این ژانر زمینه مناسبی برای نویسندگان فمینیست است، شاید به این دلیل که برای فرستادن قوه تخیل به سمت بدترین سناریوها، نیازی به بررسی آخرین پیشنهادات مثلاً مجلس ایالتی تگزاس نیست. برای زنانی که از قرن‌ها پیشرفت بیشترین بهره را برده‌اند – زنان تحصیل‌کرده دانشگاهی که در اتاق‌های خودشان می‌نویسند – و به طور شهودی احساس می‌کنند که چقدر باید از دست بدهند، رمان نه کاملاً علمی-تخیلی مکانی برای پرداختن به این ترس‌ها است.
…
«اگر اندرسون با حذف برخی از تفاوت‌هایی که به‌طور سنتی در روایت‌های تخیلی و واقعی درباره رحم اجاره‌ای وجود داشت، از انتقادات رایج درباره رحم اجاره‌ای و تحریف پویایی قدرت بین حاملان و والدین مورد نظر عقب نشینی کرد. در عوض، او بر روی رحم اجاره‌ای به‌عنوان تنها یک نوع کار در بازار کار ستاره‌دار آمریکا تمرکز می‌کند: زنان را استثمار می کند، پس دقیقاً چه کسی استثمار می کند؟
…
«دلیلی وجود دارد که حاملگی اجباری ویژگی بسیاری از رمان‌های دیستوپیایی فمینیستی است. برای بسیاری از زنان، این شغل چیزی بیش از یک کابوس نخواهد بود. اما ناتالی استثنایی است که تلاش‌ها برای وضع قوانین را بر هم می‌زند. در مقاله ای در سال 2022 در مجله بین المللی جامعه شناسی تطبیقی، چهار محقق برای شناخت نسخه‌های متعدد رحم جایگزین و تنوع زیاد در شرایط پیرامون هر بارداری و خانواده، به جمع واژه «جایگزینی» به جای رحم جایگزین استدلال کردند. زمین افتادهپیچیدگی های داستان و روابط و دوستی هایی که ناتالی در نهایت ایجاد می کند نشان می دهد که چگونه اخلاق رحم جایگزین به هیچ یک از این روایت ها قابل تقلیل نیست، بلکه در عوض به روابط قدرتی بستگی دارد که هر مورد را تعریف می کند. رابطه خود ناتالی با رحم جایگزین با تکامل پویایی قدرت، از رابطه استثمار به رابطه احترام و رضایت تغییر می کند. علاوه بر این، کل رویکرد او به کار با تغییر رابطه‌اش با افراد دیگر تغییر می‌کند: او یاد می‌گیرد زمانی که کار به یک عمل وابستگی متقابل تبدیل می‌شود، نه یک شیوه انباشت سرمایه‌داری، از آن لذت ببرد.
فمینیست ها مدت هاست در مورد دستمزد برای کارهای خانه بحث می کنند. آنها خواهان جبران کار بی مزد بازتولید اجتماعی بودند، یا چیزی که یکی از محققین آن را «ساختن زندگی» می‌خواند: تولد و پرورش و مراقبت از نسل جدید و قدیم، پخت و پز و تمیز کردن و تعمیر و نگهداری کلی که توسط زنان انجام می‌شد و هنوز هم انجام می‌شود، ظاهراً برای عشق، نه پول. در نقد پژمرده‌اش از کار در تمام اشکال پیش پا افتاده‌اش، زمین افتاده نشان می‌دهد که روسای بی‌وجدان و بی‌اعتنایی بی‌رحمانه اقتصاد ما به کارگران، نه انتخاب‌های شغلی ناتالی، مشکلات بسیار مهم‌تر هستند.
– آنا لویی ساسمن برای سارا اندرسون زمین افتاده (جمهوری جدید)
“راش کتابی پراکنده، شخصیت‌ها و داستان‌هایی است که در سرتاسر آن پراکنده شده‌اند، با ادعاهایی مانند میدان‌های طلایی که توصیف می‌کند. از این میان، دو مورد به عنوان غالب برجسته هستند. اولین مورد، که در سراسر کتاب بافته شده است – البته به معنای دقیق آن که مدام ظاهر می شود و ناپدید می شود – این است که کشف طلا در کالیفرنیا یک تقلای دیوانه وار برای ثروت، زمین، کار و قدرت به راه انداخت که به شروع جنگ داخلی کمک کرد و سپس به تعیین نتیجه آن کمک کرد. دوم این که مهمترین چیز در مورد عجله طلا طلا نبود، بلکه تب بود. فیلبریک استدلال می‌کرد که عجله‌ای که با آن نهنگ‌های نانتاکت جان خود را از دست دادند و به غرب رفتند، نشان‌دهنده اشتهای جدید و مشخص آمریکایی برای سرعت، تازگی، و دگرگونی بود که شخصیت ما را مشخص کرد و آینده ما را از زمان چهل و نه سالگی تا برنامه‌ریزی شده آنتروپیک I.P.O شکل داد.
