داستان های کوتاه فرانسوی – توصیه های تخصصی پنج کتاب

من از شما تعریفی از داستان کوتاه نمی خواهد، زیرا در گلچین خود می نویسید که “خواندن داستان های کوتاه آسان تر – و همچنین لذت بخش تر – از تعریف آنها است”. بنابراین آیا میتوانیم مردم را با گستره و تنوع سنت داستان کوتاه فرانسوی آشنا کنیم؟
بله وقتی داشتم گلچین میکردم، سعی میکردم بفهمم چه چیزی یک داستان کوتاه محسوب میشود. فرانسوی ها دوست دارند چیزها را دسته بندی کنند. آنها دوست دارند اشیا دارای مرزها و حفره ها و تعاریف باشند و پس از بدست آوردن آنها دوست دارند مرزها را محو کنند و دسته ها را گسترش دهند و تعاریف را محو کنند. من فکر می کنم این یک راه بسیار خوب است. بنابراین سوال من از خودم وقتی شروع کردم این بود که از کجا شروع می شود؟
وقتی به داستان کوتاه فرانسوی فکر می کنید، به داستان کوتاه کلاسیک قرن نوزدهمی فکر می کنید، با شروع، میانه و پایان – نه لزوماً به این ترتیب. آنها یک فرم دارند و اگر نه یک فرمول، حداقل ویژگی هایی دارند که می توان آنها را به عنوان یک روایت شناخت. اما لزوماً نمی دانید با این نوع تعاریف می خواهید در کجا متوقف شوید… برخی از داستان هایی که من انتخاب کردم بخشی از خاطرات بود که در قالب داستان قاب شده بودند. دیگران تکههایی از تیتر روزنامهها بودند – اگر به آن فکر کنید، یک آگهی کوچک روزنامه یک داستان است، اینطور نیست؟ بسیاری از نویسندگانی که به آنها علاقه داشتم با فرم بازی می کردند و می پرسیدند که این فرم چیست و چه کاری می تواند انجام دهد.
همه داستانهای امروزی در گلچینهای شما ظاهر میشوند، اگرچه برخی در مجموعههای اصلیشان نیز موجود است. از گستره گلچین ها بگویید.
گلچین من از اواخر دوره قرون وسطی شروع می شود و تا دنیای چند سال پیش یعنی دهه 2020 ادامه می یابد. همه می دانند که یک داستان کوتاه می تواند هر چیزی باشد که شما می خواهید باشد، اما در واقع باید کوتاه باشد. لازم نیست داستان باشد. اما آن را وجود دارد کوتاه باشد و باید بیاید، کارش را انجام دهد و دوباره برود. و امیدوارم این همان چیزی باشد که در این نمونه های مختلف یافتم.
مانند بسیاری از این گلچین ها، کلمه “فرانسوی” آنقدر که به نظر می رسد محکم نیست. تعداد کمی از افرادی که من شامل آنها می شوم از نقاط مختلف جهان هستند. “فرانسوی” این نویسندگان چیزی بود که من به آن علاقه مند بودم و به دنبال آن بودم، و بنابراین بسیاری از نوشته های سوئیسی، بلژیکی و آفریقای شمالی، انواع نوشته های فرانسوی زبان وجود دارد.
عالی خوب، بیایید با شروع کنیم زیاد کوتاه، منتشر شده 1906: Felix Fénéon’s رمان های سه خطی (همچنین ترجمه شده است رمان در سه خط)
به زبان فرانسه است Nouvelles en Trois Liignes. این ما را به تعاریف مختلفی میرساند که فرانسویها دارند – شما آن را دارید کنته، که مانند یک داستان سنتی است; در تلاوت کن که اغلب به عنوان یک داستان و شیوه ای برای بیان یک داستان تعریف می شود که پیش زمینه گفتن خود و راوی خود را دارد. و در جدید. ‘نوول مستقیماً با “رمان” مطابقت ندارد – اغلب بسیار کوتاهتر است، اما اغلب به این شکل ترجمه می شود.
