خوانش جنایی » کندی کول در مورد نوشتن در مورد نژاد از طریق وحشت تهاجم و انگلی

این مقاله موضوعات نژادپرستی، همجنس گرا هراسی، و هستی را به عنوان موضوعات دیگری که در این مقاله به آنها اشاره می کنم، تجزیه می کند. اینجا مردم بودند. من می خواهم روند فکری خود را در پشت معضل ساموئل با ثور گسترش دهم و برخی از لحظات پیچیده ای را که در کتاب رخ می دهد (تا جایی که می توانم بدون اسپویل) بررسی کنم. سندرم ایمپوستر و تعلق دو مورد از بزرگترین مبارزات ساموئل هستند. من قصد دارم این موضوع را در جنبه های زندگی خودم و به عنوان موضوعی که سیاه پوستان به طور کلی با آن سروکار دارند، لمس کنم.

مقاله پس از بازرگانی ادامه دارد

اشغال بدن بیگانه همیشه برای من یک عنصر وحشتناک خاص بوده است. ایده از دست دادن کنترل نه تنها بر ذهن، بلکه بر ذات خود – خودمختاری، دوگانگی و شخصیت – آنقدر دور از ذهن به نظر می رسد که برای برخی ممکن است ترس از آن بسیار غیرممکن باشد.

البته از برخی جهات غیرممکن است. خیلی به ندرت، و یا هرگز، یک فرد به معنای واقعی کلمه کنترل خود را از یک منبع بیرونی از دست می دهد. با این حال، از برخی جهات، این ایده بسیار واقعی است.

به عنوان مثال، سندروم ایمپوستر را در نظر بگیرید، این فکر وسواسی که شما به عنوان یک فرد به اتاقی تعلق ندارید که – احتمالاً – به آن خوش آمدید. برای همه ما اتفاق می افتد، درست است؟ ما توانایی خود را زیر سوال می بریم باشد، تعجب می کنیم که آیا واقعاً به فضایی تعلق داریم که اغلب اوقات به آن تعلق داریم.

سپس به خود اجازه تغییر می دهیم. ما دچار پارانوئید می شویم. ما در فضایی نامرئی می شویم که در اصل به خاطر توانایی منحصر به فرد ما در درخشش برای ما ارزش قائل بود.

در اولین کارم، اینجا مردم بودندساموئل بارکلی تنها کارآگاه سیاهپوست در یک اداره کوچک پلیس در می سی سی پی، 1978 است. او به تنهایی با انتخاب، اما به طور پیش فرض کار می کند. او دائماً ارزش خود را زیر سوال می برد، بیشتر در نتیجه نگاه های مداوم و محیط پرتنش که توسط افسران اطرافش ایجاد شده است، بلکه در نتیجه آسیب عمیقاً مدفون خود. وقتی او با یک پرونده جدید آشنا می شود – یک قتل عجیب که در یک کافه همجنس گرایان شروع می شود – و یک شریک عجیب و غریب جدید که احساسات نامطمئنی نسبت به او دارد، هاروی ویلکینز.

و البته ساموئل تعجب می کند، آیا من لیاقت این را دارم

من به عنوان یک زن سیاه پوست، اغلب این سوال را از خودم پرسیده ام زیرا فرصت های جدید و اغلب هیجان انگیزی برایم پیش آمده است. من تا پایان فارغ‌التحصیلی در یک مدرسه عمدتاً سفیدپوست K-12 از مهدکودک تحصیل کردم، بنابراین وقتی می‌گویم که سهم من از نگاه‌ها و فشارها و آسیب‌های عمیق مدفون شده به من اعتماد کنید.

من همچنین این امتیاز را داشتم: امتیاز تحصیل در یک موسسه خصوصی، کاوش در نوشتن خلاقانه در یک محیط پرشور، کشف موضوعاتی که دوست دارم، و تشویق به رشد. با این حال، در هر مرحله، متوجه شدم که در توانایی خودم (آنچه که اکنون طبیعی است) برای انجام این کار تردید دارم.

متوجه شدم که سیاهی خود را زیر سوال می‌برم، زیرا بسیاری از افراد اطراف من – چه سیاه و چه سفید – همین کار را می‌کنند. آیا واقعاً استعداد داشتم یا یک فرصت قرضی بود؟ رویاهای من ملموس بودند یا معجزه های دور؟ آیا واقعاً می‌توانستم به هر چیزی که در ذهنم بود برسم یا تنها دختر سیاه پوستی بودم که تظاهر به سفید بودن می‌کرد؟

Taurus – ذهن کندوی کرم مانند و انگلی که در اولین کار من با ونتون، می سی سی پی مخالفت می کند – این سؤال را به مناسب ترین شکل ممکن مطرح می کند: با اشغال بدن. آنها با ایجاد محیطی که در آن درست است، از میل پیچ خورده ساموئل برای نامرئی بودن تغذیه می کنند. از نظر ساموئل، انگیزه‌های واقعی ثور مبهم است، اما نقشه‌های آن‌ها روشن است: اینکه همه، همه جا، یکسان باشند.

