بهترین کتاب های اروپای قرون وسطی

Lبیایید با تعریف شرایط خود شروع کنیم. به نظر شما قرون وسطی در اروپا چه زمانی شروع شد و چه زمانی پایان یافت؟

این سؤال آسانی نیست، مخصوصاً برای کسی مثل من، یک قرون وسطایی اولیه. تصور من از اوایل قرون وسطی احتمالاً کمی قبل از تصور بسیاری از افراد دیگر آغاز می شود. تصور رایجی از قرون وسطی به عنوان دوره ای از فتح نورمن ها به بعد وجود دارد: دوره شوالیه ها، قلعه ها، جنگ های صلیبی و همه چیزهای دیگر.

اما به نظر من، اگر بخواهید دوره قرون وسطی را به عنوان چیزی در بخش غربی اروپا که پس از امپراتوری است، اما با یک پادشاهی ساختاریافته و حضور نهادی کلیسای مسیحی تعریف کنید، پس فکر می‌کنم قرن ششم احتمالاً اولین قرنی است که می‌توانید به طور منطقی به آن بروید. اما احتمالاً تنها در قرن هفتم بود که به طور قابل تشخیصی “قرون وسطایی” به نظر می رسید.

همچنین عامل پیچیده‌کننده‌ای وجود دارد که گاهی به آن «دوران باستان متأخر» می‌گویند، که مرزهای سخت و سریعی ندارد، اما گاهی تصور می‌شود که از اواخر قرن سوم تا قرن هفتم امتداد دارد.

در نهایت، ما کمی اسیر تاریخ نگاری انگلیسی زبان هستیم، که دوست دارد به اصلاحات و جدایی هانری هشتم از رم فکر کند. بدیهی است که بسته به جایی که در اروپا هستید، همه چیز می تواند بسیار متفاوت به نظر برسد. اما من فکر می کنم که اصلاحات هنوز احتمالاً نقطه پایان مرسوم است.

در مورد مناطق جغرافیایی مورد علاقه من، می توانید به چیزی مانند فروپاشی نظم توتونی در بالتیک نگاه کنید، که به طور کلی بخشی از اصلاحات است. سکولاریزاسیون شاخه پروس از نظم توتونی در سال 1525 اتفاق افتاد و این لحظه جالبی است. این حوضه‌ای است که در آن یک دولت رهبانی تئوکراتیک بسیار متمایز، آنچنان وابسته به ایده‌ها و نهادهایی که ما آن را قطعی قرون وسطایی می‌دانیم، فرو می‌پاشد و سکولار و پروتستان می‌شود. در لیوونیا، جایی که نظم کاتولیک همچنان وجود داشت، ژئوپلیتیک در اواسط قرن شانزدهم تغییر کرد. ناگهان با روس‌ها تحت فرمان ایوان چهارم (“زشت”) مواجه می‌شوید که زمین‌هایی را در بالتیک غارت می‌کنند و عملاً آنچه را که از دولت رهبانی باقی مانده بود، ویران می‌کنند. احساس می کند دنیای بسیار متفاوتی است.

پس بله، این باعث نمی شود، اینطور است؟ اما به طور کلی، اینها پارامترهای من هستند. شما می توانید هر تعداد چیز را انتخاب کنید، درست است؟ گمان می‌کنم سقوط قسطنطنیه به دست ترک‌ها در سال 1453 یکی دیگر از مدعیان باشد، اما با قرن شانزدهم در موقعیت درستی قرار داریم.

من پیشنهاد می کنم که هر یک از این تمایزات گسترده باید تا حدودی مصنوعی باشد. تحمیل گذشته نگر یک قاب خیالی بر گذشته ای سردرگم.

کاملا. این واقعاً به قلب کاری که من می‌خواهم با کتابم انجام دهم می‌پردازد. این کتاب دو فصل از تاریخ قرون وسطی یا آنچه اغلب به عنوان فصل‌های جداگانه دیده می‌شود را بررسی می‌کند: عصر وایکینگ‌ها، که در تصور عمومی زمان خدایان بت پرست، کشتی‌های دراز و بربرهای تبردار است، و جنگ‌های صلیبی، که زمان محبوب شوالیه‌ها، قلعه‌ها، تقوا و جنگ مقدس است.

