تلویزیون روی طناب بین واقعیت و عملکرد حرکت می کند

ج تلویزیون، اولین رمان لورن روتاری، روایت بین مونولوگ های داخلی امیدهای هالیوود، عمدتاً وریتی و هلن، تغییر می کند. برای همیشه دوستان، گاهی عاشق، جداگانه به لس آنجلس می آیند، اما به همین دلیل: برای فرار از جای دیگری. هر چند هالیوود در مورد ریشه ها احساساتی نیست. این یک دستگاه مرتب سازی است برخی انجام می دهند. بعضی ها این کار را نمی کنند. Verity این کار را انجام می دهد – فوق العاده. هلن نمی کند.

به ما می گویند حقیقت بسیار جذاب است. هلن، کمتر. سوالی که وریتی را به خود مشغول می کند این است که آیا ظاهر شگفت انگیز یا استعداد او دلیل تفاوت در موفقیت آنها است؟ در تلاش برای متعادل کردن دفتر کیهانی، برای تصحیح آنچه به عنوان بی‌عدالتی موفقیت عظیم خود می‌بیند، Verity یک قرعه‌کشی ایجاد می‌کند تا دستمزد چند میلیون دلاری خود را از نقش بازیگری‌اش در آخرین بلاک باستر بدهد. این ژست به جای تبرئه کردن او، فقط وریتی را مشهورتر کرد.

از طریق همه اینها، وریتی و هلن به چیزی نادر محدود می شوند: درک متقابل از یکدیگر که احساس منحصر به فرد می کند. با این حال، حتی این صمیمیت نیز تحت فشار موفقیت Verity تحت فشار قرار می گیرد. در نقطه‌ای از رمان، در حرکتی که هم عاشقانه و هم وسواس‌آمیز خوانده می‌شود، وریتی مجتمع آپارتمانی را می‌خرد که هلن در آن زندگی می‌کند و به آپارتمان همسایه نقل مکان می‌کند. مانند بسیاری از بازیگران موفق، وریتی زمانی که نقشی را بازی می‌کند، بیشتر خودش است و با هلن می‌تواند در خانه بازی کند. در اینجا، روتاری موضع غیرمعمول بازیگر را در مورد زندگی به تصویر می‌کشد: اجرا می‌تواند واقعی‌تر از صداقت باشد. در نتیجه، چیزی که هم برای Verity و هم برای هلن ظاهر می‌شود، زندگی خانگی نیست، بلکه شبیه‌سازی گاه به گاه آن است، چیدمانی که دائماً در آستانه فروپاشی است، گویی که با نگاهی دقیق‌تر به محیط اطراف آن‌ها ممکن است یک مجموعه فیلم، نماهای تمام مقوایی، نماهای تخته سه لا و پنجره‌های رنگ‌شده مشخص شود. این چیزی است که خواندن احساس می کند تلویزیون: احساسی که ممکن است خود رمان در دستان شما حل شود. نثر حیله‌گرانه روتاری از مرز بین واقعیت و اجرا عبور می‌کند، بنابراین هیچ چیز از حس صحنه‌پردازی فرار نمی‌کند، و نشان می‌دهد که هالیوود فقط به بازیگری جایزه نمی‌دهد، بلکه از همه ما بازیگران می‌سازد.

من و لورن روتاری در زوم درباره سلبریتی، شانس و اسطوره شایسته سالاری در هنر صحبت کردیم. تلویزیون در تاریخ 3 نوامبر در جلد شومیز منتشر خواهد شد.

ایواندر جیمز ریس: چطور به این عنوان رسیدید؟ تلویزیون?

لورن روتاری: این عنوان از همان ابتدا بود – احساس درستی داشت. در نهایت به چند چیز مختلف در کتاب متصل شد. صنعت در حال تغییر از فیلم به تلویزیون و پخش است. و سپس آن لحظه به پایان می رسد که Verity در مورد چیزی که در تلویزیون عاشقانه می یابد صحبت می کند – نسخه قدیمی تر از او که مطمئن نیستم دیگر وجود داشته باشد – زمانی که واقعاً عاشق مجموعه ای از شخصیت ها می شوید و فقط می خواهید با آنها قرار ملاقات بگذارید. این در مورد طرح نیست. شما فقط می خواهید در کنار آنها باشید.

