قرائت جنایی » کایمرا

منچستر، نیوهمپشایر 1982

مقاله پس از بازرگانی ادامه دارد

رینا وارگر در یک پیکاپ قدیمی فورد را با ضرب آهنگ “Push Comes to Shove” آئروسمیت در حالی که از روی پل عبور می کرد و وارد شهر می شد، کوبید. صبح دهم سپتامبر بود و Merrimack پس از یک هفته باران سیل آسا، آوار و برس مرده از رودخانه که توسط آب قهوه ای بالا رفته بود، در حال بالا آمدن بود. باد در چهره او پس از گذشت یک روز از شستشوی سالها غبار و خاک بی نام بین تخته های چسبنده کف احساس خوبی داشت. همه چیز باید برای عروسی عمه النور عالی می بود. نانا ماریان در تلاش برای سر و سامان دادن به خانه ذهن خود را از دست می داد و باعث می شد که خدمتکار بدون پوست آنها کیت بارتلت ژنده پوش شود.

کمی بعد از هشت، رینا جلوی خانه جولیان و ادی پارک کرد، یک خانه ییلاقی دو طبقه باریک با یک چمنزار وسیع و نخلستان‌های بزرگ سماق که تقریباً جلوی ورودی را مسدود کرده و وارد راهرو می‌شد. جولیان، ملکه سالخورده ای که توسط یک خانواده سرشناس کیپ کاد اخراج شده بود، مالک عتیقه های Plover در مرکز شهر بود. ادی مینز یک دامپزشک در باغ وحش فرانکلین پارک بوستون بود و تقریباً ده سال نماینده گوشت خانواده وارگر بود. رینا موتور را خاموش کرد و به سمت حاشیه رفت و در جیب کتش برای سیگار جستجو کرد. می خواست احتراق را شروع کند که صدایی از کوچه شنید. سیگارهایش را کنار گذاشت و در خانه قدم زد و به آرامی حرکت کرد و زیر سایه سماق ماند.

چهار نوجوان، شاید پانزده یا شانزده ساله، و دختری که کمی جوان‌تر به نظر می‌رسید، در یک نیم دایره در انتهای مسیر، بیرون گاراژ جولیان ایستاده بودند. دختر دیگری که شاید یکی دو سال از بقیه بزرگتر بود، در محاصره گروه کوچک آنها نشسته بود و پشتش به درب گاراژ بود. حتی از حاشیه رینا می‌توانست رنگ درخشندگی چشم چپ و استخوان گونه‌اش را ببیند. همانطور که او نگاه می کرد، یکی از پسرها با لگد به دنده های دختر نشسته زد. نفس نفس زد و خم شد.

پیرترین پسر پرسید: «به ما نشان بده.» این یک بسته کامل بود، یک ژاکت با حروف و برش گشاد، یقه گاو نر و شانه. “بیا دیوانه. ببینیم درست است یا نه.”

رینا خم شد و سنگی را از لبه شنی چمن برداشت و به مرکز راهرو رفت. او سنگ را در کف دستش وزن کرد و فاصله بین خود و گروه را اندازه گرفت. مادرش درست در میان آنها پا می گذاشت و فریاد می زد که قرار است با والدین آنها تماس بگیرد. پدربزرگش یکدفعه پوستش را می انداخت و می رفت دنبال گلویشان. مادربزرگش تماشا می‌کرد. رینا با خودش زمزمه کرد: «یه جایی وسط.»

پسر گفت: من خودم این کار را می کنم. زانو زد، گرسنگی عجیب و غریب و اجباری او را پیرتر از سال‌هایش نشان می‌داد. دختر چشمانش را بست و به در گاراژ فشار داد. رینا نفس عمیقی کشید و تمام تلاشش را بروس هرست انجام داد و تا آنجا که می توانست سنگ را پرتاب کرد. پسر با صدای خرخر او چرخید و با مشت به بینی او کوبید، سرش مانند یک کیسه سرعت به عقب برگشت. او با فریاد روی الاغش افتاد و دستانش را روی بینی فورانش می زد. در حالی که بقیه شوکه شده بودند، خون روی پاهایش چکید. یکی رفت دنبال چاقوی جیبی.