فنئون یک منتقد هنری بسیار باهوش بود و بسیار شیطون بود. او یکی از آن نویسندگانی بود که فکر میکرد زندگی روزمره به همان اندازه درام، غم و اندوه، تراژدی و کمدی و مهمتر از همه داستانهای کوتاه، پوچ است. بنابراین او این داستانها را خلق میکند که واقعی هستند – او آنها را از آنچه فرانسویها مینامند جمعآوری میکند ریزه کوچک، اخبار کوچک روزانه، به طور خلاصه به نوعی شبیه اخبار است.
من آنها را بسیار طعنه آمیز، بسیار خنده دار و بسیار غم انگیز می دانم. من فکر می کنم که فنئون با این داستان ها سعی می کند واقعیت را به فوری ترین شکل ممکن بیان کند و در عین حال خوانندگان خود را وادار کند که طبیعت تماشایی زندگی روزمره را احساس کنند.
شما در پیشگفتار خود در مورد استفاده از طول به عنوان یک منبع و نه صرفاً یک محدودیت صحبت می کنید، که به نظر من روشی شگفت انگیز برای نگاه کردن به آن است – آیا می توانیم کمی در مورد آن صحبت کنیم؟
همینطور است با این ریزداستانهای کوچک – گمان می کنم آنها پیشگامان چیزی هستند که ما آن را خرده داستان می نامیم (اگرچه آنها واقعیتهای خرد هستند) – طول یک منبع است. شما نمیتوانید هیچ کاری را با موفقیت انجام دهید، به هر شکلی، چه رمانی هشتصد صفحهای، چه غزلی یا هر چیز دیگری، مگر اینکه به الزامات اندازه، شکل و غیره احترام بگذارید. و هنگامی که این کار را انجام دهید، متوجه می شوید که مختصر بودن یک منبع است… تفاوت بین فرم و محتوا چیزی است که در مدرسه به ما آموزش داده می شود. اما اگر درست انجام می دهید، فرم و محتوا باید جدایی ناپذیر باشند (زمانی که می نویسید – شاید وقتی تجزیه و تحلیل می کنید، آنها را از هم جدا کنید).
Fénéon با رمان های سه خطی به شما نشان می دهد که حتی در سه خط نیز می توانید لحن و سبک داشته باشید. هیچ شکلی خیلی کوتاه و هیچ طولی آنقدر کوتاه نیست که شخصیت بتواند خودش را نشان دهد.
انتخاب دوم شما شخصیتی را تراوش می کند. لطفا بازنشستگی آقای بوگران را به هویسمانس معرفی کنید.
Joris-Carl Huysmans رمان بسیار معروفی به نام À Rebours، ترجمه شده است در برابر طبیعت، که کتاب دوریان گری در حال خواندن است تصویر دوریان گریو این بر بداخلاقی منحط او تأثیر می گذارد و غیره. این رمان یک مداخله فرهنگی عظیم بود: از آن به عنوان سقوط مانند یک شهاب سنگ بر روی منظره ادبی توصیف شده است. این داستان یک اشراف ناامید کننده اسنوب و بسیار ثروتمند است که از دنیا فرار می کند، قصر خود را همانطور که می خواهد تزئین می کند و لاک پشتی با سنگ های قیمتی و غیره دارد.
یکی از چیزهایی که هویسمنس در درجه اول به آن علاقه دارد فرار و شکست در فرار است. «بازنشستگی آقای بوگران» به نظرم داستان کوتاهی غم انگیز، خنده دار و گزنده درباره مردی است که طاقت بازنشستگی را ندارد. وقتی بالاخره قبول کرد که باید بازنشسته شود، دوباره به آپارتمان کوچک و افتضاح خود نقل مکان میکند و آن را درست مانند دفتر کارش برپا میکند، یک میز بزرگ میگیرد و حتی به یک پسر محلی پول میدهد تا تکههایی کاغذ بیاورد تا روی آن مهر بزند. من این را فوقالعاده غمانگیز، فوقالعاده لمسکننده میبینم.