آنها حداقل از منظر انگلیسی، که فتح نورمن را دقیقاً در وسط به عنوان خط جداکننده قرار می دهد، بسیار متفاوت هستند، با این تصور پوچ که عصر وایکینگ ها با مرگ هارالد هاردرادا در میدان نبرد استمفورد بریج در سال 1066 به پایان رسید.

با آشنایی با هر دو طرف شکاف، به نظرم رسید که این یک تصویر بسیار نادرست است، زیرا آنها به شکلی عمیق در یکدیگر جریان می یابند. عصر وایکینگ فقط متوقف نمی شود. شکل‌های مختلف، با زبان و اهداف متفاوت به خود می‌گیرد. اما رشته‌ها و مضامین به اعماق قرون وسطی می‌رسند – کشتی‌های دراز یکی از آنها هستند – و چیزهایی که ما با قرون وسطی بالا مرتبط می‌کنیم در عصر وایکینگ‌ها نیز یافت می‌شود: پادشاهی مسیحی، ایده‌های جنگ مقدس، این ترکیب عجیب ایمان و ستیزه‌جویی. پس یکی با دیگری در حال گفتگو است.

بله جالب است که ببینید نویسندگانی که شما توصیه می‌کنید چگونه کار خود را سازماندهی یا براکت انتخاب کرده‌اند. می‌توانید درباره این که چگونه این پنج کتاب را انتخاب کردید، صحبت کنید – به چه چیزی فکر می‌کردید؟

خب این معمای جالبی بود. اروپای قرون وسطی موضوع بزرگی است که محدوده زمانی و جغرافیایی عظیمی را در بر می گیرد. به ناچار به دنبال کتاب‌هایی گشتم که با علایق و رشته تحصیلی من صحبت می‌کردند، اما در عین حال چیزهای گسترده‌تری درباره اروپا از این دریچه بیان می‌کردند.

می‌دانستم که نمی‌توانم پوشش کاملی را انجام دهم یا به آنچه در ایبریا و امپراتوری مقدس روم و تغییرات کشاورزی و دگرگونی‌های اجتماعی و تاریخ معماری و خدا می‌داند چه چیز دیگری می‌گذرد، می‌افتم. این یک تمرین بی‌ثمر در تلاش برای ضربه زدن به همه پایگاه‌ها خواهد بود. بنابراین من می خواستم مسیری را پیدا کنم که از یک نقطه نظر مشخص باشد. این فهرست نشان دهنده علایق تحقیقاتی من است، اما همچنین مسیر حرفه حرفه ای من و اینکه چگونه به درک خود از اروپا رسیده ام.

این عالی است. بیایید به اولین توصیه کتاب شما، که توسط رابرت بارتلت است، نگاه کنیم ساخت اروپا: فتح، استعمار و تغییرات فرهنگی 950-1350. این کتاب برای اولین بار در سال 1993 منتشر شد و قبلاً زمانی که گای پری مورخ بهترین کتاب ها را در مورد جنگ های صلیبی توصیه کرد، در سایت ما ظاهر شد. چرا این کتاب امتحان خود را پس داده است؟

بسیار تأثیرگذار بود، زیرا این ایده را پیش‌زمینه می‌کرد که هیچ چیز اجتناب‌ناپذیری در مورد اروپا، آن‌گونه که امروز می‌یابیم یا چگونگی توسعه آن در قرون وسطی وجود ندارد. اروپا ایجاد شد، نه فقط ظهور.

از برخی جهات، این امر اکنون بدیهی به نظر می‌رسد، زیرا کارهای زیادی بر روی ایده‌های بارتلت بنا شده است یا آنها را به طرق مختلف به چالش می‌کشد. اما در زمان انتشار آن، این ایده که اروپا خود محصول توسعه استعماری است و نه صرفاً صادرکننده ذهنیت‌های استعماری، کاملا رادیکال بود.