رینا کتش را عقب کشید تا هفت تیری که در کمر شلوار جینش فرو رفته بود را نشان دهد. زن گفت: برو کنار. باند سرد ایستاد. انگشتانش را به هم زد. “بیا. زمان در حال اتمام است.”

یک لحظه یخ زدند. یکی از پسرها به راهنمای او نگاه کرد، سپس با خجالت و سرخی نگاهش را به سمت دیگری دوخت. دختر در گروه کوچک آنها در آستانه اشک به نظر می رسید. دو نفر از آنها به آرامی به پسری که در حال خونریزی بود کمک کردند تا از جایش بلند شود و او را از کنار او به سمت خیابان هدایت کردند. نگاهی گذرا به او انداخت، نفرت و وحشت زهرآلود در جنگ پشت چشمان آبی رنگش. زمزمه کرد: “خاک لعنتی.”

رینا گفت: “اگر دوباره اینجا ببینمت، آرزو می کنی ای کاش ندیده بودم.” – فهمیدی ببر؟

سرش را پایین انداخت و دوید، بقیه دنبالش دویدند، دختر با ترس از بالای شانه اش نگاه کرد. وقتی مطمئن شد که آنها رفته اند، رینا به سمت دختری که روبروی درب گاراژ نشسته بود رفت و به او دست داد. او آن را گرفت. “متشکرم.” دختر با بی ثباتی روی پاهایش بلند شد و خاک جلوی پیراهنش را پاک کرد. او از رینا بلندتر بود، گرد و کمی خمیده، با صورت گرد و دندان های تیز. وقتی او صحبت می کرد، در ضعیف ترین زمزمه ها بود. “من وندی هستم.”

“رینا. ادی و جولیان را میشناسی؟”

وندی در حالی که خفه می کرد گفت: «جولیان عموی من است. “من مدتی پیش او می مانم.”

“او آن درخشش را به تو داد؟”

وندی سرش را تکان داد. “نه. او خوب است.” دکمه سرآستین پیراهنش را بست. “من با مادرم مشکلاتی داشتم. برای همین اینجا هستم.”

در کناری به شدت باز شد. ادی بدون پیراهن و پابرهنه و تنها یک شلوار قهوه ای به تن داشت، با عجله از پله های سیمانی پایین رفت. او چاقوی بزرگی را روی باسن خود حمل می کرد. “خوبی عزیزم؟” از وندی پرسید و لحظه ای از رینا چشم بر نداشت. رینا لبخندی زد و تمام دندان هایش را نشان داد.

وندی گفت: «ما فقط داشتیم صحبت می کردیم.

– خوبه پس چرا نمیری تو شام به عمویت کمک کنی؟

“عمو ادی…”

این بار با قاطعیت گفت: «بیا داخل عزیزم. وندی یک قدم مردد به عقب رفت، گونه هایش برافروخته شد و به داخل دوید.

ادی گفت: از آن دختر دوری کن، رینا. او به اندازه کافی مشکلات دارد.

“تو به من میگی ادی مشکل ساز؟”

ادی انگشت شستش را در کمربندش فرو کرد. او فقط چند اینچ از رینا بلندتر بود و شاید سی پوند سنگین‌تر بود، اما رکاب بزنید یا نه، او کسی نبود که بخواهید با آن مبارزه کنید. “بله.”

