ج سدهادختری جوان به نام آدا از لندن به کاتالونیا نقل مکان می کند و تابستان خود را به کندوکاو در گذشته می گذراند و داستان می نویسد و مطمئن است که می خواهد پس از پایان فصل به لندن بازگردد و در عین حال به چشم انداز، تاریخ و افسانه های شهری که زمانی پشت سر گذاشته بود بازگردد. او که با دوستانش رفت و آمد می کند، با برادرش کویم و خواهرش نادیا صحبت می کند، و با اولین عشقش، وینس جونیور ارتباط برقرار می کند، بلافاصله سعی می کند شهر زادگاهش را تحت کنترل خود درآورد و متوجه می شود که در آن جا می افتد.
رمان سولا به شدت فراداستانی است: داستان‌های جهنم، که هر کدام با عنوانی با حروف بزرگ مشخص شده‌اند، با صحنه‌هایی از واقعیت آمیخته شده‌اند. در نتیجه، خواننده نه تنها دنیای اطراف آدا را دنبال می کند و اینکه چگونه دیدگاه او به آرامی با تابستان طولانی و گرم تغییر می کند، بلکه دنیای درون او را نیز دنبال می کند، زیرا او، نویسنده ای مشتاق، صدای او را بررسی می کند. سولا در سطح روایی ناب، داستان عاشقانه تابستانی، احساسات تند و اغلب متناقض و احساسات دشوار و در عین حال آشنا نوستالژی و بازگشت به خانه را به تصویر می کشد. آدا بیست و هفت ساله است، سنی هم کاملاً بالغ و هم کاملاً جوان. او احساس می کند بزرگ شده است، خیلی پیرتر از آن است که به نصیحت های مادرش توجه کند، و با این حال، او به سمت خود می رود، بدون اینکه مطمئن باشد. او می‌خواهد از بزرگ‌سالان محلی بپرسد که آیا نوشتن در مورد زندگی آنها اشکالی ندارد، اما عصبانیت خواهرش از سوژه بودن او را کاملاً غافلگیر می‌کند و باعث می‌شود که او از خود دفاع کند.
در سطحی فراداستانی، سولا معنای نویسنده بودن را بررسی می‌کند، از زندگی واقعی، از شخصیت‌هایی که شما را بزرگ کرده‌اند، در حالی که تلاش می‌کند چیز جدیدی باشید. با وجود تمام چیزهایی که آدا معتقد است می خواهد، آدا بیشتر از همه از زادگاهش الهام گرفته است، دنیایی که فکر می کند در نهایت آن را ترک خواهد کرد. اما صدای او نامشخص است. آدا به شخصیت‌های همکارش قول می‌دهد که نام‌ها در داستان‌های پایانی ثابت نخواهند ماند، اما در خواندن ما، نام‌ها باقی خواهند ماند. و همه داستان‌ها درست به نظر می‌رسند، به جز اینکه شروع به گرفتن لحن‌ها و ژانرهای جدید می‌کنند و عجیب‌تر می‌شوند و داستان‌های قدیمی‌تری را که آدا برای ما نوشته‌اند، شک می‌کنند. این چه چیزی واقعی است؟ واقعاً چه چیزی را می توان از طریق صفحات یک داستان بیان کرد؟
روایت خارج از روایت های آدا به یک خطای ذاتی در کار مکتوب به تصویر کشیدن واقعیت اشاره دارد. سولا با شروع هر بخش با “این است” طرف رمان خود را (بر خلاف رمان آدا) معرفی می کند. او می گوید، این مزرعه است، این آدا رانندگی است، این چیزی است که در شهر اتفاق افتاده است. به نظر می رسد راوی با اصرار به خواننده می گوید: «این چیزی است که اتفاق افتاده است.» این حقیقت واقعی است. انگار سولا به ما اشاره می کند…این آدا در ماشینش است، ببین. اما ما نمی توانیم. صفحه بین ما می نشیند. همانطور که درد مادر، رودخانه‌ای است که در نهایت با سدی تسکین می‌یابد و مقداری از جریان و چرخش آن را مهار می‌کند، چیزی از واقعیت همیشه در پایان نگه داشته می‌شود تا به صفحه برسد.
سولا با عکس هایی که رمان را به پایان می رساند به این موضوع اشاره می کند. یکی می گوید: آبی است. “این قرمز است.” و با این حال، هر دو فقط بلوک های خاکستری و جامد در صفحه هستند. خواننده نمی تواند رنگ ها را ببیند. آنها باید راوی را بر ایمان بیاورند و به شکست ذاتی زبان در به تصویر کشیدن دقیقاً آنچه می‌توانیم ببینیم و تجربه کنیم اشاره کنند. درست همانطور که در یک نقطه آدا به معشوقش می گوید که بوی ذرت می دهد و راوی به ما نشان می دهد که آن دو به عطرهای کاملاً متفاوت فکر می کنند. مهم نیست که آدا چه چیزی را روی صفحه قرار می دهد، دزدی ها، دوباره کاری های او هرگز موفق نمی شوند واقعیت را به صفحه تبدیل کنند. رمان سولا هم رمانی غنی از نوستالژی و غنای زندگی است و هم کاوشی در داستان و امکانات آن و در نهایت ناتوانی اش در نزدیک شدن به زندگی مجلل و پیچیده ای که ما داریم.
تخیلی
سدها
نوشته ایرنه سولا، ترجمه مارا فی لتم
Graywolf Press
ارسال شده در 3 نوامبر 2026
