گزیده ای از سایه الهی اثر لیندزی الی را بخوانید

“اکشن و اصلی” (M. H. Ayinde، نویسنده آهنگ افسانه های گمشده) سری Divine Thrall ادامه می یابد زیرا یک جنگجوی الهی باید جنگی را در درون خود به راه بیندازد تا آزادی خود را بازیابد و قلمرو را از تسخیر کامل در این حماسه فانتزی پیشران نجات دهد – مناسب برای طرفداران خدا قاتل و گیدئون نهم.

شیفته؟ برای کشف خلاصه و گزیده ای از آن به ادامه مطلب بروید سایه الهی توسط Lyndsay Ely، که در 10 نوامبر 2026 منتشر می شود.

در خرابه های متلاشی شده کلیسای جامع شعله ابدی، لیس با عواقب آخرین درگیری الهی دست و پنجه نرم می کند. Whisperer بازگشته است. نولان مجذوب شده است. Tempestra هنوز زنده است… با Lys به عنوان جدیدترین آواتار آنها، که قطعاً بخشی از برنامه نبود.

همانطور که الهه عمیق تر در ذهن او می خزد، لیز مصمم است که کنترل خود را حفظ کند – اگر نه برای خودش، پس برای نولان، که در خطر تسلیم شدن به مالکیت الهی خود است. اما مقاومت Tempestra تنها آغاز راه است. در سرزمین های رها شده، مؤمنان و بدعت گذاران به نام خدایان خود خون می ریزند.

به منظور پایان دادن به جنگ قبل از شروع واقعی، لیس به دنبال اسرار فراموش شده ای است که در آن خدای اول سقوط کرد. اما در حالی که او برای نبرد نهایی خود آماده می شود، یک سوال سرپیچی را که او از خود دور کرده است می خورد: آیا او واقعاً برای جهانی بدون خدا آماده است؟

---

استخراج

هشت

چیزی که هنوز نسوخته است وقتی از شهر می گذرم مصرف می شود، سنگ ها سیاه می شوند و درختان زغالی که به خاکستر خاکستری استخوانی تبدیل می شوند. هوا با گرد و غبار خفه می شود، ابر طوفانی خشمگینی که این موج جدید ویرانی را همراهی می کند، در حالی که الهه کاری را که اوسیرون شروع کرده به پایان می رساند، خشم شعله هر چیزی را که ممکن بود نجات داده شود (با کمی تلاش و مقدار زیادی خوش بینی) به چیزی بیش از خاکستر و خاطره تبدیل می کند.

جز اینکه من کاری به آن ندارم. بدن من ممکن است کشتی باشد، اما تمپسترا طوفان است. چاره ای جز فشار دادن و دور شدن ندارم در حالی که به سمت ورودی شهر هدایت می شویم، هر قدمی که احساس می کنم از خیابان های سنگفرش شده به درون خود زمین می شکند، دنباله ای از قبر برای تک تک من – فرزندان کشته شده شان.

هیچ چیز

تمپسترا . . توقف . .

ما آن را احساس کردیم هیچ چیز.

من کنترل بدنی خود را از دست داده‌ام، اما در ردیف جلویی برای عصبانیت شدیدمان قرار دارم. عصبانیت ما و جالب ترین چیز – ترس ما. ممکن است استشمام یک برگزیده اینجا و آنجا از دست رفته باشد. اما کشتار دسته جمعی این همه؟ ما باید آن را همانطور که اتفاق می‌افتد احساس می‌کردیم، سوراخ‌هایی در سایه‌بان قدرت ما پاره می‌شد. در عوض، اوسیرون موفق می شود حمله آنها را پنهان کند.