رینا شانه بالا انداخت. تا زمانی که ادی به وندی نگفت او اینطور به وندی فکر نکرده بود. او این ایده را امتحان کرد که دست هایش را زیر آن گرمکن گشاد بگذارد، آن چانه نرم و گرد را برای بوسیدن بلند کند، موهای مشکی عرق کرده ای که دور انگشتانش پیچیده شده بود. چیزهایی که قرار نبود بخوری همیشه شیرین ترین بودند. او در حالی که گلویش را صاف کرد گفت: راستش را بخواهید. “چه چیزی برای من دارید؟”

ادی سرش را تکان داد و رفت تا در گاراژ را باز کند. در حالی که بوی گوشت رسیده و مواد نگهدارنده در ابری معطر در اطرافش پیچید، گفت: «روز لعنتی». رینا نزدیکتر شد و هوا را بو کشید. در نیمه تاریکی گاراژ، بین تجهیزات زنگ زده ورزشگاه و جعبه‌های مقوایی روی هم، منبع بو در پلاستیک پیچیده شده روی گاری زیر یک برزنت آبی فرسوده قرار داشت. ادی دوباره به او نگاه کرد. شاید برایت مهم نباشد که چه کسی تو را می بیند، اما من کارم را از دست می دهم و باید شخص دیگری را برای بازی با توپ پیدا کنی.

رینا بدون توجه به او به سمت گاری رفت و زانو زد و نزدیکترین گوشه برزنت را بلند کرد. یک چشم سیاه مایع از میان مژه های بلند و فر به او خیره شد. یک گاومیش کیپ مرده، شاید یک ساله، شاخ هایی که هنوز روی تاج جمجمه اش رشد نکرده است. او گفت: «زیبا. او ایستاد و اجازه داد تا برزنت سر جایش بیفتد. “من از سطح شیب دار می روم.”

چیزهایی که قرار نبود بخوری همیشه شیرین ترین بودند.

رینا راه خود را به خانه برگشت، ایستگاه از میان نقاط مرده در جاده باغ میوه می‌درخشید، به طوری که کاپیتان و تنیل به نظر می‌رسیدند که از اعماق یک گودال بی‌ته آواز می‌خوانند. رادیو را خاموش کرد. او مدام به وندی فکر می کرد. پرنده های شکسته همیشه او را می راندند. چیزی در مورد اینکه چقدر آسیب پذیر بودند، چقدر بد بودند لازم است کسی با آنها مهربان باشد رینا حداقل در ابتدا دوست داشت چنین آدمی باشد. اگر برای چند هفته از گریه و چسبیدن خلاص شوید، پس از آن واقعاً می توانید بایستید. از حسن نیت لذت ببرید در حالی که برای شما صبحانه می پزند و روی مبل می خورند.

“تو واقعاً مریض هستی.” او با خودش خندید و سیگاری روشن کرد و به سمت کانکتور پمپ قدیمی چرخید. کامیون که توسط لاشه یک گاومیش در بسترش سنگین شده بود، روی سنگفرش شکسته تکان می خورد و می لرزید، جایی که خاک پوشیده شد. درختان – کهنسال، نه کاج – ازدحام نزدیک شدند به طوری که شاخه‌هایشان تونلی از سایه‌های نازک روی جاده را تشکیل می‌داد. بخشی از رینا وقتی به این تاریکی پناهگاه می‌پیچید همیشه آسوده می‌شد، گویی در شکار مراتع باز را جسارت کرده و گوشت بر دوش به قبیله باز می‌گشت. گاهی اوقات او به آن رقصندگان پوستی که مدت ها پیش بود به خاطر ماجراجویی هایشان حسادت می کرد، به خاطر خطری که در دنیایی که هنوز به زانو در نیامده بود با آن روبرو بودند.

