مصاحبه با شان برنارد – داستان ضروری

به شان برنارد آیا می توان نوشتن را یاد گرفت و ایده های جدید دیگر (What Books Press، اکتبر 2026) یک مراقبه فراداستانی در مورد خواندن، نوشتن، تنهایی و معناسازی است. این یک سفر عجیب از طریق اعلان‌های نوشتن است که کلمات، خلاصه‌های کتاب‌های دیگر و دیدگاهی همیشه در حال تغییر را خط زده است. اما علیرغم ابداع رسمی، روایت قانع‌کننده‌ای نیز وجود دارد – درباره یک نویسنده مشهور و رمز و رازی که او در بین دانش‌آموزانش پرورش می‌دهد.

افشاگری: شان برنارد چند سال پیش ویراستار مجموعه داستان من بود. صحبت کردن با او در مورد معنای خواندن وقتی که نویسنده هم هستید، انتخاب داستان های ماجراجویی خود و ساختن روایتی که دقیقاً تعریف نشده است، لذت بخش تر می شد.

+

آلیسون ویس: آیا می توانیم از ساختار کتاب شروع کنیم؟ در ابتدا شبیه تکالیف یک دانش آموز نوشتنی به نظر می رسد، بنابراین ما این اشکال غیر روایی غیر معمول را دریافت می کنیم. بعدها، سبک سنتی تری از داستان سرایی پدیدار شد.

شان برنارد: بنابراین ساختار سرگرم کننده است. من چیزی می خواستم که در تمام طول مسیر کامل به نظر برسد، حتی اگر قطعاً یک خط مستقیم نیست.

این کتابی بود که من برای مدت طولانی روی آن کار کردم. در یک نقطه بیش از ششصد صفحه از یک دست نوشته بود که همه چیز را به دیوار بیاندازید. ساختارهای عجیبی داشت. تکراری وجود داشت که بسیار بد بود – ساختار اجباری‌تر از ساختار فعلی بود که نسبت به مضامین اصلی ارگانیک‌تر است.

AW: آیا چیزی از نسخه بزرگتر وجود دارد که بخواهید آن را نگه دارید؟

SB: نه. من از آن راضی هستم. همانطور که داشتم کل مطلب را می نوشتم، متوجه شدم که باید آن را درک کنم.

در یک نقطه، این یک کتاب 130 صفحه‌ای بود، از طریق ادبیات، ماجراجویی را خودتان انتخاب کنید. من می خواستم آن را حفظ کنم زیرا نوشتن برایم خیلی دردناک بود. بنابراین در وب سایت من به عنوان یک قطعه همراه است، اما من نمی خواستم بخشی از کتاب باشد. در واقع در وب بهتر از شکل کتاب کار می کند، زیرا روی گزینه ها کلیک می کنید یا به عقب برمی گردید. اما کتاب به تنهایی بدون آن قطعات جانبی بسیار بهتر است.

AW: آیا قرار بود او سرگردان شود و سپس برگردد؟

SB: یادم می آید که با یک دانش آموز صحبت کردم و روند خود را برای این کار شرح دادم. گفتم چیزی را پیدا کنید که به عنوان یک نویسنده از آن لذت می برید و با آن بدوید. نگران نباشید که چه خواهد شد.

اما در نهایت تمام موضوعات بالقوه موضوعی دیگر را محدود کردم و آن را به این گفتگو بین آن دو تبدیل کردم، گفتگوی غیرمستقیم در زمان و مکان. بنابراین قطعاً این چیزی نبود که من با آن شروع کردم یا برنامه ریزی کردم، اما در طول راه آن را کشف کردم.

AW: میشه توضیح بدید منظورتون از مکالمه چیه؟

SB: من آن را به‌عنوان یک تجربه ادبی خواندم، نه تجربه‌ای واقعی، از رفت و آمد معلم و دانش‌آموز. آنها همچنین ارتباط عمیق تری دارند. آنها عاشقانه، عاشقانه و حتی به عنوان دشمن با هم بوده اند. من عمدتاً آن را به عنوان یک گفتگوی غیرمستقیم بین این دو خواندم. این در واقع یک دیالوگ نیست، بلکه یک سری تبادلات یک طرفه است.

AW: آنها مستقیماً با یکدیگر صحبت نمی کنند.

SB: برای یکدیگر. این چیزی است که برای من معنی دارد، به خصوص با فوروارد و سپس و نحوه پاسخ دادن دانش آموز به درخواست ها، به ویژه در ابتدا، و انجام تکالیف و پاسخ به خواندن. بخش پایانی پوشش‌های رابطه‌شان را به عقب می‌کشد، با یک شخصیت با کمی شفافیت بیشتر از آنچه در طول مسیر به آن اشاره شده بود.

