مقالات

چرا پیتر پن ممکن است بدفهم ترین شخصیت منفی ادبیات باشد


بیشتر خوانندگان پیتر پن را به عنوان قهرمان داستان به یاد می آورند. او پسری است که هرگز بزرگ نمی شود، مظهر آزادی و تخیل دوران کودکی. اقتباس‌ها دهه‌هاست که او را ماجراجو، بدجنس و بی‌گناه نشان می‌دهند.

رمان اصلی جی ام بری چهره پیچیده تری را ارائه می دهد.

در اواخر پیتر و وندیوندی بزرگتر توضیح می دهد که چرا بزرگسالان دیگر نمی توانند پرواز کنند. او می گوید که آنها دیگر “همجنس باز، بی گناه و بی عاطفه” نیستند. خوانندگان مدرن تمایل دارند بر دو ویژگی اول تمرکز کنند و سومی را نادیده بگیرند.

آنها نباید.

این کلمه آخر به توضیح اینکه چرا پیتر احساس می‌کند تا این اندازه متفاوت از نسخه‌هایی است که توسط اقتباس‌های بعدی رایج شد، کمک می‌کند.

وقتی پیتر را با کاپیتان هوک مقایسه می کنیم، تضاد آشکارتر می شود.

هوک بیهوده، بی رحم و قاتل است، اما عواقب آن را درک می کند. او از مرگ می ترسد. او نگران آینده است. به نظر می رسد که پیتر به ندرت نگران هر یک از آنها باشد.

هوک تحت فشار زمان زندگی می کند.

پیتر خارج از آن زندگی می کند.

این تفاوت رابطه پیتر را در سراسر رمان شکل می دهد.

در ابتدا فراموشی پیتر بی ضرر به نظر می رسد. باری سپس فاش می کند که فراتر از ماجراجویی ها و بازی ها است.

پیتر مردم را فراموش می کند.

وندی در طول سفر خود به نورلند متوجه می شود که پیتر گاهی اوقات حتی همراهانش را به خاطر نمی آورد. او باید به او یادآوری کند که او کیست.

پیتر عذرخواهی می‌کند و به او می‌گوید که وقتی متوجه شد نامش را فراموش کرده است، به تکرار نامش ادامه دهد.

این یک شناخت شگفت انگیز است. پیتر به فراموشی خود اعتراف می کند، اما اعتراف به آن با درک مفاهیم آن یکسان نیست.

برای وندی، خاطرات وزن عاطفی دارند. برای پیتر، آنها تقریباً به همان سرعتی که شکل می گیرند ناپدید می شوند. چیزی که به نظر یک فراموشی معصومانه می‌رسد، شروع به آشکار کردن چیزهای نگران‌کننده‌تر می‌کند: روابطی که برای دیگران اهمیت زیادی دارند، ممکن است تأثیر کمی یا ماندگاری بر او بگذارند.

نگرش او به خطر نیز از الگوی مشابهی پیروی می کند.

یکی از معروف ترین سطرهای رمان زمانی می آید که پیتر با احتمال غرق شدن مواجه می شود:

“مردن یک ماجراجویی بسیار بزرگ خواهد بود.”

خوانندگان اغلب این خط را به عنوان جشن شجاعت نقل می کنند. اما زمینه آن پیچیده تر است. پیتر احساس ترس می کند، اما تقریباً بلافاصله چشم انداز مرگ را به ماجراجویی دیگری تبدیل می کند.

حتی مرگ و میر به چیزی تبدیل می‌شود که او می‌تواند در هیجان پیتر پن بودن آن را جمع کند.

باری این تمایز را در سراسر رمان تقویت می کند. پیتر بدون تحمل عواقب طولانی مدت از خطر عبور می کند. دعوا اتفاق می افتد. مردم صدمه دیده اند. زندگی در حال از دست دادن است.

با این حال پیتر تا حد زیادی بدون تغییر ظاهر می شود.

این جدایی مجدداً در مشاهدات بری ظاهر می شود که از نظر پیتر، «تخیلی و واقعی دقیقاً یک چیز هستند».

تمایز مهم است. وقتی پسران گمشده وانمود می کنند که غذا می خورند، پیتر از آنها انتظار دارد که این توهم را حفظ کنند. در حالی که پسرها برای ادامه وانمود کردن تلاش می کنند، پیتر روی بند انگشت آنها می زند.

برای پیتر، داستان واقعیت است. اما چه اتفاقی می‌افتد وقتی انتظار می‌رود دیگران با همین توهم زندگی کنند؟

یک ماجراجویی به پایان می رسد، دیگری آغاز می شود، و افرادی که پشت سر می گذارند باید با عواقبی که پیتر به سختی به یاد می آورد، دست و پنجه نرم کنند.

اما نگرش پیتر نسبت به پسران گمشده چیزی حتی نگران‌کننده‌تر را نشان می‌دهد.

اقتباس‌های مدرن اغلب نورلند را بهشتی نشان می‌دهند که در آن کودکان برای همیشه جوان می‌مانند. نسخه بری به طور قابل توجهی آرامش کمتری دارد.

در صحبت از پسران گمشده، بری توضیح می دهد که وقتی به نظر می رسد آنها در حال رشد هستند، پیتر “آنها را نازک می کند”.

این عبارت تقریباً تصادفی ظاهر می شود.

باری هیچ وقت مشخص نمی کند که دقیقاً چه اتفاقی برای این افراد می افتد. ابهام باعث می شود که گذر بیشتر ناراحت کننده باشد، نه کمتر.