من فکر می کنم که بسیار قانع کننده بود، اگرچه بخش هایی از آن قابل بحث است. من استدلال می کنم که بارتلت همیشه اهمیت لازم را به اتفاقات پیرامون این روایت نمی دهد. شکل اروپا که پدیدار شد محصول مجموعه ای از پیشامدها و شرایط بود که می توانست به گونه ای متفاوت رخ دهد. بسیاری از راه های گسترش اروپا – شمال، جنوب، شرق و غرب – نیز محصول مذاکرات پیچیده با سایر مردم، فرهنگ ها و ایده ها و دگرگونی های ناشی از آن بود. این کاملاً یک فرآیند پاک کردن و جایگزینی نبود. بنابراین نکات ظریفی در مدل وجود دارد که به نظر من باید در نظر داشت. اما به طور کلی، قانع کننده است. اروپا ایجاد شد، اجتناب ناپذیر نبود.

آیا در اوایل تخصص خود با این کتاب برخورد کردید؟

نه به خصوص. من اساساً یک قرون وسطایی اولیه هستم و بیشتر آموزش هایم در باستان شناسی بود. من به قرون وسطی عالی و قرون وسطی متأخر به عنوان ادامه کار قبلی ام در عصر وایکینگ ها رسیدم، که خود ادامه کار من در حتی قبل از آن قرون وسطی بود.

من برای اولین بار این را شاید ده یا پانزده سال پیش خواندم، که به نظر نمی رسد مدت زیادی پیش باشد. حدس می زنم به اندازه کافی طولانی باشد، اما در سفر من شکل دهنده نیست، اگر منظور شما این است. بسیاری از چیزهایی که او به آنها اشاره می کند – به ویژه جنگ های صلیبی شمالی، که مبنای اصلی استدلال او در مورد گسترش مرزهای شمال شرقی اروپا را تشکیل می دهد – موضوعاتی بودند که من برای اولین بار در دوره کارشناسی با آنها مواجه شدم.

من یک سخنرانی در مورد جنگ های صلیبی شمالی داشتم و به یاد دارم که از آن غافلگیر شدم زیرا اولین بار بود که با این تاریخ روبرو می شدم و آن را برایم شگفت انگیز می دید. تاریخچه معبد بت پرست در آرکونا و تخریب آن توسط دانمارکی ها در سال 1168. این واقعیت که در پایان قرن چهاردهم هنوز مشرکانی در بالتیک وجود داشتند که از سلاح های پودر سیاه علیه شوالیه های فرقه توتون استفاده می کردند. یا اینکه هنری بولینگبروک (هنری چهارم آینده) ارتشی را برای محاصره ویلنیوس در سال 1390 رهبری کرد. این چیزها واقعاً به من چسبید.

ادامه تاپیک رو دنبال کردم و نوشتم چکش خدا این فرصتی بود تا بسیاری از آن علایق را وارد کتاب کنم و با چیزهایی که قبلاً با جزئیات بیشتر مطالعه کرده بودم گفتگو کنم. بنابراین بارتلت برای من در پس‌زمینه بود، اما به‌دلیل طنین‌های گسترده‌تر، کار او را نیز جالب می‌دانم. او از قرون وسطی صحبت می کند، اما روایت او از شیوه تهاجمی که در آن کلیسای رم پیام استثنایی خود را در دوره تغییر دین به ارمغان می آورد، می تواند در مورد عصر وایکینگ ها و در مورد تغییر مذهب آنگلوساکسون ها در قرن هفتم اعمال شود. شما همچنین می توانید آن را در قرن ششم در فرانسه در حال کار مشاهده کنید، و می توانید ریشه های این فرآیند را حتی بیشتر از قبل دنبال کنید.

