گزیده ای از کتابدار شکارچی هیولا اثر لورن کانلی را بخوانید

یک جادوگر کتابدار و یک شکارچی هیولا که در میان پشتههای یک کتابخانه سالم و همچنین جذابیت آنها به سوی یکدیگر حرکت میکنند، با هم متحد میشوند تا دنیایی عرفانی را از نابودی نجات دهند.
شیفته؟ برای کشف خلاصه و گزیده ای از آن به ادامه مطلب بروید کتابدار شکارچی هیولا توسط لورن کانلی، در 17 نوامبر 2026 منتشر شد.
بلز مورتوو بهعنوان جدیدترین عضو کتابخانه بیپایان، بالاخره دوباره به جادو دسترسی پیدا کرد و فرصتی برای اثبات اینکه میتوان به دختر یک جنایتکار جنایتکار قدرت اعتماد کرد – حتی اگر فقط برای جستجو و مرتب کردن کتابها در قفسههای بیپایان استفاده شود.
به جز یک شکارچی هیولا که اجازه نمی دهد بلز کارش را انجام دهد.
رت والتهام کمک نمی خواهد. نه زمانی که افشای حقیقت در مورد تحقیقات او حکم اعدام برای پدر انسان بیمار او باشد. رت که آماده به خطر انداختن جان خود در یک مسابقه خطرناک برای نجات پدرش است، زمانی برای یک جادوگر کتابدار فضول و وسوسه انگیز که سوالات زیادی می پرسد، ندارد.
بدیهی است که کتابخانه به عنوان فضای معقول مخالف است خودت این دو را به هم وا می دارد بلز با شکارچی بدخلق به آرامی اعتماد او را جلب می کند، اگرچه او شروع به شک می کند که بیماری در دیوارهای بعد عرفانی در حال حرکت است. و هنگامی که یک طلسم مرگبار کل کتابخانه و کتابدار شکارچی هیولا را تهدید می کند، رت اجازه نمی دهد هیچ یک از آنها بدون مبارزه از بین بروند.
استخراج
یکی
کتابدار
اگر کتابخانه شما را تایید کند به شما اجازه ورود می دهند.
خط مرموز روی تکه پوستی که در انگشتان عرق کرده ام چنگ زده بود را دوباره خواندم، آخرین جمله که با دست روی نامه پذیرش شغلم خط خورده بود.
در حالی که نامه را در جیب دامنم فرو می کنم، خودم را اصلاح می کنم و سعی می کنم اجازه ندهم امیدم زیاد شود. اما آنها تاک هایی هستند که پس از سال ها بالا رفتن از یک دیوار آجری محکم، قاطعانه به خورشید می رسند.
یک تصمیم از بعد عرفانی می تواند مسیر کل زندگی من را تغییر دهد. این لحظات بعدی تعیین خواهد کرد که آیا من به زندگی روزهایم در میان انسان ها ادامه می دهم یا در نهایت با خاستگاه جادویی خود ارتباط برقرار می کنم.
من در بخش داستانهای پوویل، تنها کتابخانه عمومی پنسیلوانیا ایستادهام و سعی میکنم بیشتر از آنچه که دارم با پاپیونم بازی نکنم. من همیشه بخش اکسسوری ظاهر امضا شده ام را در نظر گرفته ام. هم اتاقی من، واله، ادعا می کند که روابط، بی قراری های عصبی من هستند.
من توصیف او را در مورد کمد لباسم بخشیدم زیرا واله بهترین دوست من است. او کسی بود که به من اطمینان داد که کتابخانه عمومی پوویل باید جادوی طبیعی زیادی داشته باشد تا درگاهی را به مقصد من برساند. اگرچه بیست سال پیش به من دستور داده شد که از همه چیزهای جادویی جدا شوم، ولی ویل – نگهبانی که از خط سرگردان لمس شده است – هیچ ابایی در ارائه اطلاعات ندارد. سعی میکنم از سخاوت قانونشکن او سوء استفاده نکنم، اما فکر میکردم امروز دلیل خوبی برای درخواست راهنمایی است.
واله در حالی که نامه پذیرش من را نگاه می کرد توضیح داده بود: «یکی از راه های متداول برای ایجاد یک پورتال، استفاده از محل نیرو است. یک ساختمان پر از دانش، مانند یک کتابخانه، تمایل به جذب جادو دارد.
بنابراین اینجا من در یک کتابخانه انسانی هستم، به این امید که برای اولین بار در زندگی ام بتوانم به یک کتابخانه جادویی سفر کنم.