قابل درک است که این چگونه ممکن است شما را نگران کند، مادر، اما آیا واقعا این بهترین راه برای واکنش است؟

جمعیت جمع شده با ظهور دوباره کوچک می‌شود، چیزهای کوچک به زمین می‌آیند، زیرا هر روحی که در استوران باقی مانده است برای ما سجده می‌کند، مگر برگزیدگان ما. فرار برای این افراد گزینه ای نبود، نه زمانی که شعله جهنم خود را به راه انداخته بود. فرار به معنای اعتراف به ضعف آنهاست، که به سختی شایسته این هستند که قربانی قدرت الهی شوند. در حالی که برای بررسی این موجودات ضعیف مکث می کنیم، دید جمعیت بدعت گذار ترسیده، روی هم قرار گرفته و در چهره های پیش روی ما خونریزی می کند. همه سزاوار سوختن هستند. توسط شعله و باد سوخته شوند تا خاکسترشان را در نیستی بپاشند. باید قیمتی جمع آوری شود. اینجا اکنون. لعنت به عشق و وفاداری بالاخره آنها هیچ نیستند. هیچ چیز در مقایسه با آنچه از دست رفته است.

یک قدم دیگر به جلو برمی‌داریم، خشممان مثل نفس بیرون می‌آید. هیچ کس حرکت نمی کند. تماشاگران از دیدن قدرت واقعی خدای خود چنان غرق شده‌اند که با تسلیم شدن خالی می‌مانند، بدن‌هایشان یخ زده با این درک که آیا زنده بمانند تا یک روز دیگر نماز بخوانند یا در نهایت به انبوهی از کرم‌های ناشناس تبدیل شوند، کاملاً از کنترل آنها خارج است.

یک دست بالا می رود. . .

جرات نکن تمپسترا

داریم سفت میشیم خاطره‌ای دیگر از چهره‌های آشنا که در جریانی بی‌امان از میان یخ‌های شکسته می‌افتند، یادآوری می‌کنم. بقایای روستای من توسط عوامل شعله نابود شد.

بدعت گذاران.

درست است چیزی که این افراد نیستند. هیچ کاری برای تضمین آن انجام ندادند. ناگفته نماند که طغیان برای یک الهه مناسب نیست.

دست در هوا معلق می ماند.

پس بیایید یک دقیقه استراحت کنیم، درست است؟

ما انجام می دهیم، که برای هر دوی ما تعجب آور است. خشم شعله اندکی کوچک می شود، نور سوزان تاریک می شود. که دریچه ای برای ریزش غم و اندوه باقی می گذارد، آب سردی که بر فراز یک فورج سپید و داغ پرتاب می شود، میل ویرانگر را که چند لحظه قبل به وجود آمده بود، در هم می شکند. اشک از زیر پلک هایم می چکد، رد آنها مانند تیغ سردی که روی گونه های سوزانم می لغزد.

بچه های من . . مرده . مرده و گرفته شده است . . .

بله مادر، اما سوزاندن بی گناهان هیچ کدام از این شرایط را تغییر نمی دهد.

کنترل من برمی گردد، قبل از اینکه بفهمم چیزی که از آن می ترسیدم برای همیشه از بین رفته است، آرامش گسترش می یابد. آن تمپسترا -حتی ناخواسته- آن موانع محتاطانه‌ای را که مرا نگه می‌داشت، شکست. اما با وجود سیل خشونت، سدها پابرجا ماندند. چشمانمان را باز می کنیم. شهروندان آستوران همچنان با حیرت نگاه می کنند، به اندازه سکوتی که فرا رسیده است. آنها منتظرند. به نظر می‌رسد هیچ‌کس نمی‌داند چه چیزی – توضیح، مجازات، مرگ با سوزاندن – اما هر یک از آنها نتیجه‌ای است که آن‌ها آن را به عنوان سزاوار می‌پذیرند.

کمی صاف تر می ایستیم، توده ای در گلویم ایجاد می شود. “برگزیدگان من مرده اند.”

جای تعجب نیست: من مطمئن هستم که این نتیجه ای است که اکثر آنها قبلاً به آن رسیده اند. در عوض، احساس جمعی در بین بینندگان چیزی است که کمتر قابل تعریف است، مانند لحظه ای که تعادل فرد از بین می رود، هنوز کاملاً از دست نرفته است، اما مشخص نیست که آیا می توان آن را دوباره به دست آورد یا خیر. . .

