از نویسنده تحسین شده کلینیک و ساقدوش عروس یک فیلم هیجان‌انگیز به دنبال یک جرم‌شناس می‌آید که در یک متل دورافتاده از خواب بیدار می‌شود، بدون اینکه به یاد بیاورد که چگونه به آنجا رفته یا افرادی که ادعا می‌کنند از او محافظت می‌کنند.
شیفته؟ برای کشف خلاصه و گزیده ای از آن به ادامه مطلب بروید قبل از اینکه ناپدید شوم توسط کیت کوین، که در 10 نوامبر 2026 منتشر می شود.
اپریل اندرسون جرم‌شناس با نامی جدید، هویتی جدید و هیچ خاطره‌ای از چگونگی رسیدن به آنجا در یک متل دورافتاده از خواب بیدار می‌شود. به او گفته شد که او به عنوان قربانی یک جنایت ناراحت کننده تحت حمایت پلیس است، او باید شاهد یک محاکمه بزرگ باشد که از آن چیزی نمی داند. آوریل مطمئن نیست که به چه کسی اعتماد کند – پلیسی که از او در برابر یک تهدید ناشناخته محافظت می کند یا نامزدش که مخفیانه او را تعقیب می کند.
هنگامی که خاطرات آوریل شروع به بازگشت به سیل می کند، او جنبه ای از خود را کشف می کند که هرگز نمی دانست وجود دارد. کشوری که ترجیح می دهد پنهان بماند.
با نزدیک شدن به محاکمه، نیاز او به یادآوری تمام اتفاقاتی که در شب جنایت برای او رخ داده برای بقای او حیاتی می شود. اما کسی از او می خواهد که ساکت بماند و خاطرات گم شده او ممکن است تنها چیزی باشد که او را زنده نگه می دارد. آیا او حقیقت را به یاد می آورد یا برای همیشه ناپدید می شود؟
استخراج
فصل اول
لحظه ای بین خواب و بیداری وجود دارد که واقعیت هایی که زندگی شما را به هم گره می زند ثابت نیستند. آینده شما مجموعه ای از قرقره های در حال چرخش است، رشته هایی مانند سرنوشت. در همان لحظه، شما می توانستید هر کسی باشید. و در حال حاضر، وقتی در این اتاق خواب ناآشنا از خواب بیدار می شوم، اولین فکرم این است که نتوانستم خودم را از رویا جدا کنم. هیچ کدام از اینها واقعی نیست. نمی‌دانم کیستم وقتی با چشمان باز پلک می‌زنم، تارهای زندگی ممکن با چاقویی نامرئی قطع می‌شود.
تختی که روی آن دراز کشیده ام از کاج سیاه لاکی به رنگ نارنگی است. یک لحاف تکه‌کاری که محکم در گوشه‌ها فرو رفته است، نمی‌تواند سرمای محسوسی را در هوا حفظ کند. فضای خالی دیوارهای کرم تا حدی با چند نقاشی زیبا رام شده است. بیدار پلک می زنم و سعی می کنم بفهمم چگونه از آپارتمان نیویورک به این اتاق عجیب و غریب خانگی منتقل شده ام.
من عادت دارم برای کار سفر کنم، به عنوان دانشیار جرم شناسی در دانشگاه نیویورک سخنرانی می کنم. اما این برخلاف هتل‌هایی است که تا به حال در آن اقامت داشته‌ام. وقتی سعی میکنم قطعات را کنار هم بگذارم، دردی ضربان‌دار در سرم وجود دارد. آخرین چیزی که به یاد می‌آورم ایستادن در مقابل دانش‌آموزان و صحبت درباره پیوند بین جرم و فقر است. من الان اینجا هستم.
سرم درد می کند و لکه های خفیفی در دیدم دیده می شود. مثل اینکه واقعیت با سرعت کمتری می آید.
آیا در یک کنفرانس زیاد مشروب خوردم؟ بعید است. نامزدم، کریس، به من می‌گوید “به طرز منزجر کننده‌ای تناسب اندام” – و او اشتباه نمی‌کند. من بچه بورسیه بودم. من هنوز هم مثل اینکه در دانشگاه هستم تمرین می کنم.