دسته ای از بوقلمون های وحشی به جاده مقابل رینا رفتند. او آهسته کرد تا آنها را عبور دهد، کتلت با احتیاط او را در حالی که مرغ ها با جوجه های نیمه بزرگ خود به سرعت می رفتند، نگاه می کرد. بزرگ بود، روی سر و گردن زخم داشت و قسمت اعظم تاج را نداشت. امروز نهرینا با لبخندی به توم فکر کرد. روباه درونش خارش داشت و ناله می کرد و افکارش را می کشید و آنها را قرمز و سریع می کرد. فقط یک هفته پیش آن را خورده بود و هنوز در ذهنش می چرخید. داری از آب و هوا لذت میبری پیرمرد. یه وقت دیگه می رقصیم

مرد بزرگ گاز گرفت و بال زد. بوقلمون ها در جنگل ناپدید شدند. رینا جلو رفت. او از خرابه سوخته مزرعه مرسر عبور کرد، نیمی از انبار بزرگ لبنیات هنوز سی و چند سال پس از آتش سوزی که سه نفر از مرسرها را در تختشان کشتند، پابرجاست. خانواده رینا اکنون صاحب زمین بودند، اما هرگز روی آن ساخته نشده بودند. گاوهای مرسر برای غذای سگ فروخته شده بودند و حالا جنگل قدم به قدم به سمت اسکلت های سیاه شده مزرعه و انبار می خزد. رینا به یاد می آورد که در شانزدهمین سالگرد تولدش، بی حوصله و ناامید، زیر آن تیرهای آویزان به پشت دراز کشیده بود، در حالی که فابیان لا واین، پسر عموی دوم او در کنار خانواده نانا ماریان، با تردید خروس او را می لیسید.

رینا فکر کرد که آیا ازدواج النور اینگونه خواهد بود؟ او هرگز عمه الی را با یک مرد تصور نکرده بود. رینا خاطره ای واضح از دوران کودکی خود داشت که در آن زمان شاید نوزده یا بیست ساله بود که با تعدادی از عموزاده هایشان از خانواده میم کارلوت مین، گرستمن ها، در عمق دریاچه وینیسکوام آب می زد. الی، چاق و ساق پا در شلوارش، موهای قرمزش در حالی که کف دستش را روی سطح آب می‌لغزید، قطراتی که در هوا برق می‌زنند و لبخندی زنده از شیطنت و اشتیاق. حالا او با رودی گرستمن، پسر عموی سومش، مردی بلندقد و نرم زبان با سبیل های شنی و انگشتان باریک یک پیانیست ازدواج می کرد. عمه بزرگ رینا سیمون همیشه می گفت که اگر خارج از خط خونی ازدواج کنید، در نهایت به نوزادان کایمریکی خواهید رسید که قادر به کنترل رقص پوست نیستند. نوزاد عمو سسیل فقید او با دختر شهری که عاشقش شده بود مرده به دنیا آمد، تکه‌ای از خز و پر، اما ژان پل حرامزاده عمو آلبرت او می‌توانست به خوبی برقصد و مادرش یک خدمتکار بود. وقتی رینا در مورد آن از سیمونه پرسید، عمه بزرگش به او گفت که درست نیست در مورد مسائل اتاق خواب صحبت کنیم.

رینا در Bear Lake Drive ایستاد، کامیون در حالی که از یک جاده خاکی بالا می‌رفت، پرش می‌کرد، درختان در دو طرف به‌طور انبوه بسته شده بودند. نیم مایل جلوتر، آلفی هیرو، یکی از مردان مادربزرگش و پسر عموی دور خانواده لا واین، در انتهای کوچه هنستیت نگهبانی می داد و به دروازه زنگ زده گاو تکیه داده بود، سیگاری روشن از دهانش آویزان بود. با پوست چروک و موهای بی رنگش می توانست بین پنجاه تا هفتاد سال باشد. او یک زخم رقصنده در گوشه سمت راست دهانش داشت که آن را کمی پایین می‌کشید و دیگری در خط رویش موهایش که یک مثلث طاس کوچک در بالای شقیقه راستش ایجاد می‌کرد. او یک کت جین فرسوده روی یک پیراهن چهارخانه پوشیده بود.

“کلمه چیست، مرغ مگس خوار؟” وقتی رینا کنار پستش ایستاد، پرسید که ترمزهای فورد به نشانه اعتراض جیغ می کشد.

