مقالات

اولین رمان نفیسا تامپسون-اسپایرز این ایده را که مردان سیاه پوست شکست ناپذیر هستند، طنز می کند.



شایعات حاکی از آن است که اکنون – در دنیای حقایق جایگزین، روزنامه‌نگارانی که با اینفلوئنسرها جایگزین شده‌اند، کارشناسانی که با هوش مصنوعی جایگزین می‌شوند، و اخباری که دائماً جعلی تلقی می‌شوند – سرانجام، آن چیز افتضاحی به نام «حقیقت» را کنار گذاشته‌ایم. به سختی می توان به داده های سخت دست یافت زیرا احساسات گرایی برای الگوریتم ها بهتر است. تشخیص اینکه آیا یک ویدیو مخفیانه تبلیغات می کند یا خیر دشوار است. حتی به جستجوهای گوگل ما هم نمی توان اعتماد کرد. آن‌ها آن را «جامعه پسا حقیقت» می‌نامند و ما در بدبینی دائمی نسبت به ساختار واقعیت خود مانده‌ایم. آیا واقعاً بین 12 تا 16 اکتبر 2026 سخنگوی کاخ سفید داشتیم؟ آیا Manon از KATSEYE واقعاً در «وقفه» است؟ آیا واقعاً می توانیم “همه چیز را ببینیم”؟ اوه ما حتی دیگر نمی توانیم به مستندهایمان اعتماد کنیم.

نفیسا تامپسون اسپایرز، نویسنده برنده چندین جایزه و برنده جایزه ملی کتاب، می داند که هیچ یک از اینها جدید نیست. دومین کتاب و اولین رمان او، چهار همسر و پنج مرگ ریچارد میلفورد (فینالیست کنونی جایزه رمان اول) در شهر کاملاً سیاه‌پوست دهه 1920 نیوویل اتفاق می‌افتد، جایی که شهر در نهایت از این چیز بد به نام «ریچارد میلفورد» کنار گذاشته شد. یک مهتاب‌زن بدنام، زن بی‌وفا و ساده لوح، شهر به شما می‌گوید – در مجموع – که این یک رهایی خوب است. یعنی به جز چهار همسرش و خانه دار محبوبش آلبرتا. مطمئناً آنها آن را طور دیگری به یاد خواهند آورد، اینطور نیست؟ مگر اینکه به نحوی دلیلی برای کشتن او داشته باشند. . . صبر کنید، ریچ چند بار مرد؟

تامپسون-اسپایرز با شوخ طبعی حیله گر، شوخ طبعی بی زبان، و دوز سنگینی از هوس، ایده حقیقت را در مقابل چشمان ما در این طنز/هودونیت فشرده تجزیه می کند. در زوم، من و نویسنده در مورد اینکه چگونه تخیل‌مان می‌تواند ما را فریب دهد، بازی دقیق طنز سیاه، مفهوم “یک زمان عالی” جان ادگار وایدمن، و چگونگی بازگشت او به بازی پس از سال‌ها ترس از رکود سال دوم بحث کردیم.


جالن جیووانی جونز: کتاب قبلی شما، مجموعه داستان کوتاه سران رنگین پوستان، در حال مبارزه با سیاه بودن در دنیایی که مدام شما را گیج می کند. که گفته می شود چهار همسر و پنج مرگ ریچارد میلفورد تصور ما از حقیقت عینی را زیر سوال می برد، من کنجکاو هستم که بدانم آیا شما این ایده هایی را که در کتاب اول خود مطرح کردید بسط داده اید یا خیر.

نفیسا تامپسون اسپایرز: میدونی من بودم همه این زنان در کتاب به شیوه های بسیار متفاوتی روشن شده اند. شهر نیوویل همچنین وقتی صحبت از نحوه نزدیک شدن آنها به ریچ به میان می آید – چگونه در مورد آسیب روحی او فکر می کنند و چگونه او را به عنوان این شخصیت نفرین شده و شیطانی می بینند که خوشحال هستند از شر او خلاص می شوند، شوکه کننده است. و نور گاز نقش بزرگی در چگونگی اوج کتاب دارد. نوشته من همچنان به این پروژه کلی علاقه دارد.