AW: قسمتی وجود دارد که شامل خلاصه کتاب های دیگر است.

SB: می خواستم ناامیدی یک خواننده دانش آموز به این وظیفه تحمیلی پاسخ دهد. پس این تنها چیز است. با پویایی که در جریان است مطابقت دارد.

اما سرگرم کننده هم بود. این بخشی از تجربه خواندن است. کتاب عمدتاً در مورد مطالعه است. و نوشتن. سمت راست دو روی یک سکه

در واقع درگیر شدن با متونی که مردم می دانند سطحی از دسترسی و آشنایی می دهد. اما نگفتن این کتابها هم بازیگوش است. اکثر آنها کاملا واضح هستند. یکی هست که من حتی در مورد اشعارش صحبت نمی کنم.

و به راوی این قطعات اجازه می‌دهد تا به یک آسیب شخصی عمیق‌تر به شیوه‌ای تاریک، یعنی از دست دادن شخص دیگری، ضربه بزند.

AW: آیا نگران خواننده ای بودید که با این کتاب های دیگر آشنا نیست؟

SB: نه نگران نبودم امیدوارم در سطح خط جذاب باشد، درست است؟ این بخش‌ها عمداً بسیار کوتاه هستند. اگر خواننده آن را دوست نداشته باشد، به سرعت تمام می شود.

همچنین به من این امکان را می‌دهد که از کتاب‌هایی که واقعاً دوستشان دارم، تجلیل کنم و نسبت به کتاب‌هایی که دوست ندارم انتقاد کنم و خطوط دوست‌داشتن و دوست نداشتن خودم را محو کنم، که تجربه خواندن است، زیرا همیشه در حال تغییر است. تحقیرآمیز است، اما فکر می‌کنم با داستان همخوانی دارد.

AW: برخی احساس می کنند کمی کینه توز هستند، برخی دیگر کنجکاو هستند و برخی دیگر جشن می گیرند.

SB: من فکر می کنم snark در واقع بخشی از نکته روایت است. یکی وجود دارد که کاملاً نادیده گرفته می شود طرح کلی توسط راشل کاسک. من هم کاملاً این کتاب را دوست دارم. بنابراین، این حرف شان در مورد بیزاری اش از ریچل کاسک نیست. من سه گانه او را دوست دارم و سبک نوشتن او به اندازه هر چیز دیگری بر قسمت های بعدی این کتاب تأثیر گذاشته است. بیشتر از نظر من به داستان می خورد.

AW: بنابراین، در مجموع، این کتاب در مورد چیست؟

SB: “درباره” چیز پیچیده ای است.

AW: این بدترین است!

SB: این در مورد این است که تلاش برای نوشتن چیزی چگونه است و خواندن به عنوان یک نویسنده چگونه است، که تجربه خواندن بسیار فعال تری است. همچنین درباره این است که مثلاً در 25 سال گذشته زندگی به عنوان نویسنده چگونه بوده است. این بیوگرافی آن نیست، اما فکر می کنم همینطور است.

حتی در قسمت آخر که راوی در مورد تدریس صحبت می کند. او در مورد دیدن خود در صفحه صحبت می کند. صحبت از روند نوشتن. فکر می‌کنم خواندن، نوشتن و نویسنده بودن است.

AW: در آن لحظه نفس نفس زدم که برای او، “من یک نویسنده هستم” ناگهان تبدیل به “در مورد من می نویسند”. این لحظه واقعاً احساس خاصی دارد.

اما پس از آن ما فقط می توانیم آن را حصار بکشیم. ما نمی توانیم کتابی را که در آن نوشته شده است ببینیم. و کتاب های زیادی وجود دارد که ما آنها را دور می زنیم اما به کتاب نمی رسیم. و با دور زدن این کتاب‌ها – چه واقعی و چه تخیلی، اما به خصوص تخیلی – همیشه این احساس وجود دارد که “صبر کن، آیا این کتابی است که می‌خوانم؟”

SB: برخی از مردم به آن نگاه می کنند و آن را رها می کنند. امیدوارم با مردم همراه شود. این کاملا یک تجربه است.

AW: شخصیت‌های مختلف در مورد اینکه آیا نکته‌ای در نوشته‌هایشان وجود دارد یا خیر، اضطراب زیادی دارند.

برای من این حس وجود داشت که نوشتن بیهوده و پوچ است، همه کلماتی که تا به حال نوشته بودم، شاید همه کلماتی که تا به حال نوشته بودم، روزی شل می شوند و از صفحات خود می افتند و مانند غبار به سمت نیستی شناور می شوند.

