یک روز دیگر در آمریکای پسا نژادی زندگی و مرگ افرادی را که رویارویی آنها با پلیس یا نیروهای هوشیار به بخشی از گفتگوی ملی آمریکا در مورد نژاد تبدیل شده است، منعکس می کند. چه چیزی شما را ترغیب کرد که تجربیات و مقالات شخصی خود را در این خاطرات جمع آوری کنید؟
قتل تریون مارتین مرا از نظر عاطفی شکست. این بسیار ناعادلانه بود – نوجوانی که برای خرید یک خوراکی به فروشگاه می رفت، اما پس از بازگشت به محوطه دروازه پدرش تحت تعقیب و تیراندازی قرار گرفت، گویی او حق حضور در آنجا را نداشت. و مجازات آن مرگ بود. آیا می توانید تصور کنید فرزند خود به خانه بیاید و همسایه به او بگوید که به او تعلق ندارد؟ و بعد این همسایه شلیک می کند و او را می کشد؟ برای بسیاری از سفیدپوستان آمریکایی، این ممکن است دست نیافتنی به نظر برسد. برای سیاهپوستان آمریکایی، این یک حقیقت روزمره است که با آن زندگی می کنند.
همچنین این حقیقتی است که من بیش از پنجاه سال با آن زندگی کرده ام، از زمانی که در سال اول دانشگاه با شوهرم آشنا شدم. من از سال 2010، زمانی که برای اولین بار وبلاگم را راه اندازی کردم، درباره تجربه خود از ازدواج بین نژادی در آمریکای نژادپرست می نویسم. انتخاب اوباما باعث تغییر جو در سیاست آمریکا شد. من به‌عنوان یک معتاد سیاسی، ناظر نزدیک این تغییرات شدم و واکنش شدیدی را علیه آنچه رسانه‌ها به‌عنوان «آمریکای پسا نژادی» نامیده بودند، پیش‌بینی کردم.
سپس یک برخورد تصادفی آنچنان بر قلبم فشار آورد که آن را لحظه ای تعیین کننده برای زندگی می دانم. من و شوهرم در حال صرف ناهار بودیم و به Sybrina Fulton، Geneva Reid-Weill، Gwen Carr، Lucy McBath و Maria Hamilton نگاه کردم که در یک رستوران یک میز مشترک داشتند. من کاملاً از احساسات غلبه کردم. از دست دادن کودک به دلیل بیماری یا تصادف غیرقابل تحمل است – اما وقتی کودکی را صرفاً به دلیل رنگ پوست او از دست می دهید، چه ناامیدی باید احساس کنید؟ با این حال، در طول تاریخ این کشور، زنان سیاه پوست بارها و بارها متحمل این ضرر شده اند.
دیدن شخصاً این زنان شجاع عزمم را تقویت کرد. آنها اندوه غیرقابل تصور خود را گرفتند و آن را به کنشگری شدید تبدیل کردند. آنها این کار را نه برای خودشان، بلکه برای میلیون‌ها خانواده انجام دادند که امیدوار بودند هرگز درد از دست دادن یک کودک را از دریچه‌ی نژادپرستانه تجربه نکنند – در کشوری که در آشتی دادن تاریخ نژادی گذشته‌اش و اصلاح سیستم‌های مدون که به نفع برخی و در مقابل آسیب رساندن به دیگران است، به‌شدت شکست خورده است. وقتی آن روز به خانه رسیدم، بعد از اینکه خیلی احساساتی بودم و نمی توانستم شخصاً به این مادران تسلیت بگویم، گریه خوبی زدم، تصمیم گرفتم. در نهایت می‌خواستم پست‌ها و مقالات وبلاگم را در یک خاطرات منسجم جمع‌آوری کنم تا به تنها راهی که می‌دانستم به آنها احترام بگذارم.
تجربه شما از ایجاد یک خانواده چند نژادی در مورد چالش های مواجهه با انتظارات نژادی و فرهنگی مختلف به شما چه آموخته است؟
در خانه، یاد گرفتم که زندگی و پیمایش در فضاهای چندفرهنگی/چند نژادی آسان است اگر ذهنی باز داشته باشید. این در محل کار، در مدارس و در جهان بزرگتر به همان اندازه صادق است. این با احترام و تمایل به درک این نکته شروع می شود که روشی که شما بزرگ شده اید و منشور فرهنگی که از طریق آن در مورد جهان آموخته اید تنها راه ها نیستند. ذهن باز به شما این امکان را می دهد که واقعاً دیدگاه های دیگر را ببینید و بپذیرید، زندگی و درک خود را از جهان بهبود بخشید و در عین حال شما را با فرصت ها و تجربیات جدید آشنا می کند.
