منتقدان در گفتگو: درباره خشونت و انتقام در ناپدید شدن مارلون جیمز

منتقدان در مکالمه یک ویژگی “پادکست در صفحه” است که در آن مشارکت کنندگان درباره کتاب یا موضوعی که در حال حاضر سرفصل های دنیای ادبی است بحث می کنند. پوشش ما از Angel Down را اینجا، Yesteryear اینجا و Dungeon Crawler Carl را اینجا بخوانید.

“تمام نشد ناپدید شدن ها. این شما را کامل می کند.” نیویورک تایمز دوایت گارنر منتقد در نقد رمان جدید مارلون جیمز. باور کنید یا نه، او آن را به عنوان یک تایید کامل می دانست. در واقع، عنوان اثر گارنر، که خود به دلیل ظرافت و ظرافت در سمت راست، سرفصل های دنیای کتاب را به خود اختصاص داده است، «این شاهکار رمان دهه است، اگر نه قرن» است. معمولاً چندین سال طول می کشد تا هر منتقدی رمانی را شایسته چنین ستایش پانتئونیکی اعلام کند. بنابراین وقتی قطعه را یک رمان خشن 650 صفحه‌ای بدون کمبود صحنه‌های سکس گرافیکی می‌دانید، خوب، این نقد واقعاً یک تکشاخ بود.

و این رمان هم همینطور است. این یک تجربه خواندن منحصر به فرد است. شما نمی خوانید ناپدید شدن ها. تحمل کردی شما یک فرد تغییر یافته بیرون می آیید. باز هم، این به نظر ستایش نیست، اما اینطور است.

ناپدید شدن ها اولین رمان غیرداستانی جیمز از سال 2014 است تاریخچه مختصری از هفت قتل، یکی دیگر از رمان های مورد ستایش جهانی. ناپدید شدن ها ما را به جامائیکا بومی جیمز می برد تا داستان تجربه همجنس گرایان در اواخر دهه 80 و 90 را بیان کنیم. این داستان همجنسگراهراسی، خشونت و انتقام است، و آغشته به خشم شدیدی است که خواندن را وادار می کند. ناپدید شدن ها دندان قروچه، مشت های مشت، ایجاد درد در قلب.

برای این نسخه از منتقدان در گفتگو، من یک بار دیگر کارکنان را استخدام کردم بررسی کتاب های شیکاگو سردبیر مایکل ولش، یکی از طرفداران بزرگ مارلون جیمز، برای بحث. این گفتگو است:

گرگ زیمرمن: بیایید با یک چیز ساده شروع کنیم… که اصلاً ساده نیست: دالی ناپدید شدن ها هم از نظر انتظارات توسط بررسی هایی مانند دوایت گارنر، و هم از نظر ساخت خودتان، به تبلیغات تبلیغاتی شما ادامه می دهید؟

مایکل ولش: صادقانه بگویم، گاهی اوقات برای شروع به خواندن کتابی که مشتاقانه منتظرش هستم، کمی مردد هستم. قطعاً این مورد بود ناپدید شدن ها، نه تنها به دلیل هیاهوی گسترده پیرامون آن، بلکه به دلیل تاریخچه مختصری از هفت قتل یکی از کتاب های مورد علاقه من است این کتاب من را در دوران بسیار سختی در زندگی ام گذراند، و خاطرات بسیار خوبی از خواندن جلد گالینگور در قطارهای شلوغ Blue Line در راه و از اولین کارم خارج از کالج دارم (یک خالکوبی روی جلد هم دارم.) اما خوشحالم که بگویم آخرین کتاب او کاملاً مطابق تبلیغات تبلیغاتی بود، و سبک نوشتن کاملاً متمایز جیمز باعث شد. در حالی که تاریخچه مختصری از هفت قتل همیشه مورد علاقه شخصی من خواهد بود، بحث کردن با آن سخت نیست ناپدید شدن ها می تواند کار بزرگ او باشد.

بنابراین اجازه دهید یک سوال ترفند بپرسم: آیا با دوایت گارنر موافقید که این «رمان دهه، اگر نه قرن» است؟

گرگ زیمرمن: این … مانند یک تله است. 😂

با این حال، من واقعاً فکر می‌کنم وقتی می‌گویم برای گفتن خیلی زود است، از طرف اکثریت جامعه دوستدار کتاب صحبت می‌کنم. هر رمانی باید برای یک دقیقه در دنیای واقعی نفس بکشد تا اینکه کسی آن را بهترین کتاب سال معرفی کند، بسیار کمتر از قرن. خوب ناپدید شدن ها خیلی خیلی خیلی خوبه؟ البته که هست.

