بمان، بمان، بمان – داستان لازم

مجموعه یادداشت‌های پژوهشی ما از نویسندگان دعوت می‌کند تا روند خود را برای کتاب اخیر، با «تحقیق» به‌طور گسترده‌ای که می‌خواهند تعریف کنند. این هفته دوون هالیدی در مورد آن می نویسد ماندن، ماندن، ماندن از McSweeney’s

+

قارچ های جدید و بیشتر.

در بهار 2023 در ترم دوم کارشناسی ارشد سخت کار کردم. هر سه هفته یک بار به مشاورم بسته‌ای از کار می‌فرستم که شامل یک یا دو داستان کوتاه، مقاله‌ای درباره این هنر و نامه می‌شود. نامه‌ها بسیار حواس‌پرتی بودند، با به‌روزرسانی‌های گذرا درباره زندگی روزمره من شروع می‌شد و با تامل‌های طولانی درباره نوشتن و بازبینی پایان می‌داد.

من از کار بر روی داستان‌های کوتاه لذت می‌بردم، اما مانند بسیاری از همکلاسی‌هایم در برنامه، می‌دانستم که قدم بعدی در حرفه‌ام باید یک رمان اولیه باشد. شایعاتی مبنی بر ارسال یک داستان کوتاه به مشاور خود و شنیدن این جمله جادویی وجود داشت که “این را باید به یک رمان گسترش داد!” با هر داستان کوتاهی که برای مشاورم می فرستادم، انگشتانم را روی هم می گذاشتم که بالاخره می گفت: همین است. این رمان است.

و یک روز او این کار را کرد، اما نه برای داستان های کوتاه. در عوض، چیزی که او به عنوان بذر یک رمان به آن اکتفا کرده بود، قسمت‌های آغازین نامه‌های من بود که در آن داستان‌های کوچکی درباره زندگی روزمره‌ام در آتن، اوهایو تعریف می‌کردم.

با دریافت اطمینان خاطر مبنی بر اینکه رمانی در آینده من وجود دارد، خیالم راحت شد. اما کمی هم ناامید شدم. من همیشه آن نویسندگانی را تحسین کرده‌ام که به طرز وحشیانه‌ای جهان‌های دیگر، زندگی‌های دیگر، شغل‌های دیگری غیر از خودشان را اختراع کردند. بعد از تمام داستان های پوچ و گمانه زنی ام، آیا واقعاً قرار بود رمانی درباره خانه بنویسم؟

آن موقع با شوهرم نانوایی داشتیم. ما در طول همه‌گیری به آتن بازگشته بودیم – «بازگشت» زیرا من آنجا بزرگ شده بودم و او در آنجا به کالج رفته بود. صبح شوهرم ساعت 4 صبح برای پختن نان و شیرینی های روز به نانوایی می رفت و من در خانه می ماندم و می نوشتم. بعد به نوبت می‌رفتیم: او بعد از ظهر به خانه می‌رفت تا بخوابد، و من پیشخوان نانوایی را مدیریت می‌کردم و نان و شیرینی‌ها را به مشتریان محلی‌مان می‌فروختم.

به این ترتیب هر دو به چهره های معروف شهر تبدیل شدیم. آتن شهر کوچکی است، حتی اگر دانشجویان گذرا را کنار بگذاریم، کوچکتر است. هر جا می رفتم به عنوان همسر نانوا شناخته می شدم. با وجود اینکه از دو ماهگی تا زمانی که برای رفتن به کالج رفتم در آتن زندگی می‌کردم، هرگز احساس نمی‌کردم بخشی جدایی‌ناپذیر از جامعه باشم. حالا من این جامعه را به عنوان جامعه خودم درک کرده ام.

اولین رمان من نام دارد ماندن، ماندن، ماندن. در نهایت، من نماندم – در ازدواج، در شهر یا در نانوایی. اما این رمان از نامه‌هایی که به مشاورم نوشتم و چیزهایی را که در مورد زندگی‌ام در آتن برایم جذاب و شگفت‌انگیز و عجیب می‌دانستم توصیف می‌کرد، شکل گرفت.

ردیابی یک رمان در یک نقطه مبدأ می تواند دشوار باشد. چگونه روزی که یک ایده ریشه دواند را جدا می کنید؟ اما من دقیقا می دانم که رمان من از کجا شروع شد. از اینجا شروع شد:

جمعه 24 مارس 2023

ماریسا عزیز

اینجا در آتن یک شب رعد و برق بود، که عالی است زیرا صدای باران در پشت بام ما واقعاً خوب است. دیشب صدا منو یاد اون ویدیوهای ده ساعته باران توی یوتیوب انداخت، خیلی عالی کالیبره شده بود. می‌دانستم که باران می‌آید، زیرا مرتباً پیش‌بینی آب و هوا را از مشتریانمان در نانوایی دریافت می‌کنم. همه آنها خیلی خوب می خواهند که من بدانم دنیای بیرون چگونه است – به این امید که فرصتی پیدا کنم که در نقطه ای از آن بیرون بروم و از آفتاب لذت ببرم، یا به جای ایستادن در مقابل سرما، در تمام روز در کنار یک تنور داغ ایستاده باشم. و همیشه به من پیش‌بینی می‌کنند و بعد فریاد می‌زنند که هوای اوهایو غیرقابل پیش‌بینی است.

