در مواقع عدم اطمینان، انگیزه چرخش به درون و اعمال کنترل در جایی که می توانید وسوسه انگیز است. به راحتی می توان فراموش کرد که ما انسان هستیم و انتظار داریم زندگی مان طوری باشد که گویی روبات هستیم. استراحت، غذا، سرگرمی و بیرون رفتن مانعی برای کار زندگی ما نیست. آنها بخشی تغییر ناپذیر از زندگی ما هستند. پریانکا ماتو در خاطرات جدید خود تلاش های شخصی خود را برای جدا کردن احساس ارزشمندی از کارکردهای خود و پذیرفتن لذت های روزمره زندگی توصیف می کند. چگونه کمتر کمک کننده باشیم.
اگرچه نام آن برگرفته از شجره نامه جنی اودل است چه برسد به اینکه هیچ کاری نکنیم، این کتاب بیشتر شبیه یک خاطره در مقاله است تا یک بازاندیشی سیاسی. مانند پیشنهاد اودل مبنی بر اینکه توجه خود را برگردانیم و در برابر فشار روایت های اجرایی مقاومت کنیم، ماتو به اصلاحات و اصلاحات کوچکی علاقه مند است که می تواند زندگی ما را در نتیجه هجوم دائمی رویدادهای ناامیدکننده جهانی احیا کند. با این حال، او شواهدی به نفع استدلال جمع آوری نمی کند. او تا حد زیادی آزمون ها و خطاهای خود را مستند می کند. این واقعیت که نویسنده تلاش های خود را برای کمک کمتر به کتاب تبدیل کرده است، ممکن است کمی هدف را شکست دهد. به همین ترتیب، اگرچه شما کتابی با عنوان گرفتید چگونه کمتر کمک کننده باشیم، ممکن است خوانندگان بخواهند استدلال ماتو را برای مفیدتر شدن به کار ببرند.
ماتو صراحتاً درک خود از نوشته‌هایش را به‌عنوان نوعی اعلام می‌کند که «شامل کاوش عمیق درون خود و سپس جمع‌آوری نتایج در صفحه‌ای است، به این امید که شخص دیگری ممکن است خود را در قطعات بشناسد». او از طریق روان رنجوری و پشیمانی خود با خواننده صحبت می کند و می ایستد و شروع می کند. ماتو چه با اشاره به تجربیات دوران کودکی‌اش در کشمیر، عربستان سعودی، لندن و میشیگان، چگونگی تغییر چالش‌های فرزندپروری با بزرگ شدن فرزندانش، یا عبور از انواع غم و اندوه شکل‌گرفته از رویدادهای فاجعه‌بار شخصی و وسیع‌تر، خود را تحقیر می‌کند و متفکر است.
این کتاب که به چهار بخش به نام‌های فصل‌های سال تحصیل/غیر مطالعه او تقسیم می‌شود، می‌تواند تار و تار شود، وقفه‌های ایجادشده را دوباره باز کند و ماهیت مارپیچ رشد شخصی واقعی را نشان دهد. چهار فصل کمتر شبیه یک پیشرفت است و بیشتر شبیه رها شدن یک نفس عمیق، رها کردن است. اگرچه او با شوخ طبعی روایت می کند، اما گاهی اوقات پیش پاافتادگی رسیدن به همان درس می تواند منجر به تکرار شود. ایده های فرسوده مانند نوستالژی برای یک عصر اینترنت بهتر می تواند خسته کننده باشد (“مغز کهکشان”). برخی از مقالات با تزریق منابع بیرونی این مشکل را برطرف می کنند، مانند «هیولای هنر» که به حرفه نقاش فرانسوا ژیلو و همچنین حرفه خلاقانه خود نویسنده می پردازد و عنوان خود را از جنی اوفیل گرفته است. بخش گمانه زنی. اینها شکایات جزئی هستند که عمدتاً با روایت متو جبران می شود.
نثر او محاوره‌ای است مانند یک دوست جدید که سعی دارد چند سال پرمشغله پر از شوخی‌های کوچک را خلاصه کند. او منطق و زمینه خود را ارائه می‌کند، در حالی که مایل است نظرش را تغییر دهد یا سعی می‌کند رویکرد متفاوتی داشته باشد – او اذعان می‌کند: «فکر می‌کنم آسمان همه را با دست‌های لرزان و خسته‌ام نگه می‌دارم»، قبل از اینکه مجموعه‌ای از فرضیات و تأثیرات را برانگیزد که به آسمان نگه‌داشته‌شده دامن می‌زند.
