مجموعه نقدهای عالی ما این هفته شامل سم تیلمن برای Lisa Hanawalt است نمی توانم از فکر اسب و رابطه جنسی دست بردارم، چاد هارباخ B.D. مک کلی روشنایی، مگان اوگیبلین کلر-لویز بنت بوسه بوسه، خداحافظ، جیمز وود برای مگان اوجیبلین اراده و توجهو Jac Jemc از کی مینگ چانگ سوزن سوزنی.
مقاله پس از بازرگانی ادامه دارد
*
“بدن‌ها – انسان، اسب، و غیره – هاناوالت را مجذوب خود می‌کند، که ما را وادار می‌کند تصور کنیم که پیدا کردن چیزهای مسخره‌تر سکسی چگونه خواهد بود. من احتمالاً بیشتر از همه به نسخه شهوانی مجری PBS آقای راجرز خندیدم (او چیزی بیش از مقرنس‌ها و جلیقه‌اش را برمی‌دارد)، اما خواننده برای شوخی‌های خوب غمگین است.
گاهی اوقات، دیدگاه هاناوالت به سمت چیزهای وحشتناک منحرف می شود و انتقال از ریچارد اسکاری به بسیار ترسناک می تواند دردسرساز باشد. او تصور می کند که اجازه می دهد مرد نه لباس هایش، بلکه پوست و ماهیچه هایش را در بیاورد. او فقط زمانی راضی می شود که استخوان ران او را برش دهد. تصاویر خود او به طور متناوب بین یک پرنده صورتی، یک هیولای سبز، ماپیتی، و (به طور خلاصه، به معنای واقعی کلمه) یک سوراخ الاغ است.
نقاشی‌های طنز و نقاشی‌های رنگارنگ حیوانات هاناوالت، دقت روایی بسیار جدی را رد می‌کند. اسب و رابطه جنسی یک کتاب داستان کوتاه نیست، اما به نظر می رسد “خاطرات” آنقدر باریک به نظر می رسد که نمی تواند متن طولانی و صفحات آرام طرح های شل را که با نقاشی های برجسته هاکنی و عکس های ترکیبی زیبا در هم آمیخته است، در بر گیرد. او داستانی می گوید، اما نه داستانی که نماد کارتونی جدی او می گوید. در واقع، تصویرهای نویسنده از رویدادها اغلب با ارزیابی شخصیت او از آنها در تضاد است.
…
«اگر این موضوعات جدید نیستند، خواندن آنها با چنین جزئیات واضح، معاصر و گاهی تلخ و نه به عنوان مقدمه ای برای برخی از رساله های فلسفی فوق العاده برایم آرامش بخش است. هاناوالت از هدایای قابل توجه خود برای توصیف قسمت هایی از خود استفاده می کند که ممکن است ترجیح دهد محو یا پنهان کند. با این حال، به نظر می‌رسد که صراحت و اصالت او با دقت کالیبره شده است: لیزا با خوشحالی به خواننده می‌گوید که بیشتر رابطه او با آدام «به تو ربطی ندارد».
هر درسی که لیزا در مورد رهایی جنسی و نارضایتی از آن می‌آموزد، از جونیپر می‌آموزد، کسی که آن را نیز پشت سر می‌گذارد و به اندازه نویسنده شکننده و از نظر احساسی ناپایدار است. اما در حالی که درون نگری بی پایان لیزا – نمی توانم از فکر کردن دست بردارم بخشی از عنوان کتاب – اغلب اشک او را در می آورد، جونی به کلی از خودشناسی اجتناب کرده است. او گریه نمی کند. او فقط یک اسب کوچک است.
