او در اقتباسی از رمان حماسی نورمن میلر نقش قاتل محکوم به نام گری گیلمور را بازی خواهد کرد.
او به تازگی نقش نامزد اسکار خود را در نقش The Creature بازی کرد فرانکشتاین، جیکوب الوردی در نقش اقتباسی از رمان برنده جایزه پولیتزر اثر نورمن میلر در سال 1979 نقش آفرینی خواهد کرد. آهنگ جلاد.
مقاله پس از بازرگانی ادامه دارد
آهنگ جلاد بیوگرافی مفصل و تا حدی تخیلی قاتل آمریکایی گری گیلمور است که پس از محکوم شدن به قتل دو مرد در یوتا، اصرار داشت که حکم اعدام خود را علیرغم تعلیق ملی مجازات اعدام که توسط دادگاه عالی صادر شده بود اجرا شود. فورمن علیه جورجیا، که تصمیم گرفت که رویکردهای متناقض ایالت های مختلف در اجرای کیفری، اصلاحیه های هشتم و چهاردهم را نقض می کند. گیلمور که با وکلای ضد مجازات اعدام که اصرار داشتند او را زنده نگه دارند می جنگید، سرانجام در سال 1977 با جوخه تیراندازی اعدام شد.
این رمان به دو بخش تقسیم می شود: صداهای غربی و صداهای شرقی. بخش اول درباره نیروهایی است که گیلمور را به مردی تبدیل کردند که او تبدیل شد (از جمله جوانی که در بازداشتگاه های نوجوانان در غرب بی ثمر آمریکا سپری شد)، در حالی که قسمت دوم درباره جنون رسانه ای و بحث ملی پیرامون این پرونده است و به ویژه بر رابطه گیلمور با عکاس مشهور لارنس “لری” شیلر تمرکز می کند، که با بسیاری از پروژه ها به مصاحبه با خانواده اش پرداخت. میلر در وهله اول.
میلر به تحقیقات شیلر ادامه داد تا حماسه ای تقریباً 1000 صفحه ای و کاملاً نوشته شده درباره نیهیلیسم غرب آمریکا، تمایل آمریکا به خشونت، جنون رسانه ای، استثمار طبقه کارگر و فرقه تنهایی مردان سفیدپوست بسازد. در بررسی خود در بررسی کتاب نیویورک تایمز، جوآن دیدیون دستاورد میلر را تحسین کرد و آن را “کتابی کاملاً شگفت‌انگیز” خواند و خاطرنشان کرد که چگونه او را با گفتن چیزهای بسیار بیشتر از آنچه که به نظر می‌رسد شوکه کرد:آهنگ جلاد او می‌نویسد: «این کتاب در ابتدا به عنوان یک پروژه شروع شد، عکاس و تهیه‌کننده‌ای که چند سال قبل با میلر برای نوشتن «مریلین» قرارداد بسته بود، و به طور گسترده به عنوان «کتاب گری گیلمور» شناخته می‌شد.
به نظر می‌رسید که این یکی از آن زندگی‌هایی است که در آن روایت معنای دیگری به همراه نخواهد داشت. شاید این فقط یک سوراخ آزمایشی دیگر در میدانی بود که قبلاً حفر کرده بود، چند تامل بیشتر در مورد قتل به عنوان یک عمل وجودی، تخصیص کتابی که برای خود اختراع کرده بود. رویای آمریکایی، توسط استیون روژاک روانشناسی جلاد. در عوض، میلر رمانی نوشت، رمانی هزار صفحه‌ای با دایره واژگانی دقیق و محدود و صدایی به اندازه افق، رمانی که اتفاقات خود را به خود اختصاص داد و وقایع واقعی در زندگی افراد واقعی را به تصویر کشید.