“برگزیدگان من مرده اند و نجوا کننده مقصر است.”

باشه پس در اینجا نحوه بازی ما آمده است. دیگر هیچ رازی وجود ندارد. دیگر خبری از دستکاری شایعات و حقایق نیمه تمام نیست. این تقریباً یک تسکین است – برای من، نه برای هیچ کس دیگری، از جمله Tempestra. الهه ترجیح می‌دهد بازگشت اوسیرون را مخفی نگه دارد، و حتی من باید اعتراف کنم که راحت‌تر بود که با Whisperer پیش برویم و اختلافاتمان را بی سر و صدا حل کنیم. اما هر دوی ما اکنون می دانیم که نادیده گرفتن بوی بد ماهی های فاسد باعث از بین رفتن آن نمی شود.

الهه ادامه می دهد: “آنها از سایه ها آمده اند” و از صدای من برای صحبت کردن استفاده می کند، “همانطور که همیشه می کنند، طبیعت خائن آنها به ضعف آنها خیانت می کند… ترس آنها از ما. آنها مانند پست ترین آدمکش ها می خزند و کسانی را هدف قرار می دهند که هیچ آسیبی به آنها نرسانده اند جز اینکه عشقشان را به من بدهند…”

قاب کردن این عکس الف کمی خلاقانه تمپسترا نیست؟

“… و من جسارت نفرت انگیزی دارم که بقایای فرزندانم را هتک حرمت کنم.” شعله یک بار دیگر متورم می شود و برخی از آسودگی های فزاینده، اگر هنوز عصبی هستند را از بین می برد، این عمل به آنها یادآوری می کند که الهه آنها چیزی بیش از یک مادر مهربان است – آنها یک جنگجو، یک نیروی طبیعت، یک لویاتان خود هستی هستند. یادآوری می کند من و همچنین انبوهی از خاطرات که Lys چیست. برخورد فلز با حلقه های فلزی در خاطره، هوا غلیظ از رایحه عرق و عسل و روده های باز. اجساد پراکنده در مزارع بی پایان، خون هر اینچ خیس شده، فریاد مردگان هنوز فضا را پر می کند. خود زمین که مانند یک خدا می لرزد، فوران می کند و ناپدید می شود و در نتیجه انرژی آزاد می شود که مانند طوفان کنترل نمی شود. وی ادامه داد: “تخریب آستوران بدون مجازات نخواهد ماند. شعله آتش در هزاران میدان جنگ شعله ور شده است و همه رقبا را مغلوب کرده است. این تغییری نکرده است. من جنگیده ام، پیروز شده ام. تحمل کرد. ما شاهد کشته شدن این مدعی ترسو خواهیم بود و بدعت گذاران شرور آنها به گونه ای مجازات می شوند که قبلاً در این سرزمین ها دیده نشده بود. من Tempestra-Lystrata هستم، الهه سرزمین های وقف شده. من شعله هستم و شعله جاودانه است!»

حتی قبل از اینکه کارمان تمام شود، جمعیت منفجر می شود، عشق آنها به اندازه فریادهایشان با شور و شوق فوران می کند، ما را می شست و برخی از زخم های حملات اوسیرون را می شست. اما هر چقدر هم که نشاط آور باشد، تمپسترا ناگهان عقب می کشد. در ضربان قلب من، خودمختاری کامل باز می‌گردد، الهه‌ها خود را در غم خاکستری می‌پیچند، دوباره زیر بام سایه‌ای من حرکت می‌کنند.

نفس عمیقی می کشم، انگار در حال غرق شدن هستم و بالاخره به سطح می آیم. کدام . . . چه جهنمی، تمپسترا؟ آیا واقعاً لازم بود؟

آنها مرده اند. . .

می دانم، می دانم. تو آنها را دوست داشتی، مادر، آنقدر که می توانستی به هر یک از فرزندانت محبت کنی. اما صادقانه بگویم، یکی از ما باید این انتظار را داشت. تقصیر ماست که آنقدر درگیر این واقعیت بودیم که Osiron برای مدت طولانی با مانورهای کوچک و حساب شده معامله می کرد که تغییر ناگهانی در این مقیاس اتفاق نیفتاد.