– سم تیلمن برای لیزا هاناوالت نمی توانم از فکر اسب و رابطه جنسی دست بردارم (بررسی کتاب نیویورک تایمز)
«همه جا روشناییشخصیت‌ها رمان‌های رئالیستی مشتاق، چه تاریخی و چه معاصر را به‌عنوان دغدغه‌هایی رد می‌کنند، به‌عنوان «که دقیقاً خبری برای نحوه زندگی ما نیستند» یا «رئالیسم پوره سیب‌زمینی» کسل‌کننده. یک واقع گرا معمولی یک تکنسین چیره دست است، یک تکرار کننده عالی تجربه، اما نه بیشتر و نه کمتر. این اظهارات – که در صفحات یک رمان بزرگ و لذت بخش که می توان آن را شبه تاریخی نامید و حتی متهم به داشتن یک “طرح کلی” خسته کننده می شود – شروع به ایجاد نگرانی در مورد اینکه آیا چنین رمان هایی ارزش وقت گذاشتن را دارند یا خیر. وجود کتاب می گوید بله; شخصیت های آن می گویند شاید.
…
مدل‌های تخیلی که هارباخ به آن اشاره می‌کند، هم در متن (مانند داستان «پلیکان» وارتون) و هم در مصاحبه‌ها (مانند آنا کارنینا) به قضاوت ها و موقعیت های اجتماعی توجه دارند. آنها در مورد طرد عادلانه و ناعادلانه هستند، ظرافت آبروی یک نفر، چه کسی از آن دور می شود و چه کسی نمی کند. آنها درک می کنند که روابط انسانی و درونیات انسانی در یک جهان وجود دارد، و این جهان نه تنها کارهایی که مردم انجام می دهند، بلکه آنچه را که حتی می توانند فکر کنند ممکن است محدود می کند. هارباخ ناظر با استعدادی از دانش آموزان، حماقت و کمدی آنها است، اما Westish او مؤسسه ای ملایم و شاید بیش از حد خوش اخلاق است که در آن حتی ورزشکاران نیز ادم هستند. این بدان معناست که پویایی اجتماعی بزرگ‌تر ایجاد شده توسط تجاوز – حتی چشم‌انداز تجاوز – در جوامع کوچک و صمیمی نادیده گرفته می‌شود. در Westish، حتی یک شرور واقعی وجود ندارد، و بنابراین هیچ یک از مصالحه های اخلاقی که در یک دانشکده واقعی پیدا می شود، وجود ندارد: دوستانی که طرفداری می کنند، که معمولاً به معنای انتخاب فردی است که دردسر کمتری ایجاد می کند. این حس واقعی اما ناگفته که خشونت جنسی ممکن است بخشی اجتناب ناپذیر از زندگی اجتماعی آزاد باشد. تجربه سورئال بودن در یک کلاس برای تس از d’Urberville با کسی که می‌شناسید به دیگران آسیب رسانده است. عجیب ترین ویژگی تحصیل در یک کالج کوچک، آرزو است نه برای دانستن آنچه در مورد شخص دیگری می دانید، به خاطر تحصیلات عالی، یا حداقل برای آرامش خاطر در کلاس درس. انواع نیروهایی که توضیح می‌دهند چرا دانش‌آموزان به شیوه‌های خود تحریف‌کننده رفتار می‌کنند، غایب هستند، همانطور که این حس که افراد همیشه توسط چیزی فراتر از ویژگی‌های شخصیتی یا توهمات فردی محدود می‌شوند، وجود ندارند.
…
«اتهام وارد شد روشنایی در مقابل رمان هایی که در گذشته گیر کرده اند، چه به صورت رسمی و چه از طریق موضوع، این است که آنها «دقیقاً اخبار را حمل نمی کنند». پاسخ صحیح به این شکایت این است که رمان حامل خبر نیست. خبر، خبر را می آورد. این به همان اندازه برای هنری که تجربی و سیاسی است صدق می کند، همانطور که برای هنری کهنه… هنرمند همیشه هنرمند می شود، همان طور که پلا و ایرما همیشه پلا و ایرما خواهند شد. تمام آثار هنری تا حدی خطاب به افرادی است که آنها را نمی شناسند، با مشکلاتی که نمی توانند درک کنند. برای اثبات اینکه یک کتاب قدیمی می‌تواند عالی باشد، نیازی نیست که استدلال‌هایی درباره فرم را نمایش دهید. تنها چیزی که نیاز است یک سبک پروزائیک، علاقه به مردم و حس اجتماع است. در هنر، مانند ورزش، بهترین دفاع یک حمله خوب است.»
