بررسی شده توسط Annabelle
من از هر سه رمان فوق طبیعی قبلی میشل پاور برای بزرگسالان لذت بردم. ماده تاریک، هوای کمیاب و گوتیک ویک هرست. هوای رقیق – همان چیزی که اول خواندم – مورد علاقه من است، بنابراین واقعا مشتاق خواندن بودم جنگل بارانیو ناامید نشد.
ماده تاریک و هوای رقیق هر دو در دهه 1930 رخ می دهند. جنگل بارانی راوی ما سایمون است، یک حشره شناس که به یک تیم باستان شناسی می پیوندد که در حال بررسی یک مکان باستانی مایاها در جنگل مکزیک است. تمرکز او روی آخوندک‌های نمازگزار است، آن شکارچیان عجیب و غریب اما شرور دنیای حشرات که او امیدوار است برای حفاری اصلی غیر ضروری باشند. وقتی رمان باز می شود، او به مکزیکوسیتی رسیده تا منتظر سفر خود به جنگل باشد. بی خواب در اتاق هتل، طلسمش را چنگ می زند.
من هرگز در مورد طلسم به شما نگفتم، نه؟ اندازه شست من است که به طور مرتب در دستمالم پیچیده شده است. بعد از اینکه اولین قهوه ام را با او خوردم، زیر درخت توسمان داشتیم خداحافظی می کردیم که موهایش به شاخه ای گیر کرد و آن را کشید. وقتی او رفت، برگشتم و چند رشته بلند گرفتم، شاخه را کندم و زخمی کردم. من از آن زمان طلسم را داشتم. زیپش را در جیب سینه پیراهن سافاری، کنار قلبم نگه می دارم. برایم مهم نیست که این احساساتی باشد. همیشه نگهش میدارم
ما فقط در صفحه دوم انتهای این پاراگراف هستیم و در حال حاضر می توانیم چیزی را احساس کنیم که احتمالاً، نه، قطعاً ناسالم است در مورد یادآوری ارزشمند سایمون از دختری که قلب او را دزدیده است. او پنه‌لوپه بود، و با پیشروی داستان، ما به اصطلاح رابطه آنها و آنچه بین آنها اتفاق افتاده است خواهیم فهمید – نمی‌توانم با گفتن بیشتر آن را برای شما خراب کنم.
با عطف به جنگل، با این حال، Paver آن را زنده به ارمغان می آورد. پوشش گیاهی سرسبز، رطوبت استوایی، گاه به گاه پرندگان رنگارنگ، مرداب‌های بدبو و آب پر از زندگی، و حشرات در همه جا – البته به جز آخوندک‌های نمازگزار خاصی که سیمون می‌خواهد مطالعه کند، که فقط در نزدیکی یک درخت خاص اتفاق می‌افتند. این درخت توسط یاچیکل، قبیله هندی محلی مورد احترام است و با متقاعد کردن J.C.، جوان هندی که خلبانی گودال ها را بر عهده دارد، او را به بالای رودخانه ببرند تا آنها را پیدا کند، در ابتدا مخالفت می شود. عموی جی سی شمن قبیله یا akij، که با معنا به سایمون نگاه می کند.
در نهایت، سایمون جی سی را متقاعد می‌کند که او را نه تنها در جستجوی آخوندک‌های نمازگزار، بلکه برای یافتن گیاه خاصی که می‌تواند در معجون جوشانده شود، متقاعد می‌کند که پنه‌لوپه را به او بازگرداند. همه چیز کمی اشتباه پیش خواهد رفت، اینطور نیست؟
سایمون یک راوی با شکوه غیرقابل اعتماد است، در ابتدا کاملاً پر از خودش است، احساس برتری نسبت به بقیه اردوگاه می کند و اهمیت زیادی برای مردم محلی ندارد. اما پس از برخورد او با شمن، معجونی که او می سازد و عواقب آن، او مردی شکسته است.
از آنجایی که کل داستان از چشم سایمون روایت می‌شود، فرصت‌هایی برای عمیق‌تر شدن در آداب و رسوم قبیله‌ای، قطع درختان جنگل‌های بارانی، و تصاحب فرهنگی اشیاء مذهبی مایاها کم است، اگرچه او بعداً قدردانی جدیدی از منطقه و مردم آن به دست می‌آورد. با فضای آمریکای جنوبی و قبیله محلی و دانش او، شباهت هایی با رمان ناتاشا پولی وجود دارد. پشته های Bedlam، که در اینجا مرور کردم؛ این رمان بر اساس افسانه های پرو ساخته شده است. با این حال، پیور تأکید متفاوتی دارد و بر موقعیت شوم تمرکز می کند تا تاریخ و اسطوره مایاها در معادل پولی، اگرچه این نیز وجود دارد. این واقعاً همه چیز را در حرکت نگه می‌دارد، زیرا تنش قابل لمس است، به‌ویژه زمانی که جنبه‌های خاصی از شخصیت سایمون آشکار می‌شود، به اوج وحشتناک و وحشتناکی می‌رسد.
اگر هوای رقیق مورد علاقه من تا کنون از داستان های ارواح/ترسناک Paver است، این داستان در رتبه دوم قرار دارد. خیلی خوشم اومد.
آنابل یکی از بنیانگذاران Shiny و یکی از سردبیران آن است.
میشل پاور، جنگل بارانی (اوریون، 2025). شومیز کره، 978-1398723221، 240 صفحه.
از Waterstones خرید کنید از طریق پیوند وابسته ما
متصل شد