تجربه خواندن خودم… پیچیده بود. هر چه تعداد کتاب‌های بیشتری بخوانید، برای یک رمان سخت‌تر می‌شود که شما را از نظر کارهایی که یک نویسنده با فرم و داستان انجام می‌دهد، شگفت‌زده کند. این رمانی بود که من را شگفت زده کرد. و من باید آماده می‌شدم، زیرا من هم مثل شما، کاملاً دوست دارم تاریخچه مختصری از هفت قتل

اما نمی دانم این کتاب را دوست داشتم یا نه. آیا این من را شگفت زده کرد که چگونه به آنچه که در نظر داشت و به عنوان یک نوشته کاملاً بدیع دست یافت؟ قطعا. آیا این باعث شد من طیفی از احساسات (از جمله ناراحتی شدید) را احساس کنم که مطمئن نیستم هیچ کتابی که اخیراً خوانده ام این احساس را در من ایجاد کرده باشد؟ بله، بله، انجام شد. آیا از خواندن آن لذت بردم؟ مطمئن نیستم که احساس می کنم آن را پشت سر گذاشته ام.

تجربه واقعی شما از خواندن چه بود؟ به یاد دارم که در حین مطالعه، بیش از چند پیام از شما دریافت کردم، از جمله یکی در حوالی ساعت 11:30 بعد از ظهر که گفتید فکر می‌کنید واقعاً ممکن است کتاب قرن باشد. آیا هنوز اینطور فکر می کنید؟

مایکل ولش: افشای کامل (و از آنجایی که ما با هم دوست هستیم، شما قبلاً این را می دانید): من مستعد نمایشنامه هستم! من می‌توانم بگویم که خواندن هر کتاب مارلون جیمز یک تجربه منحصربه‌فرد و ارزشمند است، زیرا یک کتاب جیمز از شما به عنوان خواننده می‌خواهد که کاملاً سرمایه‌گذاری کنید و همه چیز خود را به کار بگیرید. شما نمی توانید به نصف توجه کنید. کتاب‌های او در ابتدا می‌توانند ترسناک به نظر برسند، زیرا سبک نوشتاری او آن‌قدر محاوره‌ای، انحرافی و آغشته به دیالکتیک جامائیکا و نقاط مرجع فرهنگی آن زمان است که ممکن است در مواقعی احساس نکنید که هنگام خواندن از ریل خارج می‌شوید. اما برای من، همیشه یک لحظه نشاط‌آور وجود دارد که در جای خود کلیک می‌کند و احساس می‌کنم داری شعر می‌خوانی. این غزل باورنکردنی در نوشته‌های او وجود دارد، حتی زمانی که او در حال شوخی یا توصیف یکی از وحشیانه‌ترین و ناراحت‌کننده‌ترین چیزهایی است که تا به حال خوانده‌اید (و مطمئناً لحظاتی مانند این وجود دارد. ناپدید شدن ها). فکر می‌کنم این سبک، و این تقاضایی که بر خواننده تحمیل می‌کند، به خوبی با این کتاب سازگار است. به نظر می رسد به خواننده می گوید شما از تجربیات این شخصیت ها با تمام زیبایی و خشونت، در تمام سال ها و سکوتی که باقی می ماند، خواهید نشست.

من به عوارضی که شما تجربه کرده اید و آنچه ممکن است شما را کمی عقب نگه داشته باشد بسیار علاقه مند هستم. و شاید فراتر از آن، فکر می‌کنید چه معنایی دارد که چنین کتاب بی‌رحمانه و – صادقانه بگویم – مجازات‌کننده به این حس عظیم تجاری و انتقادی تبدیل شده است؟

گرگ زیمرمن: او در واقع نویسنده ای پرمطالعه است – هم از نظر آنچه از خوانندگانش از نظر سبک و ساختار می خواهد و هم از نظر موضوع (خشونت همجنس گرایان، همجنس گرا هراسی، ایدز، خودکشی). فکر می‌کنم هر دوی ما شوخی‌ای را که او در مصاحبه‌ای درباره خشونت در رمان‌هایش انجام داد و اینکه چگونه خود را خوش‌شانس می‌داند که شخصیتی در رمان مارلون جیمز نیست، دیدیم.