کتاب شما چکش خدا عنوان فرعی تاریخ جنگ های صلیبی وایکینگ ها است. می توانید در مورد آن بیشتر بگویید؟

این عنوان عمداً تحریک آمیز است زیرا ایده “جنگ صلیبی” وایکینگ برای اکثر مردم غیرقابل درک به نظر می رسد. اینجا دو اتفاق می افتد. یکی این واقعیت است که مردم نورسمن از اوایل قرن دوازدهم (تا پایان دوره وایکینگ ها) تا قرن سیزدهم و پس از آن در جنگ های صلیبی رسمی، هم به سرزمین مقدس و هم به بالتیک، شرکت کردند و رهبری کردند.

بنابراین آن طرف معادله وجود دارد: یک مشارکت خاص نورس در جنبش صلیبی. این که این «وایکینگ» چگونه است یکی از سؤالاتی است که کتاب به دنبال پاسخ به آن است.

طرف دیگر این است که شما چیزی دارید که من آن را «جنگ‌های مقدس» یا جنگ‌های صلیبی اولیه می‌نامم: جنگ‌های تهاجمی تغییر مذهب که توسط پادشاهان مسیحی مدت‌ها قبل از شروع اولین جنگ صلیبی به راه انداخته‌اند. شما این را به شدت در قرن هفتم انگلستان، در جهان فرانک با کلوویس و شارلمانی، و – مهمتر از همه برای کتاب من – در عصر وایکینگ اسکاندیناوی مشاهده می کنید، جایی که یک فشار بسیار تهاجمی برای مسیحی کردن مناطق اسکاندیناوی در قرن دهم آغاز شد، که با انگیزه ایجاد یک مدل مسلط تر از پادشاهی، به طور خاص یک الگوی پادشاهی مسیحی همراه بود.

همه اینها احتمالاً به کنستانتین در پل میلوین باز می گردد، روایتی بنیادی از ایده یک پادشاهی عضلانی مسیحی که در نمادگرایی مسیحی پیچیده شده است. من به ویژه علاقه مندم که چگونه این ایده ها برای جذابیت جوامع بت پرست شمال بسته بندی شدند و چه نتایجی حاصل شد.

بنابراین من از هر دو طرف به آن می رسم، که فکر می کنم بسیار غیرعادی است. کتاب‌های زیادی تلاش نکرده‌اند که چنین دیدگاهی طولانی داشته باشند، و مطمئناً نه از منظر اسکاندیناوی.

از شما بسیار سپاسگزارم برای توصیه کتاب بعدی خود با وایکینگ ها بمانید وایکینگ ها: زندگی و افسانه، کتابی که در سال 2014 منتشر شد و مروری بر تأثیر باورنکردنی وایکینگ ها ارائه می دهد.

این کتاب مربوط به نمایشگاه موزه بریتانیا در سال 2014 است. من در سال 2013 به عنوان متصدی پروژه به این پروژه پیوستم و – اگرچه نمی توانم اعتباری برای شکل دادن فکری به نمایشگاه داشته باشم. زمانی که من به تیم ملحق شدم، کتاب قبلا نوشته شده بود – من زمینه های زیادی را برای نمایشگاه، کار با اشیاء، نوشتن متن برای خود نمایشگاه و توسعه و ارائه برنامه عمومی ایجاد کردم.

بحث بزرگ‌تری که نمایشگاه مطرح می‌کرد این بود که ما نباید وایکینگ‌ها را به‌عنوان یک پدیده منزوی که بریتانیا و بخش‌هایی از اروپای غربی را تحت تأثیر قرار می‌دهد ببینیم: بخشی از تاریخ یا رویدادی ویرانگر که به‌عنوان طلسم آب‌وهوا به وجود آمد. در واقع، دنیای وایکینگ ها ردپای عظیمی داشت. وایکینگ ها از طریق فرهنگ دریایی خود اولین مردمی بودند که به چهار قاره رسیدند. آنها شبکه های ارتباطی ایجاد کردند و تحولات فرهنگی را به وجود آوردند که تأثیر عمیقی بر مسیر اروپا گذاشت. آنها سرنوشت سیاسی بسیاری از کشورهای اروپایی را رقم زدند: انگلستان، اسکاتلند، ایرلند، فرانسه، روسیه و اوکراین در میان آنها. این نمایشگاه بخشی از حیثیت، نمایندگی و قدرت دگرگون کننده وایکینگ ها را در تاریخ اروپا به وایکینگ ها بازگرداند.