– بی دی مک کلی در چاد هارباخ روشنایی (نیویورکر)
«آدم احساس می کند که هر متنی در بوسه بزرگ، خداحافظ (و شاید حتی خود متن رمان) از نظر ساختاری و رسمی مهمتر از آن چیزی است که به نظر می رسد. در زبان رمان چیزی ترسناک و رویایی وجود دارد که اغلب عمداً زائد است. صحنه ها و حکایات در رمان تکرار می شود – خاطره یک عاشق سابق که قهوه را روی روتختی می ریزد. آخرین برخورد او در قبرستان با رابرت ترنر، معلم فلسفه، اما آنها با تکرار واضح تر نمی شوند. گاهی اوقات نثر نه چندان یادآور برنهارد یا گرترود استاین است که نوع خاصی از کالسکه را به یاد می آورد. LLM نتیجه ای که به عنوان انحطاط تکرار شناخته می شود (گاهی اوقات “نفرین تکرار” نامیده می شود)، که در آن الگو در حلقه های خود تقویت کننده گیر می کند.
…
“در مصاحبه ای در سال 2016 را نقد پاریس بنت، که رمان‌هایش تقریباً بیش از هر داستان معاصر دیگری تجربه آگاهی را به تصویر می‌کشد، نسبت به همذات پنداری بسیار نزدیک با فعالیت ذهنی خود ابراز تردید کرد. بسیاری از آنچه در ذهن می گذرد تکراری است، او گفت: “عادت در فکر فرو می رود و دیگر احتمالات مولد را قطع می کند. الگوها، ارتباطات، تداعی ها، آنها کاملا طبیعی ظاهر می شوند، اینطور نیست؟” اگر صحنه ها و تصاویر تکراری گهگاه ناامیدکننده هستند، به این دلیل است که با دقتی تقریبا غیرقابل تحمل مدارهای حرکتی فرسوده ذهن را بازتولید می کنند. نوشتن می تواند راهی برای خروج از این چرخه باشد: نوشتن چیزی بر روی کاغذ، تبدیل حرکت ذهنی بی پایان به روایتی خطی و پیشرو است. اما بنت در درون مدرنیسمی کار می‌کند که از نظم و وضوح دوری می‌کند و به نفع گرفتن آثار فکری همیشه ناتمام است که دائماً نتیجه‌گیری‌های خود را زیر و رو می‌کند، خنثی می‌کند و تضعیف می‌کند. او با اظهارات ساموئل بکت موافق است که وظیفه هنرمند «پیدا کردن فرمی برای انطباق با آشفتگی» است. که می تواند خود ویرانگر باشد با توجه به اینکه خود عمل نوشتن جریان فکر را نهایی و ایستا می کند.
…
«لحظه‌هایی وجود دارد که به نظر می‌رسد رمان پایان یک رابطه عاشقانه با زبان را مستند می‌کند، یک وداع با اشتیاق و مبهم با رسانه‌ای که دیگر نمی‌تواند مانند گذشته مسحور کند. ما در دنیایی زندگی می کنیم که کاملاً از نوشتن اشباع شده است – با ایمیل، پیام های متنی، اقیانوس بزرگ زبان در اینترنت، متن تمام نشدنی تولید شده توسط ماشین که سریعتر از چشم می تواند روی صفحه ظاهر می شود. با تورم ارزشش را کاهش داد.
