پائولا بوهینس
انتشارات دانشگاه پرینستون (17.95 دلار)
توسط اریک وران
وصله کاری داستان از خشونت، چهارمین مجموعه شعر پائولا بوهینس، یکی از “دیگر گمنام” نیست. خارج از «آب‌خور/ بخور و راز»، ما به دنیایی پرتاب می‌شویم که اعصاب فرسوده و آسیب‌دیدگی دارد، جایی که یک درمانگر در زیر علامت صداها و نمایندگان بیمه با دوربین‌هایی که در چمن‌ها پنهان شده، «به استخوان فک با هوندای خود» می‌راند. (در تایید چشمک زدن، بوهین مداخله می کند گفتگو، مهیج روانشناختی فرانسیس فورد کاپولا درباره یک متخصص نظارت پارانوئید.) بوهینچه در جستجوی صلح در جامعه ای متصل به وای فای، زیر سایه ای از باران دیجیتال سر تکان می دهد. از طریق بقایای مغز او، تصاویر مانند یک خانم به این طرف و آن طرف می چرخند:
جوجه تیغی فرابنفش (پلانتار،
محلی) از جهل به خواب رفت
در امواج ابدیوقتی ایمیل ماری برگشت
گرد و غبار ستاره ای که صفحه ماهواره را لمس می کند
پس برای نانومتبلور شدن روی زمین
در تاریکی مطلق
روی یک لپ‌تاپ تاشو،در منطقه اختلاف اقیانوس آرام
زباله هایش را در حالی که من
خواب دید، مثل سرطانبی شرم از خواب بیدار شد، شانه بالا انداخت
از دفن او، شروع دوباره.
همدردی‌های بوهینس بسیار گسترده است، با نقطه‌ای نرم برای افراد پست و قلبی شکسته برای کسانی که کارهای ناسپاسی انجام می‌دهند، مانند ساقی‌بانان، مادران مستها («تهمت‌های ما در تاریکی زیر آب») یا عمه‌ای که «خانه / برای یک خانواده نگه می‌داشت و مجبور بود سالی یک‌بار بعد از بچه‌ها به بینی مراجعه کند.» استفاده او از تسخیر بی سر و صدا ویرانگر است، مانند طبیعت بی جان، ترتیبات احساسی متشکل از حیوانات و مواد معدنی: خرهای غوطه ور در باران در میان شکوفه های شکوفه «گل پیر درویدی» در انباری تاریک، اختاپوسی در ته اقیانوس اطلس / خود بازوهایش را به خواب می برد. در یک سطل وحشتناک، زیلوفون‌های استخوانی از سر ماهی آویزان شده‌اند، چشم‌های آن‌ها – مثل ما که خیلی زود می‌بینند – دائماً از شوک باز می‌شوند.
بوهینسه همچنین گوش برای ضرب المثل ها (“گریه برف”، “نادان مانند نور خورشید”) دارد که احساس پیری می کنند، به دست می آیند، مانند صدای زنگ قرن شانزدهم ماندگار می شوند:
ذرات گرد و غبار
حالا ای مردم من، اما یک آهنگ ما را هدایت می کند
همانطور که زمانی لبه دریاچه اسلوونی را روشن می کردجایی که دختری دامن هایش را گرفته بود
و پا به زندگی ما گذاشت
درون او و درون او، او
که دستش را دراز کرد، شوهر.
این مستعمره منقرض شده از بزرگسالان، که مانند Roanoke توسط بیماری های معمول از بین رفته است، تنها بازمانده خود را شکار می کند. بوهینس که در حال عبور از یک “پولکای نوشیدنی”، ریواس، هویج وحشی است، اذعان می کند: “البته، من ابدی بودم.” طنز و نوید شروعی جدید نیز وجود دارد: وقتی دوستی از نوزادی پرستاری می‌کند، گوینده به زبان گالیکی برای او صدا می‌زند. اما شاعر وقتی به خود اجازه می دهد که به جای کوتاه کردن مطالب، چیزها را طولانی بگوید، در بهترین توانایی خود است. مقدار زیادی در خشونت به اندازه سوپ کمپبل غلیظ است:
فرمانده ورم کرده بود: بنوش، بخواب. او خواهد کرد
از خون آشام سیاه دست کشید و به فرزند خردسالش پناه برد
رنگ (غروب گل آلود) همانطور که ما، یکی از هر مرحله غم،
دستور داد گله کند، بی بند او را رنگ پریده کرد،
اپلیکیشن را با چسب رقصنده روی ستون فقراتش فشار داد،
همه سرمایه‌ها در این ابریشم غرق شده‌اند، از این رو هورهای ضعیف،
فلاسک گوسفند، آلبوم سفید روی یک حلقه
در حالی که گریه درون خشونت می تواند فراوان باشد («سپس دنیا مرتب شد گریه کنو من گریه کردم”)، شخص در می یابد که هیچ پایانی برای تجربه وجود ندارد، که به همان اندازه از چیزهای عجیب و غریب و پیش پا افتاده پاک شده است. حتی شبیه‌سازی‌ها نیز می‌توانند آموزش دهند، مانند یک گوشواره طلایی که «از فصلش در جهنم» لکه‌دار شده است یا زمانی که فلس‌ها به شدت روی عنبیه یک گوزن پر شده می‌افتند. آمیزه ملایم و ملایم لاولایی بوهین از فرهنگ خانوادگی و خاطره در “The Skunk”، شعری درباره مادر مرحومش، با ترحمی خیره کننده، گرد هم آمده است:
وحشی شدم
به یاد او مانند دیگران اوزیماندیاس.یک کریسمس وقتی بزرگ می شدم، می خواستم برای او غذا درست کنم
غذای زندگی شما گفتن مامان زندگی همینه این عشق است.
آن را احساس کنید. تکه های نمک روی لب های بسته مارچوبه،
اردک دست دوم با گردن شل در سینی.سرش را پایین انداخت و با شرم سریع خورد و به من داد
قبل از رفتن، حلقه های ازدواج آب شده،
مال او و پدرم یک حرز برای نمی دانم چیست.
مدالیون درد. سکه عالم امواتدر سال نو، من از پایین صاف شدم
پیشبند دندانپزشک پیشرو و من به او فکر کردم (من همیشه هستم
با فکر کردن به او)، ژاکت قرمزش با قرص، چگونه به اطراف نگاه می کرد
کنار شمع ها، با چهره ای سوخته از گریه.
به نظر می‌رسد بوهین مانند پروتئوس «در یک غار بلند» مجموعه‌ای از آواتارها را در درون خود دارد، از «نجاران بدون پیراهن… در کار تابستانی‌شان، / روغن‌کاری شده مانند اسب‌ها» گرفته تا دیگو ولاسکز و بره‌ها. با این تفاوت که علیرغم ادای احترام به الیزابت بیشاپ، بوهینچه بیشتر شبیه نسخه ای کمتر آراسته از جرترود اشناکنبرگ است، که لمس طلایی اش گهگاه با خاطره ای گرامی رفتار می کند، همانطور که پدربزرگ و مادربزرگ با یک جفت کفش نوزاد رفتار می کنند. و با این حال غیرقابل انکار است که بوهین در نوشتن فجایع مهارت دارد. او سعی می‌کند «گذشته، هر چه که هست» را ملایم‌تر کند، وارونه عزاداری می‌کند، و هر آنچه از گذشته باقی مانده است را به گونه‌ای ترسیم می‌کند که هر چند با رنگ‌های نوستالژیک، عمدتاً رواقی است – به معنای «سبک‌تر، دور از آن تداعی‌ها» که زمانی بسیار مهم بودند.