وقتی جوانتر بودم آن را سرگرمکننده میدانستم، و با نزدیک شدن به دوران بازنشستگی آن را برای راحتی خیلی نزدیک میبینم. من فکر می کنم چیزی در مورد کار وجود دارد، اینکه چگونه کار باعث خونریزی ما می شود، اما همچنین چگونه مایل به خونریزی هستیم. این یک داستان تاریک اما بسیار خنده دار است – و نوع داستانی که یک خواننده می تواند دو یا سه بار بخواند و بسته به احساسی که دارد هر بار آن را کاملاً متفاوت بیابد.
من آن را به طرز وحشتناکی قابل ارتباط یافتم و بازنشسته نمیشوم، فقط سعی میکنم خودم را در تعطیلات آخر هفته متوقف کنم. در ابتدا رد شد زیرا بسیار متفاوت از رمانی بود که برای آن دوست داشتند. آیا او در آن مقطع به طور کلی به سمت و سوی جدیدی می رفت یا از داستان کوتاه به عنوان فرصتی برای آزمایش استفاده می کرد؟
تعداد کمی از رمانهای او درباره افرادی است که تلاش میکنند و موفق به فرار نمیشوند، و او ابزارهای مختلفی را امتحان میکند… مسئله فرار در همه جای آثار هیزمنز وجود دارد. بعداً در زندگی او یک کاتولیک متعهد شد و به هیچ وجه آنچه را که قبلاً نوشته بود رها نکرد، اما کتابها بسیار بیشتر در مورد فرار از دین بودند. بنابراین همه آنها یک چیز مشترک دارند.
مردم بازنشستگی آقای بوگران را دوست نداشتند، زیرا فکر میکردند او کاری را که میخواهند انجام نمیدهد، و با این حال به طرز عجیبی مضامین و مشغلههای اصلی او را تشخیص میدادند. آنها فقط به همان روش یا نه به روش صحیح تحویل داده شدند. آنها غمگین و خنده دار، فقیر و کهنه شدند.
لاک پشت های نگین دار را برگردانید.
درست است اگر می خواهید این بازی را انجام دهید، آن را با پول زیاد و تجملات زیاد بازی کنید.
بیایید در مورد انتخاب سوم شما صحبت کنیم – یک هنرمند فرار بسیار واقعی در این یکی. از مارسل آیمه برایمان بگویید مردی که از میان دیوارها راه میرفت.
این داستانی است که از زمانی که برای اولین بار آن را در کودکی خواندم دوستش داشتم، زیرا این ویژگی های جادویی را دارد که – مانند بسیاری از سوررئالیسم مارسل ایمه – به سبک مرده ای منتقل می شود. “مردی که از دیوارها عبور کرد” با هدیه خارق العاده خود چه خواهد کرد؟ در واقع زیاد نیست. به همین ترتیب، آغاز زیبا، ماهیت مهیج چگونگی کشف هدیهاش…
این یک داستان بسیار دوست داشتنی و بسیار موفق بود. مردم به شکلی عجیب احساس می کردند که می توانند با او ارتباط برقرار کنند، زیرا زیبایی پیش پا افتاده می شود، اما پیش پا افتاده نیز می تواند زیبا شود. این نوار عجیب و غریب موبیوس وجود دارد که در آثار Aimé دریافت می کنید، جایی که به نظر می رسد فانتزی و واقعیت مسطح دیگر مخالف یکدیگر نیستند. آنها راهی برای یکدیگر می شوند – یکی دیگری را ایجاد می کند و به دیگری می افتد.
به طرز عجیبی، هم مارسل ایمه و هم هیزمن ها به عادی بودن می اندیشند: معمولی چیست؟ آیا در حال شکل گیری عادت است؟ آیا تا حد معمولی شدن به چیزهای خارق العاده عادت می کنیم یا خودش یک کیفیت است؟ آیا چیزی است که ما از طریق قرار گرفتن مداوم در معرض آن ایجاد می کنیم؟ مارسل آیمی چندین نوع دیگر از این را امتحان کرد، اما هیچ چیز به اندازه محبوبیت نداشت مردی که می توانست از میان دیوارها عبور کند. Le Passe-murailleبه فرانسوی می گویند که زیباتر است – “دیوار کراس“، به معنای واقعی کلمه ترجمه شده است.
