در اولین رمان الیزابت اسه، یک قطره رنگ (Scholastic Press، اکنون منتشر شد)، گابی، نوجوان سیاهپوست، پس از اینکه یک معلم سیاهپوست به یک میم آنلاین تبدیل می‌شود، با همسالان عمدتاً سفیدپوست‌اش صحبت می‌کند، خود را از همگامی با همسالان عمدتاً سفیدپوست خود می‌بیند. از آنجایی که گبی یکی از معدود دانش‌آموزان سیاهپوست در مدرسه است، شجاعت او برایش گران تمام می‌شود و او به دنبال جامعه‌ای می‌رود که با ارزش‌های او همسو باشد. در گفتگو با PW، Ese نحوه ارائه فرصت هایی برای شروع دوباره و اهمیت نشان دادن لطف به جوانان سیاه پوست را به اشتراک گذاشت.
آیا همیشه برنامه شما برای شروع فعالیت ادبی در فضای YA بود؟
نوشتن این کتاب را در سال 2020 شروع کردم، زمانی که پس از تخلیه کالجم به دلیل کووید، به خانه دوران کودکی خود بازگردانده شدم. من خودم را در محاصره این داستان‌ها دیدم که دوران کودکی‌ام را شکل دادند، و همچنین از دوران دبیرستان و اوایل کالج نوشتم که تجربه‌ام را به عنوان نوجوانی در برخورد با نژادپرستی و تمایلات، و تجربه‌ام از فرزند مهاجران در این کشور بررسی کرده بود. می‌دانستم که می‌خواهم این موضوعات را بیشتر بررسی کنم، حالا که واقعاً برای این کار وقت داشتم، و برای رفتن به مسیر بزرگسالان یا بزرگسالان به سختی تلاش می‌کردم. در نهایت، تصمیم گرفتم یک کتاب YA بنویسم زیرا به یاد آوردم که به عنوان یک بزرگسال جوان چه احساس عمیقی داشتم، و واقعاً می‌خواستم داستانی بنویسم که در آن نسخه جوان‌تر من و سایر دخترانی که تجربه‌های مشابهی را تجربه می‌کنند بتوانند خودشان را ببینند و همچنین به عنوان یک چراغ راهنما ببینند.
چگونه توانستید اعماق انزوای گبی را به تصویر بکشید و جاذبه ای را که سزاوارش بود به او بدهید؟
این یکی از سخت ترین بخش های روند نوشتن من بود. احساس می‌کنم بسیاری از رسانه‌ها به ندرت نشان می‌دهند که نوجوانان چقدر تأثیر انزوا را عمیقاً احساس می‌کنند. گاهی اوقات می بینیم که نوجوانان شجاعانه اهمیتی نمی دهند که به حاشیه های محافل اجتماعی خود رانده می شوند. گاهی اوقات ما خط داستانی جدید شخصیت را می بینیم که دوستی های جدیدی را کشف می کند. اما برای من مهم بود که تاکید کنم که گابریل بدترین سناریوی خود را تجربه می کند و این چیزی فراتر از چوب و سنگ است. این تأثیر عمیقی بر تصویر او از خود و اینکه چگونه احساس می کند می تواند در جهان حرکت کند، دارد. من واقعاً می‌خواستم بدانم بیرون بودن چه حسی دارد، اما هنوز باید هر روز در همان محیط‌ها حاضر شوم – شهامت بازگشت به مدرسه را داشته باشم، بدانم که احساس امنیت را که در طول سال‌ها ایجاد کرده‌اید، نخواهید داشت، اما می‌دانید که به هر حال باید وارد آنجا شوید. من واقعاً می‌خواستم درد عمیقی را که او متحمل می‌شد به تصویر بکشم، اما در عین حال نشان دهم که او احساس اختیار دارد. او خودش تصمیم می گیرد که سال آخرش را می خواهد. او می‌خواهد آن را تغییر دهد و این باعث می‌شود که جامعه جدیدی پیدا کند.
اجتماع سنگ بنای واقعی این رمان است، از حضور گابریل تا معلمش گرفته تا دوستی هایی که در این مسیر برقرار می کند. رویکرد شما در به تصویر کشیدن اهمیت جامعه چه بود؟
من احساس می کنم که جامعه در این کتاب بسیار مهم است. این واقعاً چیزی است که می‌خواستم آن را برجسته کنم زیرا گابریل ابتدا در یک حلقه اجتماعی بسیار خاص در مدرسه حضور دارد و این کار را انجام می‌دهد زیرا نمی‌خواهد احساس تنهایی کند. او یکی از معدود دانش آموزان سیاهپوست این مدرسه است و به تنها بودن عادت کرده است. او نمی‌خواست در این فضا احساس تنهایی کند، بنابراین خودش را در جامعه‌ای که فکر می‌کرد دوست‌داشتنی از دوستان بود ادغام کرد. اما با از بین رفتن آن جامعه، گزینه های بسیار دیگری نیز وجود دارد. هیچ وقت برای پیدا کردن دوستان جدید دیر نیست. هیچ وقت برای شروع دوباره دیر نیست و واقعاً درک می کنید که طول یک دوستی کیفیت دوستی را تعیین نمی کند. اینکه بتواند به تنهایی بایستد و گزینه های مختلف رابطه را بررسی کند، واقعاً به گابریل در سفر به بزرگسالی کمک کرده است. ارتباط با افرادی که شما را درک می کنند و ارزش های مشابه شما را دارند بسیار مهم است. و همیشه فرصت هایی برای تبدیل شدن به یک فرد بهتر و یک دوست بهتر وجود دارد.
امیدوارید خوانندگان چه چیزی را از این کتاب بگیرند؟ و شما به عنوان نویسنده چه برداشتی از آن داشتید؟
من واقعاً می خواهم که خوانندگان دور شوند الف یک قطره رنگ من احساس اعتماد به نفس می کنم. من می خواهم آنها به اندازه کافی احساس کنند. ویژگی هایی که در حین پیمایش در این فضاها دارید که با ذهن شما ساخته نشده اند ممکن است به آن فضاهای خاص متصل نشوند زیرا برای پرورش شما ایجاد نشده اند. اما این ویژگی ها شما را خاص می کند. آنها به شما کمک می کنند تا به فردی تبدیل شوید که باید باشید. بنابراین به جای رها کردن آنها، همانطور که گبی یاد گرفته بود، بهتر است آنها را در آغوش بگیرید.
من این کتاب را نوشتم زیرا می خواستم به دختران جوان سیاه پوست زمینه ای برای همدلی بدهم. من واقعاً می‌خواهم که خوانندگان با دختران جوان سیاهپوست در مدارسشان، در جوامعشان احساس همدردی و همدردی کنند. من فکر می کنم این کتاب به دنیای درونی عمیق احساسات دختران جوان سیاه پوست می پردازد. بنابراین من امیدوارم که این کتاب بتواند دیدگاه مردم را در مورد کودکان سیاه پوست در جوامع خود گسترش دهد.
