گزیده ای از یک چیز خوب نوشته الکساندرا پاتر را بخوانید

رمانی دلگرم کننده و پرانرژی درباره دوستی های غیرمنتظره و شروع های جدید.

شیفته؟ برای کشف خلاصه و گزیده ای از آن به ادامه مطلب بروید یک چیز خوب توسط الکساندرا پاتر، در 1 دسامبر 2026 منتشر شد.

لیو بروکس در شوک است. او که اخیراً طلاق گرفته و با آینده‌ای مبهم روبرو شده است، زندگی پرتنش خود را در لندن با تپه‌های آرام یورکشایر دیلز مبادله می‌کند و مصمم به شروعی تازه است. اما یک شروع جدید سخت تر از آن چیزی است که به نظر می رسد. او که احساس تنهایی می‌کند، هری، یک سگ پیر بدخلق را از پناهگاه محلی به فرزندی قبول می‌کند تا در حین بازسازی کلبه ویران‌شده‌ای که خوش‌بینانه تحت تصرفش در آمده، شرکت کند.

با این حال، لیو به زودی متوجه می شود که او تنها کسی نیست که به شروعی تازه نیاز دارد. در طول پیاده روی روزانه او و هری در اطراف دهکده، آنها با ولنتاین، پیرمردی آشنا می شوند که همیشه از پنجره خود به بیرون نگاه می کند و از تنهایی رنج می برد. استنلی، یک پسر کوچک درونگرا که پشت دروازه باغ خود پنهان شده است. و مایا، نوجوانی که با دنیا در تضاد است. به تدریج، همانطور که این روابط غیرمنتظره ایجاد می شود، هر یک از آنها شروع به کشف دوباره خود می کنند، همه اینها با کمک هری دوست داشتنی.

این رمان بسیار صمیمی و لطیف، زیبایی های دوستی و لذت زندگی غیرمنتظره را بررسی می کند. وقتی همه چیز به هم می‌ریزد، گاهی تنها چیزی که نیاز دارید این است که زندگی‌تان را بچرخانید و دوباره ارزش زندگی کردن را داشته باشید.

استخراج

فصل 1: یورکشایر

“پس نظرت چیه؟”

بعد از اینکه نشان دادن من در طبقه پایین تمام شد، مشاور املاک درب کاج را باز کرد و مرا به اتاق خواب اصلی برد.

این به اندازه کافی بی گناه است، اما احتمالاً عاقلانه ترین سؤال نیست که از زنی که اخیراً طلاق گرفته است بپرسیم که تصمیم گرفته است لندن و همه دوستانش را ترک کند، شغل معلمی را که برای ده سال مشغول به کار بوده است ترک کند و چند صد مایل دورتر به یورکشایر دیلز نقل مکان کند.

فکرهای زیادی می کنم. بیشتر این است که من هنوز در شوک هستم. که باورم نمیشه ازدواجم تموم شده اینکه ماه هاست درست نخوابیده ام. اینکه من به وضوح دچار بحران میانسالی هستم. اینکه دیروز همه جا را دنبال کلیدهایم گشتم و در یخچال پیدا کردم. اینکه من پنج پوند اضافه کردم – اوه، با کی شوخی می کنم؟ بیشتر از پانزده. که احساس گمراهی و سردرگمی می کنم. اینکه در تاریکی بیدار دراز می کشم و فکر می کنم همه اینها خواب بدی است. که همش تقصیر منه

که من او را دوست دارم.

که ازش متنفرم

که در خفا آرزو می‌کنم ای کاش من هم آن زنی بودم که کارهای دیوانه‌کننده، عصبانی، انتقام‌آمیز با یک خیانتکار سابق، میگوی یخ‌زده و چیزهایی با رنگ اسپری انجام می‌داد. در عوض، من از آن دسته افرادی هستم که پیراهن‌های شوهرم را پس از اینکه به من می‌گوید من را به خاطر یک زن دیگر می‌گذارد، با جدیت اتو می‌کنم، آن‌ها را در کیسه‌های زباله تا می‌کنم و وقتی برای برداشتن بقیه وسایلش می‌آید، آنها را در گاراژ می‌گذارم.

مودبانه می گویم: «خیلی خوبه» و به اطراف اتاق کم نور با کاغذ دیواری گلدار قدیمی و فرش قهوه ای رنگ و رو رفته اش نگاه می کنم، جایی که مبلمان قبلاً تیره تر بود.

بوی تند کپک زدگی به مشامم می رسد و حس بدیعی از دلتنگی به من دست می دهد.

جز اینکه دیگر خانه ای برای دلتنگی ندارم. به عنوان بخشی از توافق طلاق ما فروخته شد. صاحبان جدید، زوجی با دو فرزند کوچک، قرار است بعد از سال نو به خانه بیایند. شوهر سابقم با دوست دختر جدیدش نقل مکان کرد. پسرش ویل، پسرخوانده محبوب من که آخر هفته ها و تعطیلات را با ما می گذراند، از دانشگاه فارغ التحصیل شد و به مسافرت رفت. فقط منم و یه خونه خالی پر از خاطره.