آیا کتاب پاسخی برای این دغدغه دارد؟

SB: اوم، یعنی آنجاست، درست است؟ من احساس می‌کنم که خود کتاب تأییدیه نوشتن و خواندن است، حتی اگر اضطراب زیادی وجود داشته باشد که اهمیت دارد. آنجاست. من حتی نمی دانم که آیا معنی مهم است یا خیر.

AW: در اینجا یک قطعه است که فکر می کنم این کار را انجام می دهد.

تقریباً شروع به بازی کرده بودیم – دو برگه برداشته بودیم و همه در خانه پرسه می زدیم و دنبال وسایل احساسی می گشتیم. اما حتی وقتی اشیاءم را جمع می‌کردم، می‌دانستم که حداکثر نیمه جدی هستیم، و از قبل احساس می‌کردم که بازی ما بیشتر یک موقعیت طنز است تا واقعی، و من در مورد صداقت بازی فکر می‌کردم که آیا بهترین راه برای لذت بردن از هر بازی این است که با آن رفتار معنادار داشته باشیم، تا لبه‌ای از حقیقت داشته باشد. سایه ای از درد واقعی و بعد، مثل همیشه، به زندگی فکر کردم. و نوشتن.

در ساحل زیر، صخره های عظیم بر روی لبه چرخیده بودند. صخره های عظیم، تاریکی نهنگ مانند، طولانی و جانبی که درونشان تاریخ پرتنشی را نشان می دهد. مسیری را به سمت ساحل دنبال کردم و در کنار یکی از تخته سنگ های غول پیکر ایستادم. کف دستم را روی سطح ماسه‌ای آن فشار دادم، بوی تقریباً مدفوعی از آن استشمام کردم، تمام ساحل در شن، جلبک‌های پوسیده، خرچنگ‌هایی که توسط مرغ‌های دریایی کنده شده بودند جمع شده بود. دانه های شن با نسیم از روی سنگ برداشته شد و به دستم خورد. پرنده ای سیاه روی لبه صخره حلقه زد، سپس به سمت پایین شیرجه زد، دور از چشم.

سپس پرنده دوباره بلند شد و معلق بود.

سپس دوباره شیرجه زد.

بنابراین ما نویسنده را وادار می‌کنیم که معنای کاری که انجام می‌دهد را زیر سوال ببرد و از خود بپرسد که آیا اهمیت دارد یا خیر. اما پس از آن، به عنوان نوع دیگری از پاسخ، کتاب خود را با زیبا بودن، با گفتن: “هی، مهم است، مهم است! به این شی زیبا، این کلمات شگفت انگیز نگاه کن.”

SB: من از روشی که گفتی خوشم میاد اما بله، من کاملاً اینطور فکر می کنم. حتی در پایان، او احساس تنهایی، ناشنیده، دیده نشده، منزوی، بیگانگی می کند. اما او می‌گوید: “من هنوز می‌توانم بنویسم. هنوز می‌توانم با یک خواننده خیالی گفتگو کنم، و این یک تظاهر نیست زیرا روی صفحه است.” من احساس می‌کنم که این تأییدی بر ارزش، خود ادبیات است.

AW: که وجود دارد و زیباست.

SB: نگرانی از اینکه مهم نیست امری عادی و معمولی است زیرا اهمیتی هم ندارد. آن را نه موضوع مهم است که کسی آن را بخواند و بفهمد و دوست داشته باشد، اما شما نمی دانید که آیا این اتفاق می افتد یا خیر. قابل کنترل نیست

AW: این ارتباط خواننده با نویسنده، با این حال، وقتی آنها آن را درک می کنند – کتاب نیز به نظر می رسد باشد در مورد اتصال و شاید هم در مورد انزوا.

SB: این خنده دار است. به این فکر کردم که چند مکالمه با دوستان در کتاب وجود دارد. تنهایی و تنهایی زیاد است، به خصوص، اما غذاهای زیادی که توسط دوستان و دیگران پیدا می شود. من فکر می کنم این جنبه دیگری از تجربه خواندن و نوشتن است. همه ما این را می دانیم.

خواندن معمولاً یک تجربه بسیار منزوی، منزوی، منحصر به فرد و خاص است. با این حال باعث می شود احساس کنیم با افراد دیگر یا با یک کل بزرگتر ارتباط داریم، به خصوص اگر خوانندگان دیگری هم باشند که همان کتاب را خوانده باشند. چیزی که این چیزها را در کنار هم نگه می دارد این نوع تجربه است. در اینجا خود نوشته و خود خواندن است.

