سوالاتی برای ولورین ها تجربیات شما را در مورد اختلال دوقطبی و افسردگی شدید در حالی که تأثیر قدرتمند رویاها، خاطرات، اسطوره‌شناسی و تصاویر معنوی را بررسی می‌کند، بازگو می‌کند. چه چیزی الهام بخش شما برای نوشتن خاطراتتان شد و چگونه به این نتیجه رسیدید که تجربیات شما با افسردگی دوقطبی می تواند مبنای یک کتاب شود؟
من قصد نوشتن خاطرات در مورد اختلال دوقطبی را نداشتم. از بسیاری جهات، این کتاب به عنوان تلاشی برای درک تجربیاتی آغاز شد که درک قبلی من از خودم و جهان را در هم شکسته بود.
در دوره های افسردگی، روان پریشی، اندوه، ناامیدی عاشقانه، و فوریت های روحی، با رویاها، تصاویر و خاطراتی مواجه شدم که حاضر به ترک من نبودند. برخی وحشتناک بودند، برخی زیبا بودند، اما به نظر می رسید همه آنها چیزی از من می خواستند. نوشتن راهی برای حفظ مکالمه با این موضوعات شده است، نه صرفاً نادیده گرفتن آنها به عنوان علائم یا تلاش برای فراموش کردن آنها.
فکر می‌کنم وقتی متوجه شدم که سؤالاتی که با آنها دست و پنجه نرم می‌کردم، فقط مال من نیستند، می‌دانستم که مطالب به کتاب تبدیل شده است. بسیاری از مردم، چه بیماری روانی را تجربه کرده باشند یا نه، می دانند که فرود آمدن در تاریکی، از دست دادن رفتار خود و جستجوی معنا چگونه است.
بالاخره سوالاتی برای ولورین ها کمتر کتابی در مورد اختلال دوقطبی است تا کتابی در مورد آنچه اتفاق افتاد وقتی که دنیایی که می شناختم از هم پاشید و چگونه رویاها، اسطوره ها و تخیل معنوی به من کمک کردند تا از میان خرابه ها راه پیدا کنم.
امیدوارید خوانندگان در مورد تجربه زیسته افسردگی دوقطبی چه چیزی بیاموزند که ممکن است تنها از طریق توضیحات بالینی قابل انتقال نباشد؟
من به عنوان فردی با تجربه زیسته، اصطلاح جنون را در روح جنبش مطالعات دیوانه باز پس گرفتم. این کلمه در تجربه من منصفانه به نظر می رسد. در حالی که توضیحات پزشکی جای خود را دارد، من هرگز احساس نکردم آنچه برای من اتفاق افتاد را می توان به طور کامل توسط شیمی مغز یا اختلال در تفکر شناختی توضیح داد.
ابعاد عمیق روح، روح و عرفان دخیل است. در مورد خودم، بهبودی زمانی شروع شد که یاد گرفتم به جای تلاش برای سرکوب یا نادیده گرفتن آنها، به صداها و تصاویری که از اعماق برخاستند گوش دهم و احترام بگذارم. زمانی که به آنها جایگاهی معنادار در زندگی خود و در دفتر خاطراتم دادم، دیگر به من حمله نکردند. در عوض، در حین کار با آنها، آنها به من کمک کردند تا با واقعیت های دشواری مانند آسیب های خانوادگی، غم و اندوه، ناامیدی عاشقانه و میراث وحشیانه جنگ پدرم کنار بیایم.
در عین حال، من می‌خواهم اذعان کنم که مداخلات روانپزشکی می‌تواند در تثبیت و حمایت میان‌مدت نقش داشته باشد. با این حال، از منظر حقوق بیمار، من معتقدم که درمان پزشکی همیشه باید به کرامت، استقلال اخلاقی و حق رضایت آگاهانه فرد احترام بگذارد، نه اینکه از طریق اجبار تحمیل شود. من همچنین معتقدم که بیماران باید این حق را داشته باشند که در طول زمان میزانی را که مداخلات پزشکی در مراقبت از آنها محور باقی می ماند، کالیبره کنند.
برخورد شما با سنت های معنوی مختلف، از جمله مسیحیت، هائیتی وودو، و فلسفه شرق، چگونه بر درک شما از تجربیاتی که توصیف می کنید تأثیر گذاشته است؟
مادرم در جوانی از بودیسم به کاتولیک گروید. بنابراین حتی در کودکی در آیین بودایی تایوانی مادرم غوطه ور بودم که جنبه های فلسفی، آنیمیستی و شمنی را در بر می گرفت. مادرم نیز چیزی را داشت که غربی‌ها آن را جنبه خرافی می‌دانستند و وزن زیادی برای تصویرسازی رویاها قائل بودند.