ایده یکسانی می تواند برای کسانی از ما که به دلیل ویژگی های ذاتی و غیرقابل تغییر خود با تبعیض روبرو هستیم وسوسه انگیز باشد. موقعیت ساموئل به عنوان یک کارآگاه در اداره پلیس ونتون به خوبی به دست آمده است، و با این حال نقش او به عنوان تنها سیاه پوست در اتاق باعث می شود که او احساس خود را زیر سوال ببرد، همان طور که من به عنوان تنها دختر سیاه پوست در کلاس سیزده ساله ام انجام دادم. این آسان است که آرزو کنیم ای کاش رفته بودیم، به این فکر کنیم که آیا همگنی سؤالات و نگاه های خیره را کاملاً پاک می کند و به درون ما اجازه می دهد تا بدرخشد.

و اگر چه در تئوری چنین خواهد بود، در نتیجه ویژگی های ذاتی و غیرقابل تغییر ما از بین می روند. سیاهی ما – که حتی در اتاقی پر از افرادی که نیستند، انجام می دهد ماده – نامرئی می شود. بدنمان را از دست می دهیم. اجازه دادیم انگل در ما پیروز شود.

در طول داستان، خودمختاری ساموئل انجام می دهد محروم ماندن، نه به خاطر موجودی انگلی که او را آلوده کرده است، بلکه به دلیل ترس خودش از بودن به عنوان دیگری. عجیب بودن او، که او از طریق مشارکت منحصر به فرد خود با هاروی کشف می کند، چیزی است که سعی می کند بعداً آن را کنار بگذارد. با گذشت زمان، کار ساموئل به عنوان یک کارآگاه از رویای کودکی به ابزاری تغییر می کند که ارزش خود را مشخص می کند. صعود به رتبه‌ها تنها استعداد واقعی اوست. و برای ساموئل، سیاهی او فقط یک مانع است.

وقتی برای اولین بار شروع به نوشتن کردم اینجا مردم بودندهویت من هنوز به طور کامل مشخص نشده بود. از بسیاری جهات، هنوز کاملاً کشف نشده است. من زن بیست و سه ساله‌ای هستم که اولین کتابم را منتشر می‌کنم، آماده می‌شوم تا در کمتر از یک سال با عشق زندگی‌ام ازدواج کنم و مدت‌ها پس از فارغ‌التحصیلی با مدرک لیسانس همچنان به دنبال شغلی در رشته خود هستم. من برای اولین بار است که در این زندگی زندگی می کنم و مثل بقیه آن را روز به روز می گذرانم.

با این حال، احساس من نسبت به زمانی که اولین کارم را شروع کردم بسیار قوی تر است. من نمی توانم دلیلی بهتر از ساموئل برای این موضوع پیدا کنم.

من شباهتی با شخصیت اصلی رمانم به بیش از یک روش ترسیم می کنم. چیزی که او را می ترساند مرا می ترساند. همانطور که ساموئل بر ترس خود از اتحاد غلبه می کند – و وسوسه امتحان کردن آن برای خودش – من صدایم را به عنوان یک نویسنده سیاهپوست عجیب و غریب کشف می کردم.

راستش را بخواهید نوشتن در مورد نژادم برایم سخت بود. تا این لحظه، من هرگز هیچ یک از داستان هایم را حول یک شخصیت اصلی سیاه پوست متمرکز نکرده بودم، چه رسد به یک مرد سیاه پوست. تا زمانی که به خوبی نویسندگی نکرده باشم، متوجه نمی‌شدم اینجا مردم بودند همه چیزهایی را که در مورد معنای نویسنده بودن آموخته بودم به چالش کشیدم. کار خودم مرا مجبور کرد با الگویی که تداوم بخشیده بودم روبرو شوم، و در چارچوب داستان، ساموئل را مجبور کرد که به درون نگاه کند و با خودش روبرو شود.

اکنون می توانم به گذشته نگاه کنم و سفر ساموئل را همراه با سفرم نقشه برداری کنم. سیاهی ما – ارزش ذاتی و تغییر ناپذیر ما – ما را مستعد دیگری می کند. بنابراین ما نه با وجود آن، بلکه به خاطر آن می درخشیم. ما تنوع را انتخاب می کنیم نه به این دلیل که از تبعیض استقبال می کنیم، بلکه به این دلیل که تفاوت های ما بازتاب مستقیم استقلال ماست. ما انگل را رد می کنیم و یکدیگر را در آغوش می گیریم زیرا ارزش ما با عمق عشق ما تعیین می شود.

سندرم ایمپوستر هیچ ربطی به آن ندارد.

***