فصل اول دزدی برای مردن اثر ملیسا پوت را بخوانید

تجسم دوباره رمانتیک حماسی رابین هود در همان جهان و جدول زمانی اتفاق می افتد دختر دشمن، مناسب برای طرفداران ربکا راس رقبای الهی و به کریستن سیکارلی یک شکارچی بی عاطفه

شیفته؟ برای کشف خلاصه و گزیده ای از آن به ادامه مطلب بروید دزدی برای مردن توسط Melissa Poet، منتشر شده در 17 نوامبر 2026.

در سرزمینی متروک و بی قانون، ماریان راز خطرناکی را پنهان می کند. او روز به روز یک نگهبان عالی رتبه در خدمت پدرش، فرمانده ظالمی است که با مشت آهنین بر منطقه حکومت می کند. در شب، او تبدیل به یک دزد شلاقی می شود که ترسوهایی را که با آنها کار می کند سرقت می کند تا به معدنچیانی که با آنها بدرفتاری می کنند کمک کند.

این تا زمانی است که رایلند در اواسط حمله خود را می گیرد. رایلند به عنوان یک سرباز نخبه که وظیفه نجات سرزمین خود را بر عهده دارد، با خیانت به ماریان همه چیز را برای به دست آوردن دارد. فاش کردن هویت او می تواند به تامین زغال سنگی که مردمش به شدت به آن نیاز دارند کمک کند. یا می تواند همه چیز را منفجر کند – اگر ماریان راهش را داشته باشد.

اما رایلند اسرار خودش را دارد – جادوی دست نخورده ای در رگ هایش جریان دارد. جادویی که فرمانده می خواهد، همراه با حمله به محله دوردست رایلند. بنابراین ماریان دستورات خود را دارد: قلب رایلند را به دست آورید تا به او و مردانش خیانت کنید.

و به این ترتیب رقص مرگبار فریب آغاز می شود، دزدی از ثروتمندان برای دادن به فقرا. . . و سحر و جادو – رایلند مهربان تمام عمرش منتظر بود تا به او تسلط یابد.

---

استخراج

نمونه از دزدی برای مردن، اثر ملیسا پوت. هارپر کالینز، 2026. تجدید چاپ با اجازه.

فصل 1
ماریان

کتاب های به جا مانده از دنیای قدیم درباره آخرالزمان هشدار می دهند: شهاب سنگ ها، طاعون، آسمان های خفه شده با خاکستر. بی نهایت راه برای واداشتن بشریت به قلب دردمندش. اما داستان های پیش بینی کجا هستند؟

قرار بود اینجوری بشه؟

همانطور که سوار بر اسبم در امتداد لبه صخره کم عمق می شوم، به ترکیبی از درختان و دشت های باز بی توصیف زیر نگاه می کنم. شکل مرتفع و کاسه‌مانند قلمرو ما باعث می‌شود که پست‌های دیده‌بانی و منجنیق‌های ما مانند جواهرات نوک تیز نصب شده بر روی تاج برجسته شوند – هشداری برای مهاجمان احتمالی – دزدان – که احمقانه تلاش می‌کنند تا برجستگی سنگی را بالا ببرند.

فقط برای متوقف کردن آنها

لاکی در حالی که اسب من به سمت او می رود، می گوید: “ماریان! تو بالاخره اینجا آمدی.” او روی یک کنده نشسته است، نه نزدیک پستی که قرار است بر آن حکومت کند. شمشیرش حتی روی کمرش نیست. “لطفا به من بگو که آب آوردی.”

“برای شیفتت چیزی برای نوشیدن نیاوردی؟” کیف چرمی‌ام را که پر از گزارش‌های میدانی صبحگاهی است باز می‌کنم، به این امید که شاید همین بار گزارشش را سریع به من بدهد. ما هر دو می دانیم که نباید با هم معاشرت کنیم.

بدن باشکوه او در حالی که دستش را به چیزی روی زمین می برد تقریباً از کنده می افتد. “من انجام دادم، اما فاسد است.” پوست بز آبی خود را در هوا پرت می کند. “برو، امتحان کن.”