یکی از مشتریان (یک مشاور املاک و قارچ شناس سابق) به من گفت که به تازگی زمین های بزرگی را در آتن به دو دانشمند آب و هوای مجزا فروخته است. ظاهراً الگوهای آب و هوا و سایر موارد آب و هوایی همگرا به این معنی است که آتن بارورتر می‌شود، فصل رشد طولانی‌تر می‌شود… او روز دیگر به من گفت که متوجه قارچ جدیدی شده است که قبلاً هرگز ندیده بود. من و شریکم اخیراً با دو کشاورز آشنا شدیم که یک زوج متاهل بودند که هر دو در تاکستان مارتا گاوهای شیری پرورش می دادند و پنیر درست می کردند. آنها به ما گفتند که آتن را با نگاه کردن به نقشه انتخاباتی پیدا کرده اند: آنها یک نقطه آبی در دریای سرخ می خواستند زیرا می توانستند زمین قرمز را بخرند اما می خواستند در اطراف مردم آبی باشند. زمین آبی بسیار گران است و مردم قرمز بهای بالایی را که برای شکلات شیر ​​بز مصنوعی خود (که بسیار خوب بود) پرداخت نمی کنند.

به نظر من چیزهای کنجکاوی مانند این واقعاً به طرز شگفت انگیزی معتبر هستند، هر چقدر هم که درست باشند. من به خاطر همه چیزهایی که احساس من را تأیید می کند که آتن پناهگاهی جادویی است، از بدی های جهان دور (هر چند نه جدا) سپاسگزارم. عجیب است که فکر کنیم در میان تمام زباله های تغییرات آب و هوایی، لحظات عجیبی از شانس در مکان های خاص وجود خواهد داشت. قارچ های جدید و بیشتر.

مشاور من، ماریسا سیلور، پاسخی نوشت و به من گفت که قرار است رمانی درباره آتن بخواند: افرادی که به دنبال چیزی به آنجا می‌آیند، و اینکه آیا آنچه را که به دنبالش هستند پیدا می‌کنند یا خیر. نامه‌هایی را که برایش فرستاده بودم، دوباره خواندم، و با توجه به جزئیات معمولی که به اشتراک گذاشته بودم، شروع به ساختن گروهی از شخصیت‌هایی کردم که زندگی‌شان در شهری بسیار شبیه آتن، اوهایو، تلاقی می‌کرد.

پیش نویس اول رمان بیست و چهار شخصیت اصلی داشت. پیش نویس دوم رمان دوازده بود. پیش نویس سوم رمان دارای هشت بود. زمان زیادی و بسیاری از دوستان صبور طول کشید تا رمان به فرم نهایی خود برسد و تا آن زمان من راه زیادی را از داستان های واقعی که الهام بخش رمان بودند، پیموده بودم. می‌خواستم درباره آتن آن‌طور که تجربه کرده‌ام بنویسم، نه آن‌طور که واقعاً بود. من با حقایق آزادی عمل کردم و در عوض سعی کردم حس مکان را به تصویر بکشم. در پایان مراحل ویرایش، نام شهر را به ادن تغییر دادم.

یک سال بعد از نامه ماریسا به من که به من گفت باید درباره آتنا بنویسم، به او گفتم که پیش نویس جدید رمان را تمام کرده ام. او از من پرسید که اسمش را چه گذاشتم. گفتم: بمان، بمان، بمان. کمی قبل از شروع سخنرانی، در یک سالن سخنرانی در وارن ویلسون نشسته بودیم. ماریسا گفت: “من آن را دوست دارم.” “اما من چطور بمانم، بمانم؟”

در پایان سخنرانی ماریسا دوباره نزد من آمد. او گفت: «در طول سخنرانی به این موضوع فکر می کردم. “باید بمان، بمان، بمان. شما به هر سه نیاز دارید.”

رمان استدلال می کند که ماندن سخت است. همیشه یک انتخاب منفعلانه یا مسیر کمترین مقاومت نیست. گاهی اوقات این تصمیمی است که باید هر روز صبح بگیرید و با انگیزه دیگری مبارزه کنید: من می مانم، می مانم، می مانم. برای من، نوشتن رمان راهی برای پردازش آن انتخاب، تصور آن از هر زاویه ممکن، برای تجربه هر دو خط زمانی شاخه‌ای از انتخاب به طور همزمان بود. امیدوارم این رمان به خوانندگان کمک کند تا با انتخاب های مشابه در زندگی خود روبرو شوند و با این که چگونه همه چیز در پایان به هم می ریزد کنار بیایند.

+++

دوون هالیدی برنده جایزه پوشکارت و عضو بنیاد رونا جافه است. داستان های او در گاوآهن، یک طبقه، شاخه غربی، و روند اینترنت مک سوینی، در میان مجلات دیگر. نقدها و نقدهای کتاب او در این کتاب منتشر شده است آزادی ها و در نقد و بررسی کتاب لس آنجلس. دوون دارای مدرک کارشناسی ارشد ادبیات داستانی از برنامه نویسندگان وارن ویلسون و مدرک کارشناسی ادبیات تطبیقی ​​از دانشگاه براون است. این اولین رمان اوست.