5 نظری که باید این هفته بخوانید ‹ Book Marks

پنج نفر از بررسی‌های کیفی ما در این هفته، هیلاری کلی از ام. جان هریسون را نشان می‌دهند پایان همه چیز، مروه امره تام اورتون جان برگر، پارک اد کلئو بردول آمازون ها، رایان روبی از امیلی اوگدن تاریکی روشن می شودو جوزف برتون برای اکبر شهید احمد عبور از خط قرمز.

مقاله پس از بازرگانی ادامه دارد

*

“پایان همه چیز کوتاه و گیج کننده است. همچنین به قراردادهای داستان دیستوپیایی اهمیتی نمی دهد. حدود 20 یا 30 سال آینده اتفاق می افتد، بیشتر در شهرهای کوچک ساحلی کنت، جایی که موجودات عجیب و غریب (ممکن است بیگانگان، ماشین های زیستی یا هر چیز دیگری باشند) به ساحل می روند. “مصنوعات”، همانطور که آنها نامیده می شوند، تقریباً همزمان با iGhetti وارد شدند. آنها با هم به نوعی زندگی را که می دانستند زیر و رو کردند و بریتانیا را در عرض یک دهه غیرقابل تشخیص کردند. هنگامی که یک مرد، فیلیپ تنانت، راه خود را در این نظم جدید غیرعادی جهانی طی می‌کند، تمام جنبه‌های داستان‌های پسا آخرالزمانی به نفع یک گزاره به‌موقع‌تر و تحریک‌آمیزتر از بین می‌روند: آخرالزمان ممکن است اصلاً پایان نباشد، بلکه فقط یک زنجیره طولانی از حوادث گیج‌کننده و سرگردان است.

نویسندگان نسخه های مختلفی از آخرین داوری را برای هزاران سال در نظر گرفته اند – داستان کشتی نوح تنها نمونه ای از یک داستان مذهبی باستانی در مورد ریشه کنی بشر است. اما ترسی که به نظر می‌رسد ذهن‌های مدرن را آزار می‌دهد این است که همه چیز می‌تواند با یک ناله به پایان برسد، نه با صدای بلند. از طریق صحبت از سرمایه داری در مراحل آخر، آن میم بدنام “سگ در آتش” و سایر عبارات هشدار، شنیدن نگرانی مردم – یا شوخی – که جهان در حال تجربه یک آخرالزمان در حال چرخش است، یک سری فجایع که آنقدر آهسته آشکار می شوند که شما را از مطالعه همه چیز در حین سقوط یک JC باز نمی دارد، به طور فزاینده ای رایج می شود.

…

با این حال، موضوع آزمایش هریسون بزرگتر از یک رفراندوم در مورد مرزهای سرزمینی – یا اصلاً هر رویداد واحدی است. به نظر می رسد که او می پرسد وقتی مردم به طور دسته جمعی متوجه شوند که دیگر کنترلی بر سرنوشت سیاره ندارند، چه واکنشی نشان خواهند داد. در واقع پایان همه چیز رمانی در مورد انتقال است. یکی از شخصیت ها می نویسد: «آخرالزمان، به نظر می رسد مهار شده است، و به سرعت تبدیل به یک تداوم تاریخی دیگر می شود. منظورم این است که ما به آن عادت کرده ایم.

پرتره جامعه شناختی هریسون با این ایده کلی مطابقت دارد که فاجعه می تواند به سرعت خسته کننده شود – یا خیلی سریع جذب و نادیده گرفته شود. تصاویر وحشتناکی از فاجعه جهانی – شهرهای ویران شده، روستاهای غرق شده – اکنون بین آموزش های آرایش و کارشناسان سیاسی در تلفن های ما پخش می شود. تفکر بربریت یا ویرانی به آسانی فکر کردن به منوی ناهار است. پس اگر آخرالزمان فرا رسد، اگر جزر و مد بر ضد تمام بشریت باشد، انسان ها چه می توانند بکنند؟ به تخمین هریسون، آنها شانه بالا می‌اندازند.

به همان اندازه که این تفسیر تاریک به نظر می رسد، رمان به جای انکارکننده، گسترده است. به دنبال ارتباطی است که هم به طرز عجیبی خلاق باشد و هم در سطح روانشناختی، به طرز چشمگیری آشنا باشد. هریسون در یک رمان کوتاه، به شیوه ای کاملاً بدیع، نه تنها یک جهان، بلکه یک جهان بینی را ترسیم می کند. من گمان می کنم که او می دانست که باید سبک جدیدی از زبان و تصویر خلق کند تا واقعیت احساسی دنیایی «بریده از خودش» را منتقل کند. همانطور که جان اشبری در سال 1977 گفت: “شما دیگر نمی توانید آن را اینطور بیان کنید.” الان هم همینطور است.»