داستان خارق العاده نقش بزرگی در سنت فرانسوی داستان کوتاه دارد. آیا می توانیم کمی در مورد آن صحبت کنیم؟ آیا این داستان نماینده است؟
بله، یکی از مهمترین تغذیهکنندههای داستان کوتاه فرانسوی از اواسط تا اواخر قرن نوزدهم این است.فوق العاده. بسیاری از نویسندگان سعی کردند نسخه ای از آن بسازند و خیلی سریع به چیزی پیچیده و اغلب خنده دار تبدیل شد و همچنین در نوع خود بسیار متعارف بود. در خارق العاده قوانینی وجود دارد: با سورئال یکسان نیست. فوق العاده باید منطقی باشد. چیزهای خارقالعادهای که اتفاق میافتد باید در دنیای فانتزی آنها قابل باور باشد.
این همچنین واکنشی در برابر سکولاریسم رو به رشد قرن نوزدهم و اعتقاد به عقلانیت بود. وقتی همه چیز عرفانی را به عقلانی تبدیل کردید اولین کاری که انجام می دهید چیست؟ شما کمی رمز و راز بیشتر می خواهید، نه؟ هیچکس نمینشیند و نمیگوید: “عالی، الان همه چیز واقعا منطقی است. ما میتوانیم آرامش داشته باشیم.” همیشه به یاد میآورم که در نوجوانی وقتی متوجه شدم که آرتور کانن دویل – نویسنده شرلوک هلمز، منطقیترین کارآگاه – خود آرتور کانن دویل به ارواح و پریها و چیزهای پنهانی و همه چیز معتقد بود، هیجانزده شدم. آیا این ناهماهنگی شناختی است؟ نه، من اینطور فکر نمی کنم. من فکر می کنم این یک اقدام متعادل کننده عجیب است: انگیزه برای چیزهای غیرقابل توضیح هرگز از بین نمی رود. بنابراین وقتی خیلی چیزها را توضیح دادید، شروع به یافتن چیزهایی می کنید که نمی توانید توضیح دهید. فلوبر نسخهای از این دارد که میگوید دانش یک دایره است و با گسترش دایره دانش، محیط دایرهای که جهل را لمس میکند نیز گسترش مییابد.
داستان مارسل آیمه شاید پاسخی یا تلاشی برای شارژ مجدد میراث فانتزی اواخر قرن نوزدهم باشد، اما سپس آن را در پاریس نسبتاً خاکستری و میان جاده – پاریس ریاضتها – به کار برد.
ممکن است در مورد انتخاب چهارم خود به ما بگویید؟ بعدی مکاشفه اثر ماری ندای است.
این یک داستان بسیار تکان دهنده و نسبتاً غم انگیز در مورد خیانت و احساساتی است که هرگز کاملاً آشکار نمی شوند – یا نداشتن احساسات مناسب برای افراد مناسب. احشایی است زیرا مادر و فرزند است. من از حل نشدن آن و عدم تجلی آن لذت بردم – زیرا این ایده که ما همیشه باید چیزی یاد بگیریم چیز دیگری است که داستان ها با آن بازی می کنند، البته. برخی از کتاب های مورد علاقه من، به خصوص از قرن 19 – مانند فلوبر آموزش عاطفی، یا از موسیل آدمی بی خاصیت – آنها به عنوان رمان هایی برای خودآموزی قاب شده اند bildungsroman. اما اگر چیزی یاد نگیرید چه اتفاقی می افتد؟ این به خواننده بستگی دارد که چیزی یاد بگیرد یا چیزی را احساس کند.