راش به خصوص در مورد هیچ یک از این ادعاها قانع کننده نیست. این تا حدی به این دلیل است که هر دو کمی متزلزل هستند، و تا حدی به این دلیل که آنها آنقدر متفاوت هستند که نمی‌توانند به راحتی در یک کتاب همزیستی داشته باشند: یکی درباره تاریخ و علیت است، دیگری درباره روانشناسی و فرهنگ. با این حال، بیشتر به این دلیل است که فیلبریک به سمت روایتی بزرگ‌تر، آشفته‌تر و کم‌اهمیت‌تر از هجوم طلا و پیامدهای آن پیش می‌رود. عنوان بهتری برای کتاب او «تاریخ کالیفرنیا، 1848-1878» است. برای اینکه خسته‌کننده نباشید، در نظر بگیرید که این سه دهه از هیجان‌انگیزترین، دلخراش‌ترین و پر اکشن‌ترین دهه‌ها از زمان تأسیس کشور ما است. به نوعی، پس سوال خاموش راش نه از تاریخی که پوشش می دهد بلکه از تاریخ به عنوان یک کل می پرسد: آیا گذشته باید حال را توضیح دهد تا شایسته توجه ما باشد؟
…
«از ملاقات با این افراد خوشحالم راش، اما هر شخصیتی به همان اندازه دلیل محکمی برای تعلق به آن ندارد. منابع اولیه ابزاری ضروری و شگفت‌انگیز برای مورخان هستند، اما می‌توانند جلوه آینه‌ای خنده‌دار داشته باشند و برخی جنبه‌های گذشته را برجسته و برخی دیگر را محدود کنند. به اعتبار او، فیلبریک به آن قسمت هایی که معمولاً نادرست می بینیم یا اصلاً نمی بینیم حساس است. به عنوان مثال، او به ما می‌گوید که اگرچه بیش از ده هزار کارگر چینی در ساخت راه‌آهن بین قاره‌ای کمک کردند، اما حتی یک دفتر خاطرات یا نامه‌ای از هیچ‌کدام از آنها یافت نشد، و شکاف بزرگی را در جایی که تاریخ کالیفرنیا خودشان باید باشد باقی می‌گذارد. با این حال راش در نهایت با آنچه که در خود دارد بیشتر از آنچه که شامل نمی شود محدود می شود.
…
“در چارچوب فیلبریک، علت اصلی این بحران، کشف طلا در کالیفرنیا نزدیک به دو قرن پیش است. او پیش از این در کتاب می‌نویسد: “این دنیایی است که ما امروز در آن زندگی می‌کنیم، در سفر دیوانه‌وار ما به سوی چیز جدید بعدی – جهانی که در سال 1849 توسط راش طلای کالیفرنیا ایجاد شد. اما آیا عجله طلا دنیای مدرن ما را ایجاد کرد یا این دو به سادگی مشابه هستند؟ درست است که بسیاری از ویژگی‌های دهه 18-50 کالیفرنیا در رونق فعلی هوش مصنوعی نیز قابل مشاهده است، از مزایای ورود زودهنگام و سود باورنکردنی در زیرساخت – چه بیل‌ها و ریزتراشه‌ها یا مراکز داده – تا بی‌ثباتی سیاسی، تخریب محیط‌زیست و نابرابری وحشی. اما این شباهت فقط سطحی است، و هیچ چیز در کتاب فیلبریک باعث نمی‌شود که هجوم طلا مانند یک رونق سرگیجه‌آور و شاید مخرب امروزی به نظر برسد، هیچ چیز در مورد آن باعث نمی‌شود که حرص و آز به‌طور خاص آمریکایی به نظر برسد، زمانی که همه آن استرالیایی‌ها، فرانسوی‌ها، چینی‌ها و شیلیایی‌ها نیز همه چیز را رها کردند و به سمت کالیفرنیا رفتند؟
توضیح معقول‌تر این است: هر گروهی از مردم را در فاصله‌ای نزدیک از منبع بالقوه ثروت شگفت‌انگیز قرار دهید، و بسیاری از آنها رفتار مشابهی از خود نشان خواهند داد، از جمله حرکت به سمت آن، رقابت برای آن، تقلب در آن، اغراق در مورد آن، ابداع راه‌های جدید برای استخراج آن، ایجاد قوانینی برای کنترل دسترسی به آن، زیر پا گذاشتن آن قوانین، و به طور کلی استفاده از تمام ابزارهای قانونی، و به طور کلی استفاده از تمام ابزارهای موجود برای آن. راش زمانی که به سادگی به ما نشان می‌دهد که هرج و مرج که در یک مکان و دوره خاص رخ می‌دهد، به تحریک، تحریک، مخالفت، مستندسازی و گاهی اوقات توسط انسان‌های شگفت‌انگیز خاص جلوگیری می‌شود، بهترین حالت را دارد. در این روزگار تاریک و گیج کننده، انسان با آرزوی گذشته برای روشن کردن زمان حال همدردی می کند. اما گذشته نوعی طلاست – فراوان، دست نیافتنی، فوق‌العاده ارزشمند – و گاهی برای درخشیدن آن کافی است.»
– کاترین شولتز برای ناتانیل فیلبریک تلاش: طلای کالیفرنیا، جنگ داخلی، و ساخت دنیای مدرن (نیویورکر)
