چهار سوال برای لورل اشنایدر

شما اعضای AAR را ترغیب کردید که آینده را بررسی و در نظر بگیرند. منظور شما از آن چیست؟

آینده به معنای چشم انتظاری برای چیزی است، نه به عقب به پایان چیزها. این بدان معناست که ما باید در اتفاقاتی که در حال رخ دادن است، نقش داشته باشیم. این در مورد داشتن یک تخیل اجتماعی، نگاه کردن به مسائل عمیق – نژادپرستی، تبعیض جنسی، استعمار، برخی از فرمول‌بندی‌های الهیاتی – و دیدن آنچه می‌تواند جامعه را به آینده‌ای بدیل هدایت کند و نقشی که علمای دین می‌توانند ایفا کنند، است.

همه در مورد هوش مصنوعی صحبت می کنند. آیا این به آینده می رود؟

هوش مصنوعی اینجاست و می تواند کارهای زیادی انجام دهد. می‌تواند چیزهایی را که می‌یابد دسته‌بندی و فهرست کند و حتی دلایل چیزی را که کسی به آن اشاره کرده است فهرست کند. می تواند نظریه هایی را که دانشمندان دیگر ارائه کرده اند به شما بگوید، و اگر نمی خواهید خودتان فکر کنید، همه چیز آماده است. کاری که نمی تواند انجام دهد این است که منطقی باشد. نمی توان قدم بعدی را برد. او نمی تواند تصور کند.

چرا علما و طلاب دینی برای برانگیختن تخیلات خود به تلنگری در آینده نیاز دارند؟

چیزی که من در تدریس دریافتم این است که دانش‌آموزان در دانشکده‌ها و در پایان‌نامه‌هایشان از نظر انتقاد بسیار توسعه یافته بودند، اما همچنین در پیش‌بینی آینده بسیار محتاط بودند زیرا نمی‌خواستند اشتباه کنند. آنها نمی‌خواستند چیز دیگری، چیز جدیدی را تصور کنند، زیرا آنها در کشف مشکل بسیار خوب هستند. همه خواهان صلح جهانی هستند، اما گام های میانی برای آن چیست؟ سنت های دینی چگونه می توانند کمک کنند، نه اینکه فقط عذاب را پیش بینی کنند؟ تخیل دیستوپیایی ما کاملاً توسعه یافته است. من می‌توانم از دانش‌آموزان بخواهم که یک صحنه خیابانی دیستوپیایی را ترسیم کنند یا توصیف کنند و می‌توانستند آن را در یک لحظه انجام دهند، اما ترسیم صحنه‌ای از آنچه که امیدوارند ببینند بسیار دشوار است. چگونه این کار را غیر نژادپرستانه انجام می دهید؟ چگونه آن را غیر جنسیتی می کنید؟ چگونه آن را پسااستعماری می کنید؟ این ماهیچه های تخیل بسیار ضعیف هستند. وقتی زمان تصمیم گیری در مورد موضوع جلسه فرا رسید، فکر کردم که کل رشته ما می تواند از تمرین آن عضلات سود ببرد.

علاوه بر ریاست جمهوری شما شما از دبورا ان. آرچر، رئیس ACLU دعوت کردید تا صبح یکشنبه سخنرانی اصلی را ارائه کند. چرا

شنیدم که او صحبت می‌کرد که چگونه ما نمی‌توانیم فقط از آزادی‌های خود محافظت کنیم، بلکه باید به آنچه می‌سازیم فکر کنیم. این نشست با عنوان “آزادی کیست؟ آینده کیست؟ آزادی مذهبی و معماری دموکراسی آمریکایی”. او از عدالت به عنوان یک سازه صحبت می کند و اینکه چگونه آزادی های مذهبی و کثرت گرایی واقعی مستلزم ساخت آن است. اگر قرار است مطالعه دین همچنان بخش مهمی از آموزش عالی باشد، پس چگونه می‌توانیم در AAR اعضای خود را برای حمایت از انواع گام‌های کوچکی که به بقا و شکوفایی این رشته کمک می‌کند، توانمند کنیم؟ ما در موقعیتی منحصر به فرد هستیم تا آینده ای فراتر از ناامیدی از یک سو یا امید سطحی از سوی دیگر تصور کنیم. با توجه به شدت بلاتکلیفی کنونی که علمای دین و فعالیت‌های آکادمیک در علوم انسانی به طور کلی با آن روبرو هستند – بدون ذکر نامعلوم بودن دموکراسی، صلح، و رفاه زمین و موجودات آن – این زمان برای آینده است.

بازگشت به عملکرد اصلی