بنابراین، چند هفته مانده به کریسمس، در حالی که بقیه دنیا در حال خرید هدایا و تزئینات هستند، من در حال خرید یک مکان جدید هستم که بتوانم آن را خانه بنامم.

“در معیارهای جستجو گفتید که به دنبال آپارتمانی هستید، ترجیحاً چیزی که نیازی به کار نداشته باشد، اما من فکر کردم که برای ملک نهایی خود کمی ویلد کارد وارد کنم.”

روز طولانی بود، اما این آخرین بازدید من قبل از سفر پنج ساعته به لندن است. امروز صبح از ایستگاه کینگز کراس در سپیده دم قطار سریع السیر را گرفتم، سپس به راه آهن محلی لیدز منتقل شدم که قبل از توقف در یک ایستگاه کوچک بادگیر در لبه یورکشایر دیلز، من را به سفری آرام اما نفس گیر در میان مناظر چشمگیر برد.

من در آنجا با آقای هاردکاسل، مشاور املاکم آشنا شدم. پس از اینکه او به سؤال من درباره املاک برای فروش در یورکشایر دیلز پاسخ داد، از طریق ایمیل مکاتبه کردیم. او با چهره ای قرمز و بزرگتر از زندگی در کت ضدآب خود، هیچ شباهتی به همکاران کت و شلوار هوشمند خود در لندن ندارد. پس از اینکه با خوشحالی زندگی را از انگشتانم بیرون کشید، در حالی که دستم را می فشرد، ما را به اعماق حومه شهر برد، از مزارع پر از گاو و گوسفند رد شدیم، و همه چیز را در بازار که می توانست پیدا کند به من نشان داد، در حالی که تفسیری شاد درباره آب و هوا با لهجه ای مشخص از یورکشایر ارائه کرد.

“آنها بارون آمده اند… کمی تند است… خوش شانس بودی، دیروز عادلانه بود که آن را بچرخانی… صحبت از برف در قله ها… به نظر می رسد که هوا در حال پاک شدن است، من می توانم یک تکه آبی را ببینم… با کمی شانس، بالاخره باید آخر هفته خوبی باشد…”

با توجه به اینکه اوایل دسامبر است، خوش بینی او در مورد آب و هوا قابل توجه است – و همچنین توانایی او برای دیدن چیزهای مثبت در این کلبه سنگی بیش از سیصد ساله، که در اصل برای کارگران مزرعه در دهکده کوچک اما زیبای نتلویک ساخته شده بود.

این مکان غرق در تاریخ است و هنوز بسیاری از ویژگی های اصلی خود را دارد، مانند شومینه اینگلنوک، اما با اتاق های تاریک و تیره، پنجره های پوسیده و دیوارهای آغشته به نیکوتین، قدیمی و خسته است و نیاز مبرمی به بازسازی دارد.

من احساس را می دانم.

“فکر نمی کنی جذابیت خاصی دارد؟”

“من مطمئن نیستم که جذابیت کلمه ای باشد که استفاده کنم.” به قارچی با ظاهر ترسناک اشاره می کنم که از دیوار بیرون می روید. نگاهی دقیق‌تر به سوراخ‌های پین‌های مشکوک در یکی از تیرهای بزرگی که از سقف می‌گذرد، می‌کنم.

او با خوشحالی ادامه می دهد: «فروشنده برای پیشنهادات بسیار آماده است. “و یک منظره غربی دوست داشتنی از باغ پشتی وجود دارد. چند خانه وجود دارد، اما بیشتر آنها را می توانید مستقیماً در سراسر دیلز ببینید.”

“منظره از روبرو چیست؟” با حرکت به سمت پنجره روکشی، پرده توری خاکستری را پس می زنم. “آه، یک قبرستان.”

“حداقل سکوت خواهد بود.” آقای هاردکاسل به شوخی خودش می خندد. ظاهراً مالک خانه را از عمه بزرگش به ارث برده است، اما او در سنگاپور زندگی می کند و هیچ استفاده ای از آن ندارد.

بیرون تاریک است و انعکاس من در شیشه پنجره به من خیره شده است.

مثل یک روح خسته و رنگ پریده به نظر می رسم.

فایده ای ندارد.

این حسی بود که شوهرم از ازدواج ما هنگام رفتن داشت. فکر مثل وزنه ای روی سینه ام می افتد. در حالی که هنوز پشتم چرخیده است، چشمانم را می‌فشارم و انگشت شست و سبابه‌ام را روی مجرای اشک فشار می‌دهم. من نباید اینجا گریه کنم

“خب، همانطور که گفتم، این یک کارت وحشی بود.”