با این حال، در جهان، می تواند فوق العاده دشوار باشد. ما مرتباً با افراد قضاوت کننده مواجه می شدیم که وظیفه خود را به ما می گفتند که فکر می کنند نباید با هم باشیم. ما با تصمیمات تأثیر اجتماعی-اقتصادی مواجه شده ایم که کاملاً بر اساس احساس یک فرد خاص در مورد روابط بین نژادی ما گرفته شده است، مانند زمانی که ما سعی کردیم اولین خانه خود را بخریم و فروشنده تصمیم گرفت که محله را خراب کنیم و از فروش به ما امتناع کرد. این تصمیمات مغرضانه به گونه‌ای به ما آسیب می‌زند که بسیاری از مردم به آن فکر نمی‌کنند – مسکن، شغل، و حتی امنیت فیزیکی ما، به‌ویژه همسرم. تصور کنید چهل مرد به نامزد شما حمله می کنند زیرا فکر نمی کردند یک مرد سیاه پوست باید با یک زن سفید پوست باشد. این اتفاق برای من افتاد. به خاطر من به او حمله کردند. من بدن کوچک 5’2 اینچی خود را وارد برخورد کردم تا سعی کنم جلوی آنها را بگیرم و خودم را در معرض خطر قرار دهم. این همان چیزی است که ما باید با آن مذاکره کنیم، حتی اکنون به عنوان بزرگسالان، مانند زمانی که یک خودروی جوان سعی کرد ما را در پارکینگ تئاتر زیر بگیرد. برای سیاه پوستان آمریکایی، پیش پا افتاده ترین فعالیت ها می تواند ناخوشایند و بدتر از آن خطرناک شود.
تغییر فضای اجتماعی و سیاسی در دوران اوباما و ترامپ چه تأثیری بر مضامین و دیدگاه‌هایی که در مقالات خود بررسی کردید داشت؟
قبلاً در دهه 1980، تغییر فزاینده ای را در جامعه احساس کردم. پیشرفت‌های حیاتی در دهه‌های 1950، 1960 و 1970 از نظر برابری نژادی و جنسیتی، حقوق کار، و مزایای محل کار خانواده‌محور -مانند مرخصی زایمان با حقوق- به طور سیستماتیک به عقب کشیده شد. نیکسون استراتژی جنوب را توسعه داد و دموکرات های جدایی طلب جنوبی را به حزب جمهوری خواه دعوت کرد. ریگان زمانی که اتحادیه مهمانداران هواپیما را منحل کرد، اتحادیه ها و حقوق کارگران را پذیرفت، در حالی که تبلیغات سیاسی رمزگذاری شده نژادی را از طریق ترفندهایی مانند “ملکه رفاه” هدایت کرد.
تا سال 2008، انتخابات اوباما تضمین شد و امید برای آمریکای بهتر گسترده شد. اما می دانستم که آونگ به سمت دیگری می چرخد و واکنش شدید خواهد بود. ظهور ترامپ جای تعجب نداشت. نام تجاری او در مبارزات انتخاباتی، و بعد، رهبری و سیاست‌های او، سطح جدیدی از تقسیم‌بندی نژادی، فرهنگ افسارگسیخته اسلحه، بی‌رحمی و رفتار ما علیه آنها را به وجود آورد که تضمین کرد که واکنش‌های متقابل کشش ملی را به دست آورد. دیدن فردی مانند راجر استون، که در تیم نیکسون در دهه 1970 حضور داشت، دوباره به شکلی بزرگ در تیم تبلیغاتی ترامپ ظاهر شد، نسب و ارتباط هر دوره را کاملاً نشان می‌دهد. شاید دهه ها طول کشیده باشد تا این آمریکای جدید را سازماندهی کنند، اما ما اینجا هستیم. با این حال، تقریباً بیست سال پس از انتخاب اوباما، با نتایج گزارش شده از انتخابات میان دوره ای 2026، آونگ به سمت یافتن آمریکای شایسته تر در حال چرخش است.
چگونه امیدوارید که این کتاب به درک خوانندگان از همدلی، مسئولیت شخصی و چالش های پرداختن به نابرابری نژادی کمک کند؟
ما به عنوان آمریکایی باید نگهبان همه در این کشور باشیم. مفهوم تفرقه‌انگیز «دشمنان درون» یک استراتژی سیاسی برای به دست آوردن رأی است. هیچ کاری برای تبدیل این کشور به مکانی بهتر برای شهروندانش انجام نمی دهد. من اغلب از این ضرب المثل استفاده می کنم: جزر و مد بالا همه قایق ها را بلند می کند. هر کودکی در آمریکا باید احساس امنیت کند. آنها باید یک خانه مناسب برای رفتن، غذای مغذی برای خوردن، و مدرسه ای با منابع کافی داشته باشند تا بتوانند پیشرفت کنند و یاد بگیرند.
به عنوان انسان، ما باید یکدیگر را ببینیم – نه به عنوان رنگ پوست، نه به عنوان ایدئولوژی، و قطعا نه به عنوان یک حیوان موذی، بلکه به عنوان یک انسان. تنها در این صورت است که می‌توانیم به طور مؤثر به نابرابری‌های سیستمی که هنوز در این کشور وجود دارد، رسیدگی کنیم، و به جزر و مد اجازه می‌دهیم تا همه شهروندان ما را بالا ببرد.
پیوندهای نویسنده: GoodReads | فیس بوک | وب سایت | آمازون