تصویر چیست؟ چه چیزی یک تصویر را واقعی می کند؟ چه زمانی تصویرسازی خلاقانه بیش از بیان شخصی، فانتزی، تمثیل یا اسطوره می شود؟
برخورد با سنت های مختلف به من کمک کرد تا تجربیاتم را درک کنم. به جای اینکه تصاویرم را صرفاً شخصی ببینم، شروع به شناخت جنبه‌های فراشخصی آنها در بینش‌های جمعی از مقدسات کردم، به‌ویژه آن‌هایی که با امر زنانه الهی مرتبط هستند. من در مسیحیت اسپانیایی زبان، تصوف اسلامی، بودیسم تایوانی و بسیاری از سنت‌های دیگر، حتی زمانی که آموزه‌های ارتدوکس آنها متفاوت است، طنین‌اندازی یافته‌ام.
با این حال، برخی از مهم ترین تأثیرات برای من، سنت های بومی و دیاسپوریک، مانند معنویت بومیان آمریکا و هائیتی وودو بوده است. آنها راه هایی را برای ارتباط با رویاها، ارواح، زمین و صداهایی ارائه کردند که اغلب در جهان بینی مدرن غربی به حاشیه رانده شده اند.
باید اضافه کنم که خطر همذات پنداری خیلی سریع با جنبه های روشن تجربه معنوی و در عین حال دور زدن ابعاد تاریک آن وجود دارد که لزوماً شیطانی نیستند. بنابراین، موضوع اصلی نوشتار من فرود است تا صعود: ایده کاتاباسیس، سفری به دنیای زیرین که در آن امنیت از انسان سلب می‌شود، لغو می‌شود و در نهایت بازسازی می‌شود.
در این تبار، دیگر نمی توان به هویت ها، مرزها و ارتدکس های متعارف تکیه کرد. به همین دلیل است که اسطوره های یونانی جهان اموات و بیابان مقدس، به ویژه اسرار مرتبط با پرسفون، دیونوسوس و آرتمیس برای من بسیار مهم بودند. آنها تصاویری تاثیرگذار از دگرگونی را از طریق تسلیم شدن در برابر ناشناخته ارائه می دهند، نه از طریق فرار از آن.
در مورد رابطه بین خلاقیت و پریشانی روانی چه آموخته اید و چگونه از عاشقانه کردن مشکلات واقعی بیماری روانی اجتناب می کنید؟
به طور متناقض، جنون رنج روانی را آشکار می کند و زمینه را برای یک برخورد شدید و اغلب خطرناک فراهم می کند. من هرگز این تجربه یا رنج واقعی و آسیب رساندن به خود را که می تواند شامل شود، رمانتیک نمی کنم.
اوایل سال جاری در کنفرانس Too Mad to Be True در بلژیک در مورد اینکه چگونه “راه هایی که سیاهان نام می بریم می توانند ما را بکشند” صحبت کردم. این ایده مستقیماً از زندگی خودم می آید. وقتی برای آنچه که تجربه می کنیم زبان تخیلی نداشته باشیم، ناامیدی می تواند مانند تمام حقیقت احساس شود.
برای من، این آنتاگونیست واقعی کتاب است. نه خود جنون، بلکه از دست دادن ارتباط با تاریکی. ناتوانی در تصور راه خود از طریق آن.
من معتقد نیستم که جنون به خودی خود خلاقانه است. اما می تواند فرضیات معمول ما را مختل کند و تصاویر قدرتمندی از از دست دادن، دگرگونی و تجدید را نشان دهد. کار خلاقانه ستایش رنج نیست، بلکه این است که این تصاویر و صداها را عاقلانه تر درگیر کنیم و از آنها به عنوان منابعی برای شفا و رشد استفاده کنیم.
همانطور که نزدیک پایان کتاب می نویسم: “روح در زمستان شکوفا می شود. در صفحات یک راز الهی سرخ می شکوفه می دهد، همانطور که در نور سیاهی که نمی توانیم ببینیم.” برای من، این تصویر نه از ارزش خود رنج، بلکه از امکان معنا، دگرگونی و به جرأت می‌گویم، رستاخیز برآمده از تاریک‌ترین فصل‌های ما سخن می‌گوید.
پیوندهای نویسنده: GoodReads | وب سایت | آمازون
