افراد شکسته سیستم را نمی شکنند. سیستم های خراب مردم را می شکند

“آمریکا، هرگز” گزیده ای از فصل فرار توسط جیمی دی بروکس

“به دلیل شکستگی شدید لگن و آسیب کلیه چپ باید سریع عمل می‌کردیم. این خونریزی بود، باید خونریزی را متوقف می‌کردیم… به نوعی بهبودی کلیه اتفاق نیفتاد، به نحوی نبود، ما… من… طرف اشتباه بود – کلیه اشتباهی که سعی می‌کردیم روی آن کار کنیم.

من پزشک نیستم، اما می توانم بگویم که صدای دکتر خام بود، همانطور که اغلب صداهایی که از غم و اندوه هموار می شوند، هستند. من متوجه شدم که بیش از 20 سال فعالیت او به عنوان یک تروماتولوژیست ارتوپدی می تواند بر روح او تأثیر بگذارد، اما می توانستم فشار غم و اندوه بسیار بیشتری را در صدای دکتر گوردون که از تلفن من می آمد احساس کنم. قبل از اینکه بتوانم سؤالات بعدی خود را بپرسم – بسیار زیاد بود – رودخانه تازه ای از درد که در او جریان داشت، جای خود را گرفت و آرامشی را که او در طی دهه ها از رساندن خبرهای بد ویرانگر به امیدواران ایجاد کرده بود، از بین برد. اشک هایش مرا به دردش رساند. اگر مراقب نبودم، می‌توانستم با او در موج فزاینده درد همراه شوم. برای همدلان، درد دیگران می تواند مسری باشد. در مقابل میل بازتابی ام برای دلداری دادن به خودم با «اشکال نداره» مقاومت کردم. این نبود. دکتر گوردون فقط یک عمل جراحی را در سمت اشتباه توصیف کرده بود: یک رویداد پزشکی هرگز.

در تئوری، همانطور که از جمله بندی نشان می دهد، هیچ رویدادی هرگز نباید رخ دهد. در واقع، آنها انجام می دهند – خیلی، یا حداقل خیلی بیشتر از آن چیزی که ما می خواهیم فکر کنیم آنها انجام می دهند. بیمارستان ها موسسات شفای معجزه آسایی هستند که توسط دستان پزشکان متعهد به آنها کمک می شود. آنها همچنین می توانند مکان های بسیار خطرناکی باشند، خطرات آنها تا حدی با توجه به اینکه آیا و چگونه رویدادهای Never گزارش می شود و با مفاد عدم افشا در قراردادهای قصور پزشکی پنهان می شود. از موانع قانونی برای محافظت از مردم در برابر این واقعیت تلخ استفاده می شود که مرگ ناشی از بیماری – مرگ ناشی از فعالیت پزشکی – سومین علت اصلی مرگ و میر در ایالات متحده است.¹ من در سال 2001 در سال اول دانشکده حقوق بودم که پزشک کن کیزر اصطلاح “هرگز” را ابداع کرد و جامعه پزشکی به زودی حول یک تعریف مشترک گرد هم آمدند: اشتباهات جدی و قابل پیشگیری که اغلب منجر به آسیب جدی یا مرگ بیمار می شود.² برای روشن بودن، همه مرگ‌های ناشی از بیماری هرگز نیستند. هرگز رویدادها بخش کوچکی از آنها هستند. آنها آشکارترین هستند، که نشان دهنده یک فروپاشی کامل سیستم هستند. آنها اغلب همان چیزی هستند که ادعاهای قصور پزشکی معتبر از آن صورت می گیرد.

هیچ وقت یک رویداد برای من تازگی نداشت. من در ردیف اول واقعیت ویرانگر «هرگز» نشسته بودم، اما گفتگوی من با دکتر گوردون در روزهای اولیه قرنطینه کووید-19 انجام شد، و این مفهوم در آن زمان‌های ترسناک و نامشخص در اوایل سال 2020 برای من معنای جدیدی پیدا کرد. اگر نه خود هرگز، سیستم شکست خورده‌ای که مملو از آسیب‌های جدی و قابل پیشگیری بود، در آن لحظه چه بود؟ مردم من، به خصوص این اواخر. گفتگوی من با دکتر گوردون امروز صبح محوری بود. همانطور که چیزی در او شکسته شد، در من نیز شکسته شد. آن روز تصمیمی گرفتم – تصمیمی شدید که مسیر زندگی من و خانواده ام را برای همیشه تغییر داد. یک سال بعد، با تکان دادن ریشه‌های درختان خانوادگی‌مان، شوهر و سه فرزندم را به آرامی جمع کردم و ما را در یک اقیانوس دورتر در خاکی ناشناخته کاشتم – دور از آمریکا، هرگز.