این احساس بسیار معاصر و بسیار فرانسوی است. این همچنین در مورد بیگانگی و ناراحتی است. در یک اتوبوس اتفاق میافتد، بنابراین به نظر میرسد که مراحل سفر، پستهای صحنهای از احساس و روایت هستند. در کل من فیلم ها و داستان هایی را دوست دارم که شکل یک سفر دارند، مخصوصا سفری که به جایی نمی رسد.
به طور خلاصه، می گویید در مورد چه چیزی است؟ توصیف بدون بیان کل داستان سخت است زیرا کمیاب است…
بله این در مورد … کسی است که با همدردی نکردن به فرزند خود خیانت می کند.
آه، عالی
این در مورد خیانت و توجیه خود و شکست در توجیه خود است. همچنین میتوانیم به آن ایده کلاسیک فرانسوی در مورد ایمان بد فکر کنیم، جایی که به خودمان دروغ میگوییم و میدانیم که به خودمان دروغ میگوییم، اما تصمیم میگیریم به خودمان وانمود کنیم که دروغ را باور داریم تا به آنچه میخواهیم برسیم یا انجام دهیم. از این که این داستان به زیبایی و به طرز تلخی نقاط طرح این درام احساسی را پیدا می کند، بسیار متاثر شدم.
اکنون به انتخاب نهایی شما می رسیم – افسوس، یک نقطه میانی تلخ دیگر. این “ناپدید شدن اونوره سوبراک” اثر آپولینر است…
من بسیار خوشحال شدم که این را برای گلچین پیدا کردم زیرا آپولینر داستان های کوتاه زیادی ننوشت. این یکی با ژانر فانتزی بازی می کند، اما عنصر خاصی از مسخره بودن، کمدی و بورلسک، تقریباً چیزهای سالن موسیقی – زنا، کمد، تخت خواب و چیزهای دیگر نیز وجود دارد. اما داستان بسیار گویایی نیز هست، زیرا هنوز درباره احساسات و به طرز عجیبی درباره افتخار است. من فکر می کردم که شخصیت بسیار زیادی دارد.
کمی شبیه مردی که از میان دیوارها راه میرفت، درباره کاری است که یک فرد با قدرت و استعدادهای خاص انجام می دهد. به نظرم این یکی ملودراماتیک تر، شاید خنده دارتر بود. مانند بسیاری از این داستانها، دستگاه قاببندی یک راوی است که چیزی را به زبانی به شما میگوید، و کادربندی در اینجا کاملاً خوب کار میکند.
او در چند پاراگراف اول بسیار کار می کند. همه چیز به این خلاصه می شود که “هیچ کس نمی تواند این ناپدید شدن را حل کند و من حقیقت را به آنها گفتم، اما هیچ کس مرا باور نمی کند، که به اندازه کافی منصفانه است” – که دنیایی از انتظارات را به وجود می آورد.
بله – و در واقع این به من یادآوری می کند که تعداد زیادی از این داستان ها در ژانر فانتزی به گونه ای تنظیم شده اند که به خواننده رازی گفته می شود که آن را حفظ می کند یا می داند یا همچنین باور می کند. به این ترتیب شامل می شوند. “من می گویم شماخواننده، این: هیچ کس مرا باور نمی کند، اما شما باور خواهید کرد. فکر می کنم به همین دلیل است که مردم آن را دوست دارند فانتزی همچنین – آنها در آن سهم دارند. وقتی هوشمندانه و درست با آن برخورد شود، یکی از آن ژانرهایی است که مردم را به سمت خود می کشاند و شما نمی توانید آن را از دست بدهید زیرا زمان زیادی ندارید.
پنج کتاب با هدف به روز نگه داشتن توصیه ها و مصاحبه های کتاب خود است. اگر شما مصاحبه شونده هستید و می خواهید انتخاب های کتاب خود را به روز کنید (یا حتی آنچه در مورد آنها می گویید)، لطفاً به ما ایمیل بزنید: [email protected]
تولید مصاحبه در پنج کتاب پرهزینه است. اگر از این مصاحبه لذت بردید، لطفا با اهدای مبلغ ناچیزی از ما حمایت کنید.




