پنج نقد فوق‌العاده ما در این هفته شامل زین خالد از ایاد اختر است درخشش، فرانکلین اشنایدر برای MrBeast و James Patterson’s خطرناک ترین بازی هاجیسون مات تی جرونیمو جانسون کتاب وسترن مردگان، سام ورلی از باربارا کینگ سولور احزابو جو موران سارا پری مرگ یک مرد معمولی.
مقاله پس از بازرگانی ادامه دارد
*
“تشخیص وسوسه حاکم در دانشگاه است. دانشگاه جامعه‌شناسی پیش‌فرض به نویسنده ارائه می‌کند: نسل‌ها، کلاس‌ها، ایدئولوژی‌ها و نهادهای مختلف که به راحتی در شرایط آزمایشگاهی فشرده شده‌اند، در اتاق‌های سمینار که هر کدام می‌توانند قبل از اینکه ناراحتی ابهام یا شخصیت به او اجازه داده شود، شکایتی نماینده دریافت کنند. رمان جدید ایاد اختر، درخشش گاهی تسلیم این وسوسه می شود. شاگردانش از نظر اخلاقی خشمگین می‌آیند و استادان او عصبی و ناراضی هستند. با این حال، راوی آن دچار حادثه ای شده است که هیچ کس نمی تواند آن را به اندازه کافی توضیح دهد، حتی نویسنده. هر بار که رمان به بدن آسیب دیده خود باز می گردد و از زندگی دانشگاهی می گریزد، به زیبایی کیشوت می شود.
…
«مشکل این نیست که عنوان نهم ارزش داستان ندارد. بوروکراسی می تواند یکی از موضوعات مهم داستان باشد. کافکا مایل ها کاغذ و کاغذ جمع کرد. اما بوروکراسی مستلزم دگرگونی است: کمدی، ترور، پوچ، اتهام شهوانی، چیزی که زبان نهادی را با زندگی انسان آغشته می کند. درخشش گاهی اوقات رویه گرایی خسته کننده ای را که به معنای تحقیق است تکرار می کند. خواننده در تحقیقات HR نقش یک متهم را بر عهده می گیرد و موظف است همه جزئیات را در نظر بگیرد. تصویر او از ژنرال Z در مواجهه با بسیاری از مواردی که در سال‌های اخیر ظاهر شده است. به عنوان مثال، دانشجویان روزنامه نگار در کورنل دیلی سان گزارش‌های او در مورد تجاوز گروهی و مطالبات برای پاسخگویی نهادی، تصحیح قاطعی در تصویر اختر ارائه می‌دهد. در واقع، این دانشجویان ممکن است به درستی دانشگاه های خود را بررسی کنند، که مانند راوی اختر، آنها را فقط تهدید یا مشتری می بینند. برعکس، بدن راوی به ارائه تجربیاتی ادامه می دهد که در برابر هر گونه قضاوتی مقاومت می کند. تنش بین امنیت فکری و چهره جسمانی آن جالب ترین امکان رمان است، اما طرح پردیس آن بارها به این سؤال محدود می شود که چه کسی سزاوار همدردی ما است. شاید هیچ کس، اما احتمالا همه.
…
“در همه این‌ها چیزی به شدت دست دوم وجود دارد. هرکسی که در دوره‌ای که در این رمان به آن پرداخته می‌شود، به دانشجویان دوره کارشناسی تدریس کرده یا مقاله‌ای مانند این مجله را خوانده است، کاریکاتور را می‌شناسد: تلفن‌ها، واژگان درمانی، سرریز گاه کمیک ناراحتی‌های جزئی به شکایات وجودی. فضای دانشگاهی مدرن آن‌قدر شکایت‌هایی را برای دانش‌آموزان به وجود آورده است. از قبل، اما همیشه نمی توان از آن فرار کرد.
…
«شاید به همین دلیل است که روایت بهبودی رمان پس از محو شدن بسیاری از مطالب دانشگاه باقی می ماند. اختر کتابی با وسواس تفسیری نوشته است که مملو از اساتید، دانشجویان، پزشکان، وکلا و نویسندگانی است که به صورت حرفه ای به معناسازی اختصاص داده اند. اما بدن آسیب دیده همچنان توضیحات آنها را قطع می کند. می درخشد، گزگز می شود، دو نیم می شود، اراده اش را از دست می دهد، جور دیگری آن را باز می گرداند. اختر چنان با لطافت زیبایی و ناراحتی ناشی از عدم قطعیت روح و روان خودم را منتقل می کند که من مرتباً به این بخش ها باز می گردم.