بعد از اینکه برای آخرین بار انگشتانم را روی حریر پاپیونم کشیدم، بدون حرف دستم را داخل جیب می کنم. همانی که در آن یک چاقوی جیبی تیز کوچک نگه داشتم، تیغه ای که آخرین جادوگر خانواده ام که جادو داشت به من داده بود.
آیا عمه ویستریا قبول می کند که من این شغل را بپذیرم؟
او یک زن سخت خواندن بود، بنابراین حتی الان هم نمی توانم بگویم.
من هنوز تیغه را بیرون نمیآورم، نمیخواهم مردم عادی را که اینجا هستند و فقط به دنبال خواندن مورد علاقه بعدی خود هستند، بترسانم.
این کتابخانه فقط یک توقف است. دروازه ای به مقصد واقعی من
مگر اینکه معلوم شود من می خواهم.
و این تردید به خود باعث می شود که نامه ای را که صبح پنج شنبه یک کلاغ آورده در ذهنم مرور کنم. اگر چه به نظر می رسد تحویل یک اصطلاح بسیار ملایم برای توصیف این است که چگونه پرنده جیغ از روی سانروف ماشین من پایین رفت، در حالی که من در یک کافی شاپ بودم و سعی می کردم اولین لاته ادویه کدو حلوایی خود را در این فصل بخرم. در میان انبوهی از بالهایی که دیوانهوار بال میزنند، آبشاری از پرهای سیاه شل و انبوهی از فریادهای باریستا، کلاغ یک پاکت شیک روی داشبورد من گذاشته بود و ناگهان از همان مسیری که وارد شد بیرون رفت. نفس عمیقی کشیدم و آب دهانم را قورت دادم که توانستم نیمی از نامهام را بخوانم.
از آن زمان تا کنون تمام کلمات را حفظ کرده ام.
بلادونا مورتیوی عزیز،
من خوشحالم که به طور بالقوه موقعیتی را در کتابخانه بی پایان به شما پیشنهاد می کنم. رزومه شما چشمگیر بود و من معتقدم که به خوبی با کارکنان ما هماهنگ خواهید شد.
آخرین مرحله در فرآیند استخدام، مصاحبه شخصی است که توسط کتابخانه انجام می شود.
دوشنبه آینده ساعت هشت صبح، لطفاً در کتابخانه عمومی محلی خود حاضر شوید. یک کتاب پرکاربرد و محبوب را در قفسه ها پیدا کنید.
خون خود را به کتاب پیشنهاد دهید و درخواست پذیرش کنید.
اگر کتابخانه شما را تایید کند به شما اجازه ورود می دهند.
با احترام
سلینا برین ویل، کتابدار ارشد
مطمئناً چیزی را فراموش نکرده بودم، وارد راهروی خالی شدم و دست های مرطوبم را روی دامن مشکی مورد علاقه ام پاک کردم. مشکی همیشه انتخاب خوبی است وقتی می دانم عرق عصبی دارم.
مشکی همیشه انتخاب مد خوبی است.
با اسکن قفسهها، نام یک رماننویس تاریخی را میشناسم که داستانهایش را بین متنهای دانشگاهی که باید برای کارشناسی ارشد در رشته علوم کتابداری میخواندم، عقب نشینی کنم. ستون فقرات دارای چین های عمیق است، صفحات زرد شده و با گذشت زمان نرم می شوند.
خوب استفاده شده
با این حال، شکی وجود دارد.
اگر کتاب اشتباهی را انتخاب کنم چه می شود؟
اگر درست بود به من می گفتند.» سعی می کنم به خودم آرامش بدهم.
اگر با کلمات اشتباه بپرسم چه؟
توصیه ساده را تکرار می کنم: “صادق باشید. صادق باشید. اعتماد به نفس داشته باشید.”
این توصیه واله بود. دوست من به عنوان یک سرگردان، یک خالق پرتال ماهری مانند Guardian است که او از نسل خونی او است. واله همچنین تنها ارتباط من با جامعه جادویی از زمان فوت عمه ام است. این ویل بود که بدون اطلاع من رزومه ام را به کتابداران ارسال کرده بود، با اطمینان از اینکه جایگاهی در کارمندان کسب خواهم کرد.