مضامین خشم و شرم – در این رمان، دو روی یک سکه – بسیار رایج است و به شیوه‌های خشونت‌آمیز و ترسناک آشکار می‌شود. اما من فکر می کنم که در نهایت یک رمان انتقامی است. شخصیت جردن براون (اگر در این رمان چند صدایی قهرمانی وجود داشته باشد، او است) یکی از قربانیان حمله ای است که اکشن رمان را به پیش می برد. او بعداً اشاره می‌کند که الهام‌بخش او برای انتقام، داستان فرعی در تونی موریسون بود آهنگ سلیمان– چگونه گروهی از مردان سیاهپوست عدالت را به دست خود می گیرند، همانطور که آنها آن را به عنوان انتقام خشونتی که در جامعه خود انجام می شود. جیمز همچنین به ایده انتقام در این مصاحبه فوق‌العاده CHIRB با استفان پاتریک بل اشاره می‌کند: “نکته انتقام این است که حق با آنهاست، این غذای سرد است. شخصیت‌های من، حتی پس از اینکه انتقام خود را گرفتند، هنوز باید با پوچی زندگی‌هایی که آنها را وادار به انتقام گرفتن کردند، کنار بیایند. برای من، این بسیار عمیق است. و درخشان. اما این نیز غیرممکن است غم انگیز است.

چرا با توجه به همه دلایلی که نباید این چنین موفقیت آمیز بود؟ فکر می کنم پاسخ ساده این است که رمان مارلون جیمز یک رویداد است. او شخصیتی مغناطیسی است و خوانندگان، منتقدان و ذوق‌سازان او را دوست دارند. اما به‌عنوان کارشناس مقیم مارلون جیمز، با وجود اینکه این رمان از مسیر پرفروش‌ها دور است، دلیل موفقیت این کتاب چیست؟

همچنین ببینید

مایکل ولش: خوب، برای شروع، فکر می کنم ثابت می کند که بازاریابی کتاب هنوز کار می کند، به خصوص در زمانی که به نظر می رسد همه زنگ خطر را به صدا در می آورند که مطالعه در آمریکا رو به کاهش است و کتاب ها به اندازه گذشته مرتبط نیستند (که من به طور کلی با آن مخالفم، اما این داستان کاملاً دیگری است). این یک مثال عالی است که با داشتن منابع کافی، حامیان، و البته نوشته‌های عالی، یک کتاب هنوز هم می‌تواند به استراتوسفر توجه ما منججر شود. اما نکته غم انگیز این است که این روزها کتاب های کمتر و کمتری می توانند این درمان را دریافت کنند.

من فکر می‌کنم آنچه اغلب یک رمان را به یک «رویداد ادبی» تبدیل می‌کند، عنصر عظمت است، هم از نظر موضوع و دامنه و هم در طول و بازه زمانی. و ناپدید شدن ها قطعا به آن هدف می رسد. این به طور خاص به تاریخ طولانی خشونت، شرم و سکوت در جامائیکا می پردازد، اما به طور کلی به تجربه همجنس گرایان نیز می پردازد. دهه ها و قاره ها را در بر می گیرد. و شاید مهم‌تر از همه، رمان احساس می‌کند چیزی ذاتاً واقعی و عمیقاً ریشه‌دار در مضامین خود دارد.

اما همانطور که گفتید، رسیدن به این ارتفاعات کتاب بسیار دشواری است. من را به یاد زمانی می اندازد که هانیا یاناگیهارا این زندگی کوچک در رسانه‌های اجتماعی به هیجان آمد و پس از آن بسیاری از خوانندگان شروع به گفتن با خود کردند “این عالی است و همچنین ناراحت کننده ترین چیزی که تا به حال خوانده ام. و می دانید چه، من برای آن اینجا هستم! بیایید از خواندن مطالبی که احساسات سخت را برمی انگیزد نترسید.