لب هایم از بوی ترش حلقه می شوند. “نه ممنون. و متاسفم که با خودم آب نیاوردم.” نه زمانی که بتوانم هر شش پست مشاهده محیطی فعال را بزنم و در کمتر از یک ساعت به محوطه برگردم. من منظره دره در وسط قلمرومان را می بینم، همراه با کمپ درسدن. معدنچیان ما حدس می‌زنم درخت‌های اینجا به اندازه کافی ضخیم هستند، بنابراین اگر مجبور باشم به اطراف بگردم، بدترین مکان نیست.

خوش شانس. “این کمکی نمی کند که من ممکن است بمیرم.”

نگاهم به او برمی گردد. لاکی پیشانی‌اش را می‌مالد، موهای قرمزش را عقب می‌اندازد و متوجه می‌شوم که پوست رنگ پریده‌اش واقعاً رنگ پریده‌تر از حالت عادی به نظر می‌رسد. “مردن از چه؟ تشنگی؟” او هنوز نسبتا جوان است – حتی یک دهه از هجده سال من بزرگتر نیست.

“نه، بیشتر از این است. جایی هست. و… خوب، حدس می‌زنم اگر اصرار کنی، می‌توانم به تو نشان دهم. فقط باید بیرون بیایم…” او از جایش بلند می‌شود.

“ایست کن!” فرمان می دهم، سپس یک نفرین را گاز می گیرم. “تو به خوبی می‌دانی که تنها کاری که برای انجامش آموزش دیده‌ام این است که چگونه تو را مجروح کنم. من برای چنین چیزهایی کمکی نمی‌کنم.”

ناگفته نماند که فرمانده اگر ببیند نگهبانانش اینطور صحبت می کنند، با تیرهای خودمان به ما شلیک می کند.

در واقع، او احتمالا فقط به لاکی شلیک خواهد کرد. رهبر شبه نظامیان نوتینگ این کار را می کند دیگری مجازات تحقیر آمیزتر برای دخترش.

من می گویم: «فقط… در این مورد با دکتر مشورت کنید.

زمزمه می کند: «آه، گرندل هیچ کاری نمی کند. او می گوید که من او را اغلب می بینم، اما می بینم توانست بگو – چشمانش امیدوار می شود – این شما برای من بفرست.»

من یک چهره می سازم. پزشک ما تلاقی سرگردانی بین یک وزغ زمزمه کننده و یک خفاش پیر پست است – که احتمالاً به سراغم می آید. “البته. اگر فکر می کنید کمک می کند.”

او سر تکان می دهد و من توجهم را به خانه های درسدن زیر سرمان برمی گردم. چادرهای شکوهمند و خانه های درختی موقتی مانند حلقه ای از قارچ در کنار هم قرار گرفته اند. اما از آنجایی که بیشتر بزرگسالان در معدن کار می کنند، تنها بچه ها در میان اجاق های مشترک راه می روند. “گزارش دادن؟”

“آه، ببخشید ماری… هنوز پر نکردم.”

من استنشاق می کنم. البته “فقط آن را به صورت شفاهی به من بده، لاکی.”

“خوب. دو سرگردان تنها در سحر کمی به مرز شمال شرقی نزدیک شدند. چند تیر هشدار و یک سطل سنگ از منجنیق فرستادم و آنها شکستند. اما بعد از ظهر کاروانی از تجار از آنجا عبور کردند. تماسی وجود ندارد. یک ساعت بعد ستونی از دود را در شرق دیدم.» او ساکت می‌شود. «انگار تاجرها را گاز گرفته‌اند.»

تعداد کمی دوست دارند که به خاطر دارایی هایشان مورد حمله قرار بگیرند یا کشته شوند – یک پیامد تلخ حکومت جمهوری توسط مهاجمان سرگردان، یک تهدید همیشگی.

مگر اینکه، البته، مانند ما در Notting، ارزش خود را به عنوان یک کارگر در یک سکونتگاه سرپناه ثابت کنید و به شما پناه داده شود.

اما حتی این پناهگاه ها نیز نژادی در حال مرگ هستند.

صورتم را با احتیاط خالی نگه می دارم، اما این بدان معنا نیست که تراژدی آن را احساس نمی کنم. در واقع، من آن را کنار گذاشتم و به عنوان یادآوری اینکه چرا درسدنی ها باید در اینجا تحت حمایت شبه نظامیان بمانند، آن را نزدیک نگه داشتم. صرف نظر از هزینه.

به لاکی می گویم: “باشه.” “من باید ادامه دهم.”

“میبینمت…”

نگاه تندی به او می اندازم و حرفش را قطع می کنم. او بهتر می داند که این را با صدای بلند بگوید.