فرزندان منتخب من بارها و بارها کشته شده اند. . . گمشده. . .

و رژیم غیور کیست که در این امر مقصر است، Tempestra؟

خستگی ناگهانی رخ می دهد، همراه با آگاهی از این که تلاش کودکانه ما برای انرژی صرفه جویی اشتباهی شده است، بهتر است برای پرداخت هزینه های پیش رو پس انداز شود.

به جمعیت می گویم: همه بروید. “همشهریان خود را دنبال کنید و جایی امن پیدا کنید.” هیچ کس حرکت نمی کند. “چی؟ می خواستی مقداری از خاکستر را جمع کنی تا با خودت ببری؟ برو!” این بار فرمان بلندتر می آید و به دنبال آن سریعاً به خاطر زبان تیز من توبیخ می شود. مردم اینجا همه چیز را از دست داده اند. آنها همچنین نمی دانند که من چقدر نزدیک بودم که بگذارم خشم الهه بر آنها سرازیر شود … خیلی نزدیک. نرم کردن “در آستوران چیزی برای شما باقی نمانده است، اما من قسم می خورم که لحظه ای که نجوا کننده دوباره بمیرد، آنچه از دست رفته است تا جایی که در توان من است برگردانده می شود. برو!”

ترکیب یک لمس ملایم تر و قول سخاوتمندانه من باعث می شود که حرکت کنند، لرزان بایستند، دور شوند، و تمایلی به ترک گرمای شعله الهه خود ندارند. اما در زیر همه اینها – که در نگاه های پنهانی و آرواره های گره خورده قرار گرفته است – چیز دیگری احساس می کنم: شک. در توانایی شعله، در صدق وعده هایش.

با وجود تظاهرات اندک ما، این خون ریختنی نیست.

در حالی که آخرین نفر از جمعیت به دوردست محو می شود، مورگان، یسل و سایرین که در سالن داوران مانده بودند دوباره به من می پیوندند. آنها بهتر از شهروندان آستورانی در پنهان کردن ناامنی های خود نیستند و منتظرند تا من دستوری بدهم و لحن ایجاد کنم. در عوض، به سمت نزدیکترین صخره ای می روم که پشت خسته ام را در خود جای می دهد و روی آن می افتم و اجازه می دهم سرم روی سینه ام آویزان شود. حتی حوصله گوش دادن به زمزمه های آهسته ای را که در پی دارد ندارم.

“الهه…” یسل اولین کسی است که بیداری مرا قطع کرد، صدایش از شدت اضطرار خفه شده بود. “ما باید به آئردیس و لژیون‌هایش برگردیم. هنوز برای روحانیون خون دیر نیست که با این موضوع کنار بیایند، دستورات پایین‌تر را بفرستند تا جلوی گسترش آنچه در اینجا رخ داده است را بگیرند قبل از اینکه خیلی دور شود.”

مورگان با خوشحالی مداخله می‌کند و می‌گوید دقیقاً می‌خواستم چه کار کنم و مرا از صدمه زدن به احساسات یسل نجات داد. به موقع سرم را بالا می گیرم تا اخم های آزرده یسل را ببینم، اما او چیزی برای مقابله ندارد. مورگان ادامه می‌دهد: «محور نیست. شاهدان زیادی وجود دارند که بتوان این قتل عام را چیزی غیر از آنچه بود ترسیم کرد.»

زمزمه می‌کنم: «ناگفته نماند»، «کسی در نهایت متوجه می‌شود که تعداد کمی از داوران آنجا وجود دارد.»

برگزیدگان من از مشاجره دست کشیدند و به من و تکه زباله ای که به تختی موقتی تبدیل کرده بودم نگاه کردند، تنش در تک تک آنها جریان داشت، حتی رئا و اوون که از چشمان بی تن در امان مانده بودند.

یسل اصرار می کند: «شما نمی توانید در فضای باز بمانید. “الهه، امن نیست.”