من به قسمت هایی فکر می کنم که راوی و دوستش برای دیدن دوست دیگری به سن دیگو می روند. همه آنها بخشی از این گروه MFA بودند و به معنای واقعی کلمه به هم متصل هستند، زیرا روز خود را با هم می گذرانند، اما به موقع با هم مرتبط هستند زیرا هنوز تکالیفی را که از آن معلم قدیمی داشتند به یاد دارند. او را نمی‌بینند، همدیگر را ندیده‌اند، اما همچنان به هم متصل هستند.

تجربه خواندن و نوشتن چنین ارتباطی است.

AW: ما همچنین می دانیم که یکی از وظایف آنها گفتن و اجرای یک دروغ مهم بود. تجربه خواندن من این است که مراقب این دروغ باشم تا ندانم چه چیزی را باور کنم. این لغزندگی قابل ستایش است.

SB: این ممکن است من باشد که ناخواسته تمایلاتم را در صفحه قرار می دهم بدون اینکه بخواهم درگیر شوم. بدون اینکه حتی بخواهیم روایت درست شود. لغزنده کلمه بسیار خوبی است. حرکت خیلی زیاد است. من می خواهم دو شخصیت کلیدی مانند یک پروتئان روان و قابل تغییر باشند.

بنابراین راوی رمان معمای قتل بزرگ در وسط کم و بیش همان راوی دو بخش قبلی است و کم و بیش همان شخصی که این کتاب را انجام می دهد پاسخ می دهد. اما این همان شخص نیست. امیدوارم حال خواننده واقعی خوب نباشد، صبر کنید، این پسر نسبت به قبل رابطه متفاوتی دارد. یا آن شخص در قایق نبود. اما احساس می کنید همان شخصیت است.

AW: من نگران این نبودم که آیا آنها همان فرد هستند یا نه، زیرا فکر نمی کردم این مهم باشد.

SB: مثل پینچون نیست. هیچ کد مخفی وجود ندارد.

AW: برخی از خوانندگان این کار را انجام می دهند! آنها می خواهند معما را حل کنند.

SB: آن خوانندگان را هم در کتاب قرار دادم!

AW: احساس می کردم اینجا فقط داستان یک نفر نیست.

SB: تا حدی، وقتی شخصیتی بیش از حد آراسته می‌شود، کتاب تحت تأثیر شخصیت و تجربه قرار می‌گیرد. من نمی خواستم در مورد شخصیت یا یک رابطه باشد. می خواستم درباره نوشتن و خواندن و کمی اضطراب در مورد این دو چیز باشد.

فکر می کنم معلم حرف اول و آخر را می زند. برای من، او در اینجا مرجع است. اما شخص دیگر مرجع همه این بخشهای دیگر است.

این به مفهوم مبادله آنها از این مونولوگ های غیرمستقیم برمی گردد – گویی پس از سال ها با هم، آنها اکنون از هم جدا شده اند، بسیار دور، مانند تنها دو روح زنده که در دو جزیره دور افتاده اند، و هر کدام این آثار ادبی را می نویسند – داستان ها، مقاله ها و هر آنچه در رمان می بینیم – و هر کدام را در یک بطری می گذارند و در دریا می فرستند. برخی از قطعات به دست دیگری می رسد که در جزیره خود گیر افتاده است و آنها آن را می خوانند و پاسخ خود را می نویسند. اینها تماس ها و پاسخ های آنها به یکدیگر است. و چون نویسندگانی هستند که عاشق نوشتن هستند، از طریق داستان سرایی تماس می گیرند و پاسخ می دهند.

AW: تجربه من از خواندن کتاب نیز نوعی فاصله گذاری فراداستانی در قسمت اول بود. من از طریق فرم و بازیگوشی بسیار آگاه بودم که این یک روایت ساخته شده است. اما بعداً این کاهش می یابد و داستان به طور سنتی بسیار غوطه ورتر می شود.

SB: می‌خواستم بخش‌ها متمایز باشند، اما از نظر منطقی به هم مرتبط باشند یا از نظر آهنگی یا موضوعی مرتبط باشند. چیزهایی که بیرون کشیدم ناراحت کننده تر بودند. مثل چهل صفحه در پیک اسناد دولتی و شهادت کنگره. آنچه باقی می ماند چیزی بیش از یک قطعه است.