EJR: به نظر می رسد که این رمان شبیه یک برنامه تلویزیونی کلاسیک به این شکل است. ما زندگی این شخصیت‌ها را در زمان‌های مختلف، اغلب خارج از ترتیب زمانی، تنظیم می‌کنیم، به‌گونه‌ای که گویی در حال قدم گذاشتن در یک سریال طولانی‌مدت مورد علاقه هستیم. اما بر خلاف برنامه تلویزیونی، شما در صحنه‌های آرام‌تر و حاشیه‌ای‌تر معطل می‌شوید که اغلب شخصیت‌ها در افکارشان تنها هستند. آیا می توانید در مورد اینکه چه چیزی شما را به این لحظات می کشاند و چگونه شخصیت هایی که می سازید را شکل می دهند صحبت کنید؟

LR: من می خواستم رابطه ای بنویسم که خواننده احساس کند در آن است. نحوه صحبت افراد با یکدیگر در زمانی که مدت زیادی است که یکدیگر را می شناسند می تواند صمیمیت به نظر برسد، اما همچنین می توانند صمیمیت را مبهم کنند، راهی برای صحبت نکردن در مورد آنچه واقعاً با آنها می گذرد. من دوست دارم کاری را انجام دهم که کمی دور از انتظار به نظر می رسد، جایی که شما فقط مردم را احساس می کنید: چگونه فکر می کنند، چگونه در جهان حرکت می کنند، چگونه با یکدیگر تعامل می کنند. احساس می کردم آنها برای من قهرمانان واقعی هستند و از گذراندن وقت با آنها لذت می بردم. من ایده یک داستان هالیوودی را دوست دارم که بسیار غیر سینمایی است. این یک داستان عاشقانه غیر هالیوودی است. اوج اصلی یا نقاط طرح را نمی بینید. حتی زمانی که Verity و هلن بالاخره ترک می‌کنند، شما آنها را بعد از اینکه قبلاً ترک کرده‌اند می‌بینید.

چیزی که برای آنها مفید است این دوستی طولانی است که اساساً ماهیت عاشقانه دارد. گاهی اوقات آنها با هم هستند، و زمانی که نیستند، نیستند – اما فکر نمی کنم آنها هرگز احساس کرده باشند که از هم دور شده اند یا واقعاً یکدیگر را رها کرده اند.

EJR: به نظر می رسد یک سوال تکراری در کتاب این است که چگونه فضا را با دیگران و با خودمان به اشتراک می گذاریم. حقیقت، به ویژه، همیشه به دنبال پیوند و اصالت است. و به نظر می رسد که وریتی و هلن آن نوع پیوند نادری را با یکدیگر پیدا کرده اند.

LR: فکر نمی کنم آنها هرگز به جدایی فکر کرده باشند. آنها با این فرض عمل می کنند که هیچ کس دیگری را به اندازه خودشان دوست نخواهند داشت. آنها افراد متفاوتی هستند، اما چیزهایی وجود دارد که آنها بسیار شبیه به هم می بینند. رابطه آنها مرا به یاد کلمه قدیمی ییدیش می اندازد آدم زمینی. این اصطلاحی برای ملاقات با فردی از کشور خود است، اما همچنین می‌تواند ملاقات با کسی را توصیف کند که جهان را آنگونه که شما می‌بینید – کسی که فقط چیزها را همانطور که شما می‌بینید می‌بیند.

ای جی آر: همیشه تلویزیونتنش بین واقعیت و غیرواقعی، بین آنچه درست است و آنچه عملکرد است وجود دارد. گاهی اوقات اجرا به عنوان تصنعی تلقی می شود و گاهی اوقات اجرا واقعی تر از خود واقعیت به نظر می رسد. نظر شما در مورد ارائه در کتاب چیست؟

LR: من خیلی به این فکر کرده ام که چگونه در یک رابطه طولانی مدت، فردی را که در اطراف خود هستید شکل می دهید و احساس نمی کنید که کاملاً خودتان هستید. به نظر می رسد بخشی از شما یا نقشی است که بازی می کنید. این بدان معنا نیست که واقعی یا واقعی نیست. فقط خیلی خاص به نظر می رسد. این برای من جالب بود، به خصوص در مورد یک بازیگر و یک نویسنده، زیرا داستانی که آنها درباره خودشان می گویند همیشه یک نوع اجرا خواهد بود.

پس از همه، شما می توانید این نقش را بارها و بارها با هم بازی کنید. می‌تواند شیرین باشد، چیزی که دوستش دارید و نمی‌خواهید از دست بدهید، اما گاهی اوقات احساس دوری از خودتان می‌کند، مانند حالتی که با شخص دیگری وارد می‌شوید. برای من، این یک پارادوکس اجتناب ناپذیر است. هر چه به کسی نزدیک تر شوید، بیشتر چیزی جدا از خودتان خلق می کنید که با هم پرورش می دهید.