هنگامی که دکتر گوردون در اواخر بهار 2020 با من تماس گرفت، ICU بیمارستان ها در سراسر کشور ظرفیت داشتند، سردخانه ها پر شده بود، ماسک ها و سایر تجهیزات حفاظت فردی نجات دهنده در دسترس نبودند، و مقامات بهداشتی در تلاش برای درک سرعت و وسعت سرایت کووید-19 بودند.

اعترافش را به سختی گرفتم و روی میز تختم نشستم. هفت هفته پس از قرنطینه COVID-19 و این بهترین چیزی بود که می توانستم جمع آوری کنم.

من بخش مدیریت ریسک و پذیره نویسی را برای گروهی متشکل از 700 پزشک و دستیار در یک بیمارستان آموزشی بزرگ در منطقه واشنگتن دی سی مدیریت کردم. روی لحافم نشسته بودم، زندگی کاری همه‌گیر من به خاطر خواسته‌های آموزش خانگی و تربیت سه فرزندم که در آن زمان دو، چهار و شش ساله بودند، مخدوش شد. «آمریکا، رویداد هرگز» به قاب جدیدی تبدیل شد که نمی‌توانستم از دیدنش جلوگیری کنم. دکتر گوردون صبح آن روز پشت تلفن هق هق می‌زند: “این کووید خونین است. ما همه استرس داریم.” با چشمانی اشک آلود سرم را به علامت تایید تکان دادم. با وجود اینکه دکتر گوردون نمی توانست مرا ببیند، سخنان او عمیقاً طنین انداز شد. کووید-19 داشت ما را شکست.

سرانجام، گریه‌های دکتر گوردون از طریق صدایی که شبیه لب‌های جمع شده به نظر می‌رسید، به نفس نفس زدنی تبدیل شد. برای او و برای زبانم جا باز کردم. این چیزی است که یک دوست عزیز، جوسلین، سال ها پیش برای من الگوبرداری کرد، زمانی که با هم در یکی از بزرگترین ارائه دهندگان مراقبت های بهداشتی در ایالات متحده کار می کردیم. او یکی از بهترین میانجی‌های بازرس سلامت بود و من او را در طول روز در نقشش به عنوان یکی از رهبران ملی سازمان در ایمنی بیمار و مدیریت ریسک مشاهده کردم. در اولین ملاقاتمان، من و جوسلین رو در رو با دکتری که یک کت سفید نشاسته‌دار آزمایشگاهی پوشیده بود، نشستیم. دکتر به دلیل مشارکت در پزشکی هرگز از لحاظ عاطفی نابود شد. جوسلین به من نشان داد که چگونه دلسوزانه بر درد شهادت می دهی. شما با او صحبت نمی کنید؛ تو گوش کن هرگز فراموشش نکردم بنابراین، بعد از اینکه دکتر گوردون ساکت شد، شروع کردم. پیشنهاد من این بود: “شما در جای امنی هستید، دکتر گوردون. بیایید وقتمان را بگذاریم و از نو شروع کنیم” – “در حالی که من وانمود می کنم دو مورد از مهمترین چیزهای زندگی من در حال حاضر به شدت به من نمی چسبند” اشتباه من بود.