“اگر اوسیرون می خواست دعوا را در اینجا شروع کند، آنها منتظر بودند و آماده حمله بودند.” نمی توانم ناراحتی در صدایم را پنهان کنم، صبر تلاش بیش از حد است. لیز و تمپسترا خسته هستند. من احساسی را که در ما رخنه کرد، احساسی که به دنبال فقدان رخ می‌دهد، وقتی سوراخی در تو باز شد، اما نه زمان و نه فکر فرصتی برای پر کردن آن نداشتند. الهه حتی زمانی که چیز دیگری مرا بیشتر آزار می‌داد، خرخر کرد: این واقعیت که نمی‌دانستم اوسیرون الان کجاست. حس خدای جدید و قطب نما که به سمت شمال به سمت آنها می رود اصلاً تزلزل نکرده است. آیا نولان حواس پرتی واقعی بود، طعمه ای که برای فریب دادن من از منطقه طراحی شده بود تا اوسیرون مطمئن شود که اعلامیه بازگشت آنها با صدای بلند و واضح منتشر می شود؟ یا – نور کوچکی از امید در وجودم می سوزد – آیا خدای جدید قبلاً تحت کنترل شخص دیگری قرار نگرفته است؟ حتی خوشبین تر: آیا نولان نوعی قدرت بر او اعمال کرده است، موفق شده است خدای جدید را از Whisperer دور کند و آنها را به جای دیگری تبعید کند؟

اما اگر این یک احتمال باشد، پس هدف آنها از حرکت به سمت شمال معنی ندارد. چرا به تمپسترا برنمی گردی؟

به من؟

تنها پاسخی که من برای هر یک از این سؤالات دارم، در این حس مبهم و تپنده وجود آنهاست که با هر دقیقه ای که اینجا تلف می کنیم، دورتر و دورتر سفر می کنیم.

ناگهان خورشید پایین می آید. آنقدر کم نیست که نتوانیم از آستوران دور شویم، اما با وجود بی حوصلگی، نمی توانم به ما دستور بدهم که برخیزیم و برویم. انتخاب من صبری را نشان داد که نمی توانستم در دریای افکارم غوطه ور بودم، غم تمپسترا لنگری که نمی توانستم با آن مبارزه کنم. نیروها چای و غذای گرم شده را روی آتشی که در آن نزدیکی ساخته بودند، آوردند. من چای را می پذیرم اما غذا را بدون از دست دادن تکان می دهم و ریا به مورگان نگاه می کند که قبل از فرار با او سر تکان می دهد.

“این قرار است گسترش یابد.” مورگان به این نکته توجه می کند که انگار هرگز رها نشده است. “و هنگامی که این اتفاق بیفتد، هر بدعت گذار که مخفی شده است، با وعده بازگشت خدایان مرده خود به سطح زمین راه می یابد. جاسوسان نجوا در بسیاری از مؤسسات ما نفوذ کرده اند. یسل در مورد بازگشت به آئردیس یا لومریس درست می گوید. ما باید خودمان را در داخل و خارج تقویت کنیم قبل از اینکه هر یک از آنها به هدف بعدی تبدیل شوند.”

اوسیرون دیگر به همان شکل ضربه نخواهد زد. چشمانم را می بندم. هوا هنوز بوی سوختن می دهد همه چیز، خشک و قابض است. “آنها استوران را به این دلیل انتخاب کردند که داوران سعی در بیرون راندن این بدعت گذاران داشتند، بلکه به این دلیل که به اندازه کافی کوچک بود که بتوان آن را به راحتی گرفت. Whisperer آنقدر احمق نیست که سعی کند یکی از شهرهای بزرگتر را بگیرد. هر کمکی که جمع کردند، نیروهای آنها آن سطح از قدرت را ندارند.”

“اما مال ما مورگان اصرار می کند.

“Executrix درست می گوید.”

دوست داشتنی Bellator Prime و Executrix من با هم همکاری می کنند.