EJR: به نظر می رسد که Verity این تثبیت عمیق را در مورد خوب بودن و معنای خوبی دارد. در یک نقطه، او سعی می کند مردی مدرن را تصور کند که مهربان، خوش تیپ و در کارش ماهر است، اما چیزی از آن به دست نمی آید. آیا می‌توانید در مورد انگیزه Verity برای خیر صحبت کنید و فکر می‌کنید چه چیزی باعث آن نیاز است؟

LR: این چیزی است که او را گیج می کند. او جذب چیزهایی می شود که او را پاک یا بی گناه می داند. حتی گاهی اوقات او از چیزهایی مانند اینکه به طور معمول خوش تیپ نیست، فضیلتی می سازد. او مادرش را بسیار زشت، حتی به طرز چشمگیری زشت و عصبانی توصیف می‌کند، اما به او فضیلت خاصی می‌دهد که به پدرش که زیبا و ساده بود و چیزها را همان‌طور که هستند می‌پذیرفت، نمی‌دهد. او فضیلت را نیز به عدم موفقیت، به ویژه موفقیت پولی نسبت می دهد. و سپس قرعه کشی وجود دارد. فکر نمی‌کنم او کاملاً بفهمد که چرا این کار را به روش خودش انجام می‌دهد. به نظر می رسد با احساس گناه مرتبط باشد، احساسی که او سزاوار چیزی نیست که به او داده شده است. شاید او تصور می کند که کسی واقعاً شایسته آن را خواهد گرفت، کسی که لیاقتش را دارد. و وقتی این فقط یک فرد تصادفی است که با ایده او از شایستگی مطابقت ندارد، برای او افسرده کننده است. فکر نمی‌کنم رابطه‌اش با خوبی و فضیلت را کاملاً درک کند، اما به وضوح میل به آن دارد، می‌خواهد احساس کند خوب است، شریف است، کارها را درست انجام می‌دهد. این میل او را آزار می دهد حتی زمانی که کارهایی انجام می دهد که می داند به عنوان ناموسس یا مشکوک تلقی می شوند.

EJR: به نظر می رسد شانس به عنوان یک نیروی ساختاری در رمان عمل می کند. برای زیبا به دنیا آمدن، زمان و شانس موفقیت را شکل می دهند. شانس را در این کتاب چه نقشی می بینید؟

LR: من واقعاً برایم جالب است که چقدر غیرممکن است تجزیه و تحلیل آنچه در زندگی شما به نظر می رسد نتیجه شانس و آنچه احساس می شود نتیجه انتخاب است، زیرا به نظر می رسد آنها کاملاً در هم تنیده شده اند. من در فرهنگ آمریکایی و به ویژه در صنعت فیلم به شانس زیاد فکر کرده ام. وقتی روی فیلم کار می کردم، احساس کردم آنقدر روایت قوی از شایسته سالاری وجود دارد که اگر کار شما به اندازه کافی خوب باشد، ظاهر می شود و پول هم می آید. فقط فکر نمی کنم درست باشد.

من دائماً در حال کشف فیلم هایی از افرادی هستم که هرگز موفقیت چندانی نداشته اند و درخشان هستند. همین امر در مورد موسیقی یا هر شکل دیگری از هنر نیز صدق می کند. خیلی شانس داره به نوعی، این زیبا است زیرا مقداری از فشار را از روی هنرمند می گیرد. اگر هنر می سازید چون مجبور هستید و کاری را که دوست دارید انجام می دهید، پس فقط به بهترین ها امیدوار هستید.

داستان شایسته سالاری اغلب توسط افرادی نقل می شود که موفقیت داشته اند و می خواهند باور کنند که موفقیت آنها کاملاً سزاوار است. این تقریباً برعکس Verity است، که متقاعد شده است که هیچ چیز برنده نشده است.

EJR: آیا می توانید در مورد رابطه شخصیت ها با پیری، به خصوص در هالیوود صحبت کنید؟ این برای آنها چه معنایی دارد و چگونه درک آنها از خودشان را شکل می دهد؟

LR: من به پیام‌های متفاوتی که مردان و زنان در مورد زندگی‌شان با شروع پیری دریافت می‌کنند، فکر کردم، به‌ویژه زمانی که در نظر دیگران مسن‌تر به نظر می‌رسند. من به هیچ نتیجه روشنی در این مورد نرسیده‌ام، اما فکر کردن به اینکه چگونه سعی می‌کنیم از پیری جلوگیری کنیم، برایم جالب است. این از نظر عدم تمایل به مردن یا نیاز به زمان بیشتر منطقی است، اما ما همچنین سعی می کنیم از شروع پیری جلوگیری کنیم، چیزی که همه ما به ناچار تجربه خواهیم کرد. چسبیدن به زیبایی شناسی جوانی تقریباً دیوانه کننده به نظر می رسد زیرا این تنها چیزی است که تضمین شده است که دوام نخواهد داشت. دوست داشتن خیلی چیز ناامید کننده ای است. همه آنها از جاهای مختلف پیر می شوند. وریتی که در آستانه 50 سالگی است، به تازگی به فکر از دست دادن پول جنسی خود است. هلن هرگز خود را بر اساس استانداردهای هالیوود زیبا نمی دانست. داستانی وجود دارد که زنان جوان جذب می کنند که بهترین چیزی که می توانید باشید یک جوان زیبای 25 ساله است و همه چیز از آنجا به سراشیبی می رسد. پیام عجیب و سنگینی است. غریزه هلن این است که راهی برای نوشتن یا فکر کردن در مورد پیری پیدا کند که او را مورد علاقه یا سرگرمی قرار دهد. او سعی می کند به گونه ای به آن نزدیک شود که به او اجازه دهد پوچ بودن آن را ببیند. در همین حال، فیبی از طریق مرگ پدربزرگ و مادربزرگش با پیری روبرو می شود که برای او بسیار دور به نظر می رسد که تقریباً بیگانه است. اما او همچنین شروع به دنبال کردن بازیگران زن با افزایش سن می کند و خود را با آنها مقایسه می کند، که به نظر می رسد نسخه قبلی از دلهره هلن باشد. من راه تمیزی برای حل آن ندارم. من فقط علاقه مندم. پیریبه نظر می رسد در حال حاضر بخش سنگینی از زندگی در جامعه غربی است، به خصوص نحوه تغییر ظاهر و نحوه برخورد متفاوت با مردم به دلیل آن.

