درباره فراوانی: مصاحبه با رابین بکر

توسط لیز آل

کتاب جدید رابین بکر شمارش نیمه تابستان: اشعار جدید و برگزیده (انتشارات دانشگاه نیومکزیکو، 21.95 دلار) بیش از چهل صفحه شعر جدید را به منتخبی از هشت مجموعه تحسین شده خود اضافه می کند که آخرین آنها عبارت است از خرس سیاه درون من (انتشارات دانشگاه پیتسبورگ، 2018). تقریباً نیم قرن را در بر می گیرد و مملو از اشعار مبتنی بر روایت های روشن است که پیچیدگی رسمی آنها را تکذیب می کند. نیمه تابستان ویترین مناسبی برای طیف گسترده ای از موضوعات (جنسیت، هویت یهودی، حیوانات، هنر و دوستی در میان آنها) که در آثار این نویسنده تکرار می شود، فراهم می کند. همچنین نشان می دهد که چرا بکر به طور گسترده به عنوان “مهم ترین شاعر فمینیست نسل خود” شناخته می شود.

دیگر کتاب‌های قبلی بکر عبارتند از دختر تمام آمریکایی (انتشارات دانشگاه پیتسبورگ، 1996)، که برنده جایزه ادبی لامبدا برای شعر لزبین شد. بکر، استاد هنرهای لیبرال بازنشسته مطالعات انگلیسی و زنان در دانشگاه ایالتی پنسیلوانیا، در مرکز پنسیلوانیا و جنوب غربی نیوهمپشایر زندگی می کند.

LIZ AHL: در یک پرسش و پاسخ با دبورا کلب، شما اشاره کردید که در نظر دارید میزبانی این برنامه را داشته باشید جدید و ویژه از نظر موضوعی، نه زمانی. چه ساختارهای موضوعی را مد نظر داشتید؟

رابین بکر: مایکل واترز را خوانده بودم پارتنوپس: اشعار جدید و برگزیده (نسخه BOA، 2001) و من از روشی که او یک قوس داستانی ساخت را دوست داشتم. او شعرهایی را از هر کتابش بر اساس مضمون و مضمون انتخاب می کرد و از کودکی تا نوجوانی تا بزرگسالی را می ساخت. او همچنین اشعاری درباره عشق، طلاق و سفر را دسته بندی کرد و بدین ترتیب پرتره ای غنی از یک شاعر ناطق پدیدار شد. من دوست داشتم کاری مشابه انجام دهم. من همچنین دوست داشتم که چگونه لین امانوئل از کرونولوژی اجتناب می کند عصب آن: اشعار نو و برگزیده (انتشارات دانشگاه پیتسبورگ، 2015)، کنار هم قرار دادن اشعار کهنه و جدید برای خلق کتابی کاملاً جدید. بالاخره تصمیم گرفتم خودم را بخواهم جدید و انتخاب شده برای ارائه یک رکورد تاریخی، کتاب به کتاب “بازخوانی” سفر من به عنوان یک شاعر و به عنوان یک فمینیست لزبین که در دهه 1970 به بلوغ رسیدم.

LA: نیمه تابستان یکی از شعرهای مورد علاقه من، “دایک” را در خود دارد. این یک شعر آموزشی عالی است، که بر کلمه عنوان از نظر صدا و انواع آن، نحوه شخصیت دادن به کلمه، و همچنین آن را در تجربه راوی از تاریخ فرهنگی گسترده تر می بافد. اگر تصور کنید هویت و تاریخ لزبین-فمینیستی (چه فردی و چه اجتماعی) از طریق شعرهای شما در طول دهه ها تجلی یافته است، چه نوع داستانی پدیدار می شود؟ کدام داستان شاعر رابین بکر و کدام داستان بزرگتر و مشترک همه ما؟

RB: لیز، خوشحالم که “Dyke” را انتخاب کردی زیرا بازی زبانی و ویژگی های فرهنگی را با هم ترکیب می کند. این شعر با تغییر جغرافیای عاطفی گوینده، تاریخ شخصی و اجتماعی را فشرده می‌کند – از میله‌های لزبین‌های بی‌نظیر دهه 1970 به آزادی خیابان‌های بوستون. با انتظار برای زمان پذیرش فرهنگی LGBTQ+ و آرامش شخصی به پایان می رسد. در شعرهای اولیه من، روابط لزبین ها روایت را ارائه می دهند و (اغلب) ادعا می کنند. در شعرهای بعدی – همانطور که تمایلات جنسی خودم را بدیهی می دانستم – حیوانات، زندگی دیوانه وار خانوادگی، آسایش طبیعت و فقدان اجتناب ناپذیر اولویت موضوعی داشتند. فکر می‌کنم تغییر ادبی من در اینجا منعکس‌کننده تغییرات اجتماعی بزرگ‌تر است، مانند توانایی افراد LGBTQ+ برای ازدواج.