او می نویسد، آنچه او در عوض یافت، رمانی بود که داستان یک ناامیدی منحصر به فرد آمریکایی را روایت می کرد. او تعجب می کند که چگونه میلر از جملات خود برای انتقال این بیش از هر چیز استفاده می کند: تلاش های ناموفق بی شمار برای برقراری ارتباط بین مردم و اشیا، با پراکندگی نثر او که “جستجوی میدانی از انرژی منفی را که این رویدادها و این افراد را به هم مرتبط می کند و مالیخولیا خالی خود مکان” را برمی انگیزد.
او همچنین با تعجب خاطرنشان می کند که قوی ترین صداهای رمان زنان هستند: “مردها تمایل دارند تیراندازی کنند، تیراندازی کنند، مقابله کنند، ادامه دهند. زنان داستان ها را منتقل می کنند.”
شیلر و میلر به عنوان عکاس و نویسنده در پروژه های متعددی که از سال 1972 شروع شد، همکاری کردند. مرلین: بیوگرافی و آهنگ جلاد مسلما به یاد ماندنی ترین آنها است. شیلر که در سال 1982 اقتباس سینمایی از این رمان با بازی تامی لی جونز را کارگردانی کرد، تهیه کننده اجرایی این اقتباس جدید خواهد بود.
الوردی که در شبکه HBO به یک ستاره تبدیل شد سرخوشی، نقش گیلمور را بازی خواهد کرد (با توجه به شباهت این دو مرد، یک اتفاق اتفاقی). الوردی به سمت پروژه های ادبی گرایش پیدا کرد – واضح استy فرانکشتاین (که برای هر جایزه بازیگری نامزد شد). او همچنین اخیراً در اقتباس 2026 از Emily Bronte Emerald Fennell بازی کرد. تاندر هیلزو مینی سریال اقتباسی از رمان برنده جایزه بوکر اثر ریچارد فلانگان. جاده باریک به سمت شمال عمیق که سال گذشته در Prime Video منتشر شد. او اخیراً در فیلم Sofia Coppola نیز نقش الویس پریسلی را بازی کرده است پریسیلا و در فیلم هیجان انگیز پسا آخرالزمانی ریدلی اسکات بازی کرد سگ ستاره می کند.
این اولین نوبت الوردی به عنوان تهیه کننده (نه تهیه کننده اجرایی) است. اسکات استابر و نیک نسبیت از یونایتد آرتتس، علاوه بر مدیر الوردی، مت ویورال و شری مارش، تهیه کنندگی را بر عهده خواهند داشت.
شیلر که میراث عکاسی اش با لحظات نمادین قرن بیستم آمیخته شده است، آخرین فردی بود که از مرلین مونرو قبل از مرگ عکس گرفت. او همچنین از لی هاروی اسوالد در شب کشته شدنش و جک روبی لحظاتی پس از کشتن اسوالد عکس گرفت. او در صحنه فیلمبرداری از پل نیومن و رابرت ردفورد عکاسی کرد بوچ کسیدی و ساندنس کید (و همچنین بخش عکاسی فیلم را کارگردانی کرد) و از شورش‌های واتس و آزمایش اسید Electric Kool-Aid فیلمبرداری کرد. او تاچ‌دان‌های قابل‌توجهی از او جی سیمپسون و محمد علی گرفت و فلوید پترسون را شکست داد و عنوان قهرمانی بوکس سنگین وزن جهان را به دست آورد. او به عنوان کارگردان، پروژه های متعددی برای تلویزیون ساخت و در سال 1986 برای اقتباس از فیلم برنده جایزه امی شد پیتر کبیر. او با O.J. سیمپسون کتابی به نام من می خواهم بگویم شما در زمانی که سیمپسون در زندان بود و پس از تبرئه شدنش، با سابق همکاری کردید زمان روزنامه نگار مجله جیم ویلورت برای نوشتن نیویورک تایمز پرفروش تراژدی آمریکایی: داستان بدون سانسور دفاع از سیمپسون ها. عکس ها و داستان های او در نشریات بی شماری از جمله ظاهر شده است زندگی، پاریس مچ، نیویورکر، تایم، نیوزویک، و در پست عصر شنبه.
