در اواخر سپتامبر، 60 نفر از برجسته‌ترین نویسندگان ایالات متحده به وینسنس، حومه سرسبز پاریس، سفر کردند تا تلاش کنند مبارزات آمریکا را برای فرانسه توضیح دهند، فرانسه – مانند ایالات متحده – به زودی با انتخابات بسیار پیامد خود روبرو خواهد شد. در آن زمان کسی نمی دانست که فرانسه در آستانه آغاز اعتراضات خشونت آمیز است.
نویسندگان، همگی با ترجمه های فرانسوی اخیر، بخشی از دوازدهمین دوره جشنواره دوسالانه آمریکا (24 تا 27 سپتامبر) بودند. در طی نزدیک به 100 جلسه، ده ها تن از مشهورترین شخصیت های ادبی آمریکا – از جمله تا-نهیسی کوتس، جان گریشام، و باربارا کینگ سولوور – به نقد، تاسف پرداختند و خواستار آمریکای بهتر شدند. آنها هشدارهایی صادر کردند و در عین حال خواستار بازگشت به آرمان های آمریکا شدند که مدت ها در فرانسه به عنوان شریک ما در پروژه دموکراسی قرن هجدهم مشترک بود.
نویسندگان در مقابل تماشاگران مملو از فرسایش دموکراسی، نژادپرستی مداوم، سیستم قضایی شکسته، نابرابری اقتصادی گسترده و موارد دیگر بحث کردند. برنامه‌هایی مانند سرفصل شنبه شب «زخم‌های آمریکا» با ویت تان نگوین، تامی اورنج و یاسمین وارد در عرض یک ساعت پس از آنلاین شدن بلیت‌ها به فروش رفت.
اگرچه کرایه معمولی جشنواره (درباره روند نوشتن، عشق و خانواده) نیز جمعیت زیادی را به خود جلب کرد، اکثر برنامه ها و همه برنامه های اصلی به تاریخ دشوار و حال سیاه آمریکا می پرداختند. چند مثال: «رویای آمریکایی: واقعیت یا توهم؟»، «خاطره برده‌داری»، «آمریکای دیگر» (درباره نسل‌کشی بومیان آمریکا) و «USA Fade to Black» (درباره خشونت گسترده).
بنیانگذار و رئیس جشنواره آمریکا، فرانسیس گفارت، ناشر آلبین میشل، گفت که این جشنواره “اصلا شبیه آمریکای در حال محاکمه نیست.” بلکه نتیجه مشغله فرانسوی ها با ایالات متحده بود که بسیاری آن را تاریخ های درهم تنیده می دانند.
او گفت: “گذشته آمریکا به نوعی گذشته ماست. مشکلات شما مشکلات ما هستند.” وی با اشاره به استعمار و نژادپرستی توضیح داد که “وقتی در مورد موضوعات دردناک تاریخ آمریکا بحث می کنیم، می توانیم به موضوعات خودمان نگاه کنیم. هر چیزی را که نگاه می کنید همیشه به شما بازمی گردد.”
او افزود که فرانسوی ها “عشق و شیفتگی” به آمریکا دارند. “وقتی شما این احساس را در مورد چیزی دارید، شما نیز خواستار هستید” – که در زبان فرانسوی معمولا به معنای “مطمئن” است، اما Gephardt انگلیسی صحبت می کرد که در آن اصطلاح به معنای فوریت است.
نظر نویسندگان در مورد این دیدگاه تاریک از کشورشان چیست؟ در یک برنامه صبح یکشنبه درباره دموکراسی، ساشا بونت، خاطره نویس، دیدگاه غالب را تکرار کرد: «من آمریکا را بسیار دوست دارم و [James] بالدوین گفت به همین دلیل است که من اینقدر از او انتقاد می کنم.
او توضیح داد: “وقتی می نشینم و می نویسم به آن فکر می کنم این است که چگونه می توانم به افشای دروغ هایی که گفته شده است کمک کنم و آنچه را که پاک شده است افشا کنم.” او به حضار اطمینان داد که نویسندگان آمریکایی «در کار هستند. . . . به همین دلیل است که همه شما اینجا هستید و ادبیات آمریکایی می خوانید: زیرا از آمریکا سخنگویان حقیقت می آیند.”
پاتریک رادون کیف در برنامه ای درباره عدالت، رشوه و فساد فعلی را به عنوان «چیزی توصیف کرد که در طول تاریخ آمریکا برای مردم در سراسر طیف سیاسی یک ایده واقعاً نفرت انگیز و از نظر اخلاقی نفرت انگیز بود. و اکنون اساساً پخته شده است.”
در نمایشی با عنوان «آمریکا کجا خواهد رفت؟»، اولین رمان‌نویس آدی ای. چیچنز، تقسیم‌بندی آمریکا را نه سیاه‌پوستان یا سفیدپوستان، بلکه آنچه را که او «مردم سبز» می‌خواند، مقصر دانست: «طبقه اپشتین. آنها و ما هستیم. و آنها نفع خود را در جلوگیری از اتحاد مردم دارند.”
تنها چند هفته بعد، پایتخت پاریس شاهد اعتراضات خشونت آمیز گسترده علیه تثبیت قدرت در میان طبقات مالی و بی توجهی آنها به دیگران بود.
جشنواره آمریکا عمدتاً توسط دولت فرانسه، آژانس‌های مرتبط و شهرداری‌ها، مانند صدها جشنواره ادبی دیگر در فرانسه، تامین می‌شود. نویسنده آمریکایی توماس چترتون ویلیامز، که تقریبا هر سال در فرانسه زندگی می کند، به بسیاری از آنها رفته است. او در مصاحبه ای گفت: “شما در سراسر کشور ازدحام زیادی برای نویسندگانی دارید که حتی فرانسوی نیستند… در فرانسه کتاب مهم است.”
با این حال، جای تعجب نیست که سفارت ایالات متحده در پاریس به مدت کوتاهی پس از انتشار برنامه در اواخر آگوست، یک ماه قبل از رویداد، به بودجه جشنواره آمریکا پایان داد.
سفارت از زمان آغاز به کار این جشنواره در 24 سال پیش، پس از 11 سپتامبر، از این جشنواره حمایت کرده است. این جشنواره گفت که این حمایت اندک است اما نشان دهنده مشارکتی “بر اساس فرهنگ و ایده ها و همچنین روابط دیرینه بین دو کشور ما” است. بیانیه او در پایان گفت: «ما فقط می‌توانیم از این عدم احترام شگفت‌انگیز به ادبیات آمریکا ابراز تأسف کنیم».
Gephardt از از دست دادن بودجه ابراز ناراحتی کرد، سپس افزود: “اما اشکالی ندارد، اشکالی ندارد.” نمایش ادامه پیدا می کرد.
شریلین پارسونز موسس و مدیر سابق جشنواره کتاب منطقه خلیج است. او در پاریس زندگی می کند.