اسب من مسیر محیطی خاکی را دنبال می کند. در سمت چپ، زمین در صخره‌ای کوچک فرو می‌افتد و اسکن سریع دیگری از دشت زیر هیچ مسافری را نشان نمی‌دهد. اما با عبور از مناطق بایر بمباران شده و غروب تابستان، این می تواند به سرعت تغییر کند. سرگردانان همیشه در این زمان از سال در حرکت هستند. این بدان معناست که هر کس دیگری باید شکار کند و در حالی که دائماً آماده فرار است، شکار کند.

خیلی سریع یک سایه سیاه توجهم را جلب می کند. ریون. او به سمت شاخه طاس جلوتر می افتد و من بیشتر به سمت درختان منحرف می شوم تا بهتر ببینم. بندیکت است و چیزی در منقارش هست.

پس از بستن اسبم به تیر، بین اصطبل پنهان شدم و از جیبم مقداری میوه خشک برداشتم و روی زمین انداختم. چند نگهبان در حال قدم زدن هستند، مشغول کار و گشت زنی هستند، اما به من توجهی نمی کنند. بندیکت نزدیک تر می شود.

“و امروز چه گنجی برایم آوردی؟” زمزمه می کنم.

چشم‌های مهره‌ای سیاهش به من پلک می‌زند، سپس چیزی را به زمین می‌ریزد، نه چندان دور از پایم. این یک سنجاق سر است.

من خندیدم و قبل از مصرف دو توت دیگر به او پرتاب کردم. “چی؟ تو دم اسبی بلند من را دوست نداری؟” طول قهوه ای بلندش را کنار می کشم و با بازیگوشی برایش تکان می دهم.

بندیکت چند قدمی عقب پرواز می کند و سرش را به نشانه توهین کج می کند.

“ماریان.”

ناگهان بلند می شوم. بندیکت عقب نشینی می کند. با نزدیک شدن کوتل، قلبم تندتر می شود. چرا او اینجاست؟

و چقدر دیدی؟

نوار را در جیبم فرو می‌کنم و حالت بدنم را تنظیم می‌کنم، چانه‌ام را بالا می‌برم، پشتم را صاف می‌کنم. بعد از روی عادت نگاهم به نقطه ای در وسط پیشانی اش می نشیند. هر چیزی برای دوری از آن چشم های تیره و گردی که مرا یاد ماهی می اندازد.

فرمانده منتظر شماست.

خوب، این افسرده است. “چرا؟ من دیر نکردم.”

تحقیر در صورت او نفوذ می کند و باعث می شود چین و چروک ها تا حد زیادی در پوست سر طاس او کشیده شوند. کوتل از وقتی که لحن من با او خیلی معمولی است متنفر است. برام مهم نیست او می تواند بر نگهبانان نظارت کند، اما حالا که هر دو مشاور اطلس هستیم، دیگر به کوتل پاسخ نمی دهم.

“چیزی پیش آمد.” عصبانیت او خیلی سریع از بین رفت و با اشاره ای از لبخند جایگزین شد. “او چیزی دارد که می خواهد به شما نشان دهد.”

موهای پشت گردنم بلند می شوند. کاتل هر لذتی را که برای شامل شدن من لازم است ابراز می کند – بله، این خوب نیست.

من به دنبال او تا محوطه. این ساختمان سر به فلک کشیده به اندازه یک انبار است و شامل یک سالن غذاخوری بزرگ، یک منطقه آموزشی سرپوشیده، و فرماندهی عالی اطلس، مکانی سرد و بی روح است که بعدازظهرهایم را در آن می گذرانم.

عطر کباب گوشت گوزن از آشپزخانه بیرون می پیچد و اشک از چشمانم جاری می شود. وقتی وارد می‌شویم، نور کم می‌شود و من برای دیدن کف اتاق‌های نشیمن که از دیوار مقابل بالا می‌آیند، خانه‌های بالاترین رتبه‌های نگهبانی را می‌بینم. آه چقدر دلم می خواست همین الان در اتاق خوابم ناپدید می شدم. هر اتاق، واقعا.

در ورودی فرماندهی عالی، دیگز سلام می‌کند، درهای چوبی سنگین را باز می‌کند، سپس صدا می‌زند: «اکنون وارد شوید، کاپیتان‌های فرمانده».

