گرانت اسنایدر نویسنده کتاب هایی برای بزرگسالان است شکل ایده ها: مطالعه مصور خلاقیت و من شما را از روی قفسه کتاب قضاوت خواهم کردبه همراه چندین کتاب مصور. آثار او سرشار از طنز و بینش روزمره است نیویورک تایمز، در یک نیویورکیو در وب کمیک هفتگی خود، کمیک های تصادفی. اولین رمان منظوم اسنایدر برای کلاس های متوسطه، سالی که نقاشی را متوقف کردم (طلس، 10 نوامبر)، شعر را در هم می آمیزد و در حالی که او فراز و نشیب های آدام زینس، دانش آموز کلاس هفتم را ترسیم می کند، طرح می کند. آدام که زمانی هنرمندی با اعتماد به نفس بود، در میان تغییرات عظیم در خانه و مدرسه شروع به شک به توانایی های خود می کند تا زمانی که راهی برای احیای مجدد جرقه خلاقیت خود پیدا می کند. در گفتگو با PW، اسنایدر در مورد تکامل کتاب بحث کرد و توصیه های خود را برای هنرمندان جوان – و همه جوانان – که ممکن است احساس ناامنی کنند به اشتراک گذاشت.
چگونه این داستان پسری که از بلوک کشو جان سالم به در برده بود، مطرح شد؟
ایده اصلی از تفکر در مورد اینکه چقدر برای بچه ها در هر سنی رایج است که در آن لحظه به نقاشی خود نگاه می کنند و فکر می کنند، رایج است. اوه، به اندازه کافی خوب نیست. این بخش اول از شک به خود وارد می شود. بدیهی است که برخی افراد از این امر عبور می کنند و به نقاشی ادامه می دهند. چند نفر به عنوان یک حرفه به آن ادامه می دهند. اما بسیاری از کودکان در آنجا متوقف می شوند. کل نگرش آنها را نسبت به هنرشان تغییر می دهد. از جهاتی فقط یک تراژدی بزرگ به نظر می رسید و سوالی ارزش بررسی دارد.
استفاده از تخیل و تجربه زندگی برای یک رمان جالب بود. احساس می‌کنم گاهی اوقات کمیک‌های من صرفاً در حوزه تخیل هستند و برخی از شعرهایم تجربه ناب هستند. با آن من باید در مورد جنبه های دشوار اعتیاد در خانواده ام صحبت کنم. من همچنین باید روی تجربیات خنده‌دار خودم در دوران راهنمایی کار کنم، از شخصی که کرم لثه‌ای را به سقف پرتاب می‌کند تا چیزهای تصادفی و ناخوشایندی که بچه‌ها از آن رنج می‌برند. سعی می کردم عناصر جدی تر را با حماقت و لذت دانش آموز دبیرستانی متعادل کنم.
پیمایش در یک اثر رمان با داستانی که یک سال تحصیلی کامل را در بر می گیرد چگونه بود؟ آیا مجبور بودید بر موانعی غلبه کنید؟
نوشتن یک داستان کامل روی کاغذ یک چالش بود. من عادت دارم فکری داشته باشم که از یک پانل در بالای صفحه شروع شود و در انتهای صفحه به پایان برسد. بنابراین کاوش عمیق در داستان این شخصیت در طول یک سال تحصیلی کامل – رفتن از بالاترین سطح به پایین‌ترین سطح و پایان دادن به وضوح رضایت‌بخشی که به نظر نمی‌رسد خیلی مرتب یا منظم باشد – یک پازل بزرگ بود، اما همچنین یک فرصت سرگرم‌کننده.
من عاشق فرم رمان شعر هستم، اما هرگز سعی نکرده ام چیزی شبیه به آن بنویسم، فقط کمی هایکو و شعر کوتاه. من در ابتدا این را به عنوان یک رمان گرافیکی سنتی با استفاده از نمادهای کوچک شروع کرده بودم. و من می‌گفتم، خوب، چیزی اینجا وصل نمی‌شود. وقتی فهمیدم این یک رمان مصور در شعر است و نه نوعی ترکیبی از شعر و رمان گرافیکی، همه چیز با هم جمع شد و متوجه شدم که می توانم خیلی بیشتر از افکار، احساسات و عواطف شخصیت را روی صفحه قرار دهم و هنوز هم نقاشی ها کارهای زیادی را انجام دهند. آنها می توانند یک عنصر بصری خوب برای گسترش معنا، ایده ها و شعر باشند.