در دنیای پیتر، رشد به سادگی دلسرد نمی شود. این خود ایده نورلند را تهدید می کند. بلوغ جشن گرفته نمی شود. به عنوان یک مشکل درمان می شود.

برای پسران گمشده، کودکی در نورلند ممکن است کمتر وعده آزادی باشد تا شرایطی که توسط کسی که حاضر به تغییر نیست حفظ شود.

همین مقاومت در برابر بزرگ شدن رابطه پیتر با وندی را شکل می دهد.

پیتر از داستان های وندی لذت می برد. از توجه او لذت می برد. او از راحتی و ساختاری که او به نورلند می آورد لذت می برد. او انتظار دارد که او به عنوان یک مادر برای پسران گمشده عمل کند.

اما وقتی وندی شروع به پرسیدن سوالاتی در مورد رابطه آنها و احتمال تبدیل شدن آنها به یک خانواده واقعی می کند، پیتر احساس ناراحتی می کند.

تصور اینکه یک پدر واقعی باشد او را می ترساند زیرا باعث پیری او می شود.

وندی می خواهد رابطه آنها چیزی فراتر از ماجراجویی بعدی باشد. اما پیتر از آسایش خانواده بدون پذیرش مسئولیت آن لذت می برد. او می‌خواهد وندی بخشی از نورلند باقی بماند، حتی اگر او شروع به چیزی بیشتر بخواهد.

برای وندی، بزرگ شدن به معنای پیشرفت است. برای پیتر، این به معنای از دست دادن دنیایی است که او خلق کرده است.

هیچ کدام از اینها به این معنی نیست که پیتر قادر به عشق نیست. او وندی را از خطر نجات می دهد و شجاعت فوق العاده ای از خود نشان می دهد. بری هرگز او را به عنوان یک هیولای محاسبه گر به تصویر نمی کشد.

این چیزی است که آن را جالب می کند.

پیتر ممکن است در لحظه از کسی مراقبت کند بدون اینکه ثبات عاطفی را ایجاد کند که به بلوغ یک رابطه اجازه می دهد.

وقتی وندی سرانجام نورلند را ترک می کند، پیر می شود.

پیتر این کار را نمی کند.

سالها می گذرد وندی در حال بالغ شدن است. وقتی پیتر برمی‌گردد، متوجه می‌شود که او از دوران کودکی‌ای که زمانی با هم زندگی می‌کردند، بزرگ شده است. در عوض، او دخترش جین را به نورلند می برد. این الگو دوباره شروع می شود، با پیتر بدون تغییر در مرکز.

این ناتوانی در تغییر، پیتر پن را با گروه غیرمنتظره ای از شخصیت ها مرتبط می کند: برخی از ماندگارترین شرورهای ترسناک.

جیسون وورهیس، توسط جمعه سیزدهم فیلم ها، فردی کروگر، توسط کابوس در خیابان الم، و مایکل مایرز، از هالووین، در الگوهای خشونت وجود دارند که هرگز نمی توانند از آن فرار کنند.

شرایط پیتر کاملاً متفاوت است، اما او همچنین در حالتی که او را تعریف می کند منجمد است. همه اطرافیان او در حال تغییر هستند. پیتر همینطور باقی می ماند.

تفاوت این است که جیسون، فردی و مایکل به عنوان هیولا معرفی می شوند.

پیتر به عنوان یک رویا نشان داده می شود.

شاید به همین دلیل است که نویسندگان مدرن مدام به سرزمین نورلند بازمی گردند و شخصیت های آن را دوباره تجسم می کنند. بسیاری از تفاسیر مدرن پیتر را به عنوان یک شرور، یک ظالم یا چیزی حتی تاریک تر نشان می دهند.

آنچه قابل توجه است این است که این تفاسیر چقدر به نبوغ کمی نیاز دارد.

اصول اولیه از قبل در متن بری وجود دارد.

پیتر جذاب، ماجراجو و تخیلی است. اما او همچنین فراموشکار، از نظر عاطفی جدا است و تا حد زیادی تحت تاثیر عواقبی که همه اطرافیانش را شکل می دهد، نیست.

اما آیا پیتر واقعاً شیطان است؟ اینجاست که قضاوت درباره شخصیت بری دشوار می شود.

یک شرور معمولی اغلب آسیبی را که ایجاد می کند را درک می کند و به هر حال آن را انجام می دهد.

ممکن است پیتر اصلاً این آسیب را درک نکند.

خطر او نه از ظلم عمدی، بلکه از ناتوانی او در رشد فراتر از خود ناشی می شود.

برای نسل‌ها، خوانندگان آرزوی پیوستن به پیتر در نورلند را داشتند.

اما رمان بری سوال ناراحت‌کننده‌تری را مطرح می‌کند: چه اتفاقی می‌افتد وقتی کسی دقیقاً به آنچه می‌خواهد می‌رسد و دیگر هرگز تغییر نمی‌کند؟

هوک از گذشت زمان می ترسد. پیتر کاملا از او دوری می کند.

با این حال زمان آن فرا رسیده است که مسئولیت، ضرر و مسئولیت پذیری را به ما می آموزد. پیتر از این بارها فرار کرده است، اما از رشدی که آنها ممکن می‌سازند نیز فرار کرده است.

پسری که هرگز بزرگ نمی‌شود، شاید بزرگ‌ترین شرور نورلند نباشد

اما ممکن است نگران کننده ترین هشدار باشد.


دن اوسلتونرمان آینده، مختصات نورلند، سفر در زمان و پیامدهای تغییر گذشته را بررسی می کند.




Source link

نوشته های مشابه

دیدگاهتان را بنویسید

دکمه بازگشت به بالا