JGJ: تجربه شما از نوشتن یک داستان کوتاه تا نوشتن یک رمان چه بود؟ آیا متوجه شده اید که رویکرد شما برای هر فرم بسیار متفاوت است؟

وقتی ساختار را داشتم، آن وقت می دانم دارم چه کار می کنم.

NTS: در ابتدا آنها بسیار متفاوت بودند. به نظرم نوشتن رمان واقعا سخت بود. خدا به همه افرادی که می توانند رمان بنویسند و می توانند به این سرعت آن را به پایان برسانند، برکت دهد. این کتاب برای من پنج سال طول کشید. این کتاب نازکی است، اما در نهایت ویراستاران من به من توصیه های خوبی کردند – به استعداد خود به عنوان یک نویسنده داستان کوتاه تکیه کنم و بر آنچه که او انجام داده است، تکیه کنم. سرها برای نوشتن این کتاب کار کنید به همین دلیل است که کتاب از فصول کوتاهی تشکیل شده است که تقریباً مستقل هستند، اما همه به روش خاص خود به هم مرتبط هستند.

این روند برای من شامل دعای زیاد، نگرانی زیاد، اعصاب زیاد بود. با این حال، وقتی به RO Kwon گفتم که واقعاً می‌خواهم کاری کنم که ریچارد میلفورد به پنج روش مختلف بمیرد، همه چیز واقعاً متبلور شد. من واقعاً روی ساختار گیر کرده بودم اما او گفت: “باشه چرا نکن شما او را مجبور به مرگ در پنج راه مختلف می کنید؟ زمانی که آن مرگ‌ها ساختار را دیکته کردند، همه چیز کنار هم قرار گرفت. این در مورد داستان های من به طور کلی صادق است – وقتی ساختار را داشته باشم، می دانم دارم چه کار می کنم.

JGJ: وقتی صحبت از ساختار شد، شما در طول رمان POV های متفاوتی را انتخاب می کنید – شش منظر، که در کمتر از 200 صفحه قابل توجه است. چگونه می‌دانستید که کدام چشم‌اندازها و چه زمانی را شامل شود؟

NTS: می‌دانستم که همه زنان درگیر، از جمله آلبرتا خانه‌دار را می‌خواهم. من آن را با هر مرگ سازماندهی می‌کردم – چه کسی اولین باتوم را در رله کشتن نگه داشت و سپس آن را به نفر بعدی و نفر بعدی داد. آلبرتا به ویژه در این کتاب نقش محوری دارد، زیرا او در تمام زندگی ریچ را می شناسد. او می تواند در مورد شخصیت او در کودکی به همان شیوه ای که شهر نیویل می تواند صحبت کند، اما با صمیمیت بیشتر و شاید صداقت بیشتر، زیرا فکر می کنم نیوویل خیلی چیزها را اشتباه می کند.

نیوویل کیفیت افسانه ای بالایی را به ساختار رمانی آورد که من بیشتر به این فکر می کردم که می خواهم ریچ چه کسی باشد. در ابتدا به عنوان تلاشی برای هجو طرح سنتی تروما آغاز شد. اما من می‌خواستم آسیب‌های روحی او را بنویسم بدون اینکه پیشینه‌اش را فقط به آن تجربیات محدود کنم. او چیزهای مختلفی دارد که می توانید رفتار بدش را به خاطر آنها سرزنش کنید، همه آنها عجیب هستند: پرت شدن از اسب، برخورد صاعقه، قتل و خودکشی والدینش، غوطه ور شدن دوبار در هنگام غسل تعمیدش و غیره.