اما اگر او اشتباه کند چه؟
چه می شد اگر من، یک جادوگر بدون جادو، به اندازه کافی خوب نبودم که در کتابخانه بی نهایت کار کنم؟
زمزمه میکنم: «از قبل از این که کتابی را از دست بدهی و خونریزی نکنی.» این نصیحتها بیشتر شبیه چیزی است که خواهرم میگوید. اما گاهی اوقات به یک فشار کوچک در جهت درست نیاز دارم.
با هر سه نگهبان زمزمه می کنم: «لطفاً، بگذارید این شغلی باشد که من باید آن را حفظ کنم.»
چون لعنتی، من هر مورد دیگری را که تا به حال داشته ام از دست داده ام.
صفحات را ورق میزنم و غبار را تماشا میکنم که در پرتویی از نور خورشید که از پنجرهای بلند میگذرد، حرکت میکند. پس از بررسی سریع قسمتی که به طور تصادفی انتخاب کردم، با خروپف کردن، اضطرابم اندکی فروکش کرد.
دوک روی زانو است و دهانش . . . مشغول
گفتند خیلی دوست دارم. و این قهرمان خود را خیلی خوب دوست دارد.
تنها در مسیرم، به سرعت تیغه را از جیبم بیرون می آورم و با پوزش زمزمه ای به خاطر غیربهداشتی بودن اعمالم، زخم کوچکی در کنار انگشت شستم بریدم.
قطره ای زرشکی می چکد و می چکد و صفحه را لکه دار می کند.
کتاب را جلوی صورتم می آورم تا جایی که لب هایم تقریباً جوهر و خون را لمس می کند و با صدایی خاموش اجازه می دهم هر ذره اشتیاق کلماتم را پر کند.
“سلام، کتابخانه بی نهایت. این Belladonna Morteview است. اما دوستان من به من زنگ می گویند. اگر دوست دارید می توانید به من هم زنگ بزنید. می دانید، اگر کتابداران را چیزهایی صدا می کنید. درست است؟ ببخشید، مهم نیست. جواب ندهید. یا اگر می خواهید انجام دهید. من اینجا نیستم که به شما بگویم چه کار کنید.” لعنتی، من این را به هم می زنم. می ایستم تا یک نفس آرام بخش بکشم، افکارم را صاف کنم و به روشی کمتر بیهوده ادامه دهم. “من برای مصاحبه ام اینجا هستم. اگر سوالی از من دارید، لطفاً بپرسید. من برای شما سوالات زیادی دارم. من سوالات را دوست دارم – برخی ممکن است بیش از حد بگویند. اما فکر می کنم یک کتابدار باید سوالات را دوست داشته باشد. و من می خواهم به مشتریان شما در مورد آنها کمک کنم.” زندگی در جستجوی پاسخ برای سوالات جادویی سعادت کامل خواهد بود. “اگر فرصتی به من بدهی، قول می دهم سخت کار کنم. هر روز قدر این فرصت را خواهم دانست. هیچ چیز در دنیا بیشتر از این نیست که کتابدار تو باشم. خواهش می کنم” – صدایم به همان یک کلمه می رسد – “می توانم وارد شوم؟”
سکوت پس از ناله های ناامیدانه من سنگین است. زخم روی شستم می تپد. نفسم در گلویم حبس می شود تا ریه هایم درد بگیرد. فشار شومی پشت چشمانم ایجاد می شود که منتظر می مانم ببینم تایید شده ام یا نه.
اگر من کافی باشم.
هیچ چیز در کتاب یا قفسه مقابل من تغییر نمی کند.
واله نمیتوانست بگوید چگونه میخواهم وارد کتابخانه شوم. او تنها از درب آکادمی پنهان عبور کرده بود، جایی که او ایجاد پورتال را به سرگردانان جوان آموزش می داد. نامه مرموز هیچ سرنخ دیگری نمی دهد. حدس میزنم اگر تأیید شوم، نقطه دسترسی باید قابل درک باشد.
برای من لاگین نیست
در برابر تهدید سوزان اشک به سختی آب دهانم را قورت می دهم.
آیا من فقط یک فرصت داشتم؟
این کتابخانه هزاران کتاب دارد. آیا می توانم بارها و بارها از طریق هر یک از آنها که یک درخواست مشابه را انجام می دهند تا زمانی که اتفاقی بیفتد بررسی کنم؟ تا زمانی که یک قطره از ذاتم را که قابل قبول است پیدا کنم، خود را خونریزی کنم؟
اگر کتابخانه شما را تایید کند به شما اجازه ورود می دهند.