گرگ زیمرمن: هههه، آره، مثل میم عاشق کتابه: “خوانندگان اینطوری باش: این کتاب منو از نظر عاطفی نابود کرد و زندگیم رو تباه کرد. نمی توانم بیشتر توصیه کنم، 5 ستاره!” اما خوشحالم که مرا انتخاب کردید یه زندگی کوچیک، چون کامپيوتر بسيار خوبي است ناپدید شدن ها. نه تنها این بود یه زندگی کوچیک رسانه های اجتماعی و احساس انتقادی، تجربه خواندن نیز از نظر ناراحت کننده بودن کتاب بسیار شبیه بود.

همانطور که خواندم و از وقتی که تمام کردم ناپدید شدن ها، مغز من را برای سایر کامپوزیت ها درگیر می کند. چند فکر: انتخاب سوفی، نوشته ویلیام استایرون، که به نظر من ممکن است غم انگیزترین کتابی باشد که تا کنون نوشته شده است. نصف النهار خون، توسط کورمک مک کارتی، که یکی از بی‌دلیل‌ترین کتاب‌های خشونت‌آمیز است که تاکنون نوشته شده است. و در آخر، درختان، توسط پرسیوال اورت، که همچنین آسیب زا است اما بسیار بسیار خنده دار است.

این را با چه کتاب هایی مقایسه می کنید؟ و نظر شما در مورد این رمان چیست؟ می‌خواهید چه تأثیری بر روی خوانندگانی بگذارید که می‌خواهند تصمیم بگیرند که بخوانند یا نه ناپدید شدن ها؟

مایکل ولش: من واقعاً مطمئن نیستم که این مقایسه‌ها چقدر مرتبط هستند، اما به آن اشاره می‌کنم. پاسخ انتقادی هیجان انگیز به ناپدید شدن ها من را کمی به یاد کولسون وایتهد می اندازد راه آهن زیرزمینی، که همچنین خواندنی بسیار متقاعد کننده است که حاوی برخی از دلخراش ترین و بی امان ترین لحظات دردناک در داستان است. وقتی می خواندم به یاد ریچارد رایت افتادم یک پسر به دنیا آمدکه همچنین شاهدی بر نابرابری است که در جامعه ما وجود دارد و می تواند به طور مشابه در مسیر مارپیچ داستان مجازات شود. و سپس این ممکن است پوچ به نظر برسد، اما روایت جردن وارد می شود ناپدید شدن ها چیزی مرا یاد خواندن داستایوفسکی انداخت یادداشت هایی از سیاه چال در روشی که در سر و زبان راوی گیر افتاده‌اید – به‌ویژه در پایان داستان جردن، وقتی می‌بینید که میل او برای انتقام گرفتن چه تلفاتی را به همراه داشته است.

اعتراف می کنم که خوانندگان بی تصمیم ممکن است به این رایانه های شخصی نگاه کنند و چشمان خود را گرد کنند، اما فکر می کنم آنها در واقع برای شروع به خراشیدن سطح میراث کتاب مفید هستند. ناپدید شدن ها از بسیاری جهات کتابی قابل توجه است که تلاش می کند لکه ای بزرگ در تاریخ یک ملت و جامعه ای از صداهایی که خاموش شده اند ایجاد کند. این یک تریلر جنایی، یک داستان بلوغ و یک رمان دیالکتیکی درباره میل، جنسیت، پشیمانی و نفرت در همه اشکال آن است. و اگر یک چیز را در مورد مارلون جیمز و نوشته‌هایش دوست دارم، این است که او یکی از جسورترین صداهای داستانی است. گاهی اوقات او رمانی در مورد تلاش برای ترور باب مارلی می نویسد که تا حدی توسط ارواح روایت می شود و جنایت مورد بحث تا سه چهارم راه اتفاق نمی افتد، یا یک سریال فانتزی با الهام از اسطوره های آفریقایی که در آن هر کتاب بازگویی موازی از همان داستان است، یا این داستان عمیقا جدی و جدی است که هر یک از آن ها برای گروهی دلخراش هستند. به سوی بادها پراکنده شده است. تعداد کمی از نویسندگان جرات می کنند داستان ها و شکوفایی های مارلون جیمز را تجربه کنند. و من متقاعد شده ام که فقط او می تواند آنها را بیرون بیاورد.

تخیلی
ناپدید شدن ها
نوشته مارلون جیمز
کتاب های ریورهد
ارسال شده در 1 سپتامبر 2026