روتختی را عقب می اندازم و به پایین نگاه می کنم. من یک تی شرت خاکستری بی رنگ و شلوار گرمکن به همان اندازه پژمرده پوشیده ام. چیزی که یادم نمیاد داشته باشم یا بخرم. وحشت وجود دارد و من باید با آن مبارزه کنم. آخرین چیزی که به یاد دارم یک ترکیب لباس، کت و شلوار و چکمه از Bloomingdale’s بود.
چرا من لباس های متفاوتی می پوشم؟
اتاق بزرگ با اثاثیه‌های قدیمی نشان می‌دهد که موقعیت مکانی من خارج از یک بزرگراه یا در یک شهر پشت‌آب است – جایی که زمین ارزان است و جذابیت کم است. من تصمیم می‌گیرم که نوعی اسمورف خانگی باشد، و به انتخاب شلخته نقاشی دیواری نگاه میکنم. تصویری از یک انبار قرمز در مزرعه ذرت و یک نقاشی روغنی از یک آسیاب بادی فولادی در مقابل آسمان آبی وجود دارد. بسیار متفاوت از آپارتمان شهر من با آثار هنری معاصر و کاناپه قدیمی ام پر از یادداشت های سخنرانی جرم شناسی و مضامین سنگین حقوقی من.
نگاهم روی میز کنار تخت کاج است. کیفی هست که مال من نیست چرم تمساح مصنوعی قهوه‌ای براق با بند‌های ضخیم و گرد – تقریباً به همان اندازه که به سبک کیف چرم معمولی من فاصله دارد. به میز کنار تخت خم می‌شوم و آن را به خودم نزدیک میکنم و اضطرابم را از استراق سمع دور میکنم. یک جیب پلاستیکی با یک نوار نازک پارچه به کناره آن وصل شده است که دارای شناسه عکس است – گواهینامه رانندگی با چهره ای آشنا. به سختی آب دهانم را قورت می دهم.
زن تصویر من هستم.
اما اون من نیستم
موهای من بلوند است. من آن را در یک دم اسبی کاربردی می پوشم، به گونه ای که به شکل بادامی چشمان سبزم برجسته می شود. من به تصویر نگاه می کنم. در تمام زندگی ام به من گفته اند که صورت من دارای کیفیتی حجاری شده یا زاویه دار است – گاهی اوقات با لحنی که به نظر تعارف نیست. تقارن بدون نرمی. زیبایی بدون موانع کافی
این عکس من را با موهای قهوه ای تا شانه با چتری های صاف و حالت جن زده نشان می دهد.
موهای من هیچ وقت قهوه ای نبوده است.
یک آینه ارزان قیمت وجود دارد که در کنار جیب شناسنامه تاب می خورد، و من آن را بلند می کنم تا انعکاس خود را جلب کنم. من از شوک اخم میکنم صورت من در آینه با عکس روی شناسنامه مطابقت دارد.
موهای بلوند من الان قهوه ای است. مثل عکس.
تکه ای ناباور از موهای قهوه ای را بلند می کنم و در آینه به چتری هایم نگاه می کنم. تصاویری از خود بلوند من در ذهنم موج می زند. اصلا به یاد ندارم که مدل موهایم را عوض کنم یا حتی به آن فکر کنم. من از زمانی که از دانشگاه فارغ التحصیل شدم به همین شکل آن را می پوشم.
من مسحور به رشته های تاریک خیره شدم. هیچ چیز، هیچ خاطره ای از تغییر ظاهر من وجود ندارد. فقط یک خلاء شناور جایی که خاطرات باید باشند.
من در اتاقی هستم که نمی شناسم، با شناسنامه ای که می گوید من شخص دیگری هستم و ظاهرم کاملاً تغییر کرده است.
نام روی شناسنامه را خواندم، لب هایم حرکت کرد.
مال من نام او آوریل اندرسون است. اما در اینجا، به صورت پررنگ، CONIE LOGAN را می خواند.
نامی که به خاطر ندارم و هیچ علاقه ای به آن ندارم. پشت سرم درد می کند و یک نوار فشاری در اطراف جمجمه ام وجود دارد. اولین فکر منطقی من این است که مواد مخدر و ربوده شده ام. یک بار در مورد ظرافت های شناخت زنان در اسارت قاچاقچیان انسان سخنرانی کردم. وقتی سعی میکنم توصیه‌های خودم را به خاطر بسپارم، احساسات ترسناکی در مغزم شکل می‌گیرد.