LA: آیا می توانید در مورد تغییر تمرکز به ویژه آیات “زندگی خانوادگی دیوانه” بیشتر صحبت کنید؟

RB: خانواده ها – عملکردی و ناکارآمد – از دوران کودکی مرا مجذوب خود کرده اند. به یاد دارم که به خانه دوستان می رفتم و تعاملات بین والدین و فرزندان یا خواهر و برادرها را مطالعه می کردم. راوی کودک در یک شعر اولیه به نام «تبدیل یهودیان» تلاش می‌کند تا رابطه بین کودکان مسیحی و یهودی را درک کند. صرع خواهرم و متعاقب آن افول عاطفی و روانی بر خانواده ام آویزان بود. یکی از راه هایی که من با «شرم» این بیماری مقابله کردم، نوشتن در مورد آن بود و برای انجام آن تلاش کردم. پدر و مادرم با داشتن پدر و مادر مهاجر، از همجنس شدن و جا افتادن ناامید بودند. بنابراین فمینیسم لزبین من آنها را به وحشت انداخت، زیرا من (و در نتیجه آنها) را از زندگی غیرعادی که آرزوی داشتن آن را داشتند جدا می کرد. برخی از شعرهای من منعکس کننده ورطه ای است که سال ها در آن کشتی می کردیم. جنبه دیگری از بالا رفتن سن: تعریف من از “خانواده” گسترش یافته و شامل گروه نزدیکی از عاشقان و دوستان قبلی می شود که زندگی ام را با آنها به اشتراک می گذارم.

LA: بسیاری از اشعار شما توجه عمیق و قدردانی به هنرهای تجسمی دارند، هم با آثار هنری و هنرمندان خاص به عنوان موضوع اصلی، و هم به شیوه‌های مختلف در شعرهایی که «درباره» هنر نیستند، به کار می‌روند. چگونه این علاقه در طول دهه های ارائه شده در این مجموعه ظهور و توسعه یافت؟

RB: طراحی و نقاشی، اولین عشق های من، به دوران کودکی من بافتی مادی بخشید: کاغذ و مداد رنگی. چوب زغال چوب و قلم و جوهر; رنگ های آبرنگ و برس های سمور. در مدرسه کویکر خود، در هنر استودیویی عالی بودم و به کلاس‌های تاریخ هنر نیاز داشتم که مرا در تصویرسازی بصری هنر و معماری غربی لنگر انداخت. برای مدت طولانی فکر می کردم به آن سمت می روم. تبدیل احساسات به چیزی بصری، پاسخی طبیعی به عشق به چیزی شد – یک اسب، یک منظره.

LA: «واکنش طبیعی به دوست داشتن چیزی» مرا به توجه سخاوتمندانه شعر و شاید همه هنرها وامی دارد – نگاه عمیق و طولانی. من فکر می کنم خود توجه می تواند بسیار محبت آمیز باشد.

RB: لیز، مشاهدات شما به آنچه رابرت هاس در مراقبه لاگونیتاس می گوید مربوط می شود: “کلمه مرثیه ای است برای معنایش.” انگیزه ارزش گذاری برای چیزی یا کسی در کلمات در کنار سوگیری اجتناب ناپذیر تلاش وجود دارد. من به تلاش های مکرر خود برای به تصویر کشیدن آنچه در جنوب غربی آمریکا دوست دارم فکر می کنم، چگونه آنها همیشه شکست می خورند.

به عنوان یک کودک دیوانه، بازتولید نقاشی عظیم رزا بونور به نام نمایشگاه اسب (1855) را کشف کردم که دامادها و سوارکارانی را به تصویر می کشد که اسب های کشنده را به نمایشگاه اسب پاریس در مرکز شهر می آورند. وقتی برای اولین بار امضای هنرمند را در گوشه سمت راست نقاشی خواندم، فکر کردم Bonheur باید باشد. مالک از تصویر – هرگز به ذهن من خطور نکرد که الف یک زن او ممکن است چنین تصویر بزرگ و قوی را ترسیم کرده باشد. سال‌ها بعد، کتابی در مورد بونهور پیدا کردم و خودم را در زندگی‌نامه او غرق کردم و این باعث شد که عنوان شعر را بنویسم. نمایشگاه اسب (انتشارات دانشگاه پیتسبورگ، 2000).