…
به راحتی می‌توان رمان‌های بنت را به‌عنوان بازی‌های زبانی رد کرد که به‌طور رسمی هوشمندانه هستند، اما بیش از حد مفهومی هستند که نمی‌توان از آنها به معنای آنی و درونی لذت برد. اما پس از غوطه‌ور شدن بیشتر در کتاب‌های او، از خطی‌بودن بی‌وقفه رمان‌های دیگر، با داستان‌های مطیع آنها و ضرب‌آهنگ‌های مطالعه‌شده‌ای از بازگشت به روایت، احساس بی‌حوصلگی می‌کند. راوی‌های بنت که بی‌قرار دور سوژه‌های خود می‌چرخند، به امید اینکه به چیزهای غیرمنتظره برخورد کنند، عبارت جالب بنت است که اغلب به دنبال این مشاهده است: «بله، این عبارتی است که به آنچه قبلاً گفته شده اشاره می‌کند، اما باعث می‌شود که متن به‌طور خودبه‌خودی زنده باشد، گویی در تلاش برای گفتن چیزی است.
– مگان اوجیبلین کلر-لویز بنت بوسه بوسه، خداحافظ (نقد کتاب نیویورک)
آیریس مرداک زمانی نوشت: «خدا وجود ندارد و نمی‌تواند وجود داشته باشد، اما آنچه ما را به تصور او سوق داده است، وجود دارد و هست. دائما تجربه و به تصویر کشیده شده است.’ شما می‌توانید آن جمله را به خاطرات مگان اوگیبلین بچسبانید – یک کتیبه، یک نعمت شوم. اراده و توجه. از برخی جهات، این کتاب به خاطرات سنتی اعتیاد شباهت دارد: یک الکلی بیست و چند ساله، اوگیبلین هوشیار می شود، بیش از یک دهه به عنوان مقاله نویس و منتقد شکوفا می شود و سپس در طول همه گیری همه گیر، دوباره شروع به نوشیدن می کند. او به وضوح سال رازداری و فروپاشی خود و به دنبال آن نجات و بهبودی را بازگو می کند. کسری سقوط و صعود به ترتیب است: وجود کتاب گواه بر بازسازی است. اما اراده و توجه پیچیده‌تر و شگفت‌انگیزتر از آن چیزی است که شکل آن نشان می‌دهد. درگیری شکنجه‌آمیز با متون الهیات و فلسفی، بالاتر از همه نوشته‌های سیمون ویل، بیشتر به یک دفتر خاطرات معنوی ناتمام نزدیک است تا به نوع آشنای مجسمه‌سازی شده رستگاری… شاید کتاب او واقعاً خاطراتی از اعتیاد او به خدا باشد. حتی برای خدایی که وجود ندارد و نمی تواند وجود داشته باشد دردناک تر.
…
“اگر خود تشخیصی اوگیبلین درست باشد، فروپاشی اراده ای که منجر به از دست دادن ایمان او شد، به طرز ناراحت کننده ای به فروپاشی اراده ای نزدیک است که ممکن است به بازگشت او به ایمان منجر شود. شکست اراده کاملاً تسلیم اراده نیست؛ تسلیم داوطلبانه را می توان به عنوان نسخه ای نجیب از اراده دید، اراده ای که از نظر دینی به نظر می رسد موفقیت واقعی است. شبیه شکست دنیوی
…
«یکی از جذابیت‌های این کتاب جسورانه – جسورانه در مکاشفه‌هایش، اما حتی بیشتر از آن در خواسته‌هایش، سخت‌گیری روحی و روشنفکری آتشین آن – در تماشای رنجور خوش بیان و باهوش است که دائماً به دام افتاده است. منظورم تله های آشکار سموم دوقلوی او، الکل و مذهب نهادی نیست. منظور من چیزی اساسی تر و کمتر قابل درک است: الهیات او در مورد اعتیاد به الکل. ارتباط مستی با وجد مذهبی سابقه ای طولانی دارد. قدرت وحشتناک آن در اینجا ناشی از این احساس اوجیبلین است که ماده ای که زندگی او را تباه کرده است تسلیم شدنی را نیز فراهم می کند که او از طریق عبادت نتوانسته است به دست آورد.