رینا با لبخند پاسخ داد: “هیچی بال مرغ.” “کسی از خانه پایین آمده است؟”

کامیل چند وقت پیش بیرون آمد. آلفی دود را از سوراخ بینی خود دمید و آن را استنشاق کرد. سیگارش را به سمت میز برزنتی روی تخت فورد گرفت. “زیگفرید و روی اونجا خوبن؟”

رینا گفت: باشه، آره. “میخوای منو مجبور کنی تمام روز اینجا بشینم و به حرفات گوش کنم؟”

الفی به سمت او هجوم آورد و با خوشرویی زمزمه کرد، سپس خندید و رفت تا در را باز کند. تیر آهنی روی زمین سنگی کوچه کشیده شد. او را به سمت داخل تکان داد. او به دنبال او صدا کرد: “یکی قرار است یک روز آن دهان را با صابون بشوی، بچه.”

یک مایل و نیم از میان جنگل تا هنسیت، محوطه وارگر که پدربزرگ‌های رینا در آغاز قرن ساخته بودند، فاصله داشت. منچستر در آن زمان مکانی غنی بود، کارخانه‌های نساجی در دو سوی رودخانه، الوار بر روی تپه‌ها، کارخانه‌های تقطیر که رودخانه‌های مشروبات الکلی را از جنوب به بوستون و ورسستر، از شمال به کنکورد و ساحل می‌ریختند. اتین بزرگ و آنتوانت مادیان بزرگ عمارتی ساختند که اقامتگاه فرماندار در بریجز هاوس را شبیه آلونک باغ می کرد. رینا می‌توانست او را از میان درختان ببیند، نمای آجری قرمز چهار طبقه با پیچک‌های خزنده و پنجره‌هایش، تابش نور روی شیشه‌های درختکاری، و پشت آن‌ها قسمت پایین و بزرگ‌تر خانه قدیمی، که در مقابل تپه ترش ساخته شده بود، که دویست فوت از صخره‌های تراشیده و منفجر شده تا یک یال جنگلی که گاهی گوزن‌ها از آنجا عبور می‌کردند.

امیل بیرون از گاراژ روی صندلی عرشه زنگ زده نشسته بود، تفنگش را کنارش قرار داده بود، که رینا در راهروی دایره‌ای بلند شد. سرش را به او تکان داد. یکی از گربه ها، یک ملکه سیاه پوست بزرگ، با موش در آرواره هایش از خلیج و بین پاهایش فرار کرد. قبل از اینکه به سمت باغ ها برود، لحظه ای به رینا نگاه کرد. رینا کامیون را پارک کرد و کلیدها را به سمت امیل پرت کرد. شن زیر چکمه هایش خرد شد. او به او گفت: “مطمئن شو که این کار به آشپزخانه می رسد.” “هنوز کسی اینجاست؟”

او گفت: هنوز نه. قد بلند و خیلی لاغر بود، موهایش وز بود، کتش مد بود. امیل، خاله آدلین و عموی بزرگ لوئیس، پسر عموی دور در خانواده کوتارد، از بستگان مادربزرگ بزرگ، آنتوانت راینا بود. او درست یک سال قبل از کبک آمده بود. “آنها بعدا می آیند. Ce soir.”

رینا او را رها کرد تا دور فند پشت خانه بچرخد. مدتی در میان باغ‌هایی قدم زد که با شروع پاییز نازک می‌شدند، یاس‌ها مدت‌هاست که از بین رفته‌اند، شکوفه‌های سیب صورتی به هوموسی خوشبو و روغنی پایمال شده بودند. او برای لحظه ای در کنار حوض ماهی ایستاد و به تماشای ماهی کپور در آب سبز تیره زیر سایه درختان سرو شنا کرد و آسمان صبح بر سطح آن منعکس شد. دوباره به وندی فکر کرد. خواهرزاده جولیان بد به نظر نمی رسید. رینا دوست داشت چیز کوچکی را نگه دارد، حتی اگر وندی بچه بود. . .