در جریان بازدید از بنیاد Maeght در جنوب فرانسه، گروهی از مجسمه‌های جاکومتی را دیدم و شیفته «سگ» برنزی او در اندازه واقعی شدم. من صفحات یادداشت نوشتم – مجسمه را توصیف کردم، حدس زدم، آزادانه با هم ارتباط برقرار کردم. در نهایت، همه این نوشته ها عنوان شعر شد سگ جاکومتی (انتشارات دانشگاه پیتسبورگ، 1990)، استعاره ای از رها شده در میان ما، مطرود و رها شده.

همکاری با مرکز هنری و تاریخی فریک در پیتسبورگ منجر به چاپ کتاب شد. آبی ونیزیکه فریک در سال 2002 منتشر کرد. محل اقامت من شامل نوشتن اشعاری در پاسخ به نمایشگاهی از چاپ های استاد قدیمی و طراحی های امانتی از آلبرتینا در وین بود. این تکلیف صریحاً اکفراستیک باعث شد تا مطالعات زیادی در مورد هنرمندان اروپایی قرن 15-17 مانند دورر و رامبراند انجام شود.

«تصویر ناتمام» که آخرین شعر «نو» است نیمه تابستان، پیشینه جالبی دارد. من نقاشی را در یک مغازه قدیمی در کمبریج، ماساچوست دیدم و فهمیدم زنی که آن را برای فروش به صورت محموله آورده بود، دختر زنی بود که فقط نقاشی های ناتمام را جمع آوری می کرد. چه ایده جدیدی، مجموعه ای از کارهای ناتمام!

LA: خوشحالم که به «تصویر ناتمام» اشاره کردید—مثل بسیاری از شعرهای جدید، مرا به مرگ و میر، آن برند «تمام شده» و «ناتمام» که همراه آن است فکر می کنم. در اینجا چند خط کلیدی از شعر آمده است:

من مدام برمی گردم
به خط ساحلی تیره – نمونه

از علف ها و سنگ های مرطوب،
یک سرمایه گذاری به تعویق افتاده که اکنون هرگز
در تابستان یا پاییز خواهد گذشت.
هنرمندی که این را رها کرد

مناظر مرا به وفور ترک کرد
ناتمامی، بهشت
فرصت آنقدر آزاد است که بتوانم راه بروم
محیط دریاچه و ناپدید می شوند

در رمز و راز خانگی –

پویایی بین رها شدن و فراوانی در این خطوط به ویژه در این مجموعه مهم به نظر می رسد – ایده «فراوانی / ناقصی»، فضاهایی که قرار است پر شوند اما نیستند، خلایی که خالی نیست بلکه پر از امکان یا هدف است. همچنین با انعکاس زندگی یک فرد و در نظر گرفتن آن طرف آن احساس می کند.

RB: تو توصیف میکنی حسی که وقتی برای اولین بار نقاشی رو دیدم داشتم! من پریدم تا وارد شوم یا توجه را به «ناقصی» که در آنجا پیدا کردم جلب کنم. می‌خواستم در فصل ناشناخته و مرداب نیمه‌شناختی پرسه بزنم. و بله، من عمداً بخش “جدید” را با “ناقص” به پایان رساندم تا به کار آینده اشاره کنم، به آیات اشاره کنم و هنوز زندگی کنم.

LA: ما اغلب در مقاطع مختلف زندگی خود به نقاشی‌ها، رمان‌ها، شعرها و موسیقی خاصی برمی‌گردیم و آن‌ها را در آن سال‌ها متفاوت تجربه می‌کنیم.

RB: برای من، بازگشت به برخی قطعات موسیقی در طول زمان یک مکاشفه بوده است. چطور دلم اینقدر تنگ شده بود؟ امروز با گوش دادن به کوارتت‌های زهی بتهوون، به مکانی احساسی سفر می‌کنم که دهه‌ها پیش در دسترس من نبود. قطعات باخ برای ویولن سولو نیز به همین ترتیب با زیبایی منحصر به فردی صحبت می‌کردند که من نمی‌توانستم آن‌طور که اکنون می‌شنوم یا احساس کنم.

