مقالات

هر بار، اما این بار – داستان ضروری


مجموعه یادداشت‌های پژوهشی ما از نویسندگان دعوت می‌کند تا روند خود را برای کتاب اخیر، با «تحقیق» به‌طور گسترده‌ای که می‌خواهند تعریف کنند. این هفته آدام پترسون در مورد هر زمانی، اما این بار، برنده جایزه گریس پیلی انتشارات دانشگاه ایالتی اوهایو برای داستان کوتاه.

+

گذشته را همانطور که حال را می نویسی بنویس

در برخی از محله‌های شرق لس آنجلس، دیدن ویلاهایی که به نظر می‌رسد از رویاهای برخی از بچه‌های لاغر که قبل از جنگ مرده‌اند، دزدیده شده‌اند، غیرمعمول نیست. کدام جنگ؟ هر کدام را که دوست دارید انتخاب کنید زیرا به هر حال مزخرف است. این خانه‌ها بیشتر در دهه‌های 1920 و 1930 در اطراف اولین استودیو دیزنی ساخته شدند، که در حال حاضر یک سوپرمارکت است که قیمت آووکادو 6 دلار است.

مصرف کنندگان هرگز نتوانستند.

این اتفاق در مورد دیزنی تصادفی نیست، اما الهام بخش معمولاً دقیقاً برعکس چیزی است که ممکن است فکر کنید. این ویلاها به جای اینکه فیلم‌ها آنها را به زندگی واقعی بکشانند از فیلم‌ها گرفته شده‌اند (اگرچه تصور اینکه اولین بزرگسال دیزنی در دفتر یک معمار ظاهر می‌شود، کارتون ثابتی را در دست می‌گیرد و می‌گوید: «اینجوری، اما بدون جادوگر» جالب است.)

پس از جنگ جهانی اول، فیلم ها در حال رونق بودند، دانشمندان اعلام کرده بودند که لس آنجلس 100% هرگز آتش نمی گیرد، و گروهی از سربازان آمریکایی شوکه شده اروپا را دیده بودند، اهمیتی نمی دادند که چگونه مدام منفجر می شد، و می خواستند به داستان هایی که در کودکی می دانستند عقب نشینی کنند.

والت، هنوز کرک نشده بود، نزدیک بود همان ضربه را بخورد، بنابراین خانه‌ها و کارتون‌ها بخشی از «می‌دانی چه خوب بود؟ وقت خواب با مامان» بود. هیچ کدام از اینها ربطی به گذشته، مکان یا شخصیت واقعی ندارد که راه خود را برای عاشق شدن به یک شاهزاده می خواند. این شخص وجود نداشت. این پسر بدجنس است جادوگران حق داشتند.

بنابراین دیدن این ساختمان‌ها در حال حاضر مبارزه با نوستالژی بر نوستالژی کیست که جهنم می‌داند. برخی از آلمانی های همخون قرن 19 بهترین حدس من است، اما بعد از این تهمت شک دارم که آنها آن را بپذیرند. تقصیر هیچکس نیست نوستالژی همانقدر در انسانیت جا افتاده است که میل ما به توهین ناشناس به مردم روی دیوارها. در واقع، آنها ممکن است تنها دو چیز مشترک در هر فرهنگی باشند. یک خانم خیلی خوب است و همه چیز دیروز بهتر بود.

این اجتناب ناپذیر است. حتی شما خواهید دید که در حال لگد زدن به خاکستر دریاچه سیلور (Silver Lake) هستید و به هر کسی که گوش می دهد می گویید آووکادو در زمانی که قیمت بسیار پایین 6 دلاری داشت چقدر طعم بهتری داشت.

نوستالژی ماهیت اساسی ارتباط ما با گذشته است و هر کسی که تصمیم می گیرد داستانی را در گذشته بنویسد باید با آن مبارزه کند.

بدترین و رایج‌ترین نتیجه این است که ما از نوستالژی خود تغذیه می‌کنیم (یا، واقعاً، اجازه می‌دهیم این نوستالژی از ما تغذیه کند) و در نهایت با چیزهای مزخرفی در مورد اینکه چقدر چیزها خوب بودند در حالی که اصلاً نبودند، می‌شویم. زیرا، درست مانند پسران عصبی ما که در ایگل راک قلعه می سازند، چیزی که ما واقعاً بیش از معصومیت فرضی خود حسرت می خوریم، راحتی این است که بدانیم از همه چیز جان سالم به در برده ایم. می توانم باور کنم که دهه 90 را پشت سر گذاشتم، اما ممکن است یک هواپیما قبل از اینکه… این جمله را تمام کنم، خانه ام را خرد کند… درست است؟ باشه شاید فردا

البته این نه تنها بر نحوه صحبت ما در مورد گذشته خود، بلکه بر کل تاریخ نیز تأثیر می گذارد. ما از آن نمی ترسیم و بنابراین نمی توانیم واقعاً آن را درک کنیم، نه آنطور که زندگی می شود. بدون ترس، هر ظرایفی یا تضاد غیر قابل درک می شود، هر تراژدی و بی عدالتی نامرئی می شود. نام ببرید با باد رفته اگر می خواهید تأثیر بگذارید و لطفاً هرگز آن را انجام ندهید.

با این حال، بسیاری از ما برای این تله بیش از حد باهوش هستیم – یا حداقل بیش از حد آلوده به چیزی که به طور کلی پست مدرنیسم نامیده می‌شود – و بدترین راه خروج را دنبال می‌کنیم: اینکه گذشته را تاریک‌تر و غریب‌تر از آنچه بود، بدانیم.