دکتر گوردون دوباره شروع کرد. نشستم روی لپ تاپم یادداشت می نوشتم. در همین حال، سینکلر چهار ساله‌ام پشت سرم روی تخت ایستاده بود و «موهایم» را مرتب می‌کرد و انگشتان کوچکش را میان فرهایم می‌کشید. او تقریباً یک ماه بدون درخواست و به شدت دلسرد این وظیفه را بر عهده گرفته بود «تا به مادر کمک کند تا برای کار آماده شود». این یکی از روش‌های بی‌شماری است که روح پیرش همیشه سعی می‌کرد از من مراقبت کند، وقتی که ناراحتی من را احساس می‌کرد – اصلاً اهمیتی نمی‌داد که من به‌عنوان پدر و مادرش باید تمام تلاشم را برای مراقبت از او در آن روزهای اولیه انزوا انجام می‌دادم. در حالی که او در حال کباب کردن من بود، خواهر دو ساله‌اش، حوا، روی مچ پاهایم نشسته بود، در آستانه کثیف شدن کف خال‌خالی آبی و زرد او و در کمال وحشت، قسمت‌های پاهای من زیر او. چشمان همیشه خندان او در حالی که زمزمه می کرد و التماس پوشک می کرد پر از اشک شد. التماس‌های زمزمه‌آمیز مصالحه‌ای بود که به آن رسیده بودیم، زیرا قرنطینه همه‌گیر بارها به ما سمی را نشان می‌داد که وقتی او یا خواهرانش مکرراً جلسات کاری من را قطع می‌کردند، می‌توانستم بیرون بزنم. با توجه به اینکه فرزندانم هنوز برای نشان دادن خویشتن داری یا صبر بسیار کوچک بودند، وقفه ها مکرر بود.

بعد از بلوک، ایو تصمیم گرفته بود که فقط در پوشک مدفوع کند و فقط در صورتی که او را در پشت صندلی راک گلایدر که شش ماه پیش او را از شیر گرفته بودم، نگاه کنم. حوا اولین فرزند من نیست. من کاملاً می‌دانم که آموزش دوساله برای بچه‌ها امری ضروری نیست. اما حوا درست قبل از قرنطینه بود. از روی خودخواهانه، در طول قرنطینه، من هنوز به او نیاز داشتم، زیرا با این پسرفتی که او در حال خدمت بود، ممکن است شیطان هم باشد. من او را سرزنش کردم. پنج سال بعد، فکر می کنم می دانم چه خبر است. او به دلیل تغییر شدید در روال خود پسرفت کرد. من جای امنی نبودم من اغلب از نظر ذهنی یا عاطفی در دسترس نبودم، حتی اگر او می توانست – و انجام داد – دستم را دراز کند و مرا بگیرد. اکنون می‌دانم که عقب‌نشینی او پشت آنچه برای او یکی از امن‌ترین فضاهای خانه ما بود رخ داد: صندلی گهواره‌ای. آنجا جایی بود که ما تک تک روزهای زندگی او را در نور محو شده جمع کرده بودیم تا بتوانم آواز بخوانم و او می توانست شب های زیادی از او پرستاری کند. این جایی بود که می توانست حساب کند که هر شب قبل از خواب در یک پتوی عاشقانه تاب می پیچد، درست ماننددو خواهر بزرگترش پیش از او، روی صندلی که شوهرم با دست چیده بود، بودند.

با این حال، در آن لحظه، تنها چیزی که می توانستم فکر کنم این بود که شوهر من کجاست لعنتی؟ در این مرحله به او نیاز داشتم تا از ساعات کاری من محافظت کند، اما او از ساعات کاری خود محافظت می کرد و خواسته های غیرقابل پیش بینی هر دوی ما در حین کار با سه کودک خردسال در خانه، ما را به افرادی تبدیل کرده بود که به سختی می شناختیم. اینکه بگوییم من و شوهرم مشغول بوده ایم، حتی نمی توان آن را پوشش داد. در طول هفت ماه اول قرنطینه، اگر هر کدام از ما هر چهار یا پنج روز یکبار دوش بگیریم، خوش شانس بودیم. با این حال، احساس می‌کردم آزادی عمل بیشتری در کارم دارم، زیرا در خط مقدم به مردم خدمت می‌کردم و او نه.

بلافاصله پس از آن تماس و گفتگوی کوتاه بین ما، متوجه شدم که شوهرم حتی از لی، شش ساله ما، مراقبت نکرده است. در آن زمان او می دانست که چگونه از خود مراقبت کند و شروع به خواندن کتاب کرده بود. البته شوهرم هم کار می کرد. او یک روزنامه نگار است و در اطراف محله قدم می زد و با منبعی که نیاز به حفظ حریم خصوصی و رازداری داشت، تماس های کاری برقرار می کرد. او خیلی از این تماس ها داشت. در نهایت متقاعد شدم که برخی از آنها به سادگی باید آرایش شود تا بتواند از خانه ما فرار کند. آنها نبودند.