چگونه به چیدمان ابیات به عنوان جنبه دیگری از ترکیب بصری داستان برخورد کردید؟
چیزی که من در شعر دوست دارم این است که همان نیاز به کار بصری را دارد. باید به فضای سفید صفحه توجه کنید. شما باید به شکست های خط و ساختار، به نوعی مانند پانل های کمیک توجه کنید. بنابراین، من واقعاً از اینکه چقدر این احساس برای من طبیعی بود شگفت زده شدم – تا اینکه به ویرایش رفتم و متوجه شدم که باید برخی از قوانین داخلی را تنظیم کنم. من از بازی با عناصر مختلف شعر خاص لذت بردم، که در پایان کتاب کمی بیشتر انجام می دهم، زیرا یک شخصیت به نوعی به خودش باز می گردد. استفاده از شعر به عنوان راهی برای آزمایش این آزمایش های بصری مختلف نیز یک چیز واقعا سرگرم کننده بود.
خط‌نویسی‌ها و ابله‌های روزانه آدام به محفظه‌ای برای چالش‌های بزرگی تبدیل می‌شوند که او با خانواده و همسالانش با آن روبرو می‌شود. او از چه راه هایی اهمیت چشم انداز را درک می کند – هم به معنای هنری کلمه و هم در نگاه به زندگی خود؟
یکی از عناصر ساختاری جالب کتاب گنجاندن تکالیفی بود که آدام از معلم هنر خود می گیرد. یاد روزهای دانشجوی هنر افتادم. من باید از این تمرینات تا حدی عمومی به عنوان پنجره ای به دنیای آدم استفاده کنم. نه تنها کار را انجام می دهد. او از آن استفاده می‌کند تا در این سال سخت زندگی‌اش فکر کند که کجاست. بنابراین عمل ترسیم پرسپکتیو از راهرو مدرسه اش به این صورت می شود: اوه، او در نقطه ناپدید شدن گم شده است. او احساس می‌کند در زندگی‌اش درگیر این چیزی است که نمی‌تواند آن را تغییر دهد. ناامیدی از تلاش برای رنگ آمیزی دست ها به کمی حسادت برای آن هنرمند همکار که او را از جایگاه خود به عنوان بهترین هنرمند کلاس حذف کرد، تبدیل می شود.
بیشتر داستان آدام به عنوان یک هنرمند در حال توسعه است و دنیای خود را از دریچه هنر خود کاوش می کند، اما هویت او را نیز متنوع می کند. یکی از مشکلاتی که او با آن مواجه است این است که خود را فقط بچه ای می داند که می تواند نقاشی کند. وقتی آن را از او می گیرند، باید راه های جدیدی برای ابراز وجود و دیدن خود بیابد. یکی از راه هایی که آدم رشد می کند، کاوش در چیزهای مختلف است. من فکر می کنم این برای هر هنرمند، بلکه برای هر فرد، در هر مرحله از زندگی مهم است. اگر خودتان را محدود می بینید، پس خودتان و امکاناتتان را محدود می کنید.
شما اشاره کردید که تکالیف هنری آدام به نوعی تبدیل به درس زندگی شده است. من در مورد مانترای معلمش کنجکاو بودم “روی خط راه بروید”. این مفهوم برای شما – در طراحی و نوشتن – چه معنایی دارد و از کجا آمده است؟
هنرمند مدرن Paul Klee این ایده را دارد که اجازه دهد خط روند هنری شما را هدایت کند. وقتی شروع به کشیدن می‌کنم – یا در این مورد، نوشتن یک داستان – و دقیقاً می‌دانم که به کجا می‌رود، روند کشف زیادی را از بین میبرد. وقتی احساس مبهمی دارم، خوب، می‌خواهم این مسیرهای پر پیچ و خم مختلف را دنبال کنم، اغلب من را به جایی غیرمنتظره میبرد. و این فرآیند بسیار هیجان انگیزتر است.
من فکر می کنم مهم ترین چیز برای هنرمندان تازه کار این است که نه به عنوان شخص دیگری، بلکه به عنوان خود نقاشی بکشند. راحت بودن در توانایی‌های منحصربه‌فرد و منحصربه‌فرد خود، لذت ادامه دادن به این کار را در طول سال‌های نوجوانی و مادام‌العمر برای شما به ارمغان می‌آورد. این نعمت بزرگی است که بتوانید در تمام زندگی خود این کار را انجام دهید، چه برای شغل یا فقط برای سرگرمی. این یک چیز واقعاً ارزشمند است و من جوانان را تشویق می کنم که ادامه دهند.