این برای نحوه درک ما از جهان قرون وسطی به عنوان یک کل به هم پیوسته و نه مجموعه ای از تاریخ های ملی منزوی بسیار مهم است.

در حالی که ما در مورد این موضوع هستیم، شاید بهتر باشد به اندرو وون مراجعه کنیم وایکینگ ها و ویکتوریایی ها: اختراع شمال قدیمی در بریتانیای قرن نوزدهم.

این جالب است. این به طور خاص به دنیای قرون وسطی آنطور که بود مربوط نمی شود، بلکه به این موضوع می پردازد که چگونه درک ما از آن – و به ویژه وایکینگ ها – عمدتاً محصول قرن نوزدهم است. این آفرینش علم ویکتوریایی بود، حتی تا حدی که “وایکینگ” را به عنوان یک اصطلاح برای این افراد رایج کرد. قبل از ویکتوریایی ها آنها را “دانمارکی” یا “بت پرست” و گاهی نروژی می نامیدند. هیچ روش ثابتی برای توصیف آنها وجود نداشت، و سپس “وایکینگ” به عنوان اصطلاح ترجیحی در این دوره ظاهر شد، خوب یا بد.

وایکینگ‌ها آفرینش ویکتوریایی بودند، و پیامدهای آن بسیار زیاد است، زیرا ویکتوریایی‌ها مفروضاتی را در مورد نژاد، وراثت، امپراتوری و برتری به جهان ژرمنی آوردند. این مفروضات برای اینکه بریتانیا چگونه خود را می بیند و نقش آن به عنوان یک امپراتوری مسیحی چگونه درک می شود، پیامدهایی دارد.

در ایجاد و تداوم این ایده ها حجم عظیمی از توشه وجود دارد. باز هم آنچه مرا به این کار می کشاند این است که نمی خواهم مقولات و مرزهایی را که قراردادهای تاریخ نگاری تعیین کرده اند بپذیرم.

این پیامدهایی برای کل دوره قرون وسطی و برای کل اروپای قرون وسطی دارد: چه چیزی اروپا را تعریف می کند، چه چیزی مسیحیت را تعریف می کند، چه چیزی بت پرستی را تعریف می کند، و غیره. وقتی شروع به پوست کندن لایه های پیاز می کنید، خیلی سریع می توانید متوجه شوید که به یک سازه عتیقه قرن نوزدهمی نگاه می کنید که بر اساس کمی بیشتر از تعصبات امپراتوری متأخر جهان است.

این یک دستور بسیار مفید برای خوانندگان است تا به آنها یادآوری کنند که در مورد خرد دریافت شده به طور انتقادی فکر کنند. من ما را در حرکت نگه می دارم: کریستین رافنسپرگر در مرحله بعدی است بازاندیشی اروپا: کیوان روس در جهان قرون وسطی. این موضوعی است که من با آن کاملاً ناآشنا هستم – لطفاً به من معرفی کنید؟

بله، من فکر می کنم این مفید است زیرا در گفتگوی مفید با کتاب بارتلت قرار دارد. این یک اصلاح مستقیم نیست، بلکه یک عامل پیچیده است. آنچه رافنسپرگر اساساً می گوید این است که ما تمایل داریم اروپا را به عنوان یک موجودیت مرکزی اروپای غربی ببینیم که به نوعی “سرزمین بیرونی” گسترش می یابد: دنیای بی شکل فراتر از مسیحیت لاتین فرانک.