جی جی جی: من به کیفیت افسانه ای رمان توجه کردم. اگرچه من آن را واقع گرایانه می نامم، اما هنوز عناصری از خارق العاده و سورئال را دارد. فلاش ها، رویایی هایی وجود دارد که مردم دارند، و ریچ فقط از مردن امتناع می کند. آیا با این رمان عمدا از رئالیسم عدول کردید؟

NTS: من مطمئن نیستم که این یک انحراف عمدی از رئالیسم بوده است، اما می‌دانستم که می‌خواهم رئالیسم را با این جادو تند و تند شود. من واقعاً به افسانه ها و افسانه ها فکر می کردم و اینکه چطور ممکن است یک نفر آنقدر در ذهن شما بزرگ شود که دیگر برای شما یک شخص واقعی نباشد. من در ابتدا برای انجام این کار با ریچ مردد بودم، زیرا نمی‌خواستم ایده «مرد سیاه‌پوست شکست‌ناپذیری که نمی‌توان کشت، رام نمی‌شود» را بخرم. می خواستم سیاه پوستی بنویسم که یک آدم واقعی باشد، همانقدر که زاییده تخیلات مردم باشد. این بخشی از آن چیزی است که کتاب به طنز می‌پردازد – اینکه چگونه ما مردان سیاه‌پوست را غیرقابل نابودی می‌دانیم. اصلا چرا پلیس باید به سیاه پوستان شلیک کند؟ چرا چند بار؟ چرا بریدن، شلیک کردن و لگد زدن؟ همه این مرگ های کوچک که ریچ می میرد بخشی از این تفسیر است. این که چطور نمی‌میرد بخشی از این سوال است که چرا مرد سیاه‌پوست در تخیل ما به این شکل زندگی می‌کند.

JGJ: ایده یک شخص می تواند در نهایت چیزی کاملاً متفاوت از آنچه واقعاً هستند باشد. من این را در دنیای امروز بسیار آشکار می‌بینم، به ویژه. پس چه چیزی باعث شد که بخواهید این رمان را در دهه 1920 تنظیم کنید؟

این بخشی از آن چیزی است که کتاب به طنز می‌پردازد – اینکه چگونه ما مردان سیاه‌پوست را غیرقابل نابودی می‌دانیم.

NTS: من یک شهر تمام سیاه می خواستم. من از اول می دانستم. این داستان بر اساس زندگی واقعی پدربزرگ من است که در دهه 1930 و 1940 بزرگ شد، 40 فرزند و سه همسر داشت و همه آنها را با شلاق اسب زد. می‌خواستم ببینم انتقام زن‌های زندگی او از او چگونه است؟ پدربزرگ من هم به عنوان یک تهدید در شهرش شناخته می شد و هم به عنوان این شخصیت محبوب. من می‌خواستم برای هر دوی این چیزها جایی داشته باشم، و تنظیم داستان در یک شهر کاملاً سیاه‌پوست محلی داشت که می‌توانست.

اوکلاهاما بیشترین منطق را داشت زیرا از نظر تاریخی 50 شهر کاملاً سیاه‌پوست وجود داشته است و تنها 13 شهر از آنها باقی مانده است. اینجاست که هدف نوویل از حفظ خود مطرح شد – این ایده که مردم برای نسخه‌هایی از حقیقت رقابت می‌کنند، زیرا برای تاریخی‌شدن رقابت می‌کنند، تا اطمینان حاصل کنند که به یاد می‌مانند و میراثی خواهند داشت. من همچنین می‌خواستم توجه را به میراث این شهرهای واقعی جلب کنم، زیرا بسیاری از آنها – اگرچه توسط مردمی که در نزدیکی آنها زندگی می‌کنند به یاد می‌آورند – به طرق مختلف توسط تاریخ فراموش شده‌اند.

