بنجامین تیلور به (ناآشنا) نگاه می کند

چند دهه پیش، فرزندان نویسنده داستان کوتاه گریس پیلی به بالای برج ساعت در کتابخانه بازار جفرسون در منهتن صعود کردند. وقتی آنها به خانه شتافتند تا ماجرا را به مادرشان بگویند، او وحشت کرد و آنها را وادار کرد که قسم بخورند که دیگر این کار را تکرار نکنند. این حکایت به اندازه کافی متواضعانه است که در هیچ روایت اصلی از زندگی پیلی قرار نگرفته است، اما زمانی که او آن را به دوستش، زندگی نامه نویس و رمان نویس بنجامین تیلور گفت، در ذهن او ماندگار شد.

تیلور از طریق زوم از خانه اش در میدتاون منهتن می گوید: «من آن را ضبط کردم. دیوارها، مبلمان، موها و ژاکت زیپی این پیرمرد 74 ساله نوعی زنجیره خاکستری را تشکیل می دهند. “بالاخره شروع کردم به فکر کردن، اوه آره. شاید کسی با قصد خودکشی به بالای آن برج رفته باشد.”

ج ابر دانش آخرین رمان تیلور، که در ژانویه از انتشارات Turtle Point Press منتشر شد، در مورد آهنگساز رافائل بوگنشاین است که پس از نمایش یک سخنرانی جدید در سال 1967، به طور مرموزی از برج کتابخانه پرید و جان خود را از دست داد. علیرغم اینکه بوگنشین، 91 ساله، بیوه همسرش، یکی از مدافعان همسرش، فرانسی، که مدافع او شناخته شده است، روایت می شود. خیانت پس از دهه‌ها امتناع، فرانسی سرانجام موافقت می‌کند تا به زندگی‌نامه‌نویسی به نام دانیل سیدورسکی اجازه دهد داستان زندگی بوگنشاین را بنویسد. آنچه در ادامه می‌آید، هم توصیفی از آن فرآیند و هم فرو رفتن در حلقه اجتماعی است که فرانسی به عنوان همسر یک نابغه مرده پرورش داده است.

اگرچه تیلور بیش از سه دهه است که کتاب منتشر می کند، ابر دانش تنها سومین رمان او و اولین رمان او در تقریباً 20 سال است. در عین حال، او زندگینامه مارسل پروست و ویلا کاتر را نوشته، مجموعه‌ای از آثار ساول بلو و سوزان سونتاگ را ویرایش کرده و دو خاطره از جمله سال 2020 نوشته است. ما اینجا هستیم، که دوستی دیرینه او با فیلیپ راث را برجسته می کند. تیلور می‌گوید با بازگشت به داستان‌های تخیلی، به او یک نقطه فرود نرم پیشنهاد داد. پس از دو دهه تحقیق سخت، “من واقعاً می خواستم به چیزی برسم.”

برای انجام این کار، او از تأثیرات متعدد استفاده می کند. علاوه بر حکایت پالی، ابر دانش از اصرار یکی از دوستانش الهام گرفته شد که آهنگسازان خود را نمی کشند (تیلور با کنایه می گوید: «تا زمانی که شاعر یا هنرمند بودن شغل خطرناکی است)، میل به یادبود هنرمندان نسل بالاتر از او، و کنجکاوی در مورد مکانیزم فشرده کردن کل زندگی در صفحات یک کتاب. او می‌گوید: «فکر می‌کنم داستان‌نویس بودن به این معناست که بخواهی برخی چیزهای فراری را دائمی و قابل درک کنیم و به زندگی درونی، یعنی نه دهم زندگی که نامرئی است، برسیم. او می‌افزاید که بیوگرافی داده‌ها را معنا می‌کند، اما «داستان راهی برای آشکار کردن چیزهایی است که پنهان است».

تیلور به آرامی صحبت می کند و پاسخ های کوتاهی را که تقریباً همیشه جای خود را به افکار ناگهانی می دهد، مشخص می کند. او که معلمی از دهه 1970 است، به نظر می‌رسد از فرصت دریافت به جای سؤال کردن لذت می‌برد، اما گاهی اوقات در کانون توجه قرار می‌گیرد. تماشای عملکرد آن از طریق یک پاسخ می تواند احساس کند که شاهد یک مبارزه بی درنگ بین حریم خصوصی و افشا هستید.

او در فورت ورث، تگزاس، پسر یک زن خانه دار و یک توسعه دهنده املاک و مستغلات بزرگ شد. تیلور می‌گوید که با پدرش «رابطه‌ای مشکل‌دار» داشت که «پس از مرگ او چیزی به حساب نمی‌آمد». در همین حال، مادرش “بهترین فردی بود که من می شناختم.” او در کودکی به هنر علاقه داشت -او اولین برخورد بسیار هیجان انگیز با موسیقی کلاسیک را در اردوگاه تابستانی به یاد می آورد- اما تا زمانی که در دبیرستان مقاله ای درباره جیمز بالدوین نوشت، شروع به دیدن پتانسیل رهایی بخش زندگی در نامه ها کرد. او به یاد می آورد: «من آماده بودم همجنس گرا باشم، اما اصطلاحی برای آن نداشتم. بالدوین در این زمینه به من کمک کرد اتاق جیووانی“

با این حال، تیلور برای مطالعه فلسفه به جای ادبیات به کالج هاورفورد رفت و تنها پس از خواندن کتاب هنری جیمز تغییر کرد. پرتره یک خانم و دریافت که او دارای حکمتی است که کتاب های درسی او فقط می توانند آن را دور بزنند. در طول تحصیلات تکمیلی خود در دانشگاه کلمبیا، او شروع به نگاه کردن به مقاله نویس بریتانیایی والتر پاتر به عنوان یک ستاره راهنمای حرفه ای کرد. تیلور می گوید: «حتی زمانی که پتر منتقد بود، هنرمند بود. او هنر را نوعی راه‌حل برای مشکلات زندگی می‌دید.