اکنون شرمنده ام که در آن زمان چقدر نسبت به دخترانم کاملاً بی احساس بودم و در عین حال عمیق ترین همدردی را برای دکتر گوردون احساس می کردم. او کسی بود که نامش را شنیده بودم اما برای اولین بار در این تماس ملاقات کرده بودم. من حتی نمی دانستم چه شکلی است تا اینکه بعداً آن را در اینترنت جستجو کردم. البته غریزه من این بود که هم برای خانواده‌ام و هم برای دکتر گوردون حضور داشته باشم، اما در دنیایی که پر از بی‌عدالتی‌های متقاطع است، یک چیز را می‌دانم که درست است: کار با همدلی تقریباً غیرممکن است. اما منظور از والدین همه‌گیر این است: خود را از هم جدا کنید تا به ویرانه‌های اطرافتان رسیدگی کنید، بدون اینکه متوجه شوید که تلاش‌هایتان شما را به همان شکل ویران می‌کند.

من وظایف مادرانه ام را نیمه تمام رها کردم و روی توانایی حوا برای نگه داشتن روده هایش برای چند دقیقه دیگر شرط بندی کردم و روی مچ پاهای تمیز و لحاف کتان مورد ستایشم شرط بندی کردم. این‌ها معاوضه‌های استرس‌زایی بود که مادرانی که به‌طور تمام وقت از خانه کار می‌کردند و در حین مراقبت از کودکان خردسال در سرتاسر کشور انجام می‌دادند – حتی آن‌هایی که مانند من شریکی مایل و توانا برای کمک در خانه داشتند. شوهرم حضور داشت، حتی کمک می کرد. اما آنچه را که فکر می‌کردم نشانه‌های گویایی بود داشتم که نشان می‌داد خیلی بیشتر از این کار می‌کردم. به عنوان مثال، من صبحانه، ناهار و شام را هر روز برای پنج نفر در طول قرنطینه روی میز قرار دادم. اگر این کار را نمی کردم، وقت غذا بدون غذا روی میز می آمد و می رفت. این به این معنی بود که من هر هفته 105 وعده غذا روی میز – در بالای کارم – می خواستم.

من هر چیزی که با آن سر و کار داشتم را روی سیب زمینی های کوچک ضبط کردم. من با دکتر گوردون، یکی از معتبرترین جراحان تروما در بیمارستانم صحبت کردم. کار کردن از طریق تروما استرس وضعیت موجود است. تصور کنید که جراحی اورژانسی را بر روی بیماران بدحال یا مجروح انجام دهید، جایی که تنها بخش قابل پیش بینی روز کاری شما این است که تقریباً هر تصمیمی که می گیرید می تواند عواقب مرگ یا زندگی برای بیماران شما داشته باشد. علاوه بر این، این تصمیمات باید عجولانه باشد. در مقایسه، شغل من آنقدرها هم استرس‌زا به نظر نمی‌رسید، اما حتی قبل از یک بیماری همه‌گیر جهانی، من را تا حد زیادی تحت فشار قرار می‌داد – و من فقط در محل کار برای اثبات آن چشمانم تکان می‌خورد.

من به عنوان مدیر بیمه درمانی و مدیریت ریسک بیمارستان، در تمام امور عملیاتی، مالی، استراتژیک و حقوقی بیمارستان نقش داشتم. من همچنین بر بیمه های مختلفمان نظارت داشتم: قصور پزشکی، مسئولیت حرفه ای، غرامت، سایبری و مازاد. اینها مهره ها و پیچ های کار بودند – جنبه هایی که به طور مناسب در شرح شغل پوشش داده شده اند. اما چیزهای بیشتری وجود داشت، مانند کار من با مدیر خدمات اعضا، انیس، که در کارش آنقدر خوب بود که برخی از کارکنان تیم ارشد را دور زد. ما اغلب برای مدیریت بیماران ناراضی شریک بوده ایم و کمک می کنیم تا اطمینان حاصل شود که مشکلات آنها به روشی معنادار حل می شود و بعداً به دعوی قضایی تبدیل نمی شود.