مثل همیشه، اتاق غار بدون آفتاب است و با چراغ های نفتی روشن می شود، اما امروز بسیار تاریک به نظر می رسد. و کمی نمناک آثار قدیمی جادویی که دیوارها را تزیین کرده اند، به فضای خنک کمک نمی کند. هیچ چیز گرم یا جذابی در مورد گریمورهای باستانی و آینه های خالی از سکنه وجود ندارد. یا اشیاء مسحور فرضی که احتمالاً فقط حاوی چیزی وحشتناک هستند، مانند انگشت پوسیده یک نفر. اما حداقل شمشیرها و کمان های تخصصی که اطلس جمع آوری می کند جالب است. حتی مفید

گوشه راهرو را می‌چرخانیم، چکمه‌هایی که روی زمین چوبی می‌کوبند، و فرمانده را می‌بینیم که بر تخت جلالش نشسته است. آن را روی یک سکوی بلند قرار می دهند تا بتواند به اندازه کافی بلند به مردم نگاه کند.

خواهرم را می بینم که روبرویش ایستاده است.

چشمان ترسیده آگاتا با چشمان من برخورد می کند و شکمم به هم می چسبد. حالا او چه کرده است؟ نه چندان دور از او توقف می کنم. یکنواخت می گویم: «فرمانده»، صورت کاملاً خالی.

“ماریان.” قیافه راضی صورت ریشویش را نادیده میگیرم. انگشتانش با انگشتر روی شستش بازی می کنند و مانند گربه آن را نوازش می کنند – همان حرکتی که فروشنده دوره گردی که آن را می فروشد وعده بیدار شدنش را می دهد. سحر و جادو داخل جادویی که بعد از پانزده سال هنوز ظاهر نشده است. “میدونی خواهرت تاجرهایی داره … آشغال های دنیای قدیم رو برایش آورده؟”

سر آگاتا بالا می رود. “این زباله نیست، پدر. برخی از سنگ ها به دلیل ترکیبات شیمیایی خود شناخته شده اند. من و دسی در حال بررسی اثرات کنو هستیم…”

“بسه بسه!” فرمان در اتاق طنین انداز شد.

آگاتا ساکت می شود.

“احمق نباشید. ما بیست و چهار ساعت در روز از هر طرف مورد حمله قرار می گیریم. ما به سنگ یا پودرهای بی فایده نیاز نداریم. ما به پیشرفت در سلاح ها نیاز داریم.” او به دیواری که با پیچیده ترین کمان های پولادی در جمهوری پوشیده شده است اشاره می کند. “و دسی دایه ات است چرا در سن هفده سالگی هنوز او را برای تو نگه می داریم؟

تقریباً می خندم در حالی که عصبانیت وجودم را در می گیرد. دسی نزدیک ترین فرد به آگاتا به عنوان مادر است.

آگاتا ناله کرد: “او نیست… ما داریم آزمایش می کنیم.” «دسی کیمیاگری خوانده است. او در مورد عناصر می داند، و از مواد معدنی که من فراهم کرده ام، می توانم. . “

اطلس با ناباوری تکرار می کند: «آزمایش ها». او به کوتل روی می‌آورد که از تقلید تمسخر او خوشحال است. “باورت میشه؟ او فکر می کند که این زغال سنگ اوست که تجارت کند.” شما آیا از آن خبر داری؟”

من سعی کردم و در گذشته نتوانستم توضیح دهم که آگاتا برای یک نگهبان ساخته نشده است. با وجود اینکه او فقط یک سال از من کوچکتر است، او در هیچ بخشی از شبه نظامیان قرار نمی گیرد – پس چرا به او اجازه ندهید اشتیاق خود را مطالعه کند؟ او بحث من را مانند مار گوشه گرفته گرفت. . . و ما کسانی بودیم که آن را دریافت کردیم.

می گویم: «نمی دانستم. “اما…”

“چاقوی خود را به گردن او نگه دارید.” اطلس می ایستد و کت بلندش را دور پاهایش می پیچد که از صحنه خارج می شود و نزدیک تر می شود.

“چی؟” نفسم تند می شود

“نه، من…” آگاتا مخالفت می کند. “متاسفم پدر.”

او خرخر می کند: «ماریان»، سپس به آرامی صحبت می کند، صدایش تهدیدآمیز. “چاقویت را به گردن آگاتا نگه دار. بیایید نمایشی از چه چیزی بسازیم.” در واقع سوالاتی در این دنیا.»