JGJ: در حالی که بخش‌های نیوویل رمان باورهای گسترده‌تر مردم شهر را به تصویر می‌کشد، این بخش‌ها نیز بسیار مغرضانه و شایعه‌انگیز به نظر می‌رسند. روند شما در تثبیت نیوویل به عنوان یک “شخصیت” راوی جمعی چگونه بود؟

NTS: نیوویل نمایانگر آشفته ترین و بدترین مردم شهر است و همچنین تمام مشارکت مدنی واقعی سیاه پوستان را در این دوره زمانی به نمایش می گذارد. این شهرهای کوچک درگیر پروژه‌های مشارکت مدنی بودند و با سؤالات واقعی دست و پنجه نرم می‌کردند: بلکنس چگونه باید باشد؟ پروژه ناسیونالیستی سیاه پوست چگونه باید باشد؟ چه نوع ناسیونالیسم سیاه را باید تمرین کنیم؟ چگونه باید فضاهای خود را بدون دخالت سفیدپوستان داشته باشیم، چگونه باید شهرهای خود، دولت خود و امور مالی خود را تا حد امکان اداره کنیم؟ باید یک شهر تخیلی می بود تا بتوانم کمی با تاریخ بازی کنم، اما در آن زمان نشانه های واقعی برای لحظات تاریخی وجود دارد – مانند عبور بوکر تی. واشنگتن در مسیر خود به سمت بولی. بدیهی است که تولسا در حال بررسی است و پس از آن کمیسیون ضد لینجینگ وجود دارد که مانند بسیاری از کمیسیون های دیگر در شهرهای دیگر خواهد بود. همه این چیزها برای جلب توجه به شهرهای واقعی و دادن فضای بازی به من بود.

JGJ: یکی از جنبه هایی که من در مورد این کتاب خیلی دوست داشتم این کیفیت فراتر از روایت بود. چه چیزی را در کیفیت های متا بیشتر در نوشته خود مفید می دانید؟

NTS: من متافیکشن را دوست دارم زیرا اکثر مردم آن را درک می کنند. با طنز، برخی چیزها برای کسی سخت است که به شوخی بپردازند. متافیکشن بیشتر اوقات اینطور نیست. وقتی کتابی در مورد عمل نوشتن یا هنر داستان سرایی به راحتی نظر می دهد، می توانید ببینید. و من همیشه به کنایه های ادبی علاقه مند هستم. نویسندگان پست مدرنیسم واقعاً به کار من اطلاع می دهند. اسماعیل رید و نحوه بازی او با زمان و تاریخ. جان ادگار وایدمن در کار خود در مورد زمان بزرگ صحبت می کند که توضیح می دهد چگونه برای سیاه پوستان زمان یک دایره است. همه چیز در یک زمان و در زمان های مختلف اتفاق می افتد و تکرار می شود. می خواستم با داستان سرایی به آن فکر کنم. همه متون به نوعی با یکدیگر مرتبط هستند. نیویل هم یک گروه کر یونانی است و هم مخصوص سیاه پوستان آن فضای دهه 1920 است.

JGJ: شما اعلام کرده اید که به دلایل توضیحی می نویسید – برای افشای چیزهایی که در جهان اتفاق می افتد، گاهی برای شرمساری مردم به خاطر انجام آنها، اما همچنین برای حل مسائل و خلع سلاح افراد. در این رمان سعی داشتید چه چیزی را افشا یا خلع سلاح کنید؟

من می‌خواستم نشان دهم که زمان چرخه‌ای است و همان چیزهایی که در حال حاضر برای سیاه‌پوستان اتفاق می‌افتد، در حال تهوع هستند.

NTS: من می‌خواستم نشان دهم که زمان چرخه‌ای است و همان چیزهایی که در حال حاضر برای سیاه‌پوستان اتفاق می‌افتد در حال تهوع هستند. این داستان را به خوبی می توان در زمان حال به کار برد. لینچ در زندگی واقعی هنوز هم اغلب اتفاق می افتد.

یک داستان واقعا وحشتناک در خانواده من وجود دارد که در آن با افرادی مواجه شدم که یکی از بستگانم را در دو سالگی به قتل رساندند. ما در یک ملکه لبنیات در تگزاس بودیم و همه از آن خبر داشتند. همه می دانستند که اینها بستگان این شخص هستند که بستگان من را لینچ کردند. شما می‌توانید یک کودک دو ساله بی‌گناه باشید که فقط سعی می‌کنید یک بستنی به دست بیاورید، آنقدر دوستانه که به برخی افراد نزدیک شود، و همین افراد می‌توانند عاملان این جنایت هولناک باشند، بدون مجازات. این داستان همیشه به عنوان یادآوری از زمان بزرگ در حافظه من مانده است – که هیچ چیز جدیدی در زیر آفتاب نیست. می خواستم در مورد این فکر کنم، این را فاش کنم.