هر روز غیر قابل پیش بینی بود. ما ممکن است یک بیمار داشته باشیم که یک مسئول پذیرش ملایم و مسن را که بیش از 20 سال است که در آن مشغول به کار بوده ایم، تهدید می کند. یا کلینیک باروری ممکن است به دنبال راهنمایی در مورد نحوه پاسخگویی به مشتریان سابق ناراضی و طلاق‌گرفته باشد که هر کدام ادعای حقوق انحصاری جنین‌هایی را دارند که با گامت‌های اهدایی ایجاد کرده‌اند. یا ممکن است بیمار تهدید به پریدن از سقف کند. یا می‌توانیم کاری کنیم که همه این چیزها در یک روز اتفاق بیفتد – همانطور که این trifecta خاص انجام داد.

در یک مورد نادر، مجبور شدم دکتری را مدیریت کنم که به طور مداوم استانداردهای مورد نیاز مراقبت های پزشکی را که ارائه می کرد برآورده نمی کرد، اما اصرار داشت که انجام دهد. گاهی اوقات عاشقانه های کثیف بین کارمندان ما از روی میز من عبور می کرد. حتی بیمه، بخش رام‌تر شغل من، می‌تواند مرا غافلگیر کند – مثل روزی که از من خواسته شد ببینم آیا بیمه ما گروهی از جراحان ما را که دامپزشکان از آنها خواسته بودند برای انجام یک عمل پیچیده روی یک گوریل در باغ‌وحش محلی کمک کنند، پوشش می‌دهد یا خیر. این شغلی بود که هوس کردم. با وجود سرعت و گستردگی مطالبات، این کار اولیه بیمارستان هایی مانند دکتر گوردون نبود. درعوض، من در قسمت عقب بودم – وظیفه پاکسازی و رسیدگی به آشفتگی‌ها پس از وقوع آنها. به همین دلیل احساس کردم که موظفم به دکتر گوردون تمام آزادی عمل و زمان مورد نیازش را امروز صبح بدهم. بنابراین تصمیم گرفتم که مدفوع کوچکترین نوزادم فقط باید منتظر بماند.

دکتر گوردون در ادامه توضیح داد: “بیمار جان دو بود که با یک آمبولانس بدون هیچ مدرک شناسایی و فقط گزارش شاهد ناقص به بیمارستان ما رسید. او زمانی که از روی گذر 16 فوتی بر روی بتن پایین پرید یا سقوط کرد، جراحات خود را تحمل کرد.” لرزیدم و استخوان ها و گوشت های خرد شده را روی سنگفرش داغ تصور می کردم. سینکلر از اصلاح موهای من دست کشید و به طور غریزی دست چهار ساله اش را روی شانه ام برد. می خواستم بدانم پرش یا سقوط کدام بود؟ آیا این اتفاقی برای جان دو افتاده است یا برای او اتفاقی افتاده است؟ هفته‌ها بعد آن را برگرداندم. با این حال، در این مرحله نگران بودم که با تلاش برای کمک به جان دو، آسیب بیشتری به جان دو وارد کرده بودیم، و او در محل ما تنها بود. این به این معنی بود که وقتی دکتر گوردون و تیمش سعی کردند جان دو را دوباره کنار هم بگذارند، هیچ یک از نزدیکانش مطلع نشد. هیچ کس نمی توانست بگوید که زندگی جان دو احتمالا برای همیشه تغییر می کند. کسی نبود که برایش دعا کند. بنابراین، بی صدا این کار را کردم، سپس یک «همم، ممم» که زمان‌بندی شده و هوشمندانه بود را بیرون دادم تا دکتر گوردون قبل از اینکه دوباره تلفنم را بی‌صدا کند، بداند که دارم تماشا می‌کنم. باید مطمئن می شدم که او صدای سینکلر را نشنیده است، دو قیچی با روکش براق در دست، که به من می گفت که موهایم را با آب می پاشد تا من را برای دومین ظاهرم در روز آماده کند.

فکر می‌کردم دروازه‌بان باهوشی هستم: غیرممکن‌ها را متعادل کردم.