در جایی که مشکلی وجود ندارد مشکلی ایجاد نکنید، به خودش گفت. صورتش را در آب انداخت. ماهی برای معاینه او شنا کرد، سپس برگشت و شیرجه زد. در طرف دیگر استخر، طاووسی روی صخره‌های خزه‌ای می‌چرخد و پرهای دمش در گرد و غبار می‌چرخند.

*

در راه خانه، رینا به مادربزرگش برخورد کرد، که بوته های گل رز را وجین می کرد و با دستان بلند غرغر شده اش به ریشه هایشان می زد. ماریان وارگر زنی درشت هیکل بود، دویست پوند یا بیشتر و نزدیک به شش فوت قد. پس از دومین سکته مغزی گراند پره هنری در سال 63، او به دنبال منافع خانواده بود. قمار، ربا، حلقه های آدم ربایی و راکت های حفاظتی. اولین اتحادیه های کارگری در منچستر که سعی کردند از پرداختی که به شوهرش بدهکار بودند، خودداری کنند، راه سختی را یاد گرفته بودند که از او عبور نکنند. زخم های رقص او باید به ترس از خدا در آن نیوانگلندی های قدیمی سخت کمک کرده باشد. صورت بزرگ و مربعی او به نظر می رسید که بدون توجه به تقارن، تکه تکه شده و به هم چسبیده شده باشد. چشم راستش، سیاه و نافذ، یک اینچ بالاتر از سمت چپ شیری افتاده اش بود و بینی اش چندین بار شکسته و از سمت چپ کمی صاف شده بود. وقتی او لبخند می زد، که اغلب نبود، زخم هایی که روی لب هایش می گذشت، چهره اش را به صورت بداخلاقی در می آورد، لثه ها و دندان هایش مانند اسب ها نمایان می شد.

ماریان رینا را دید و بلند شد و دستانش را روی پیش بندش پاک کرد. آنها هر دو گونه یکدیگر را در آغوش گرفتند و بوسیدند. ماریان خود را کنار کشید و رینا را در امتداد بازو نگه داشت. او گفت: یک ساعت دیگر ناهار است. “بشویید و به چیزی مناسب تبدیل شوید. شما شبیه یک هود هستید.”

“بله خانم.”

ماریان با بی مهری گفت: برو برو و رینا را با سیلی به الاغش روانه راهش کرد. رینا بقیه راه را تا خانه دوید. او در مورد عروسی هیجان زده بود. مادرش از این کار ویران می شد، اما چه چیز جدیدی بود؟ مارگریت هرگز آنجا نبود. رینا مادران دیگری را با فرزندان خود در شهر دید که در خیابان دست به دست هم داده بودند، آنها را در بند و کوله پشتی حمل می کردند، بینی می مالیدند و می بوسیدند. من در پارک بازی می کنم. تمام خاطرات کودکی او مربوط به مادربزرگش، عمه بزرگ سلین یا عمه الی بود. درست قبل از اینکه بگذرد، عمویش هری را به یاد آورد. لبخند بزرگ. موهای مشکی پرپشت. او را روی شانه‌اش از میان چمنزار حمل کرده بود. بیست سال بود که کسی او را ندیده بود.

عمویش آلبرت با پوست ببری دراز کشیده بود و با چشمانی نیمه بسته او را در حالی که از پله ها بالا می رفت تماشا می کرد. بوی مشک تند او مانند دود بنزین در هوا می پیچید.