خونم در من جریان دارد. به آرامی چاقوی شکاری را که به باسنم بسته شده برمی‌دارم و پشت سر خواهرم می‌روم و اجازه می‌دهم تیغه شش اینچ از جعبه صدای او فاصله بگیرد.

اطلس توضیح داد: برای پوستش.

من بارها در موقعیت آگاتا قرار گرفته ام، چه در تمرینات گارد و چه در موقعیت های خطرناک با مهاجمان. ولگردها اما این متفاوت است. این در مورد آمادگی یا دفاع نیست. این مجازات آگاتا است و خون ریخته خواهد شد.

تسلیم شوید.

دندان هایم را به هم می فشردم، می دانم که اگر به او بگویم برو به جهنم، من همان گیر کردم. یا کواتال روی ما شلیک خواهد شد، مثل زمانی که من پس از دروغ گفتن درباره حضور آگاتا در آموزش نگهبانی، دچار خفگی تحقیرآمیزی شدم. یا تشدید می شود تا یک ضرب و شتم کامل مانند ضربانی که پس از فرار خورد، افزایش یابد. و که من نمی توانم دوباره تماشا کنم.

انجامش بده چاره ای نداری

“کوتل، منظورم را به ماریان نشان بده.”

فریاد می زنم: «نه»، وقتی کوتل قدمی نزدیک تر می شود، چاقویم را به سمت او تکان می دهم. می ایستد، چشمانش از عصبانیت می درخشد. “من خواهم کرد.”

آگاتا می لرزد وقتی چاقو را به گردنش می گردانم و این بار تیغ تیز را روی پوستش فشار می دهم.

اطلس به آگاتا دستور می دهد: “حالا از آن بیرون برو.” “به من نشان بده که می توانی از خودت دفاع کنی.”

بیا نیم دوجین حرکت در ذهنم می گذرد و از نظر ذهنی او یکی را انتخاب می کند. اما خارج از عمل است. به آرامی

بالاخره ساعدم را می گیرد. خوب حالا انگشت شستم را بگیر یا به من فشار بده. برای چند ثانیه به نظر می رسد که او به دنبال نیش افعی است، نقطه فشاری که مطمئنم هرگز با موفقیت امتحان نکرده است، اما من مشکلی در شبیه سازی ندارم.

در عوض، آرنج خود را بالا می برد. من می توانم آن را از یک مایل دورتر ببینم. لب هایم جمع می شود در حالی که خودم را مجبور می کنم ضربه را تحمل کنم. درد شدیدی از دهان و دندانم می گذرد و به دنبال آن طعم عسلی خون می آید.

فرمانده اخم کرد. “میخوای منو تحقیر کنی؟”

هر دو یکصدا می گوییم: «نه».

“این برای اثبات این است که آگاتا چقدر رقت انگیز و کاملاً بی فایده است. اما من یک فرصت دیگر به شما می دهم.”

چشمام داره بسته میشه اینطور صداش نکن

خون از چانه ام می چکد و تف می کنم روی زمین.

آگاتا زمزمه کرد: “فقط انجامش بده.”

پشت سرش عقب می روم و چاقو را روی گلویش می گذارم. یک بار دیگر او به سمت ساعد من می‌آید، این بار فقط سریع‌تر. اما او هرگز سریعتر از من نخواهد بود. وقتی وارد عمل می شوم، خشم جوشان در استخوان هایم می نشیند، چاقو را از شریان آگاتا بیرون می کشم و ران های او را می گیرم و او را به پایین می اندازم. پشتش با صدای رعد و برقی به زمین می خورد. سپس، با یک حرکت سریع، به زانو می افتم، چاقویم را در هوا فرو می کنم و درست بالای قلب او می ایستم.

خواهرم به شدت نفس می کشد.

با چشمان اطلس روبرو می شوم، صورتم خالی است.

او لبخند می زند، کاملا خوشحال. “ببین، آگاتا! همین است چگونه انجام می شود حالا چرت و پرت را برش دهید. آموزش دهید و منابعم را صرف سرگرمی های بی فایده نکنید.

حالا که این پروسه تمام شده است شانه هایم یک اینچ می افتد.

دستم را دراز می کنم تا به آگاتا کمک کنم، اما او به او سیلی می زند و از اتاق می گریزد.