اما من نمی توانستم اطراف پیچ را ببینم. تا پایان سال، متوجه می شدم که هیچ چیزی را متعادل نکرده بودم. در همین حال، من بدترین نسخه از خودم بودم که تا به حال برای بچه هایم دیده بودم. من بزرگترین دعوای خود را با شوهرم داشتم. من سلامت روانی و عاطفی افرادی را که بیشتر دوستشان داشتم – شوهر و فرزندانم – به خطر انداخته بودم. وقتی با چیزهایی که بعداً در آن سال از دست داده بودم و اینکه چه کسی شده بودم کنار آمدم، در سایه گناه آن صبح‌های سرد زمستانی نشستم و زمزمه‌های تاکیدی می‌کردم که می‌توانم خانواده‌ام را دوباره جمع کنم و دعا می‌کردم که کارساز شود. اما روزی که تماس تلفنی دکتر گوردون درباره جان دو دریافت کردم، هنوز سعی می‌کردم از خانواده‌ام حمایت کنم و بیمارستانم را باز نگه دارم و کارکنان خود را برای درمان بیمارترین بیماران کووید-19 در شهرمان نگه دارم، همه در کشوری که به نظر نمی‌رسید واقعاً از هیچ یک از ما حمایت کند.

داشتم مکالمه ام را تمام می کردم تا ایو را روی پوشک نزدیک صندلی گهواره ای بپوشم که به نظر می رسید دکتر گوردون دوباره در حال سقوط است. “همه چیز به من مربوط است، تقصیر من است. من آسیب اولیه بودم.” من به او از چیزی اطمینان دادم که احتمالاً قبلاً می‌دانست اما در حال حاضر نمی‌توانست به آن دسترسی داشته باشد: “رویدادها به ندرت به یک نفر مربوط می‌شود، دکتر گوردون. آنها اغلب به دلیل یک سری اشتباهات کوچک و حذفیات توسط بسیاری از افراد برای ایجاد شکست‌های فاجعه‌بار اتفاق می‌افتند. آنها شکست‌های سیستمی هستند. وقتی تجزیه و تحلیل علت اصلی خود را انجام می‌دهیم، گمان می‌کنم که در این مورد نیز همینطور باشد.” شبیه اصرار من به دوستانی بود که در مهمانی‌های شام قبل از همه‌گیری جمع شده بودند، که اغلب از یک عوام فریب که «آمریکا را ویران می‌کرد» ناراضی بودند و با عصبانیت از کاخ سفید به ما توییت می‌کردند: «وقتی اوضاع واقعاً خراب می‌شود، به ندرت به یک نفر می‌رسد.» “افراد شکسته سیستم را نمی شکنند، تقریبا همیشه برعکس است.”

آن شب، پس از خواباندن بچه‌ها، روز رویداد هرگز دکتر گوردون، پیامی را که برای او گذاشته بودم فکر کردم: آدم‌های شکسته سیستم را نمی‌شکنند. سیستم های خراب مردم را می شکند. من می‌توانستم آمریکا را ببینم، هرگز آن رویداد را، آن چیزی که بود: یک سیستم شکسته. با لایه لایه شدن این بیماری همه گیر، شکاف های طولانی مدت در رویکردهای این کشور به مراقبت های بهداشتی، مراقبت از کودکان و آموزش، بدون ذکر اطمینان از حفاظت و ایمنی شهروندان، بلافاصله نمایان شد. من دیدم که چگونه این شرایط با هم کار می‌کنند تا من را با ارزش‌های اصلی‌ام، با آنچه که می‌دانستم در این دنیا صادق‌ترین است، شکست دهم: من اینجا هستم تا از زندگی مقدسی که به وجود آورده‌ام محافظت کنم. و این به معنای محافظت از آنها نه تنها در برابر کووید-19، بلکه از تصمیمات بد، استرس زا و طولانی مدت من برای والدین بود. در آن لحظه که همه چیز در دنیای ما متوقف شده بود – چیزی که ذهن جوان آنها قادر به درک آن نبود – ممکن بود از نظر فیزیکی حضور داشته باشم، اما دقیقاً در چهره آنها آنها را تعقیب می کردم.