PW با پیتر ساهلینز صحبت می کند

ج نئاندرتال ها در میان مامورخ ادراکات در حال تغییر از خویشاوندان انسان ماقبل تاریخ را دنبال می کند.

چه چیزی شما را به نئاندرتال ها جذب کرد؟

من همیشه مجذوب این بوده ام که ادعای هویت به چه معناست، خواه شخصی، ملی، جنسیتی یا انسانی. این تثبیت کار من به عنوان یک مورخ را از مطالعات من در مورد مناطق مرزی گرفته تا حیوانات در دربار لویی چهاردهم سوق داده است. در اینجا من از کار خود به عنوان یک مورخ مدرن اولیه، نه چندان به ماقبل تاریخ که به روش‌هایی که نئاندرتال‌ها را در ارتباط با خود تصور کرده‌ایم، تغییر مکان دادم. ما دائماً از آنها استفاده کرده‌ایم تا به این فکر کنیم که چه کسی هستیم، چه کسی می‌خواهیم باشیم و واقعاً انسان بودن چیست.

بنابراین نئاندرتال ها می توانند به عنوان یک آینه منعکس کننده عمل کنند؟

من به سختی اولین کسی هستم که از استعاره آینه ای استفاده می کنم که در آن نئاندرتال ها را بازتابی تحریف شده از خود می بینیم. اما این اولین داستان از چگونگی پیدایش این آینه تفریحی و تغییر آن است. تصورات ما از نئاندرتال ها در رابطه با ادعاهای ما در مورد منحصر به فرد بودن انسان و نگرانی های ما در مورد تفاوت های خودمان، به ویژه نژاد و جنسیت، همچنان تغییر می کرد. نئاندرتال ها همیشه همتای پارینه سنگی ما بوده اند، همتای کوچکتر ما. آن‌ها به‌عنوان افراد نزدیک به افرادی تعریف شده‌اند که با کاستی‌هایی – در زبان، فرهنگ، یا وضعیت درست – که بر ادعای ما در مورد ویژگی‌های منحصربه‌فرد انسانی تأکید می‌کند و ما نگرانی‌های خود را در مورد تفاوت‌های نژادی و جنسیتی بر آن‌ها نشان داده‌ایم، تعریف شده‌اند.

بازنمایی عمومی نئاندرتال‌ها چه تفاوتی با تفاسیر علمی دارد؟

کتاب من درباره گفتگوی بین علم و فرهنگ است که در طول 170 سال گذشته توسعه یافته است. علم اولیه نئاندرتال بر تصورات قرون وسطایی انسان وحشی استوار بود و فیلم های ترسناک هالیوود دهه 1950 مفهوم انسان شناسان از حلقه گمشده را پذیرفتند. تغییر هویت نئاندرتال‌ها از یک نان غرغر و در حال نوسان به موجودی فرهیخته، درست مانند ما، نتیجه پیشرفت علمی نبود – این فقط فسیل‌ها، روش‌ها یا فناوری جدید نبودند که تاریخ را پیش بردند. ایده های رایج در مورد نئاندرتال ها گاهی اوقات در تضاد با علم گذشته نگر بوده اند، اما به همان اندازه اغلب به ادعاهای علمی جدید منجر شده و شکل داده اند. داستان‌های تخیلی مدت‌ها قبل از اینکه علم ژنومی اثبات کند، در مورد روابط جنسی نئاندرتال‌ها و هومو ساپینس مدیتیشن می‌کرد.

خوانندگان چه درک جدیدی از خود می توانند از این کتاب به دست آورند؟

ما باید راه هایی برای فکر کردن و تشخیص تفاوت های بین خودمان، روش های مختلف انسان بودن پیدا کنیم. بسیاری از تاریخ مدرن نئاندرتال ها بین ادعاهایی در نوسان است که آنها “دیگران” تیره، مودار، احمق هستند و آنها نیز مانند ما موجوداتی فرهنگی هستند. اما هر دو افسانه هستند. گنجاندن نئاندرتال‌ها در دایره بشریت این نیست که ادعا کنیم آن‌ها مانند ما هستند، بلکه به این معناست که ببینیم آنها به اندازه همه ما متفاوت هستند. امید من این است که بتوانیم از نئاندرتال‌ها برای جشن گرفتن تفاوت‌هایمان استفاده کنیم و تصوراتمان از انسان را گسترش دهیم تا مردم و فرهنگ‌هایی را که اصلاً شبیه ما نیستند، در بر بگیرد.