رافنسپرگر استدلال می کند که اگر از منظر اروپای شرقی به آن نگاه کنید، خود را در یک جهان بسیار پیشرفته و پیشرفته یونانی- مسیحی، هم در بیزانس و هم در کیوان روس می یابید – اگر بخواهید، دولت پیشرو روسیه، بلاروس و اوکراین مدرن است.

بحث اصلی او این است که اگر پیش‌فرض‌ها را از چیستی اروپا حذف کنید، متوجه می‌شوید که روسیه، همانطور که در آن زمان تشکیل شده بود، پیوندهای عمیق‌تری با اروپای غربی داشت و از نظر روابط دیپلماتیک، اقتصادی و خارجی مهم‌تر از آن چیزی بود که ما تصور می‌کنیم. آن را واقعاً باید به عنوان یک قدرت اروپایی مسیحی در نظر گرفت، نه بی شباهت به فرانسه قرون وسطایی، امپراتوری مقدس روم یا انگلستان. این تلاشی است برای باز فرمول بندی آنچه که ما از اروپا می گوییم.

اگر به استدلال بارتلت فکر کنید، دیدگاه او از مسیحیت فرانک غربی است که به سمت شرق گسترش می یابد. خوب، بله، اینطور است، اما این یک رویارویی با چیزی است که درست، به همان اندازه مسیحی و به همان اندازه پر جنب و جوش است. این فقط یک اتفاق تاریخی، در قالب تهاجمات مغول است که واقعاً این نقشه را به هم می ریزد. ما نمی دانیم اگر به خاطر برهم خوردن مسیرهای جنوبی به دریای سیاه در قرن سیزدهم، یا غارت قسطنطنیه توسط صلیبیون در سال 1204 نبود، اروپا چه شکلی می شد. این لحظات تاریخی با تأثیرات دگرگون کننده عظیمی بودند. ما هیچ برآورد مقایسه ای از آنچه اروپا در غیر این صورت تبدیل می شد نداریم.

آنچه در توصیه های کتاب شما وجود دارد، احساس بی ثباتی نیروبخش است. وقتی به اروپای قرون وسطایی فکر می کنیم، همه چیزهایی را که ما به آن فکر می کنیم زیر سوال می برند، اینطور نیست؟

بله، من آن را دوست دارم! فکر می‌کنم این یکی از دلایلی است که من به سمت این نویسندگان و کتاب‌ها جذب شدم. مانند چکش خدا احتمالاً نشان می دهد که من به برخورد دنیاها علاقه مند هستم: آنچه در آن تعاملات اتفاق می افتد، تقاطع های آشفته چیست، و لحظات خوشی که بسیاری از این داستان به آن بستگی دارد، کجا هستند. آیا ما چیزها را به وضوح می بینیم؟ آیا ما به اندازه کافی دور ایستاده ایم تا تصویر درستی داشته باشیم؟ یا درگیر دیدگاه های مدرن و از پیش ساخته شده ایم؟ همه این کتاب ها به روش های مختلف به این موضوع می پردازند.

فقط یک کتاب داریم که آن هم اثر الکساندر پلاسکوفسکی است صلیب سیاه: تاریخچه جنگ های صلیبی بالتیک، انتشار اخیر توسط انتشارات دانشگاه ییل.

این جدیدترین کتاب این لیست است. فقط امسال منتشر شد و کتاب فوق العاده ای است. این موضوع با جزئیات واضح و منطقی موضوعی را بیان می‌کند که به طرز تاسف‌باری کمتر آموزش داده می‌شود، اشتباه فهمیده می‌شود و رک و پوست کنده، حتی بسیاری از آن اطلاعی ندارند: علی‌رغم این واقعیت که این جنگ‌های صلیبی اساساً مرزهای اروپا را به گونه‌ای متحول کردند که دیگر جنبش‌های صلیبی به طرز چشمگیری نتوانستند به آن دست یابند.

