گذراندن اولین فهرست یک کتاب مصور به عنوان خریدار، کمی شبیه معلم بودن در روز اول مدرسه است. ما همزمان ارزش گذاری می کنیم، با آنها ارتباط برقرار می کنیم و برای روابط گسترده با کتاب هایی که انتخاب می کنیم در فروشگاه ارائه می کنیم، آماده می شویم.
چیزهای کمی پیچیده تر از معلم مدرسه ابتدایی بودن هستند و نیاز به تعادل ظریف بین ساختار رسمی و بیان خلاق دارند.
در کتاب جدید به همان اندازه استادانه و لذت بخش، هفته اول مدرسهدرو بک مایر، نویسنده و تصویرگر، به طرز درخشانی موفق می شود این پیچیدگی ها و بیشتر را در روایتی تجسم دهد که به همان اندازه روان، ظریف و غوطه ور است که بدون شک ایجاد آن دشوار است. برای آزمایش این فرضیه برای دانش‌آموز جدید مورد علاقه‌ام در کلاس کتاب فهرست اول تابستان 2024، با درو تماس گرفتم و مشکل را برای او مطرح کردم.
کنی: من واقعاً تحت تأثیر توانایی شما برای حفظ روایت های به هم پیوسته همزمان در طول داستان قرار گرفتم. احساس می‌کردم واقعاً با هر یک از دانش‌آموزان، حتی بچه‌های ورزشی فردی آشنا شدم. آیا در حین انجام کار روزانه خود به عنوان معلم، آن عضله ذهنی خاص را توسعه دادید؟
درو: بله قطعا. دسترسی من به آنچه که بچه ها فکر می کنند و احساس می کنند و بر سر یکدیگر فریاد می زنند تقریباً یک مزیت ناعادلانه است. اما پس از بیش از 10 سال تدریس در دوره ابتدایی، احساس می‌کنم چند پاس رایگان برای نوشتن آنچه می‌دانم به دست آورده‌ام. من برای بسیاری از دیگر بچه‌های پس‌زمینه نیز داستان‌هایی داشتم، اما نگه‌داشتن شش داستان به‌طور همزمان به اندازه‌ای بود که می‌توانستم از نظر لجستیکی و فضایی در قالب کتاب تصویری مدیریت کنم.
کنی: آیا کسی قبل از پیوستن به کلاس در خانه آموزش ندیده بود؟
درو: من این را در نظر نگرفته بودم. من حدس می‌زنم حداقل برای زمانی که والدینش در حال کاوش در کهکشان هستند، باید اینطور باشد. من می خواهم فکر کنم که او در سیاره خود کلاس درس پر از دوستان ژلاتینی دارد که منتظر بازگشت او هستند.
کنی: آیا پت هفته را به یاد می آورد؟ اعتراف می کنم که متقاعد شده ام که این کار را می کند.
درو: این سوال جالبی است. من نمی گویم بله، اما فکر می کنم پت می تواند حقیقت را به شیوه ای تقریبا جادویی ببیند. بنابراین اگر این بدان معناست که او به خاطر می آورد، من با این تفسیر موافقم.
کنی: من دوست داشتم که هیچ کس به جز هیچکس و پت با نام نام برده نمی شد، بلکه شغل اصلی آنها بود. نویسنده، آنجا به چه فکر می کردی؟
درو: فکر کنم فقط پت اسم داره اول به هیچ کس “هیچ کس” نمی گویند زیرا او دزدکی به اطراف می رود. سپس او همان چیزی می شود که ما او را صدا می کنیم، اما هرگز صحبت نمی کند و نام واقعی خود را به ما نمی گوید. من شک دارم که زبان انسان بتواند صداهای لازم برای تلفظ صحیح آن را تولید کند. شخصیت های دیگر به چند دلیل نام ندارند. این کمک می کند که توپ را به دست آوریم تا بدانیم هر شخصیت در صفحه اول چیست، به طوری که وقتی آنها شروع به حرکت می کنند، تأثیر تصمیمات آنها در داستان معنا پیدا کند. همچنین، من فکر می کنم این جریان را ساده می کند … و من روند نامگذاری شخصیت ها را دوست ندارم.
کنی: آیا شما در خلق این کتاب، مانند مخترع، “الهام گرفته اید تا یک ماشین جدید از قطعات ماهواره قدیمی خود و قطعات اسرارآمیز جدیدی که زیر میزش پیدا کرده بسازید؟”
درو: خوب، من به اندازه مخترعان باهوش نیستم، اما الهام بخش این بود که چگونه یک پازل را حل کنم. چگونه 6 داستان را به هم ببافیم که در آن شخصیت ها به سختی با هم ارتباط برقرار می کنند اما هر کدام بر روی یکدیگر و خط داستانی یکدیگر تأثیر می گذارند. من دوست دارم زمانی بنویسم که پارامترها تنگ، چالش برانگیز و عجیب هستند.
کنی: هنگام خلق داستان، چگونه به تعامل بین متن و تصویر برخورد کردید؟
درو: این کار دشواری بود، زیرا با اکثر پخش‌ها، در یک محیط، شما هر شخصیتی را دارید که کار خود را انجام می‌دهد و متن باید توضیح دهد که چه چیزی است در حالی که هنوز در صفحه جایی نزدیک به آنها قرار دارد. صفحاتی هستند که باید مطالب را با ترتیب خاصی بخوانید و صفحات دیگری هستند که می توانید آنها را به هر ترتیبی بخوانید. تصاویر بسیار ساده هستند، زیرا احساس می‌کردند که در حال حاضر خیلی اتفاق افتاده است. من در ابتدا سعی کردم داستان هر شخصیت را بنویسم تا در صورت تمایل بتوانید آنها را به صورت جداگانه در سراسر کتاب دنبال کنید، اما مجبور شدم آن را برای چند صفحه رها کنم تا همه چیز را بفهمم.
کنی: خوب، به تعبیر بچه ورزشی برجسته، “چه کسی در میان ما شایسته قضاوت در مورد هر گونه بیان واقعی از وضعیت انسانی است، اما اگر بهترین آن وجود داشت، آن هفته اول مدرسه بود.” از اینکه افکار خود را با ما در میان گذاشتید متشکریم، درو.
درو: ممنون که پت را خواندید و باور کردید.