…
“به نظر می رسد یک قیاس دردناک نویسنده را غرق کرده است: او در آرزوی ملاقات با خداست؛ برای انجام این کار، باید از اراده خود فرار کند؛ برای فرار از اراده خود باید بنوشد. به همین دلیل است که می نوشد. یا او. او مشروب می خورد: این کتاب زیبا و هوشیار شرح آزادی او از این زندان است. اما به نظر می رسد سنت او به او ظن قوی نسبت به اراده را به ارث برده است. همانطور که او اذعان می کند، مسیحیت دلایلی برای تحقیر اراده انسان دارد و آن را منشأ نافرمانی و توضیح بسیاری از شرارت های جهان می کند. در عوض، رستگاری از طریق فیض خدا حاصل می‌شود، هدیه‌ای که ما را از دست خودمان نجات می‌دهد. نسبت دادن مسئولیت شر به اراده انسان نیز به تبرئه خداوند کمک می کند. با این حال، درک این میراث دینی، همانطور که اوجیبلین به وضوح بیان می کند، اطمینان کمی را ارائه می دهد که می توان از چنگ آن فرار کرد.
– جیمز وود برای مگان اوجیبلین اراده و توجه (نیویورکر)
“آنچه که در پی می آید، همزمان با داستان نمادین متراکم و درام خانوادگی دلخراش، یک رویای تب دار است که در آن تمایز بین جهان سازی، توهم، و استعاره به راحتی، شاید عمدا، در هم می آمیزد. تمثیلی فلسفی در رگ هرمان هسه. سیذارتا یا کافکا دگردیسی، سوزن سوزنی از خواننده می‌خواهد همیشه به سؤالات متافیزیکی بزرگ‌تر توجه کند، و این امر باعث می‌شود که گم شدن در داستان سخت شود.
نیلموت در یکی از خطوط گفت و گوی متعدد رمان که عمق دغدغه چانگ را با این مضامین نشان می دهد به سیندی می گوید: «همه دودمان از پدر پیروی می کنند: «اما ما نوع دیگری از خط ایجاد کرده ایم. خطی که من را زخم به زخم به تو می‌بندد.» متأسفانه صحنه و پس‌زمینه رمان هرگز منبع این زخم‌ها را کاملاً روشن نمی‌کند.
خوانندگان آثار قبلی چانگ … تمام ویژگی های او را در اینجا خواهند یافت: روابط قدرتمند و پیچیده بین چهره های مادری و زنان جوان. استفاده بی رویه از تصاویر انتزاعی و جزئیات حسی گروتسک. اضطراب در مرز بین حیوان و انسان؛ و لایه‌بندی وقایع گذشته و آینده بر روی کنش کنونی، دایره‌ای و همزمانی زمان را نشان می‌دهد.
دنیاهای کابوس‌واری که پسرعموها باید در تلاش برای یافتن و کشتن پدر نیدلموث بپیمایند، پر از مدفوع، احشاء و مدفوعات بدن است. اما با این حال خواندن هر جمله لذت بخش است، حتی – یا شاید به خصوص – زشت ترین. چانگ ما را به چالش می کشد که از کثیفی زندگی نگاه نکنیم، زبان او تجربه ما از کتاب را به سفری جسمانی تبدیل می کند.
رمان به لحظات خیره‌کننده‌ای می‌رسد که شخصیت‌ها را مجبور می‌کند با سنت‌هایی که در آن بزرگ شده‌اند و قول‌هایی که به نیدلموث و به خودشان داده‌اند کنار بیایند. خونخواهی متحول می شود. شورش خود را تغییر داد. و در نهایت از ما خواسته می شود تا در نظر بگیریم که آیا میل به تخریب و مراقبت ممکن است واقعاً یکی باشد یا خیر.
– جک گمک برای کی مینگ چانگ سوزن سوزنی (بررسی کتاب نیویورک تایمز)
متصل شد