در حالی که لامپ برهنه را از بالا برمی دارد، چشمانم را باز می کنم و لحظه ای کنار پنجره درنگ می کنم. انعکاس من از بین رفته و نگاهم روی دیوار سنگی مرتفع و از میان شاخه های استخوانی درختان به داخل فرورفتگی های تاریک گورستان کشیده می شود. فقط ساعت چهار است، اما از قبل تاریک است.

پس چه چیزی باعث می‌شود که چراغ‌های روشن لندن را با یورکشایر دیلز عوض کنید؟ او با کنجکاوی می پرسد.

مبهم می گویم: «من یک تغییر می خواستم. “من از کودکی در تعطیلات اینجا بودم. پدربزرگ و مادربزرگم در این روستا زندگی می کردند. خاطرات خوش.”

اضافه می کنم و به زور لبخند می زنم.

آیا این یک اشتباه وحشتناک است؟ شاید باید تمام این حرکت را متوقف کنم. اعتراف کنید که اشتباه بی پروا کردم. اجاره کردن چیزی در لندن و التماس برای کارم. بالاخره این خیلی شبیه من است. من تکانشی عمل نمی کنم. به گفته مشاور مالی من، ریسک گریز هستم.

همچنین، همه کتاب‌های خودیاری توصیه می‌کنند که حداقل تا یک سال پس از طلاق، تصمیم‌گیری نکنید. من یک دسته کامل از آنها را روی میز خوابم دارم که این را برجسته می کنند.

“بازگشت به آپارتمان جدید با تراس پشت بامی که دوست داشتید، ده مایلی دورتر. علاقه زیادی به آن وجود داشته است، چه با این که در یک شهر شلوغ بازار نزدیک به مغازه های بزرگ، ایستگاه و امکانات رفاهی…”

در پس زمینه، مشاور املاک و مستغلات زمین فروش خود را به من می دهد.

“پس اگر جدی می گویید، به شما توصیه می کنم که سریع اقدام کنید.”

هنوز از پنجره به بیرون نگاه می کنم، چیزی می بینم. فلش صورتی. لکه های سفید از نزدیک نگاه می کنم. باران شروع به باریدن می کند و قطرات به پنجره برخورد می کنند و روی شیشه ریزش هایی تشکیل می دهند. این یک چتر است. چتر خال خالی صورتی روشن. من نگاهش می کنم که در میان قبرستان حرکت می کند، صاحبش در زیر پنهان شده است. چیزی در مورد صحنه باعث می شود لبخند بزنم. خیلی نابه جا است، این درخشش رنگی که در تاریکی زمستانی به شادی می پیچد، درون و بیرون قبرها می بافد. مثل چراغی از نور در تاریکی.

“من می خواهم یک پیشنهاد ارائه کنم.”

از پنجره برمی‌گردم، به مشاور املاکی نگاه می‌کنم که مشغول مطالعه گوشی هوشمندش است. او با قیافه یکی از شاگردانم که دچار بدرفتاری شده است، به بالا نگاه می کند.

او با خجالت توضیح می دهد: «خرید کریسمس». “عطر. برای همسر. من هر سال همان هدیه را به او می گیرم.” سریع گوشیش را کنار می گذارد. “ببخشید چی گفتی؟”

“من می خواهم یک پیشنهاد ارائه کنم.”

“اوه! عالی! تصمیم بسیار عاقلانه. تبدیل انبار ما همیشه نزد حرفه ای هایی مانند شما محبوب است…”

“نه، من می خواهم این خانه را بخرم.”

“این خانه؟” او تکرار می کند، انگار نمی تواند باور کند که تبلیغاتش کار کرده است.

ناباوری او فقط مرا مصمم تر می کند. چیزی در این خانه وجود دارد – آن گونه که مورد غفلت قرار گرفته و مورد بی مهری قرار گرفته است – که چیزی را در من تحریک می کند. او به کسی نیاز دارد که او را به زندگی بازگرداند. از پله های شیب دار و باریک پایین می روم.

تا زمانی که قیمت آن خارج از بازار باشد و بتوانیم تا سال نو تعطیل کنیم، قیمت نزدیک به درخواستی را پیشنهاد خواهم کرد.

“دقیقا. بله. کاملا… من مستقیما با فروشنده تماس خواهم گرفت.” رد پای آقای هاردکاسل با عجله پشت سرم دنبال می شود. “مطمئن باشید، خانم بروکس، در Hardcastle and Son، مشکلات شما راه حل ما هستند.”

“اوه، و آقای هاردکاسل.”

به پایین پله ها که رسیدم، برمی گردم و می بینم که سرش را به تیر کوتاه می زند و تکان می خورد.

“این کریسمس برای همسرت چیز متفاوتی بخر. آن را از من بگیر، او از این عطر خون آلود خسته شده است.”