– هیلاری کلی به ام جان هریسون پایان همه چیز (آتلانتیکا)

زندگی‌نامه‌نویس‌ها خود را به‌عنوان رسانه تبلیغ نمی‌کنند. با این حال، فانتزی وجود دارد – اینکه موضوع کتاب مانند یک روح طولانی از صفحه‌هایش بلند می‌شود تا با یک دست بر شانه نویسنده و با دست دیگر خواننده ضربه بزند. این فانتزی است که به کار نفوذ به همسایه‌های بی‌عشق و پرمخاطب و بی‌عشق به مردگان، عاشقانه می‌بخشد: اسناد بایگانی که بررسی نشده اند، می تواند زندگی نامه نویس را به یک فرد توهم گرا تبدیل کند.

…

“وقتی برگر را می‌خوانیم، متوجه می‌شویم که زیبایی‌شناسی مارکسیستی او کمتر یک دکترین است تا توجیهی مبهم و نجیب‌کننده برای اینکه چرا او هنری را که می‌سازد دوست دارد. آنچه برگر را خاص می‌کند، همانطور که درباره پیکاسو می‌نویسد، “نه آثار فردی او، بلکه وجود، شخصیت او،” “شیوه‌های جدید نگاهش به جهان” است. برگر یک ایدئولوگ بود. اکثر افراد کاریزماتیک هستند. با بالا رفتن سن، خطر تبدیل شدن به واعظان را به خطر می‌اندازند یا برگر کسل‌کننده با جستجوی بی‌قرارش در میان رسانه‌ها و اشکال برای خالص‌ترین بیان شیوه‌ی دیدش از این سرنوشت نجات پیدا می‌کند.

…

اورتون که هنگام فهرست‌نویسی بایگانی‌هایش در کتابخانه بریتانیا به برگر نزدیک شد و در پناهگاهی که زمانی برای ذخیره‌سازی برگر استفاده می‌شد، دسته‌ای از خاطرات و پیش‌نویس‌های دوده‌ای را کشف کرد، انبوهی از مواد داشت که از آن می‌توان یک پرتره متراکم و هوشیار را ترسیم کرد. اما بیوگرافی او چیزی جز آرشیوی است. اورتون نیز مانند برگر می‌خواهد توهم زندگی را از دیدگاه‌های مختلف ایجاد کند. او موضوع خود را “جان” می نامد، گاهی اوقات مستقیماً او را مورد خطاب قرار می دهد، و اغلب به زمان حال تغییر می کند تا حدس بزند که جان در همان لحظه به چه چیزی فکر می کند یا احساس می کند. کوچکترین جزئیات بزرگ‌نمایی می‌شوند، در حالی که رویدادهای مهم تقریباً ناگفته می‌مانند. من نتوانستم به درستی از صفوف زنان و عاشقان برگر محافظت کنم، اما تصور واضحی از کرکره های آبی پنجره هایی که او خطوطی از آنها را نقاشی کرده بود، دریافت کردم. یک داستان زمستانی، در خانه ای در گلاسترشر که مدتی در آنجا زندگی می کرد. بیوگرافی مانند خود زندگی دلبخواه، تکراری، ناهموار و مبهم است و آن را به یک آزمایش غیرمعمول و هیجان انگیز تبدیل می کند، اگر نگوییم کاملاً موفق.

…

«با خواندن زندگی‌نامه اسپرلینگ، هیچ قضاوت محکمی در مورد رفتار برگر با زنان نداشتم. به سختی می‌توانستم شوکه کنم که بفهمم مردان چپ همان اصول برابری و عدم استثمار را که به طور انتزاعی برای بشریت انجام می‌دادند، در مورد زنان خود به کار نمی‌برند – اینکه می‌توانستند خیانت کنند یا در عین حال که من با طبیعت متعارف ازدواج فرزندانشان را ترک می‌کردم. شما کاری را انجام ندادید که از پدران مدرن انتظار می رفت.» مردگان به ندرت آنطور که ما دوست داریم برمی گردند، آنها در کثیفی و بوی تعفن زندگی پوشیده شده اند.