LA: “تصویر ناتمام” نیز مرا به شعر شما “شمارش معکوس نیمه تابستان” بازگرداند – که در ابتدا در مجموعه شما منتشر شده بود. حوزه محبت کامل (انتشارات دانشگاه پیتسبورگ، 2006) و اکنون عنوان شعر ثروتمند شماست جدید و انتخاب شده––احتمالاً به خاطر سطرهای «یک تعهد معوق که اکنون هرگز / در تابستان یا پاییز به پایان نخواهد رسید». چگونه کار بر روی این کتاب شما را بر آن داشت تا دوباره با نسخه ها و دیدگاه های گذشته شعر خود روبرو شوید – آثار گذشته، جهان های گذشته، شعرهای گذشته، رابینز گذشته؟

RB: در عنوان شعری که به آن اشاره می‌کنید، راوی عبور از «موانع طبیعی» و فرار از هویت‌های جنسیتی ثابت را تصور می‌کند و به‌عنوان «نوعی ترکیبی» زندگی می‌کند. این عدم قطعیت مطمئناً به شرایطی که در تصویر ناتمام توضیح داده شده مربوط می شود. در این شعر «نتیجه» نقاشی – معانی و حدود آن – هرگز به شکل نهایی نمی رسد، زیرا هنرمند احضار می شود و هرگز باز نمی گردد تا آن را تمام کند. از یک سو، فصل نامشخص، ساختارهای مبهم معماری، و فقدان ویژگی‌های واضح منظره، نگران‌کننده و آزاردهنده هستند. از سوی دیگر، پایان باز پویا، خشمگین است و نیروهایی را نشان می دهد که هنوز در حال کار هستند. در مواجهه با نسخه های گذشته خودم در حین خواندن کتاب هایم، دیدم که زمان در حال گذر است – با احیای مکان ها و موجودات مورد علاقه. احساساتی که برای ما (به عنوان انسان های خطاپذیر) در دسترس بود، مانند امواج بلند شد و فروکش کرد. به یاد آوردم که کار کردن روی یک شعر خاص چه حسی داشت، مبارزه هر شعر خاص چالش عروضی تنوع در اشعار این احساس را در من تقویت کرد که آینده من به عنوان یک نویسنده شامل چالش های جدید و غیرقابل تصوری خواهد بود.

LA: خوانندگان و منتقدان اغلب به انواع حیوانات اهلی و وحشی که در بسیاری از اشعار شما به چشم می خورد توجه کرده اند. دارم به عنوانش فکر میکنم نیمه تابستان، می توانید در مورد فراوانی پرندگان – به ویژه جغدها – که در این مجموعه زندگی می کنند صحبت کنید؟

RB: من در شیفتگی به جغدها تنها نیستم. تجربه من با تجربیاتی که در نیومکزیکو داشتم (“مرگ جغد”) و وایومینگ (“مشاهده نگاه جغد بزرگ”) شروع شد. قیافه های ناخوشایندشان، سرهای چرخانشان، یواشکی شان، دید در شب، سکوتشان… . . جای تعجب نیست که آنها در اسطوره های محلی و در بسیاری از اشعار و داستان ها نفوذ دارند. مری الیور در چوب کاج، کلاغ ها و جغد، حیات وحش طعمه و شکارچی را به زبانی زیبا ارائه می دهد. با “چه کسی برای شما آشپزی می کند؟” یادگاری، “جغد میله ای” ریچارد ویلبر شاهکاری از دوازده بیت در شش دوبیتی قافیه است. Arthur Sze یک قطعه ظریف نه خطی به نام “جغد” دارد که به نظر می رسد موجود را به وجود می آورد. و سپس جغد و بچه گربه عجیب ادوارد لیر است که شکارچی را به یک عاشق تبدیل می کند.