سرسرا خانه خالی بود، چوب تیره راه پله های منشعب جلویی که به طبقه دوم منتهی می شد، در نوری که از چشمی وارد می شد می درخشید. خدمتکار کیت درست در سمت چپ کمین کرده بود و یک گلدان را به شدت غبارآلود می کرد. آن سوی پنجره های بزرگ روی فرود، بید قدیمی باغ حیاط در نسیم ملایم تاب می خورد. رینا چکمه هایش را در کنار در لگد زد و با پای برهنه از فرش شرقی عبور کرد و در حین عبور، کف دستش را روی پیشانی فرسوده شیر سنگی در مرکز اتاق بخت گذراند. عمویش آلبرت با پوست ببری دراز کشیده بود و با چشمانی نیمه بسته او را در حالی که از پله ها بالا می رفت تماشا می کرد. بوی مشک تند او مانند دود بنزین در هوا می پیچید. دم او که بین لت های نرده آویزان بود، به آرامی به جلو و عقب تکان می خورد.

راهرو طبقه سوم ساکت بود، اما وقتی رینا از در اتاق مادرش رد شد، صدای ناله چیزی سنگین را شنید که روی زمین حرکت می کرد. او مکث کرد. زانو زده بود و از سوراخ کلید به اتاق کم نور نگاه کرد. در داخل، مارگریت برهنه روی تختش دراز کشیده بود. پرده ها کشیده شده بودند و نور خورشید اواخر صبح از میان آنها می تابید، کمرنگ و قرمز. در پای تخت، یک خرس قطبی روی پاهای عقب خود ایستاده بود و تقریباً تا سقف بالا می رفت. رینا از طریق قفل نگاه کرد که خرس به مادرش نزدیک شد. او می‌توانست نفس مردار و بوی چرب پوست زرد-سفیدش را استشمام کند. پنجه بزرگی روی پای مارگریت گذاشته بود و چنگال‌هایش در گوشت او فرو می‌رفت. ران های سنگین او را از هم باز کرد و به آرامی نفس نفس می زد و رینا برق زبان صورتی خشن را بین پاهای مادرش دید.

مارگریت زمزمه کرد: مراقب باش. “مراقب باش عزیزم.” آهسته باسنش را دور جمجمه بزرگ خرس پیچید. نیم قدم به عقب رفت و او را به انتهای تخت کشید و موهای بلند قهوه ای اش روی ملحفه ها ریخته بود. از خوشحالی جیغی کشید و رینا برگشت و ایستاد و صورتش می سوخت. چه انتظاری داشتی منحرف؟ وقتی صداهای پشت سرش تندتر و عصبانی‌تر می‌شدند، از در عقب رفت، نوک پاهایش را بالا کشید. او نمی دانست چه کسی با مادرش است. او نمی خواست.

اتاق رینا آخرین اتاق در سمت راست بود، نورگیر منفرد آن به سمت چمن شمالی و خط الراس و خانه قدیمی، که در برابر دیوار صخره ای قرار گرفته بود، نگاه می کرد. او روی تخت دو نفره باریک خود دراز کشید و به پوستر خود از جین سیمونز روی صحنه در نمایش مدیسون اسکوئر گاردن گروه در سال 1977 خیره شد، چهره‌اش ماسک مرگ پوزخندی داشت و دست‌های برهنه‌اش از عرق خیس شده بود. از نحوه برجسته شدن تاندون ها روی مچ دست و پشت دست او می توان فهمید که او واقعاً این کار را انجام می دهد. توپ ها بیرون. رینا آهی کشید و دستی از جلوی شلوارش پایین کشید. پوستش داغ بود رطوبت به انگشتانش برخورد کرد.

فقط کمی می کشید تا بیاید و وندی را از سرش بیرون کند. حال و هوای بد دیدن مادرت را با هرکسی که این روزها با او کتک می‌زند را از بین ببر. این همه بود. چشمانش را بست و مشغول کار شد. نفسش کمی تند شد.

چیز مهمی نبود

_________________________________

از CHIMERA. با اجازه ناشر، TOR NIGHTFIRE استفاده شده است. حق چاپ © 2027 توسط GRECHEN FELKER-MARTIN.