– زین خالد ایاد اختر درخشش (کرکس)
“خطرناک ترین بازی ها دارای یک پیچ و تاب سبک رمان است: خوانندگان این فرصت را دارند که با حل پازل هایی که هر هفته در وب سایت کتاب ظاهر می شوند، در یک مسابقه واقعی 1 میلیون دلاری شرکت کنند. دریافت پاسخ مستلزم جستجو برای سرنخ های پراکنده در سراسر متن است. به عنوان مثال، به دنبال تفاوت در تصاویر در وب سایت کتاب و تصاویر در کتاب، یا استفاده از شماره صفحات خاص به عنوان مختصات نقشه. (هیچ چیز مانند ارائه این فرصت به افراد برای دریافت چک بزرگ در صورت اتمام آن، اعتبار را در کتاب القا نمی کند.)
به نظر می رسد دونالدسون فکر می کند که خود داستان، نه فقط معما، خوانندگان را تا انتها سوق خواهد داد. او کتاب را با اودیسه. با توجه به اینکه هر دو نویسنده مبتکر پوسیدگی مغزی پرمصرف در رسانه های مختلف هستند، کتاب مزخرف قدیمی است. خطرناک ترین به طور متناوب بین یک عمل فیزیکی توصیف شده مختصر و آنچه من به عنوان ناله غیرمستقیم آزاد توصیف می کنم (“این یک رویا نیست. این یک کابوس است.»). تکه‌های هضم‌نشده شخصیت‌پردازی ناشیانه وجود دارد (“او می‌خواهد به مردم کمک کند. او می‌خواهد که مردم دوباره به او تکیه کنند.”)، پس‌زمینه‌ای کلیشه‌ای از ضربه (رفتار کنترل‌کننده مقصر “افسردگی مادر” است) و دیالوگ‌هایی که سعی می‌کنند خنده‌دار باشند، اما خسته به نظر می‌رسند. مطمئن نیستم که بچه وسطی که توسط یک ویدیوی کوتاه و ویرایش بارق هدایت می شود، مشتاق خواندن 480 صفحه از آن باشد، حتی با وجود جکپات میلیون دلاری در خط.
…
«اینجا بیشتر تقصیر را به گردن پترسون انداختن، وسوسه انگیز است، زیرا کلام مکتوب قلمرو اوست. با این حال، به نظر می‌رسد که اجرای کتاب نشان‌دهنده تغییر نسلی به دیدگاه مدرن «پلتفرم همه چیز است» آقای بیستین در مقابل جهان‌بینی قرن بیستم پترسون «به مردم آنچه می‌خواهند بدهید» است. به نظر می‌رسد نویسندگان با انتشار کتابی که بسیاری از ویژگی‌های فوق‌العاده پردازش‌شده‌ای را که باعث موفقیت پترسون و دونالدسون در جریان اصلی شده‌اند، شرط‌بندی کرده‌اند که دلیل این که بسیاری از آمریکایی‌ها دیگر کتاب نمی‌خرند این است که هنوز درباره آنها از یوتیوب‌بر محبوب خود چیزی نشنیده‌اند. خطرناک ترین بازی ها این یک قمار است که محصول به اندازه برند مهم نیست، اینکه مصرف کنندگان استیک را بخرند، نه استیک.