ایسل می‌گوید: «اجازه دهید لشکریان زمین را جارو کنند، قبل از اینکه ضربه بعدی بیفتد. ما می‌توانیم هر روستا، شهر و شهر را جستجو کنیم… هر نشانه‌ای از بدعت را بیرون کنیم و این موش‌ها را قبل از اینکه بدانند چه بر سرشان آمده است، پاکسازی کنیم.»

“و دقیقاً چگونه” – من جمع درد را در یک شقیقه می مالم – “آیا می دانی که یک بدعت گذار واقعی کیست و چه کسی نیست؟” جای تعجب است که می توانم آن را با رویی صاف بگویم. انگار که تا به حال مشکلی بوده است، نه، تمپس تر؟ “در بهترین حالت، شما نیروهای ما را گسترش خواهید داد و از منابع ناشناخته ای برای ریشه کن کردن تعداد انگشت شماری بدعت گذار استفاده خواهید کرد. در بدترین حالت – و من شرط می بندم که اوسیرون امیدوار است ما پاسخ دهیم. دقیقا همانطور که توضیح دادید – یک وحشت پارانوئید ایجاد خواهید کرد. رقبا علیه یکدیگر اتهاماتی وارد خواهند کرد. همسایه ها هر زمان مبهم و نیمه به یاد ماندنی را پیشنهاد می کنند که کسی فراموش کرده باشد به اندازه کافی با صدای بلند دعا کند یا با “بگذارید شعله شما را گرم کند” به آنها سلام نکند تا بیش از حد گمان ظاهر شود. اوسیرون بی سر و صدا مقادیر بی اندازه اختلاف ایجاد کرده است. به آنها اجازه ندهید که آن را در فضای باز نیز اجرا کنند، در حالی که شما به عنوان نماینده آنها عمل می کنید. به نظر می رسد یسل از این موضوع آنقدر تنبیه شده است که من در واقع کمی احساس بدی دارم.

پس چی هستند انجام دهیم من می توانم این سوال را در چهره همه آنها ببینم.

اما ما جوابی نداریم، تمپسترا؟ ما حتی نمی‌توانیم بفهمیم که Osiron چه ترفندهای مفید دیگری را در طول قرن‌ها به کمال رسانده است، زیرا ما آنقدر به کنترل نهایی خود برای مدت طولانی اطمینان داشته‌ایم که دیگر نمی‌دانیم چه مهره‌هایی روی این صفحه بازی از ابتدا وجود دارد و کدام Osiron مخفیانه وارد شده است تا با ما درگیر شود. و از آنجایی که ما برنامه ای در مورد نحوه برخورد با Whisperer نداریم، من شما را به حرف لعنتی خود می پذیرم.

ما دنبال نولان هستیم

هیچ استدلالی، مستقیم یا غیر مستقیم، در دست نیست.

خوب

“Ysell.” او روی توجه کلیک می کند. “شما به خوبی از آنچه اینجا رخ داده است مطلع هستید. به آئردیس برگردید و بقیه بلترها لژیون ها را آماده کنند. برای چه، من هنوز نمی دانم، پس نپرس. این

ممکن است Osiron چیز دیگری را امتحان کند، بنابراین به آنها دستور دهید که به هر شهر، بندر، و روستایی که به اندازه کافی بزرگ است یک نام داشته باشند پیام بفرستند و به آنها بگویید که چشمان خود را باز نگه دارند، سلاح ها آماده باشند و انتظار هر چیزی را داشته باشند. روی چیزی که گفتم تاکید می کنم. “حرکت کن.” حرف های من عمیق تر می شود. «و همه برگزیدگان باقیمانده من را به شهرهایی که در آن فرمان می‌دهند بازخوانی کن. آنها را کنار هم نگه دارید. آنها را ایمن نگه دارید.”

شما باید آن بیت را در پایان اضافه می کردید، Tempestra، درست است؟ باشه کاری را انجام دهید که فکر می کنید برگزیده شما را از آسیب دور می کند.

تا زمانی که تمام تلاش خود را برای یکی انجام دهیم من می خواهید پس انداز کنید

Ysell سواری. شب می افتد.