بسیاری از دانش‌آموزان تاریخ قرون وسطی از این که بدانند جنگجویان صلیبی اسکاتلندی برای مبارزه با جنگ‌های مقدس در جنگل‌های یخ‌زده لیتوانی سفر می‌کردند، یا اینکه بزرگترین قلعه اروپا – Malbork در لهستان – به عنوان مقر فرقه توتون در پروس شرقی سابق ساخته شد، شگفت‌زده خواهند شد. این ها داستان های دیوانه کننده ای هستند اگر قبلاً با آنها برخورد نکرده اید. چشم انداز و آب و هوا با طبیعت وحشی و برف آن، کیفیت فوق العاده ای سینمایی به کلیت می بخشد. این یک داستان بسیار عالی است.

مهمتر از همه، کتاب پلاسکوفسکی اساساً تاریخ قبلی این موضوع، تاریخ اریک کریستینسن را به روز می کند. جنگ های صلیبی شمالی، منتشر شده در سال 1997. این نیز یک کتاب عالی است و تأثیر زیادی بر شخص من داشته است. اما تقریباً سی سال از عمر آن می گذرد و در پانزده یا بیست سال اخیر حجم عظیمی از کار باستان شناسی در جنگ های صلیبی شمالی انجام شده است که بیشتر آن توسط خود اسکندر رهبری شده است.

من در واقع یک فصل با او در شرق لهستان، در ماسوریا حفاری کردم. کار او حجم وسیعی از داده‌های زیست‌محیطی را تولید کرد که نشان می‌دهد چگونه جنگ‌های صلیبی، چشم‌انداز فیزیکی، الگوهای کاربری زمین و تنوع زیستی منطقه، و همچنین قلعه‌ها و کلیساهای فیزیکی را که توسط شوالیه‌های توتونی و دیگران در طول فتوحات خود ساخته‌اند، و تغییرات فرهنگی و مذهبی که مردم از نظر مادی تجربه کردند، تغییر داد. صلیب سیاه از تمام این آثار جدید و همچنین تواریخ قرون وسطی آن دوره استفاده می کند تا درک آن دوره را واقعاً غنی کند. بنابراین یک تشکر بزرگ برای آن.

با تشکر از شما، و بسیار خوب است که در انتخاب کتاب خود احساس پراکندگی داشته باشید – ما کتاب هایی از چندین دهه پیش، تا به امروز داریم. به عنوان سوال پایانی، آیا پیشنهاد دیگری برای ارائه به خوانندگانی که می خواهند درک خود را از جهان قرون وسطی گسترش دهند، دارید؟

من می خواهم به چند نکته که قبلاً اشاره کردم تأکید کنم. هر رویکردی به قرون وسطی خطر گرفتار شدن در یک علم قدیمی را دارد که توشه های میراث زیادی را با خود حمل می کند. مردم باید مراقب این باشند: همیشه فرض موجود در صفحه را به چالش بکشید.

نکته دیگری که می‌توانم بگویم، اگر مردم واقعاً به این چیزها علاقه دارند، این است که به منابع اولیه برگردند. همه اینها خواندن یک اثر ثانویه است که یک روایت تاریخی را بازگو می کند، اما در واقع لایه دیگری از تفسیر را می خوانید که قاب داستانی را که می خواهد روایت کند رنگ می کند. اگر به سوابق اولیه بروید، می توانید ببینید که وقایع نگار در واقع سعی داشت از زبان خودش چه بگوید. البته ما اغلب با ترجمه سروکار داریم، بنابراین کار چندان آسانی نیست. اما این یکی از ساده ترین راه ها برای از بین بردن بسیاری از این توشه های تاریخی یا فرهنگی انباشته است.

این به ویژه در حال حاضر اهمیت دارد، زیرا قرون وسطی جایی است که بسیاری از روایت‌های قومی-ناسیونالیستی از آن حمایت می‌کنند. اگر این روایات به چالش کشیده نشوند، یا اگر مردم به منابع واقعی که قرار است بر اساس آنها باشد نگاه نکنند، به راحتی گمراه خواهند شد. همیشه اتفاق می افتد.