من می‌خواستم رمان طولانی‌تر، زمانی که مرد دوقلو از استاد فقیدش مطلع می‌شود و می‌شنود که او می‌خواند، نوآر را به آرامی بخواند، مانند یک صفحه‌گردان، مانند داستان‌های ادبی معمولی، با تمرکز کمی بر مرکز. در حالی که ساختارش عجیب‌تر است و با بچه در مراسم تشییع جنازه شروع می‌شود – من حتی نمی‌دانم درباره چیست، اما آن را دوست دارم. به داور مسابقه ادبی می رود و شخصی که آن را ارسال کرده در کلاس است و تبدیل به نویسنده ناشناس می شود که دانش آموزان به او وسواس دارند. من می خواستم این یک تجربه خواندنی شدید، عجیب و غریب و وسواسی باشد. می‌خواستم سطح غوطه‌وری متفاوتی نسبت به معمولی‌تر داشته باشد.

AW: شاید دنبال کردن یک ایده به جای دنبال کردن یک شخص است. آیا می گویید که شخصیت ها نمی توانند خیلی خوب تعریف شوند تا کار کند؟

SB: در این یکی، همه چیز نوبت است، نوبت، چرخش، چرخش. با یک راوی اول شخص، ناگهان تمام می شود که تمام فصل را روایت می کند و این زن جوان دیگر را مشاهده می کند. سپس هر دو بزرگتر شده اند و می بینند که این برنامه دیگر به پایان می رسد. آنها تنها هستند و در اطراف این شهر وزارت خارجه در حال چرخیدن هستند و توسط کتاب ها و تجربه نوشتن آنها تسخیر شده اند.

صدای این راوی و داستانی که می گوید اصلا با هم مطابقت ندارد. این به طور مبهم معادل «اوه، من در جوانی می خواستم نویسنده شوم، اما نتوانستم، معلم دبیرستان شدم و با همسرم آشنا شدم» معادل است. این دو چیز به شکل مورد انتظار با هم مطابقت ندارند، اما از نظر موضوعی انجام می‌شوند. هنوز هم نوعی اشتیاق برای نویسنده شدن است، هرچند کنار گذاشته شده است.

اما این همان نویسنده یا راوی است – نه من، بلکه یکی از دو نفری که در رابطه هستند که در بخش آخر درباره او بیشتر می آموزیم. نویسنده‌ای مبارز که این چیزهایی را که ما می‌خوانیم می‌نویسد و سعی می‌کند این رابطه سختی را که در آن بوده است درک کند.

واقعاً این دو رابطه است. یکی با این مرشد و معشوق است، اما رابطه‌ای است که زودتر و تعیین‌کننده‌تر است، رابطه‌ای که او روی انگشتانش قدم گذاشته است، که رابطه او با خواندن و نوشتن است.

من احساس می کنم این پنج بخش میانی توسط شخصیتی ساخته شده است که یک شخصیت نیست. اما آنها توسط یک شخص نوشته شده اند. در حالی که فوروارد و پس از آن توسط شخص دیگر نوشته شده است.

او مقدمه را دریافت می کند. او می تواند در مورد نوشتن صحبت کند، در مورد او صحبت کند، او را زیر اتوبوس بیندازد، از وظایفش شکایت کند، او را بکشد، او را وسواسی، وحشتناک و وحشتناک کند، اما او همچنان یک نابغه است. سپس داستان او به پایان می رسد و او برمی گردد و باید هوا را پاک کند. اما هیچ کدام خط مستقیم نیست. این بخش‌های میانی، نویسنده‌ای است که از سرخوردگی‌اش با این مربی که داشت کار می‌کند.

AW: من می توانم این را ببینم. این تریپ است این وحشی است.

SB: من فقط یک سواری سرگرم کننده می خواستم.

+++

شان برنارد (https://anotherseanbernard.com/) برنامه نویسندگی خلاق در مقطع کارشناسی را در دانشگاه لاورن هدایت می کند. مجموعه داستان های کوتاه او صحرا پر صدا رمان او برنده جایزه جونیپر در سال 2014 شد کاوش در زندگی پس از مرگ در سال 2015 توسط Red Hen Press منتشر شد، و او دریافت کننده کمک هزینه ملی برای نثر هنر است. دومین رمان او، آیا می توان نوشتن را یاد گرفت و ایده های جدید دیگر، توسط What Books در پاییز 2026 منتشر خواهد شد.

+

آلیسون ویس (https://www.allisonwyss.com/) نویسنده مجموعه داستان کوتاه، آناتومی های عالی (Veliz Books) که فینالیست جایزه شرلی جکسون بود. مصاحبه های او در رامپوس، مجله لب شکافته، داستان های ضروری، مهارت، نقد پر سنگین، تاکسی باران، و در راه آهن بروکلین داستان های او ظاهر می شود بررسی فصلی آلاسکا، نقد سینسیناتی، ویگلیف، و خیلی جاهای دیگر