با انگشتان لرزان، چاقوی جیبی ام را کنار می گذارم و تسلیم می شوم که یک بار دیگر پاپیونم را درست کنم. انگشتان سردم تکه ای از پوست خشن را لمس می کنند که از بالای یقه ام بیرون می آید. یادآوری اینکه چرا از این دنیا بریده بودم. از ناامیدی نفس می کشم. از طریق دانش ویرانگر که من کافی نیستم.
چیزی در صفحه در حال تغییر است. خونم در الیاف کاغذ فرو میرود و طوری ناپدید میشود که گویی هرگز اثری از خود باقی نگذاشتهام.
نفس می کشم، امید خطرناکی که سوراخ خالی سینه ام را پر می کند. چانه ام را تند بالا می گیرم و قفسه مقابلم را مطالعه می کنم. هیچ چیز متفاوتی وجود ندارد. اما بعد سرم را برمیگردانم تا به مسیر نگاه کنم.
و من دری را می بینم.
درب با بقیه کتابخانه عمومی همخوانی ندارد. مبلمان اینجا ممکن است قدیمی باشد، اما هنوز متعلق به چند دهه گذشته است. در این میان، از چوب سنگین و دانهدار ساخته شده و در طاق سنگی به سبک قرون وسطایی آویزان شده است. یک دستگیره برنجی درست در مرکز قرار دارد و من را به یاد ورودی خانه های هابیت می اندازد. نه اینکه هابیت ها واقعی باشند. یا شاید هم هستند – دانش من از دنیای جادویی به شدت کم است.
در حالی که به ورودی عجیب خیره میشوم، مردی با لباسهای کهنه با یک کولهپشتی ژنده از کنارش میگذرد، بیتوجه به آثار معماری.
آیا من تنها کسی هستم که می توانم این را ببینم؟
وقتی کتاب را روی قفسه قرار میدهم، دستهایم از ناامیدی به هم میخورد، سرم هنوز به طرفی خم شده است تا درگاه را از دست ندهم. چون باید باشد.
اولین پورتال من
با دستان دراز و قلب تپنده به سرعت به سمت در می روم. دستگیره در کف دستم گرم است وقتی آن را میگیرم و میچرخانم.
بیست سال بدون جادو زندگی کردم.
همچنین ببینید
امروز، این در حال تغییر است.
مشتاقانه در را باز می کنم و سطحی براق نمایان می شود. بافت من را به یاد آب می اندازد، فقط مثل پرده مستقیم است و بیشتر سیاه است تا آبی.
بدون تردید به سوی ناشناخته ها می لغزم.
به نظر می رسد که سفر بین ابعاد بسیار سریع است. در یک نقطه، از یک کتابخانه غبارآلود و دارای نور فلورسنت در یک شهر کوچک پنسیلوانیا بیرون می روم. سپس به یک سالن بزرگ مناسب برای یک قلعه فانتزی برخوردم که بوی صفحات کتاب، صیقل چوب کاج و موم شمع ذوب شده را می دهد.
نفس نفس می زنم، سینه ام را در حالی که تجربه رویایی را نفس می کشم به چنگ می کشم و سعی می کنم از تعجب فریاد نزنم.
چیزهای زیادی برای جذب وجود دارد. سقفهای سر به فلک کشیده با پنجرههای شیشهای رنگی که نور کمرنگی را به داخل میدهد. معماری غیرزمینی که سنگ، چوب و کاشی را با هم ترکیب می کند، گویی که مصالح در هم آمیخته شده و این تالار دیدنی را شکل داده است. گارگویلها شمعدانها را نگه میدارند و اجازه میدهند آب از دهانههای بازشان در حوضهایی از گرانیت سیاه بریزد، در حالی که گروتسکهای آهکی با پوزخندهای تهدیدآمیز بر فراز ورودی اتاقهای دیگر بلند میشوند.
اتاق هایی با کتابخانه
در حالی که ذهنم سعی میکند همه جزئیات را فهرستبندی کند، توجهم به سمت مخالف ورودی جلب میشود، جایی که یک طاقنمای بزرگ بالا میرود، پر از سطحی موجدار شبیه همان چیزی که اخیراً از آن رد شدم، فقط این یکی درهمتنیدهای از سبز و بنفش است.
شبح تیره ای در پورتال ظاهر می شود، و همانطور که من تماشا می کنم، مردی از حجاب درخشان بیرون می آید.