…

«برگر در مصاحبه‌هایی، گرویدن خود به شبانی را نتیجه «مارکسیسم رمانتیک» خود توصیف کرد. اورتون شخصیت مارکسیست رمانتیک را به‌عنوان یک تیپ تاریخی در نظر می‌گیرد، و هدفش این است که «تکریم متزلزل» برای برگر را در میان چپ‌های بریتانیا با استدلال‌های ملموس‌تر برای اهمیت او جایگزین کند. اما مارکسیست رمانتیک چه نوع آدمی است؟ یک آزادی آگاه طبقاتی؟ زن زنی که از آزادی زنان حمایت می کند؟ لحن مبهم و مداخله جویانه اظهارات سیاسی متاخر برگر سرنخی به دست می دهد. او از طرف خیر بیرون آمد: حقوق حیوانات، دهقانان، مهاجران، زندانیان سیاسی. با این حال، او علاقه عمیقی به جزئیات داستان آنها نشان نداد. اگر او مظهر چیزی بود، آن یک مارکسیست رمانتیک نبود، بلکه آن چیزی بود که فیلسوف مجارستانی فقید G. M. Tamas آن را سوسیالیست روسو می نامید: یک روشنفکر متعهد به برابری مردان اما بدون تعهد رادیکال به لغو طبقات. در عوض، برگر مشتاق بازگشت به «روش زندگی طبیعی‌تر (و با شانس، کاملاً طبیعی)» بود و از «فضیلت‌های هنر عامیانه» حمایت می‌کرد.

کلاس یک انتزاع بود و برگر از انتزاع متنفر بود. با این حال، “مردم” را می توان تجسم کرد، به آنها نزدیک شد و در میان آنها زندگی کرد. اما داستان‌های دهقانی او انرژی انقلابی را از نوشته‌هایش می‌رباید و آن را با یک امر اخلاقی جایگزین می‌کند. هدف روشی برای دیدن نبود – تیزبینانه، دیالکتیکی – بلکه یک شیوه نوستالژیک زندگی بود. اما برگر مدتهاست که این انتقاد را پیش بینی کرده است. ج هنرمند زمان مامدیر یکی از گالری‌های لندن، یانوس را به‌عنوان «خوش‌بین ناامید» رد می‌کند: «آن‌ها در قلب احساسات‌گرا هستند. آنها چیزی را که مردم نامیده می شود ایده آل می کنند. اما، باور کنید، مردم این‌طور نیستند.» آخرین عمل زندگی برگر خلاف آن را ثابت کرد، با خوش‌بینی ناامیدانه به اراده.

– مروه امره برای تام اورتون جان برگر: از زندگی (نیویورکر)

“ما از این جزئیات بدخواهانه و خودسرانه آگاه هستیم، زیرا هولت به طرز ماهرانه‌ای زندگی‌نامه‌ی انبوه کلئو را منتشر کرد. آمازون ها، در سال 1980 – همان سالی که تیم ایالات متحده آمریکا ارتش سرخ را در المپیک لیک پلاسید و نیمه راه بین پل نیومن ناراحت کرد. یک سیلی (1977)، قصیده ای نفرت انگیز برای مسابقات لیگ کوچک و خاطرات خداحافظی کن درایدن برنده جام استنلی بازی (1983)، ثبت لحظه‌ای در فصلی که او دانشکده حقوق را به دروازه‌بانی انتخاب کرد. هاکی در آمریکا به ندرت داغ است. علیرغم چندین دهه گسترش در ایالت‌های آفتاب‌گیر، این ورزش در رتبه چهارم محبوبیت ورزش‌های تیمی قرار دارد. اما سال 1980 شاید نقطه شیرینی بود. Cleo و Floss لحظه ای عالی داشتند. چندین دهه است که چاپ نشده است، آمازون ها به تازگی توسط Scribner برای بازگشت به سری پرطرفدار هاکی هوموروتیک بازنشر شده است رقابت داغ.

…

“آمازون ها در سال 2026 احساس طراوت می کند. در مواقعی که یادآور داستان جاه طلبانه، پف کرده و میل جنسی آن دوران است، جان ایروینگ جهان از نظر گارپ (1978) و هتل نیوهمپشایر (1981) و همچنین ویلیام استایرون انتخاب سوفی (1979) و DM Thomas هتل سفید (1981) با این حال آمازون ها بدون آسیب است در Cleo، می‌توانید ردپای جن فین طنزآمیز رناتا آدلر را شناسایی کنید یک قایق موتوری (1976) و جوآن دیدیون به عنوان خودش، حدود آلبوم سفید (1979). دهه‌های گذشته همچنین باعث شده است که «خاطرات صمیمی» کلیو مانند یک رمان تاریخی کهن خوانده شود. این یک کپسول زمانی NHL است، یک موفقیت نوستالژیک برای طرفداران هاکی قدیمی، دنیایی که گای لافلور هنوز برای مونترال روی یخ است، مینه‌سوتا هنوز ستاره‌های شمالی است، و همه (به جز تازه‌کاران) هنوز می‌توانند بدون کلاه ایمنی بازی کنند، قفل‌هایی که در هوای سرد جریان دارند.