یک سرما در هوا نفوذ می کند، اگرچه من دیگر آن را مانند قبل احساس نمی کنم. یا حتی زمانی که ما به این ماجراجویی کوچک رفتیم چگونه رفتار کردم. هر چه بیشتر آواتار بمانم تمام دنیا تیزتر می شود، انگار دنیا در حال تبدیل شدن به شیشه است. چایی که قبلا خوردم مثل کره در گلویم ریخت و صدای جیرجیرک ها و چیزهایی که در بوته ها خش خش شبانه می زد، ملودی عجیبی به خود گرفت. انگار همه چیز در اطرافم به وجوه یک رویا تبدیل می شود.

با این حال، من از پرداختن به این تغییرات خودداری می کنم. Tempestra معامله ما را حفظ کرد. من هنوز بیشتر از لیز هستم.

امیدوارم اینطور باشد

خستگی بسیار انسانی مانند کرکس گرسنه معلق است، اما اضطراب آزاردهنده‌ای مانع از آن می‌شود که در نهایت مرا وادار به ایستادن می‌کند. می‌خواهم به سمت جایی بروم که هوا بوی خاکستر نمی‌دهد، اما در عوض می‌بینم که دوباره زیر دروازه‌های شهر، از میان ویرانه‌ها و خیابان‌های ویران شده‌اش در حال حرکت هستم. بعد از اعزام همه، داخل ساکت‌تر از بیرون است، حتی آواز حشره‌ای برای افزودن به فضا وجود ندارد. با این حال چیزی است که در میان خاکستر و زغال پاشیده شده، عمیق تر از حجاب خنک شب باقی مانده است. شبیه اوسیرون نیست، اما نمی توانم اسمی برایش بگذارم.

اینجا چه چیز دیگری است، تمپسترا؟ آیا این بیشتر پیامی برای مبتکران بود یا حتی برای شما؟ همیشه به ما گفته اند که Whisperer ضعیف ترین خدایان است. به همین دلیل بود که برادران و خواهرانشان به همین راحتی توانستند آنها را نابود کنند و هیچ اثری در دنیا باقی نگذاشتند. تو اینو باور کردی ما همه اعتقاد داشت که

اما آن موقع بود. این الان است.

سالها گذشت آیا ممکن است که قدرت اوسیرون منشعب شد، به گونه ای تکامل یافت که آنها توانستند کشتار داوران را پنهان کنند؟ چه چیز دیگری می توانستند داشته باشند؟

بدون توجه دوباره به پله ها رسیدم. کره چشم از بین رفته است. مورگان و یسل اصرار داشتند که احترامی که برادری برای آنها قائل بود به آنها داده شود. آنچه اکنون باقی مانده، توده کوچکی از خاکستر در میان توده های بزرگتر خاکستر است که اکنون تقریباً قابل تشخیص نیست. کوزه در جایی که غلت می خورد، رها شد، لعاب های رنگی درخشش ماه در حال طلوع را به خود جلب می کرد، نور خالص که پله های بدون دوده را می درخشید. هیچ ابری وجود ندارد، بنابراین ستارگان به شدت در بالا می درخشند. من به دنبال نقطه ای می گردم که بیشتر از بقیه بدرخشد، نقطه ثابتی که ستاره قطب نما نامیده می شود زیرا همیشه به سمت شمال می رود.

در شمال، جایی که نولان است.

او چه کار می کند؟ من می دانم که از سر چه چیزی گذرانده ام، اما برای او چگونه است که با خدایی جدید زین شود که ذهنش هنوز در تلاش است تا به چیزی تبدیل شود که قادر به درک جهان ما باشد؟ آیا او به من اجازه داده است، مادر، هیچ احساسی از خودش داشته است؟ یا مثل این است که در دریای بدن خود گم شده باشید، که توسط اراده یک موجود پر هرج و مرج و اولیه پرتاب شده اید؟ آیا غسل تعمید خشونت آمیز او از خون حتی او را از جوهر جدید محافظت می کند؟

پلک می زنم.

مورگان با حالتی پرسشگر روبروی من ایستاده است.