دور شو برو به جای امن برای کمک تماس بگیرید.
می نشینم و اتاق را نگاه می کنم. بعد مردی را می بینم که در گوشه ای نشسته است.
فریاد کوچکی را خفه میکنم و به سمت تخت برمی‌گردم.
او یونیفورم پلیس به تن دارد و روی صندلی گهواره ای با رنگ سفید در گوشه ای به پشت دراز کشیده است. چشمانش بسته است و خروپف خفیفی دارد.
نشان روی بازوی او به نظر می رسد که او یک پلیس نیویورک است. من در نیویورک زندگی می کنم. این باید معنایی داشته باشد. اما ذهن من از نیاز تپنده به بیرون رفتن از اتاق قبل از بیدار شدن جان سالم به در نمی برد.
به آرامی پاهایم را از روی تخت می کشم. آنها یکی یکی روی تخته های زمین می نشینند.
وقتی می ایستم، سرم می چرخد و عقب می مانم.
همچنین ببینید
خروپف افسر متوقف می شود. نفسم را حبس می کنم، راست می شوم و می ایستم. نفس هایش عمیق تر می شود و در خواب تکان می خورد.
بی صدا به سمت در لیز خوردم و دستم را دور دسته کوچک گرد برنجی چرخاندم. در قفل است.
به پلیسی که در کیف زین خود چرت می زند نگاه می کنم. پشت سر او یک پنجره است. نمای بیرون درختان پاییزی است. آسمان قهوه ای پهن. در وسط یک تراکتور قرمز زنگ زده با چرخ هایی که در عمق خاک فرو رفته است.
قطعاً نیویورک نیست. طبقه همکف.
یه چیز دیگه نظرمو جلب میکنه روی میزی در کنار پلیس خواب، جلمه اسلحه باز شده او در داخل و چیزی شبیه پاسپورت آمریکایی من است. یا آنچه از آن باقی مانده است. به زیبایی به دو قسمت تقسیم شده است. مسحور شده روی خرابه ها خم می شوم.
عکس لمینت شده من، با چشمان سبز با لبخند کمی عجیب و غریب و دم اسبی بلوند، تکه تکه شده است، یک خط بریده از خط مشکی ضخیم جلوی آن را بریده است.
نیمه‌های بریده شده را بلند میکنم و انبوهی از تمبرهای بین‌المللی را در صفحات درهم می‌کشم.
تخریب یک حس منظم و اداری دارد. هیچ چیز شخصی نیست، ما فقط وجود شما را خاتمه دادیم. پاره کردن نام من را به مربع های مساوی تقسیم می کند.
دکتر آوریل.
اندرسون
تمام هویت من پاره پاره شد.
قبل از اینکه بتوانم این موضوع را بررسی کنم، افسر ناگهان از خواب بیدار شد. مقداری حافظه نهفته ماهیچه ای به وجود می آید. من به طور غریزی جلد اسلحه اش را روی میز می گیرم. چشمانش گشاد می شود که می فهمد من برای سلاح شیرجه می زنم. او سریع است، اما به اندازه کافی سریع نیست. اسلحه اش را می گیرم، آزادش می کنم و با سرعتی که نمی دانستم در اختیار دارم شلیک می کنم. “
یخ کن!» من فریاد می زنم و هر فیلم پلیسی را که می شناسم کانالیزه می کنم. “دستانت را بالا ببر!”
دست هایش را بالا می گیرد و چشمانش به صورتم خیره می شود. چشم های دوست داشتنی، متوجه شدم. اعتماد شایسته.
“آسان.” صدایش می آید، هنوز غلیظ از خواب. گلویش را صاف کرد. او می گوید: “اشکالی ندارد، آوریل.”
“تو کی هستی و اسم من را از کجا می دانی؟” تقاضا دارم اسلحه را مستقیم به سمت سینه اش نشانه می برم.
او با دستان بالا می‌گوید: «من کارآگاه هالیستر در بخش جرایم سازمان‌یافته پلیس نیویورک هستم. “تو شاهد جنایت بودی، آوریل.” می ایستد، چشمانش از ترحم نرم می شود. “شما تحت حفاظت شاهد هستید.”
