعه‌های شعر مورد علاقه‌مان را منتشر می‌کند، سنتی که امیدوارم انتشارات دیگر نیز آن را بپذیرند.

وقتی الجندی هونا این جایزه در غیرداستانی برنده شد، این جایزه توسط سردبیرش، هلن تومیدس، از طرف او پذیرفته شد. او از سخنرانی خود الجندی خواند که با این جمله شروع شد که اگر حرف های او را می شنویم به این معنی است که او به یک آرزوی مادام العمر دست یافته است، اما فعلاً نمی تواند در اتاق باشد. این غیبت عظیم او را حتی بیشتر کرد. تومایدس نیز سخنرانی خود را ایراد کرد و در مورد اینکه چگونه الگندی “تعهد به سخن گفتن در برابر بی عدالتی هدفی را بر پشت او قرار داد” و چگونه پس از پناه بردن به آمریکا، بار دیگر مجبور به فرار شد، صحبت کرد. او گفت: “حالا او نمی تواند حتی به عنوان یک بازدیدکننده مشهور برگردد.”

برنده نهایی، حنا لیلیت اسدی، برنده در داستان با پارادیزو 17. اسدی با اشاره به حمله سرطان به پدرش و نسل‌کشی‌ای که علیه مردمش صورت گرفت، به اشتراک گذاشت که هنگام نوشتن این کتاب، “غم عمیق شخصی و غم جمعی غیرقابل تصور را تجربه کرد.” او از درد تنیده شده با زیبایی در رمان گفت: “شاید این داستان فلسطینی این سرزمین باشد. خیلی زیبا، بسیار دردناک. و آیا این داستان کاملاً مال ما نیست؟” این یک راه مناسب برای پایان عصر بود.


Source link

نوشته های مشابه

دیدگاهتان را بنویسید

دکمه بازگشت به بالا