او در آستانه در می ایستد و فضا را در آینه ای از اقدامات من بررسی می کند. موهای بنفش او در نور سوسوزن شمع رنگ طلایی به خود گرفت. همانطور که نگاه می کنم، متحیر، او به من نگاه می کند.
چشمان ما به هم می رسند و نگه می دارند.
دو رسید جدید
رعشه ای در اعصاب هیجان زده ام می گذرد و لبخندی می زنم که تصور می کنم از بودن در چنین مکان جادویی لذتی مشترک خواهد داشت.
لبخندم را پس نمی دهد.
قیافه مرد سنگی است. سالن بین ما کشیده شده است، اما او آنقدر نزدیک است که چشمانش را باریک و ابرویش را در هم می بیند.
غریبه نه تنها از موقعیت مکانی خود بلکه از سرگیجه ظاهری من نیز کاملاً ناراضی به نظر می رسد.
چطور کسی می تواند اینجا عصبانی باشد؟
صدایی در کنار من می گوید: “اوه عالی.” کلمات طعمی دوست داشتنی دارند و در یک کشش ضخیم جنوبی حلقه می زنند. “حتما کتاب خوبی انتخاب کرده اید.”
توجهم را از غریبه تاریک و مو قرمز جدا می کنم تا یک زن سفیدپوست کوتاه قد با موهای خاکستری و لبخندی شاد در کنارم پیدا کنم.
اگر اشتباه نکنم می درخشد.
«بلادونا مورتویو، به کتابخانه بی نهایت خوش آمدید.»
دو
شکارچی
اوایل آن روز . .
می دانستم که از پدرم بخواهم مرا در ایستگاه پورتال پیاده کند، ایده بدی بود.
“اوه رت. این من را به یاد اولین روز مهدکودک شما می اندازد.” صدای آرنولد والتهام به طرز مشکوکی آبکی به نظر می رسد. “کوله پشتی تو از تو بزرگتر بود.” مطمئناً، مرد درشت اندام با جمع شدن رطوبت در گوشه چشمانش به سرعت شروع به پلک زدن می کند.
“گریه نکن بابا.” شانهاش را فشار میدهم، به این فکر میکنم که آیا در آغوش گرفتن این وضعیت را بهتر میکند یا بدتر. “می دانی که من یک مرد بیست و هشت ساله هستم، درست است؟ و من به جنگل وحشی می روم، نه اینکه در آکادمی پنهان ثبت نام کنم.”
“البته.” او بو کشید. “اما آنها دقیقاً در کنار یکدیگر هستند. و این دانشگاه مادر شماست. و حضور در دادگاه های جنگ یک معامله بزرگ است.” گلویش را صاف کرد. “اگه اون اینجا بود…”
او ساکت میشود و ناامیدی که در چشمان معمولی گرمش نفوذ میکند، مرا بیمار میکند.
“او خوب است، بابا.” بغلش را انتخاب می کنم و او را به نزدیکی می کشم، هنوز از این واقعیت که می توانم چانه ام را بالای سرش بگذارم، مبهوت هستم، حتی اگر از پانزده سالگی از پدرم بلندتر بوده ام. آرنولد والتهام خرس مردی با شانههای عضلانی و اندامهای کلفت است، اما او نیم فوت کوتاهتر از من در شش و یک است.
زمزمه می کند و محکم بغلم می کند: «البته که هست». “می دانم که او گاهی اوقات در شکار ساکت است.”
نفسم را ثابت نگه می دارم تا اضطراب خودم را بپوشانم. بابا درست میگوید که مادرم گاهی اوقات وقتی یک روح خیانتکار را تعقیب میکند، از این تکنیک دور میشود. اما او هرگز بیش از یک یا دو هفته از تماس خارج نشد.
داریم به سه نزدیک میشیم
و ما یک وضعیت اضطراری داریم.
در حالی که دستم را رها می کنم، پیراهن آستین بلندی را که پدرم برای پوشاندن باندهایش می پوشد، بررسی می کنم. با توجه به اینکه دمای هوا در سن آنتونیو هنوز به دهه هشتاد می رسد، انتخاب لباس باید ناراحت کننده باشد.
گزیده ای از کتابدار شکارچی هیولا اثر لورن کانلی کپی رایت © 2026 توسط لورن کانلی. برگزیده با اجازه از برکلی. تمامی حقوق محفوظ است. هیچ بخشی از این عصاره بدون اجازه کتبی ناشر قابل تکثیر یا تجدید چاپ نیست.