به طرز عجیبی، این اغلب با یک نظریه نعل اسبی به پایان می رسد که نویسنده به همان اندازه نوستالژیک است، اما برای چیزهای بد. به نوعی همه این مزخرفات وحشتناک “معتبرتر” هستند. مطمئناً، خانواده یک مرد ممکن است بر اثر وبا بمیرند، اما آیا این فقط نشان نمی‌دهد که عصبانیت آرام او چقدر مهم است؟ نه خفه شو بعضی از بچه ها مرده اند. این مدل خشن مردانگی بیشتر با یکی از دوستانی که در Reddit پست می‌کردند در مورد وضعیت دفاعی کلیولند براونز مشترک است تا کارتون‌هایی که در برخی از راه‌اندازی‌های خام بشریت است.

اما اگر هر دو انگیزه نوستالژیک و در نتیجه محافظه‌کارانه کوچک هستند (و اجازه دهید با آن روبرو شویم، معمولاً C حرف اول را می‌زنند)، چگونه باید داستان‌هایی را در گذشته و در مورد گذشته تعریف کنیم که به ما امکان می‌دهد به جلو برویم؟ آیا شما هم مثل ما احساس زنده بودن می کنید؟ زیرا ما می توانیم روی یک چیز حساب کنیم: گذشته های بسیار بیشتری وجود خواهد داشت. برای نویسندگان، این بزرگترین منبع ما است. آن و آینده.

آینده این یک مکان خوب برای شروع است. وقتی در مورد آنچه قرار است می نویسیم، تصور می کنیم. ما خواب می بینیم. ما اختراع می کنیم. اما وقتی در مورد آنچه اتفاق افتاده می نویسیم، تحقیق می کنیم. توضیح می دهیم. تقلید می کنیم. اگر مجبور بودید یاد بگیرید که مردم در سال 900 پس از میلاد چه می‌خوردند، مطمئناً آن را به داخل هل می‌دادید، اینطور نیست؟

اما آیا اگر فقط آن را بسازید خیلی بد می شود؟ به همان شکلی که ممکن است به کاسه بوریتو خود نگاه کنید و خود را به جلو نشان دهید تا فضایی را ایجاد کنید که یک قاتل بین ستاره ای می خورد؟ البته بستگی دارد، اما حتی با در نظر گرفتن گذشته به عنوان مکانی به همان اندازه برای تخیل – و مناسب برای درج تجربه خود – خود را از بار ترجمه یک متن ناخوانا رها می کنید. به هر حال نمی‌توانید آن را درست دریافت کنید، و نوستالژی (به هر طریقی) چیزی است که شکاف‌ها را با حقیقت دروغ پر می‌کند.

آنچه در واقع درست است این است که شما از زمان حال و در مورد آن می نویسید. و خدا را شکر خیلی راحت تر است. زمان حال جایی است که هستید، مکانی است که درک می کنید، مکانی است – مهمتر از همه – از شما می ترسید. این بخش اساسی است. چون به شما اطمینان می دهم، مهم نیست در مورد چه دوره زمانی می نویسید، ما واقعاً به اندازه کافی فراتر از این واقعیت تغییر نکرده ایم که اهمیت پیدا کند.

هیچ آدمی در گذشته یا آینده وجود ندارد. مردم هستند. و ما وحشت زده ایم.

آیا فکر می کنید آن مردی که از شراب مست شد و دستور ساخت هرم داد، فکر می کرد که در “تاریخ” زندگی می کند؟ می ترسید که بمیرد و فراموش شود. و شما هم همینطور من هم هستم. بنابراین ما عاشق می شویم و خانواده داریم و کتاب می نویسیم و برای زندگی ابدی دعا می کنیم. حسرت دیروزمان را با امیدهایمان به فردا مخلوط می کنیم و سعی می کنیم امروز یکی دیگر را پشت سر بگذاریم. و امروز ما خود را با چیزهایی احاطه کرده‌ایم که تا زمانی که می‌توانیم ما را خوشحال می‌کنند و، بله، گاهی اوقات این یک کلبه لعنتی است به یاد این که چگونه در آرگون سرنیزه نشدیم.

اوه ببخشید، شما فکر کردید من از کلبه متنفرم، من از کلبه متنفر نیستم. نوستالژی طبیعی است و من هر بار چیزهای مضحک اما انسانی را به جای چیزهای خسته کننده و جدی می پذیرم. آنها ممکن است آن چیزی نباشند که من می سازم، اما پس چرا باید باشند؟ همه ما باید بناهای تاریخی خود را بسازیم و آنها چاره ای جز سازش بین آنچه گذشت و آنچه در پیش است ندارند. شما با علاقه ای که به داستان های او داشتید به انجام وظایف دیروز خود پرداختید. حالا سعی کن از فردا همون توجه رو بدزدی.

زیرا هدف در اینجا گرفتن یک A در فینال تاریخ نیست. هدف این است که صدای خود را به داستانی اضافه کنید که مردم از زمانی که مردم وجود داشته اند می گویند. و این داستانی در مورد تاریخ نیست، بلکه داستانی است در مورد اینکه چگونه ما در تلاش برای پیشی گرفتن از معنا، بر آن غلبه می کنیم.

پس آنچه را که می‌دانید درست است را بردارید و بقیه را بسازید. بقیه همه بودند.

+++

اصالتا اهل نبراسکا، آدام پترسون اکنون در لس آنجلس، کالیفرنیا زندگی می کند. وی صاحب مجموعه شعر به نثر است مرگ نابهنگام من، چشمک زن و [SPOILER ALERT] (با لورا ایو انگل). فیلم‌های او در جشنواره‌های HollyShorts، Fantasia Fest و Just for Laughs در جشنواره‌های دیگر بازی کرده (و برنده جوایز شده‌اند). پیشاهنگ عقاب.


Source link

نوشته های مشابه

دیدگاهتان را بنویسید

دکمه بازگشت به بالا