نویسندگان با این ریسک، هواداران را فریب دادند و فرصتی را از دست دادند. تعداد قابل توجهی از نوجوانان امروزی به طور فعال مدت زمان نمایش را به نفع زندگی آفلاین محدود می کنند، و یک کتاب می توانست راهی برای مخاطبان دونالدسون باشد تا او را حتی پس از خروج از سیستم دنبال کنند. وقتی از یکی از دوستانم پرسیدم که آیا پسر 11 ساله‌اش، لیندن، از MrBeast خوشش می‌آید و نام رمان را شنیده است، او عکسی از کپی او را به من نشان داد. اما وقتی از او پرسیدم که آیا آن را دوست دارد یا نه، او گفت که فکر می‌کند این نوشته «آماتور» است و از ۱۰۰ صفحه صرف نظر می‌کند. مدتی سعی کرد خودش معماها را حل کند. او فکر می کرد که اگر فرزندش چیز زیادی از کتاب نمی برد، حداقل می خواست برای پول تلاش کند. با این حال، این هفته او نیز تسلیم شد. مشخصاً برخی از مردم محدودیت هایی برای کاری که می خواهند برای یک دلار انجام دهند، دارند.
– فرانکلین اشنایدر برای MrBeast و جیمز پترسون خطرناک ترین بازی ها (آتلانتیکا)
“کتاب وسترن مردگان، نوشته تی جرونیمو جانسون، کتاب عجیبی است. این در واقع چند کتاب عجیب و غریب است (یک صفحه عنوان داخلی آن را به “کتاب غرب” تغییر نام داده است.[s] از مردگان”)، و همچنین یک برنامه تلویزیونی و یک سری از اعتراف کنندگان و یک برنامه رادیویی، همه در یک رمان بزرگ خلاصه شده اند – حتی اگر “رمان” روی جلد و صفحه عنوان خط زده شده باشد. این کتاب کارهای زیادی انجام می‌دهد، اما دلیل خوبی دارد: می‌خواهد توجه را به واقعیت پیچیده شکاف‌های نژادی، سیاسی و اجتماعی آمریکا جلب کند، از ناقص پلیسی گرفته تا چالش زندگی به عنوان یک فرد خارجی در کشور خود. آهنگ جالبی است بنابراین تصمیم گرفتم توقف کنم و به آن گوش دهم.
…
“با این همه اتفاق، رمان شبیه طاووس به نظر می رسد که به سختی تلاش می کند تا به ما نشان دهد چقدر متفاوت است. تحمل خوانندگان برای مانورهای کتاب متفاوت خواهد بود. برخی از پیچش ها قابل توجه است: برای مثال، تغییر دیدگاه کتاب 2، که روایتی را که به ما گفته شده تغییر می دهد، در حالی که دیدگاه را تغییر می دهد. از نظر بسیاری از خوانندگان به عنوان جنبه آرایشی کاربردی، اما حتی با اشتباهات گاه به گاه، کتاب وسترن مردگان این ممکن است چیزی باشد که دنیای ادبی باید بیشتر آن را ببیند: جاه طلبانه، خلاقانه و مهمتر از همه، سازش ناپذیر است.
…
«کتاب وسترن مردگان یک عمل شدید پر از آدرنالین است. وقتی لازم باشد خنده‌دار است، وقتی که بخواهد دنبال کردنش سخت است و در هر مرحله با دقت مهندسی شده است. این داستان سرایی از نویسنده‌ای است که اصول اولیه این هنر را به خوبی می‌داند تا بتواند همه قوانین را زیر پا بگذارد و همچنان داستانی پیش‌راننده بسازد. نتیجه نهایی یک رمان تخیلی تند و سازش ناپذیر است، مملو از جاذبه‌ها، طنز، و افشاگری‌های دلخراش درباره تجربه سیاه‌پوستان آمریکایی و هزار و یک راه که ملت ما می‌تواند روح سیاه‌پوستان را بشکند. این یک رمان برای همه نخواهد بود. او نمی خواهد باشد. و این بخش بزرگی از دلیل موفقیت است.»
– جیسون مات برای تی جرونیمو جانسون کتاب وسترن مردگان (بررسی کتاب نیویورک تایمز)
این طرح به یک موضوع اصلی در کار کینگ سولوور بیان می کند: کوچکج محافظه کاری که تغییرات اجتماعی را در سطح جامعه یا خانواده قرار می دهد، و او آن را با یک ضدیت مداوم نسبت به شهرهای بزرگ و نخبگانی که تصور می کند در آنجا زندگی می کنند، تکمیل می کند. در بی علاقگی این نویسنده لیبرال برجسته به سیاست واقعی – به هر نوع همبستگی جمعی که ممکن است فراتر از خط منطقه باشد، طنزی وجود دارد. این تمایل به کار Kingsolver حس عدم تقارن اجتناب ناپذیر می دهد. بزرگترین سؤالات ممکن را می پرسد، سپس آنها را با کوچکترین راه حل می کند. برای کنار گذاشتن هرگونه تحلیل گسترده‌تر، سیستمی از زمینه‌سازی همه این مسائل، خطر کاهش اعتراضات مستدل نویسنده را به فهرست کاملی از مزاحمت‌ها دارد – مشکلی که خراب می‌کند. مهمانی ها یک ورودی غیرمعمول ترش در قانون Kingsolver.