…

اما آنجاست آمازون ها، در بسته بندی شیک جدید، یک بار دیگر در دسترس است: بازگشت سرکوب شده. من پیشنهاد می‌کنم که این رمان به دور از یک نکته پرت در قانون قرن بیستم DeLillo در مرکز کار او قرار دارد. شما می توانید این را به معنای واقعی کلمه در نظر بگیرید. آمازون ها دو سال بعد ظاهر شد یک سگ دونده، و دو تا قبل از آن نام ها; اگر در کتابشناسی رسمی گنجانده شود، در وسط اولین و بهترین سری رمان های او – شماره هفت از دوازده – ظاهر می شود. این نیست ساده یک سوفله مهیج در میان یک غذای سرد، یک پول نقد، کمی درهم و برهم، اگرچه همچنین است این چیزها روی جلد یک نیمکت هاکی پر از چاقو، اسکیت، لباس زیر و کفش پاشنه‌دار را نشان می‌دهد. شومیزهای قدیمی حتی کمتر به تخیل می پردازند. درست است که دلیلو – که از فرقه ها و توطئه ها، کمبود و هاله است – بهترین کار خود را در چنین زباله هایی پنهان کند.

…

«بهترین رمان‌های دلیلو طنز و عمق را در هم می‌آمیزند؛ حتی آثار تاریک‌تری مانند بازیکنان لحظات سرگیجه وجود دارد، اما پس ازعالم اموات کتاب ها می توانند خیلی شوم به نظر برسند. در سال 1980، دلیلو و باک با خوشحالی تمام عمق را از پنجره بیرون انداختند (لطفاً فقط به عمق شبه)، فقط قصد داشتند یکی پس از دیگری صحنه‌های مضحک و صحنه‌های جنسی مفصل را منتشر کنند، و در طول مسیر نه تنها خاطرات ورزشی، بلکه پورنوگرافی، علمی تخیلی، گوتیک جنوبی، ادبیات فرعی توطئه و دیگر داستان‌های مختلف را به نمایش بگذارند.

آزادی نشاط آور است، واقعاً خارج از کنترل. صحنه ها خیلی طولانی می شوند و ما را خوشحال می کند. کلئو، او را برکت بده، نمی تواند متوقف شود. DeLillo سهم خود را از شخصیت های زن قوی نوشته است، اما هرگز به صورت اول شخص و هرگز به این میل. ما او را می بینیم که در حال چرخ زدن چرخ دستی است که گویی دوستش را تحت تاثیر قرار می دهد. دلیلو از سال 1975 ازدواج کرده است. نه او و همسرش و نه باک و شوهرش (تا جایی که من می توانم بگویم) هیچ فرزندی نداشتند، اما قهرمان آمازون ها مانند دختر آنها است – زاییده افکار یک دامپزشک تبلیغاتی و نویسنده حرفه ای. کلیو یک زن موفق است، یک داستان کامل. پدر و مادرش عاشق او هستند و ما هم همینطور.

– اد پارک اثر کلیو بردول آمازون ها (انجمن کتاب)

“بدون شک این قانون است، اما به گونه ای که یک زامبی زنده است، قانون است. اگرچه نسخه هایی از داستان ها و اشعار جمع آوری شده او، به ویژه آنهایی که به نظر می رسد برای اهرمی طراحی شده اند که قفسه کتابخانه را مانند دری مخفی باز می کند، هنوز در حال چاپ هستند و فروش خوبی دارند، به من گفته می شود که او دیگر به طور منظم در دبیرستان و دبیرستان مکتب مکتب و دبیرستان ظاهر نمی شود. Psychopaths and the Paranoid Detectives Pynchon چیزی را مدیون تخیل وحشتناک خود است، و استفن کینگ، دنیس کوپر، مریلین رابینسون و جویس کارول اوتس از او به عنوان تأثیرگذار یاد می کنند، اما من نمی توانم به یک نویسنده برجسته آمریکایی زیر هفتاد سال فکر کنم – اوتسا مشفق از این کار پیروی کرده است.