حیوانات می توانند چیزهای زیادی در مورد زندگی و مرگ به ما بیاموزند. The Badger اثر جان کلر ما را مجبور می کند که ظلم انسانی را در نظر بگیریم – تصویر طعمه گذاری یک گورکن و شکست نهایی گورک فراموش نشدنی است. من در نوجوانی مار اثر D.H. Lawrence را خواندم و هرگز ترس و پشیمانی گوینده را فراموش نکردم. نام‌های اسب‌های دونالد هال نسل‌هایی از اسب‌های کار را به یاد می‌آورد که در مزرعه خانواده‌اش در نیوهمپشایر زندگی می‌کردند و مردند. اشعار سگ‌ها و اسب‌ها کتاب‌های ماکسین کومین را پر می‌کند، که در یک شعر می‌گوید: «سگ‌ها در لحظه زندگی می‌کنند، در تعقیب / آن سنجاقک پر زرق و برق به نام لذت». لذت و اندوه. روزها در آفتاب و تشییع جنازه در جنگل. بسیاری از ما با سگ های خود، بدن و عادات آنها به همان اندازه که برای ما آشنا است، زندگی می کنیم.

LA: تصاویر زیبای شما از پرندگان، صفحه عنوان هر یک از مجموعه های شما را نشان می دهد نیمه تابستان. آیا آنها را به طور خاص برای کتاب ساخته اید یا قبلاً وجود داشته اند؟

RB: در طول سالها به نقاشی ادامه دادم و هر تابستان به نقاشی منظره بازمی گشتم. پرندگان در صفحه اول نیمه تابستان تعابیر سیاه و سفید از آبرنگ من است. من آنها را ساختم چون فکر می کردم ممکن است بخواهم پرنده هایی روی جلد کتاب باشد، اما بعد عاشق آبرنگ در باز چارلز برچفیلد شدم. بنابراین از طراحان کتاب خواستم جایی برای پرندگان در کتاب پیدا کنند. آنها این کار را کردند و من از پرندگان به عنوان عناصر تکرار شونده در سراسر متن بسیار خوشحالم.

LA: چگونه می توان فهمید که “زمان آن فرا رسیده است” مجموعه ای جدید و انتخابی جمع آوری شود؟

RB: هر بار که به جمع آوری یک مجموعه جدید و انتخابی فکر می کردم، به جای آن تصمیم می گرفتم به کار بر روی یک مجموعه کامل فردی دیگر ادامه دهم. می‌خواستم خودم را همچنان پربار، مولد، حیاتی ببینم به این معنا که مقدار زیادی بنزین در ماشین داشتم. بعد از کتاب هشتم، خرس سیاه درون من، فکر کردم، خوب، می توانید یک لحظه بایستید و مکث کنید و ببینید چه چیزی دارید و کجا بوده اید. به یکی از دوستان شاعر و ویراستار پول دادم تا تمام کتاب‌هایم را مرور کند و نمونه‌ای از شعرهایی که فکر می‌کرد به آن‌ها تعلق دارد تهیه کند. جدید و انتخاب شده. من با لیست او شروع کردم و از آنجا رفتم.

LA: بنابراین شما برای فکر کردن با این مجموعه مکث کرده اید، و من کنجکاو هستم که بدانم در مورد از سرگیری، در مورد ادامه حرکت دوباره به جلو چه احساسی دارید. با این ماشین گاز گرفته کجا میری؟ چه چیزی ناتمام است که می خواهید به کاوش آن ادامه دهید؟

RB: همانطور که روی مونتاژ کار می کردم نیمه تابستان، من هم در جریان شعرها بودم. تعدادی از این شعرها به بخش «جدید» کتاب راه یافتند. بقیه در پوشه ها باقی می مانند. در این مرحله از زندگی، من می خواهم آثار متاخر شاعرانی را که قبلاً دوستشان دارم، بخوانم و می خواهم شاعرانی را کشف کنم که بتوانم از آنها بیاموزم.

LA: با کدام یک از شاعران مورد علاقه خود می توانید شروع کنید؟

RB: سیموس هینی. ویسلاوا سیمبورسکا W.S. مروین. فیلیپ لارکین. دنیز لورتوف جرارد مانلی هاپکینز امیلی دیکنسون لوئیز بوگان. می سوئنسون.