EJR: ساختار رمان تکه تکه و بیضوی به نظر می رسد و در برابر قوس های سنتی مقاوم است. شما بین فرم ها حرکت می کنید، از جمله نوشتن اسکریپت و حتی تغییر فونت. چه چیزی شما را به این شکل کشاند و امیدوار بودید چه تجربه احساسی برای خواننده ایجاد کنید؟

LR: برای هر شخصیت متفاوت بود. همه آنها برای من احساس واقعی بودن داشتند و من سعی می کردم نحوه روایت هر یک از آنها را به من منتقل کنم. Verity معمولاً به نظر می رسد که او مستقیماً با شما صحبت می کند. این تقریباً یک جریان طولانی آگاهی است. فیبی آنقدر به نوشتن و ناشیانه بودن رسانه های مختلف فکر می کند که تقریباً با آنچه می نویسد زندگی می کند. طبیعی بود که وقتی او چیزی را به شما می گوید که کاملاً نمی تواند بفهمد، وارد فیلمنامه اش می شود. می توانید احساس کنید که او چگونه این تجربه را متابولیزه می کند و شاید در این مرحله کمی بهتر از آنچه که خودش می فهمد، او را درک کنید. من این ایده را دوست دارم، تماشای کسی که یاد می گیرد چگونه تجربه خود را به چیزی تقطیر کند که قبلا وجود نداشت و اکنون وجود دارد. برعکس، هلن بیشتر به نظر می رسد که دارد برای شما می نویسد. او شاید ثابت ترین راوی باشد. بنابراین قالب‌های مختلف، به‌ویژه با فیبی، راهی برای درک عمیق‌تر او به نظر می‌رسید، به گونه‌ای که او لزوماً قادر به بیان مستقیم آن نبود.

EJR: شما سابقه کارگردانی دارید، بنابراین من کنجکاو هستم که چگونه فیلم های شما به این شکل نوشته شما را نشان می دهد.

LR: من حدود 10 سال در حاشیه سینما بودم. من در صحنه فیلمبرداری کارهای بدی انجام می‌دادم تا پروژه‌هایم را تامین کنم، و چیزهای زیادی در مورد اینکه چگونه دوست دارم بنویسم، چگونه دوست دارم داستانی تعریف کنم و چگونه سعی می‌کنم احساسات خاصی را در شخص دیگری ایجاد کنم، یاد گرفتم. اما جابجایی به داستان با طراوت بود. برای یک چیز، نوشتن یک کتاب بسیار ارزان تر از ساخت یک فیلم است. هر چیزی که من می خواهم اتفاق بیفتد، ممکن است اتفاق بیفتد.

این یک آزمون جالب برای نظریه او به نظر می رسید. اگر تنها چیزی که در مورد آن جذاب است زیبایی آن است و شما نمی توانید آن را ببینید، درست است؟ آیا پیشنهاد سلبریتی و زیبایی برای جذابیت او کافی است؟ یا اشتباه می کند و زندگی اش خیلی بیشتر به واسطه شخصیت و طرز صحبت و تفکرش شکل گرفته است؟

داستان همچنین به شما این امکان را می دهد که در دوره های زمانی طولانی به روش هایی حرکت کنید که در فیلم دشوار است. من آن را واقعا لذت بخش یافتم. اما من واقعاً فکر می کنم روند تدوین من از فیلم مطلع است. من یک ویرایشگر بسیار خشن کار خودم هستم. خیلی بریدم تا زمانی که کتاب را فروختم، روند ویرایش طولانی نداشتیم، احتمالاً به این دلیل که سال‌های زیادی را صرف تمام کردن کارها کرده بودم.