…
«آیا قضاوت درباره ادبیات داستانی بر اساس دیدگاه سیاسی آن ناعادلانه به نظر می رسد؟ خوب، باربارا کینگ سولور قبلاً آن اسب را از انبار بیرون آورده است، و با هر رمان جدید او دوز جدیدی از استروئیدها را به او می دهد و ضربه ای تند به الاغش می دهد. محافظت نشده دو خط داستانی در مورد بی ثباتی زندگی آمریکایی و خطر عوام فریبی را به هم می‌پیوندد – یکی در سپیده‌دم دوران MAGA. رشته ها توسط تنها خانه ای که شخصیت های اصلی در آن زندگی می کنند متحد می شوند که در هر دو خط زمانی در حال فروپاشی است. اگر پتانسیل نمادین اینجا را درک نکرده اید، دیالوگ هایی مانند “این وضعیت اتحادیه در خانه ماست.” ما هرج و مرج هستیم، آن را به طور کامل برقرار خواهیم کرد. این فقط یک درام خانوادگی نیست: Kingsolver می‌خواهد بدانید که او می‌نویسد برای کشور. بنابراین عجیب است که شخصیت‌های امروزی مشکلات خود را با فهمیدن اینکه می‌توانند از خانه خلاص شوند و به فیلی نقل مکان کنند، حل می‌کنند، جایی که آپارتمانی «با جذابیت‌های عتیقه زیادی» در محله‌ای قابل پیاده‌روی پیدا می‌کنند. این کتاب که به‌عنوان رمانی درباره مبارزات کنونی ما تصور می‌شود، به چیزی شبیه به رمان‌های پررونق تبدیل می‌شود. آنها فقط به این همه چیز نیاز نداشتند!
…
«آنچه که شخصیت‌های او از نظر ظرافت فاقد هستند، اغلب آن را در تئاتر جبران می‌کنند. احزاب نشان می دهد که وقتی فرد در آنجا نیست، با این تکنیک روایت اول شخص چه اتفاقی می افتد. بخشی از مشکل این است که این ادغام ناخوشایند حالت‌های Kingsolver است، داستانی در دوران بلوغ که لیویا مشتاقانه آن را از نقطه نظر میانسالی به یاد می‌آورد و باعث می‌شود فوریت احساسات جوانی‌اش به فروش برسد. پس از اینکه دوست پسر چپ‌گرای او برای پیگیری سازمان‌دهی اتحادیه دور می‌شود، لیویا دچار یک سری مصیبت‌ها می‌شود که باعث می‌شود او دانشگاه را رها کند و به زادگاهش بازگردد. او مزرعه لبنیات پدرش را به ارث برد و با پسر محلی ازدواج کرد.
…
«کینگ سولوور به نوعی خیالی ساده لوحانه می نویسد، فعالیت او به عنوان تجربه اولیه شناخت جهان صادقانه نیست. گمان می‌کنم که این او را تبدیل به یک نوع خاص از لیبرالیسم آمریکایی می‌کند که دائماً در سرگردانی از همه مشکلات وجود دارد، اما چیزی بیشتر از آن درباره آنها برای گفتن ندارد.»
– سم ورلی برای باربارا کینگ سولور احزاب (کرکس)
توضیح اینکه چه چیزی این کتاب را تا این حد خاص می کند آسان نیست. شخصیت اصلی آن همان طور که از عنوان نشان می دهد معمولی است و حتی ممکن است برخی او را کمی خسته کننده بدانند. دیوید پری یکی از آن افرادی است که ساعت ها وقت می گذارد تا مجموعه تمبرهای مورد علاقه خود را با استفاده از فورسپس با نوک بلند و ذره بین، یا پر کردن کتاب هایش با آخرین نسخه های گازسوز و یا خواندن ستارگان با سودوکو پی در آلبوم ها صرف کند. به شدت به سگ های چینی و تعقیب کاسه های پانچ نقره ای.
