مقالات

برندگان جایزه ملی کتاب 2026 با سیاست دست و پنجه نرم می کنند


دنیای نشر در 18 نوامبر در سالن Cipriani در منهتن پایین برای هفتاد و هفتمین دوره جوایز سالانه کتاب ملی گرد هم آمد، جایی که هوش مصنوعی، ممنوعیت کتاب و ژئوپلیتیک در سخنرانی‌های مجریان و برندگان این شب نقش برجسته‌ای داشت.

مهمان موزیکال و گریه در اچ مارت میشل زائونر، نویسنده، مراسم را با اجرای سبک آهنگ خود “شیرین باش” قبل از معرفی میزبان شب، کایل مک لاکلان، آغاز کرد.

مک لاکلان، که اوایل امسال با این کتاب خاطرات اولین حضور ادبی خود را داشت خودهای خیالی (کرونا) با عبور از Holling C. Holling’s باز شد دست و پا زدن به دریا– مورد علاقه دوران کودکی و اولین گزیده از چندین گزیده از کتاب کودکان 1941 که او در طول شب خواند. مک لاکلان عشق اولیه خود به خواندن را به کتابخانه عمومی شهر خود در یاکیما، واشنگتن نسبت می دهد، جایی که اولین کارت کتابخانه خود را گرفت و دوره ای را در مورد سیستم اعشاری دیویی گذراند. (“چند نفر از میزبان های قبلی شما این کار را انجام داده اند؟”)

مک لاکلان عاقلانه شد – ادعا کرد که واقعاً چنین بوده است م ج زندگی ام توسط راشل کاسک که این کارل خزنده سیاه چال قبلا بوده است سیاه چال خزنده کایل– در حالی که اذعان می کند که این “زمان آسانی برای صنعت نشر نیست”، با اشاره به تهدید هوش مصنوعی، ادغام شرکت ها، مسائل زنجیره تامین و “مبارزه بی پایان با سانسور” در کتابخانه ها و مدارس. او به شوخی گفت: «جای تعجب نیست که شما اینقدر می نوشید.

جیسون رینولدز اولین افتخار این شب، جایزه ادبی را به او تقدیم کرد کلاس دکتر پری برای کارش در تقاطع سواد کودکی و پزشکی اطفال. کلاس مدیر برنامه سوادآموزی کودکان است که از طریق سیستم پزشکی کار می‌کند، جایی که پزشکان و پرستاران والدین را تشویق می‌کنند تا برای فرزندان خود کتاب بخوانند و کتاب‌های رایگان در اختیار آنها قرار دهند.

کلاس در مورد این برنامه گفت: «ما به کودکان و خانواده‌هایی که اغلب از کتاب‌های تصویری کنار گذاشته می‌شوند، خدمت می‌کنیم، که خاطرنشان کرد امسال به بیش از 5 میلیون کودک کمک کرده است. او از پدر و مادر مرحومش که در کودکی برای او خواندند تشکر کرد و نتیجه گرفت: “کتاب ها زندگی و شاید دنیا را تغییر می دهند.”

کیران دسایی سپس مدال 2026 را برای مشارکت برجسته در نامه های آمریکایی به او اهدا کرد سلمان رشدیبا اذعان به اینکه آثار او – که شامل 17 اثر داستانی، و همچنین مقاله، خاطرات و گزارش است – با افزایش حملات به آزادی بیان مرتبط تر شده است. او با اشاره به حمله با چاقو که در سال 2022 متحمل شد، گفت: “هزینه شجاعت او بسیار زیاد بود، اما او هرگز تزلزل نکرد.”

وقتی رشدی روی صحنه رفت، تماشاگران با تشویق شدید از جای خود بلند شدند. او در اظهارات کوتاه خود، شرکت باشکوهی را که در حال حاضر به عنوان برنده جایزه یک عمر دستاورد دارد، تصدیق کرد. او به بیش از دوجین برنده گذشته، از جمله جوآن دیدیون، اورسولا کی لو گین، آرتور میلر، تونی موریسون، فیلیپ راث، یودورا ولتی و “دوست عزیز” دان دلیلو ادای احترام کرد. او از مخاطبان دعوت کرد تا قبل از تولد 90 سالگی خود در 20 نوامبر جشن بگیرند. 40 سال. او تا حد زیادی از صحبت کردن در مورد خودش اجتناب کرد، اما سفر از تولدش 79 سال پیش در بمبئی تحت حاکمیت بریتانیا تا ایستادن روی صحنه در نیویورک با مدال معتبری بر گردنش را تحسین کرد. او گفت: “اگر این رئالیسم جادویی نیست، من نمی دانم چیست.”

رویداد اصلی

اولین جایزه ادبیات جوانان شب به یک کتاب غیرداستانی رسید مبارزه زندگی ما: ایدز در آمریکا از دیوید لویتان و گابریل داکلز (Knopf) که هر دو روبان قرمز روی یقه های خود می گذارند. داکلز گفت که هدف این دو «نوشتن تاریخچه اچ‌آی‌وی و ایدز است که ساده‌سازی یا تعمیم‌بخش نباشد» تا «میراثی را که همه جوانان شایسته درک آن هستند» نشان دهد.