ج ابر دانشیک شخصیت به طور خاص چنین می گوید: اتان، یک درمانگر و شاعر که با فرانسی دوست صمیمی شد. همه جا در رمان، وسوسه انگیز است که سیدورسکی، زندگی نامه نویس، را به عنوان یک طرفدار تیلور تصور کنیم، و نویسنده اعتراف می کند که تمرکز او بر روش های بی رحمانه سیدورسکی وسیله ای برای بازجویی از روش های او بوده است. با این حال، زندگی نامه ای ترین شخصیت، اتان است. اگرچه اتان با همسر و دختر کوچکشان زندگی می کند، اما اغلب اوقات را با فرانسی به یادآوری ماجراهای جنسی اولیه خود می گذراند. او در یک مکالمه بسیار تکان دهنده، جزئیات از دست دادن عشق اول خود را در اثر ایدز شرح می دهد.

تیلور می‌گوید که با ایتان می‌خواست ارتباط برقرار کند که “من از یک معامله خوب جان سالم به در بردم و با هر شانسی، از آنچه دیده‌ام تلخ نیستم.” از او خواسته شد در این مورد توضیح بیشتری بدهد، او با متحرک پاسخ می دهد: “بدترین چیزی که من از سر گذراندم اپیدمی ایدز بود، خیلی دور، مثل این بود که جنگ جهانی دوم را پشت سر بگذارم، اما
خیلی بیشتر دوام آورد.»

از چند جهت این افشاگری باز می شود ابر دانش، به سؤالات او در مورد بهترین راههای احترام گذاشتن به مردگان و معنا بخشیدن به زندگی مدتها پس از رفتن آنها ابعاد می بخشد. او همچنین از ارتباط نزدیک مرگ و تمایلات جنسی در داستان می گوید. اگرچه بوگنشین آهنگساز بزرگی بود، فرانسی و سیدورسکی نمی‌توانند او را در مرگ، عمدتاً بر اساس آثارش و جذابیت‌های احتمالی همجنس‌گرایان تعریف کنند.

تیلور می گوید: «سکس و مرگ و میر چیزهایی هستند که نویسنده به آنها فکر می کند. وقتی جوانتر بودم، شرکای عاشقانه زیادی داشتم، و حالا که همه چیز پشت سرم است، نمی‌دانم که فکر می‌کردم دارم چه کار می‌کنم. جستجوی دیوانه‌وار برای عشق از طریق رابطه جنسی، شما را به همان اندازه که در آغاز شروع کردید، تنها می‌گذارد.

در دهه‌های اخیر، تیلور این تنهایی را با کتاب – اعم از نوشتن و خواندن – و تدریس تعدیل کرده است. هر چقدر هم که نویسنده در مورد زندگی شخصی خود محتاط به نظر می رسد، او مشتاق است در مورد تجربیات ادبی مورد علاقه خود صحبت کند (او اخیراً عاشق من و پدرم توسط J.R. Ackerley) و به سرعت از شاگردانش در کلمبیا تمجید کرد، مطبوعات بد لعنتی برای جوانان بی سواد امروزی.

تیلور می‌گوید این آموزش به تیزتر شدن نوشتار او کمک می‌کند. بهترین توصیه او به دانش آموزان؟ او با تفسیر ادعای معروف تونی موریسون مبنی بر اینکه او نمی‌خواست در مورد «زندگی‌های کوچک» دانش‌آموزانش بخواند، تأکید می‌کند: «برای ساختن چیزها – چیزهایی درست کردن». تیلور ادامه می‌دهد: «انگیزه نوشتن زندگی‌نامه‌ای است. این خط کمترین مقاومت است. من می‌خواهم دانش‌آموزانم دقیقاً بفهمند که چه چیزی یک نویسنده داستان‌نویس را نویسنده می‌کند – این دست کشیدن از «زندگی کوچک» خود به خاطر چیزی تخیلی و تخیلی است.

این یک ایده قانع کننده است. ابر دانش اولین تلاش تیلور برای داستان نویسی اول شخص است و او آنقدر متقاعد شده است که این بهترین اثر اوست که در نیمه راه رمان دیگری را روایت می کند که توسط شخصیت دیگری که او اختراع کرده است. فرانسی بوگنشاین واقعاً یک اثر به یاد ماندنی است و تحسین کردن مهارت لازم برای ایجاد احساس واقعی در او آسان است.

اما هرچه تلاش کند، تیلور نمی تواند از کشش گرانشی زندگی نه چندان کوچک خود – که در جمع افراد برجسته از جمله گریس پیلی و فیلیپ راث گذرانده است- بگریزد. برای تمام تصوراتت، ابر دانش ریشه محکمی در تجربه واقعی هنرمندی دارد که در طول 50 سال تلاش کرده است تا دنیای اطراف خود را کمی واضح تر ببیند. شاید یک روز به بالای برج ساعت برسد و بتواند از منظره لذت ببرد.