…

«رویکرد اوگدن نسبت به پو با من متفاوت بود، بنابراین به قضاوت متفکرانه او در مورد کارش بیشتر از شهود ضعیفم اعتماد دارم. او در ابتدا با شک و تردید – و نه، همانطور که دیدیم، بدون دلیل – شروع به جدی گرفتن پو کرد، زمانی که از او خواسته شد تا درسی در مورد کارهای او در دانشگاه ویرجینیا، جایی که او استاد زبان انگلیسی است، تدریس کند. تغییر قلب او – از ضدیت به دوسوگرایی به تحسین – خط اصلی را ارائه می دهد تاریکی روشن می شود. در «تصمیم پو برای رویارویی با بزرگترین مشکلات تجربه بشری»، اوگدن از باورش حمایت می‌کند که آنچه را که ما به‌عنوان انسان «به اشتراک می‌گذاریم» «شیاطین» هستند، و برای این باور که داستان‌ها «به ما اجازه می‌دهند برای مدتی با دانش خود از بدترین‌ها زندگی کنیم». به طور خاص، پو به ما نشان می‌دهد که چگونه می‌توان «وحشت» را برای ایجاد «زیبایی» ساخت، و در دنیایی که به‌طور جبران‌ناپذیری وحشتناک است، این یک جبران خفیف نیست. با وام گرفتن ساختار آن از شاهکار فراداستانی ایتالو کالوینو، اگر در یک شب زمستانی مسافرکتاب او یک چاقوی ارتش سوئیس از لذت های علمی است: بخشی از زندگی نامه، بخشی از تاریخ پذیرش، بخشی از مقاله شخصی، و بخشی را تامل در مورد اهداف زندگی صرف نوشتن برای خواندن.

…

“به نظر می رسد خوانش اوگدن از پو… در ابتدا بزرگترین بدهی خود را مدیون روانکاوی است. اما روش شناسی واقعی او زندگی اوست. اوگدن می نویسد: “برای زندگی نامه نویس، “بنیادی ترین ابزار درک، تجربه زندگی خود او است.” بنابراین، همراه با تفسیرهای پو از مفهوم “انحراف” به عنوان یک پیشرانه یا انتقال مفهومی از مرگ به عنوان یک پیشرانه یا انتقال تاثیرگذاری مفهومی اوگدن از پو. اوگدن با صحنه‌های فانتزی «هر روزه» داستان‌های خود به‌عنوان زمینه‌ای هیپنوتیزم‌کننده برای طغیان ناگهانی هیستری، چوب کبریت‌های خاطرات دوران کودکی، کابوس‌ها، فوبیاها و تجربیات نزدیک به مرگش را روشن می‌کند تا اتاق‌های مبهم ذهن انسان را که در آن داستان‌های پو آشکار می‌شود، روشن کند.

این حکایات شخصی، که نشان می دهد چگونه اوگدن به خواننده تبدیل شده است، به نظر من جالب ترین و همچنین ثابت ترین قسمت ها در تاریکی روشن می شود. او اذعان می‌کند که «رسوایی» است که با این روش به متون برخورد کنیم، زیرا ادعاهای پژوهش‌های ادبی در مورد دانش علمی را به چالش می‌کشد. اما اگر تفسیر در نهایت بیشتر یک هنر است تا یک علم، به این دلیل است که درک یک متن صرفاً مستلزم دانستن حقایق مربوط به آن یا نویسنده آن یا شرایطی نیست که تحت آن نوشته و دریافت شده است. این امر مستلزم داشتن رابطه با آن است – دانستن آن، به عبارت دیگر، همانطور که می‌دانید شهری که در آن زندگی می‌کنید، شخصی که با او زندگی می‌کنید، و امیدواریم خودتان.

– رایان روبی برای امیلی اوگدن تاریکی روشن می شود: در مورد زندگی کوتاه و هنر جاودانه ادگار آلن پو (انجمن کتاب)

«سال‌های پایانی دولت بایدن به‌عنوان یک لغزش آهسته و کنترل‌نشده به سمت فاجعه ادامه یافت – که با ده‌ها هزار کشته در فلسطین، تخریب سیستماتیک بیمارستان‌ها و دانشگاه‌های آن، و یک بحران بشردوستانه بی‌سابقه مشخص شد. برای بسیاری از ناظران، از جمله خود من، واکنش کاخ سفید با استفاده گیج‌کننده از قدرت تسلیحاتی دائمی و گیج‌کننده آمریکا احساس می‌شد. تحریم، دولت قوانین ایالات متحده را خم کرد یا نقض کرد و نارضایتی داخلی را فرو نشاند تا اطمینان حاصل شود که کارزار نظامی اسرائیل می تواند بدون کنترل ادامه یابد.

متصل شد