لویتان با ادای احترامی پرشور از نویسندگان دگرباشان ادبیات کودکان و YA، به ویژه که ممنوعیت کتاب همچنان به طور نامتناسبی عناوین LGBTQ+ را هدف قرار می دهد. او با بیان اینکه نویسندگان عجیب و غریب اجازه نخواهند داد، گفت: «افراد بسیار بیشتری هستند که می خواهند صدای ما شنیده شود. [book banners] از هوش مصنوعی برای فیلتر کردن یا حذف ما استفاده کنید.’

جایزه ادبیات ترجمه شد Centroeuropa از ویسنته لوئیس مورا، ترجمه از اسپانیایی توسط راهول بری (بلیو). نویسنده اسپانیایی کار بری را در آوردن رمان خود – که در آن یک دهکده پروس قرن نوزدهمی با کشف اجساد متعدد دفن شده زیر و رو شده است – برای خوانندگان انگلیسی زبان تمجید کرد و به شوخی گفت: “اگر می خواهید چیزی را از اسپانیایی یا پرتغالی به انگلیسی ترجمه کنید، او مرد است.” در همین حال، بری از Bellevue و ناشر بریتانیایی Peninsula Press به خاطر فرصتی که برای کتابی که “خارج از آنچه من به عنوان موفقیت انتشار اصلی تصور می کردم” تشکر کرد. او نتیجه گرفت که ترجمه «تکنیک بسیار دشوار و آزمایشی» مورا یک کار «بسیار انسانی» است که هنوز توسط هوش مصنوعی قابل انجام نیست.

به برندا هیلمن مجموعه دوازدهم، هنوز هم خانه ای در بیابان: تفکر زیست محیطی (وسلیان)، برنده جایزه شعر بود. هیلمن با اشاره به اینکه 65 سال از 75 سال زندگی خود را در این سیاره شعر می نویسد، از حضار پرسید: “از اینکه شعر را در زندگی خود نگه می دارید، نه فقط در مراسم عروسی یا عزاداری متشکرم.” او سپس به میزهای مطبوعاتی در پشت اتاق اشاره کرد و از رسانه ها خواست که شعر را برای فهرست بهترین کتاب ها در نظر بگیرند. او از ناشر خود تشکر کرد و خاطرنشان کرد که “نشریات دانشگاهی همیشه اعتباری را که شایسته آن است دریافت نمی کنند” و همسرش، شاعر رابرت هاس، که به گفته او اکنون با او در جوایز کتاب ملی مشترک است.

جایزه غیرداستانی به هونا: خاطرات انقلاب، زندان و شدن (هوگارث) از عبدالرحمن الگندی، که به دلیل مشکلات ویزا در مراسم غایب بود که در الف یک نیویورکی مقاله اوایل این هفته ( نیویورک تایمز متعاقباً سؤالاتی در مورد واجد شرایط بودن او برای این جایزه مطرح شد که بنیاد ملی کتاب آن را رد کرد. هلن تومایدس، ویراستار هوگارث، این افتخار را به جای او پذیرفت و اظهار تاسف کرد که نویسنده “حتی به عنوان یک بازدیدکننده برجسته نمی تواند برگردد و در نهایت این از دست دادن ما به عنوان یک ملت است”.

Thomaides سپس بیانیه ای از ElGendy را خواند که خاطراتش تجربیات او را به عنوان یک زندانی سیاسی در مصر پس از انقلاب بازگو می کند. او شروع کرد: «اگر به این گوش می‌دهی، پس رویای دیرینه‌ام به حقیقت پیوسته است و من آنجا نیستم که آن را با تو تجربه کنم.» او برای «دوستی هایی که می توانست در آن اتاق شکوفا شود» عزادار بود، اگر می توانست در آن شرکت کند، اما تمرکز خود را بر سیاست جهانی حفظ کرد.

او نوشت: «هرچه توجهی که این لحظه به همراه داشته باشد، می‌خواهم فلسطینی‌هایی را که هنوز توسط بمب‌های اسرائیلی با بودجه آمریکا سلاخی می‌شوند، بیش از 60000 زندانی سیاسی که هنوز پشت میله‌های دیکتاتوری نظامی مصر با بودجه دولت آمریکا هستند، ده‌ها هزار نفر که در اردوگاه‌های کار اجباری ICE مفقود شده‌اند، خطاب کنم. این برای شماست، برای ما.»

جایزه پایانی شب داستان به حنا لیلیت اسدی برای پارادیزو 17 (Knopf)، درباره یک فلسطینی رانده شده توسط نکبه 1948. به گفته او، رمان در بستر مرگ پدرم آغاز شد، و در حین نوشتن آن، “غم عمیق شخصی و اندوه جمعی غیرقابل تصور را تجربه کرد.”

اسدی گفت: «من تماشا کردم که سرطان بدن پدرم را ویران کرد و نسل کشی مردم و فرزندانش را ویران کرد. “و شاید این داستان فلسطینی روی این زمین باشد – بسیار زیبا، بسیار دردناک. و آیا تمام این داستان مال ما نیست؟”


Source link

نوشته های مشابه

دیدگاهتان را بنویسید

دکمه بازگشت به بالا