…
«تا حدی، این کتاب جادوی خود را از طریق جزییات تزلزل ناپذیر و غزلیات آرامی که با آن زندگی عجیب و غریب و منحصربه‌فرد را روایت می‌کند، خلق می‌کند. دیوید بودن دیوید – همیشه قبل از خواب یک کاسه غلات می خورد، چرخ های واگن را روی هم می چیند، شیرین کننده های مصنوعی خود را “بمب های عمقی” می نامد، با نیمه جان به شوخی های بد خودش می خندد – با جرقه هایی از صفحه خارج می شود. این کتاب به خوبی نشان دهنده نوع خاصی از اندوخته مردان انگلیسی، بخشی از خجالت و بخشی از سرسختی است. دیوید همیشه فقط با یک دست دادن به پسرش سلام می کند یا با او خداحافظی می کند. آنها حتی روزی که او متوجه می شود قرار است بمیرد، آنها را در آغوش نمی گیرند. او مانند بسیاری از مردان هم نسل خود عشق خود را از طریق وقت شناسی نشان داد و هر ژانویه تولدها را در تقویم دیواری جدید وارد می کرد و بعد از ارسال کارت آنها را علامت می زد. پس از تشخیص، او با دقت تمام رمزهای عبور و مشخصات امنیتی خود را در آخرین صفحه این تقویم یادداشت می کند.
با این حال، مهمتر از همه، چیزی که این کتاب را به چنین گوهری تبدیل می‌کند این است که می‌تواند واقعیت مرگ را به‌عنوان این چیز به یاد ماندنی و اسطوره‌ای که به‌طور سورئالیستی با دنیای روزمره مجموعه‌های ظروف شورایی و همسایه‌هایی که پرهایشان را به هم می‌زنند، منتقل کند. مرگ، زمانی که مصمم شد ما را به دام بیاندازد، با گرانش ناگزیر فرود می آید. پری که خود را برای پیشگویی ها بسیار معقول می پندارد، با این وجود خاطرنشان می کند که وقتی پدرشوهرش در میدان نورویچ مارکت لرزان و گیج شده به سمت او می رفت، او “با اطمینان کامل و حسابی بی درنگ متوجه شد که او کم و بیش مرده ای است.” 48 روزی که پس از مرگ او طول می‌کشد، او را متوجه می‌کند که «مرگ مدت و دامنه‌ای دارد با رویدادهایی به اندازه رویدادهای زندگی متفاوت و عجیب». در طول راه، کتاب در مورد چیز دیگری است – مراقبت از غریبه هایی که به طور معجزه آسایی وارد می شوند، فرم ها را پر می کنند و تماس تلفنی برقرار می کنند و سپس برای همیشه ناپدید می شوند.
…
او می‌بیند که دیوید ساعت به ساعت به طور کامل به شخص دیگری تبدیل می‌شود، خودی کوچک‌تر اما بزرگ‌تر. مردن هم عادی به نظر می‌رسد، هم تقریباً یک کار طاقت‌فرسا برای مذاکره و هم به‌طور غیرقابل درک – «این چیزها آنطور که باید همدیگر را خنثی نمی‌کنند، اما در مقادیر کم‌رنگی باقی می‌مانند، مانند شکست ریاضیات ساده، تجربه‌های درام‌آمیز و دردناک برای یک سال جوان». برای نوشتن چیزی به او بدهم او می‌گوید که می‌خواست یاقوت‌ها را جمع کند و آنها را گم کند و جوهر بریزد. اما در اینجا او به زیبایی و قانع‌کننده‌ای در مورد زندگی یک فرد خارق‌العاده و تجربه‌ای که پیش روی همه ماست – و نشان داده است که چیزی به نام یک زندگی معمولی یا یک مرگ معمولی وجود ندارد.
– جو موران در مورد سارا پری مرگ یک مرد معمولی (نگهبان)
متصل شد