LA: و علاوه بر شاعران مورد علاقه ای که در این صفحه با آنها آشنا شدید، معلمان یا مربیان مهم شما در شعر چه کسانی بودند؟

RB: اگرچه من تقریباً هیچ استاد زن در کالج نداشتم، آن سکستون سمینار شعر فارغ التحصیلی من را سال قبل از مرگش در دانشگاه بوستون تدریس کرد. ناگهان زن ها تنها نبودند اشیاء اما در نویسندگان از شعرها شیوه جدیدی از تفکر در مورد شعر به روی من باز شد و من به مخاطبان پرجمعیت در بوستون و کمبریج پیوستم تا آثار ماکسین کومین، دنیز لورتوف، آدری لرد، آدرین ریچ و آن سکستون را بشنوم. مجلات ادبی کم کم تغییر کردند و ما شروع به دیدن نام زنان در محتوا کردیم. وقتی در سی سالگی بودم، ماکسین کومین را ملاقات کردم که دوست و مربی من شد و این دوستی در طول دهه ها عمیق تر شد. من آخر هفته های زیادی را با مکس و ویکتور در مزرعه اسب آنها در وارنر، نیوهمپشایر گذراندم، جایی که در باغ و اسب ها کمک کردم. ما شعرهای یکدیگر را می خواندیم و نظر می دادیم، اما برای من مهمتر این بود که مکس، برخلاف پلات و سکستون، یک شاعر زن بود که زندگی خود را دوست داشت. من برای تصور مدل خودم به این مدل نیاز داشتم.

LA: و اکنون شما پروفسور ممتاز مطالعات انگلیسی و زنان در ایالت پن هستید، که پس از هفده سال تدریس در M.I.T، بیش از بیست سال را در آنجا به تدریس شعر پرداخته اید. تدریس چه نقشی در زندگی نویسندگی شما داشته است؟

RB: تقویم دانشگاهی شکل زندگی من را برای چندین دهه دیکته کرد، و من اطاعت کردم – در ابتدا از اینکه در برنامه نوشتن در M.I.T. و بعداً در برنامه MFA در ایالت پن بود سپاسگزار بودم. مانند بسیاری از معلمان شاعر، در ژوئن-ژوئیه و آگوست نویسنده شدم و در تابستان به اردوهای هنری می رفتم تا زمان و مکان را برای انجام کارهای خودم پیدا کنم. در طول سال تحصیلی، با دانشجویان بزرگی کار کردم که بسیاری از آنها اکنون در دانشگاه ها تدریس می کنند، مجلات را ویرایش می کنند و برنامه های غیرانتفاعی هنرهای زبان را مدیریت می کنند. دوره های جدیدی در زمینه کتاب نویسی و نقد کتاب ادبی ایجاد کردم. سعی کردم با خدمت طولانی مدت به عنوان ویراستار شعر، نوعی «شهروندی ادبی» را برای دانشجویانم الگوسازی کنم. بررسی کتاب های زنان، به عنوان عضو هیئت مدیره Associated Writing Programs (AWP)، به عنوان عضو کمیته و داور افتخارات و جوایز. آن سال‌ها، دورانی پربار، دوستان و همکارانی را که امروز دارم، برایم به ارمغان آورد.

LA: فکر می کنید «نیمه تابستان» زندگی نویسندگی شما چه زمانی بوده یا خواهد بود؟

RB: این سوال مرا به فکر ماتیس می‌اندازد که وقتی پیر، ناتوان یا روی تخت یا صندلی چرخدار بود، به «نقاشی و نقاشی با قیچی» ادامه داد. به عبارت دیگر، او برش‌های بزرگی انجام داد، مانند مجموعه باشکوه «استخر شنا» از فیگورهای آبی در زمینه سفید. در سال 1951، سه سال قبل از مرگ، ماتیس شاهد تکمیل کلیسای تسبیح در ونس بود، که برای آن تمام جنبه‌ها را طراحی کرد: معماری، لباس‌های کشیش‌ها، شیشه‌های رنگی، کاشی‌های سرامیکی.

نیمه تابستان به شمارش سالانه پرندگان تابستانی اشاره دارد که هر ساله در نزدیکی انقلاب تابستانی در بسیاری از نقاط کشور انجام می شود. این عبارتی از عنوان شعر است که در آن گوینده خود را به عنوان یک پرنده، یک “ستاره” در شمارش تابستان خود تصور می کند. برای من کلمه “نیمه تابستان” به معنای فراوانی غنی است، حتی همانطور که کلمه “شمارش” دلالت بر شمارش، نگه داشتن کتاب دارد. این کلمات در جهت مخالف می کشند و همزمان در انبوه زندگی قرار می گیرند و گذر زمان را تصدیق می کنند.

من هم مانند ماتیس قصد دارم با افزایش سن خلاق و سرزنده بمانم. من تصویر او را دوست دارم که یک چوب بلند را با یک تکه گچ بزرگ در انتهای آن در دست گرفته و روی دیوارهای آتلیه اش نقاشی می کند.