اعتراف دیگری از ماتو: سخت است که بپذیرم دوستانم ممکن است مرا به دلایلی غیر از مفید بودن دوست داشته باشند. این فکر که شما را به خاطر سودمندی خود دوست دارند، چالشی است برای حذف زمانی که خدمات برای خودپنداره شما بسیار مهم است، زمانی که با بهره گیری از عزیزان خود عشق نشان می دهید. نسخه افراطی و طاقت فرسا از این، با این حال، به خود تاسف و رنجش ختم می شود، از این رو پیش فرض کتاب.
او در صفحات آغازین با اشاره به این که «احساس می‌کنم آنقدر از لذت جدا شده‌ام که حتی به یاد نمی‌آورم چه حسی دارد»، به عوامل خارجی بی‌شماری که مانع از شناسایی و بیان خواسته‌های او می‌شوند، فکر می‌کند. کارآمدی، موفقیت و خدمت به دیگران می تواند اهداف با فضیلت باشد، اما خطر این است که به آنها اجازه می دهیم هر چیز دیگری را کنار بگذارند. وقتی ماتو در حین سفر در لندن در یک کافه کوچک توقف می کند، تلفن کار نمی کند[s] چقدر از آن زمان گذشته است [she’s] تجربه خوشایندی داشت که [she] به کسی پیام ندهید، یا پست آنلاین ارسال نکنید، یا به دنبال جزئیات بیشتر در مورد آن بگردید. لذت های ساده اغلب به دلیل تمایل به اشتراک گذاری یا تشریح حواس پرت می شوند.
رادنی، شوهر نویسنده، وقتی صحبت از سودمندی بی‌وقفه نویسنده می‌شود، با «به تو گفتم» شروع می‌کند. سپس، چندین مقاله پایانی کتاب به تنش‌های این زوج در مورد ساعات کار، زمان خانوادگی و زندگی در لس‌آنجلس می‌پردازد، زیرا رادنی شرکت خود را راه‌اندازی می‌کند («اتاق انتظار خدا»؛ «خانه‌داری خوب»). این یک یادآوری است که دیدن مشکلات دیگران در زمینه سودمندی نسبت به مشکلات ما آسان‌تر است، و اینکه مذاکره با این تنش‌های خانگی یک فرآیند تدریجی است.
به ندرت چیزهایی که زندگی شما را بهتر می کند یک ایده انقلابی جدید و درخشان است. سوالات و موقعیت هایی که ماتو با آنها دست و پنجه نرم می کند، ماهیت پیش پا افتاده ای دارند. خواندن در مورد کسی که زندگی خود را منفجر می کند و داستان های تخیلی و غیر تخیلی زیادی دارد که به خوبی انجام می شوند می تواند سرگرم کننده باشد، اما اگر بسیاری از بخش های مهم زندگی خود را دوست داشته باشید اما همچنان احساس کنید نمی توانید اینگونه ادامه دهید، چه؟ تجارب نویسنده به عنوان یک مادر اغلب کاتالیزور است – ماتو متوجه می شود که پسرش مانند او وقتی تعریفی دریافت می کند یخ می زند و تصمیم می گیرد که او نیز می خواهد برای آنها تغییر کند.
یک موضوع تکراری از چگونه کمتر کمک کننده باشیم این تشخیص این است که هیچ کس لزوماً از ماتو نمی‌خواست تا این حد “مفید” باشد. بررسی این اجبار و منشأ آن پروژه محوری کتاب است. هرکسی ترکیبی از نمونه‌های خانوادگی، ناامنی‌های شخصی و سایر سس‌های خاص خود را دارد که کاهش سرعت، تعیین آنچه واقعاً زندگی شما را غنی می‌کند و حضور در لحظه حال را دشوار می‌کند. همانطور که ماتو می گوید: “چه کسی آنها را به من می فروشد باید؟” ایستادن و پرسیدن من از چه می ترسم؟ اگر این کار را نکنم چه؟ نوع دیگری از گزینه واضح است که ما اغلب آن را رد می کنیم.
کمتر مفید بودن به معنای تغییر دادن، سفارش آنلاین محصول، یا یک کتاب با همه پاسخ ها نیست. در واقع، تمایل ما به وجود آنها بخشی از مشکل است. کتاب ماتو یک همراه است—نه یک «چگونه» به عنوان یک راهنمای قطعی، بلکه یک «چگونه» است که می‌توان در نوار جستجوی گوگل تایپ کرد و در نتایج پیمایش کرد، روی پیوندها کلیک کرد، و یادداشتی را برای نگه‌داشتن آن در آینده نگه داشت.
اطلاع رسانی
چگونه کمتر کمک کننده باشیم
نوشته پریانکا ماتو
Knopf
ارسال شده در 3 نوامبر 2026