“الهه؟”

به اطراف نگاه می کنم، سپس به بالا. ماه به خوبی در آسمان حرکت کرده است. “بله…” چند وقت است اینجا هستم؟ “چیه؟”

“من…” او برای لحظه ای با تعجب به من نگاه می کند، انگار منتظر چیزی بگویم. سپس: «بیدار شدم و تو رفتی».

جمع می کنم. شانه بالا انداختن “نتوانستم در برابر گشت و گذار دیگری در اطراف استوران مقاومت کنم.”

خوشحال نیست، دهانش نازک می شود، اما خوشبختانه او از پرس و جو منصرف شد. در عوض، او مقداری نان از شام که با تکه های نازک پنیر سفت پوشانده شده است، برمی دارد. “امروز چیزی نخوردی.”

“من گرسنه نیستم.” نه خسته، نه گرسنه، نه از قبل در معرض چنین مراقبت های بی اهمیت انسانی. “با این حال، من باید …”

گفتم گرسنه نیستم. به شدت بیرون میاد من نمی خواهم، اما این است.

مورگان کمی تکان می‌خورد، سپس اخم می‌کند و می‌ایستد، قدمی نزدیک‌تر می‌شود و دوباره غذا را به سمت من هل می‌دهد. “شما باید چیزی بخورید الهه… Tempestra-لیسترا باید چیزی بخورد.”

او ضربه می زند مال من نام دشوار است، با قدرت کافی برای بررسی دقیق نان. من باید گرسنه باشم در عوض، تمام جذابیت یک مشت شن را دارد.

“تو…” مورگان تردید می کند. “تو لاغرتر از آنچه بودی.” لیس است، منظور او است.

زمزمه می کنم: “خب آره.” زمانی در گذشته ای نه چندان دور بود که رژیم غذایی من اساسا بدعت بود.» به نظر می‌رسد سال‌ها پیش کای من را در تمام سفر از Cypren به Lumeris در بسته نگه داشت و غذا نداد، اما فقط چند هفته از آن زمان گذشته است. به اینها تزریق یک موجود الهی را اضافه کنید که غذا برای او فقط یک ناراحتی ضروری است، و عجیب نیست که من کمی استخوانی تر از قبل شده ام.

“باشه.” من با اکراه این پیشنهاد را می پذیرم. “اما فقط به این دلیل که از صدای Executrix خود استفاده کردید.”

موی مورگان. “من ندارم…”

“شما مطلقا صدای Executrix داشته باشید. شرط می بندم قبل از اینکه حتی تصور کنید یک Executrix شدنی است، آن را داشتید. شما آن را در اتاق خود در Cloisters تمرین کردید، اینطور نیست؟ برای هر موردی.»

آرواره مورگان از این میل به هم می ریزد که به او ضربه بزند، تا با مقدار زیادی از بدخواهی، اذیت کردن لیس به او را رد کند. اما من آنقدر خسته ام که به مورگان بیچاره ترحم کنم.

“متشکرم.” من انتخاب می کنم که چه چیزی برای غذا پاس می شود. خوب است، حس چشایی من اکنون به اندازه بقیه من تقویت شده است، اجزای آن شدت ناآشنا به خود می گیرند. انگار می‌توانم دانه‌های خاصی را که نان درست می‌کرد، بارانی که آن دانه را سیراب می‌کرد، می‌چشم، اقیانوسی که نمک از آن می‌آمد تا پنیر را نمک بزند. گویی می توانم تکه های درهم تنیده این سرزمین را که در سخاوتی که از آن سرچشمه می گیرد با آن ها مقیدم انتخاب کنم. باید تجربه ای متعالی باشد. در عوض، عمل جویدن و بلعیدن هیچ لذت یا رضایتی به همراه ندارد. این نمایشی است که باید برای تسکین ارادت و خدمت به بخش های خاصی از من اجرا شود.

ضعیف ترین قسمت ها

نمونه fرام سایه الهی از لیندسی الیکپی رایت © 2026. تجدید چاپ با مجوز Saga Press در Simon & Schuster, Inc. کلیه حقوق محفوظ است.