JGJ: می‌خواهم بپرسم هنگام نوشتن این مطلب، مخاطب خود را چگونه تصور می‌کردید؟ به خصوص از آنجایی که چهار همسر دومین کتاب شماست، نمی‌دانم آیا باید دوباره تصور کنید که چه کسی این پروژه جدید را می‌خواند؟

NTS: من با این کتاب خیلی بیشتر از کتاب قبلی به مخاطب فکر کردم. من فقط داشتم با اولی بازی می کردم. از اینکه بازنگری و ارسال مجدد از سوی یکی از نمایندگانی که با نمایندگی من موافقت نکرده بود، عصبانی بودم و نوشتم سران رنگین پوستان واقعاً، واقعاً سریع (به جای کتاب، مجبور شدم دوباره انجام دهم و دوباره بفرستم). من آن را شیطنت نویسی می نامم – وقتی کارها را انجام می دهید زیرا از شما انتظار نمی رود که آنها را انجام دهید. این کتاب جدید بود نه شیطنت نویسی ماشین و فشار پشتش بود.

بسیاری از مردم در مورد رکود سال دوم صحبت می کنند – این ایده که کتاب دوم بسیار سخت تر است. آنقدر می ترسیدم که بخواهم دانش آموز دومی باشم که نوشتن آن برایم سخت است. و بنابراین من زمان سختی برای نوشتن آن داشتم. نوشتن این کتاب واقعا خیلی سخت بود.

به تماشاگران فکر کردم، چون می‌خواستم مخاطبان قدیمی‌ام از آن راضی باشند، همچنان می‌خواهند مرا بخوانند. من از نحوه استقبال از کتاب بسیار می ترسیدم زیرا با آن بسیار متفاوت است سرها. من در زندگی ام افرادی داشته ام که می گویند پروژه های موفق «فقط شبیه نیستند سرها! این فقط مشابه نیست سرها!» که فشار زیادی به من وارد کرد. حرکت رو به جلو را دشوار می کرد. من باید بر ترس زیادی غلبه می کردم تا واقعاً با مخاطب در این کتاب درگیر شوم.

JGJ: با دانستن این موضوع، می‌خواهم بدانم که چگونه حس بازی کردن خود را به دست آوردید. در خواندن آن بازیگوشی زیادی وجود دارد: طنز، فراداستان، طنز، صدای حیله گر. چگونه توانستید آن ویژگی هایی را که به سبک نوشتاری شما صادق است، همچنان در این رمان نهفته نگه دارید؟

NTS: باید مدام آنچه را که به شاگردانم می‌گویم به خودم یادآوری می‌کردم که این است که بازی همیشه باید به تصویر بازگردد. اگر گیر کردید، بازی کنید. اگر نمی دانید کجا بروید، بازی کنید. اگر بازی نکنید، بازی نمی کنید. شما بخشی از انگیزه خود را برای نوشتن فراموش کرده اید – و من برای یک لحظه فراموش کردم. در یک نقطه من یک کار خنده دار انجام داده بودم و سردبیرم یادداشتی برای من گذاشت که می گفت: “اوه، آیا می توانیم چیزهای عجیب دیگری ببینیم؟” می دانم که همه اخیراً مد می گویند، اما این به معنای واقعی کلمه یادداشت او بود. به محض اینکه احساس کردم اجازه دارم بازیگوش باشم، با آن دویدم. مانند رقص‌های خطی که کتاب را ساختار می‌دهد – انگشت خود را به چپ بکشید، به راست بکشید. من این الهه رزماری را خلق کردم. همه این چیزها جالب تر بود و با زیبایی شناسی خودم همخوانی داشت. احساس خوبی بود که به بازی برگشتم.


Source link

نوشته های مشابه

دیدگاهتان را بنویسید

دکمه بازگشت به بالا