ناگفته نوشته مایکل کانینگهام – کتاب های جدید درخشان

بررسی توسط سایمون توماس

When Michael Cunningham took up writing ناگفتنینمی‌دانم آیا این کتاب به‌عنوان یک کتاب نوشتاری شروع شد که نمی‌تواند خاطراتش را بگذارد. یا شاید به عنوان یک خاطره شروع شد که مدام در نوشتن نصیحت منحرف شد. یا شاید – به احتمال زیاد، با توجه به کنترل آشکار و رشک برانگیز کانینگهام بر نوشته هایش – ناگفتنی دقیقاً ترکیبی از دو موردی است که او در نظر داشت.

Let’s think about the resume first. به همان اندازه نزدیک است که کانینگهام به یکی از آن ها می رسد، و مطمئناً زندگی او را تقریباً به شیوه زمانی می گذراند – که از اولین خاطرات او شروع می شود. او سه ساله است و از مادرش می خواهد تاپرور را به او بدهد – اما او این کلمه را نمی داند. با «شأن بچه کوچولو» واژه نادرستی به کار نخواهد برد. البته کانینگهام از استفاده نکردن از یک کلمه نادرست حرفه ای ایجاد کرده است. من می توانم به تعداد کمی از نویسندگان فکر کنم که انتخاب زبانشان همیشه اینقدر دقیق و به طرز درخشانی وحیانی باشد.

مناگر جمله‌ای را به اندازه کافی می‌نویسید، اگر آن را به روش‌های مختلف امتحان می‌کنید – به جای کلمه واضح، کلمه‌ای کمتر مورد انتظار را پیدا می‌کنید، این را برش دهید یا آن را اضافه کنید، به دنبال طنین‌ها و تداعی‌هایی بگردید که فراتر از معانی تحت اللفظی هستند، به ریتم خط و نحوه هماهنگی آن با خط قبل و بعد از آن فکر کنید – اگر به جسد بخیه شده ضربه بزنید و جسد آن را به اندازه کافی باز کنید.

More on his writing later… On the way ناگفتنیما چیزهای زیادی در مورد زندگی کانینگهام می آموزیم – البته با علم به این که (همانطور که او در پایان داستان می گوید) “این کتاب هرگز عمداً دروغ نیست، بلکه مملو از داستان های اغراق آمیز و گاه ابداع شده است که من به عنوان حقیقت ارائه می کنم”. تفاوت بین یک داستان تخیلی و یک داستان جعلی دقیقاً چیست که شاید فقط نویسنده حرفه ای بتواند بگوید. از آنجایی که در عکس‌های فوری گفته می‌شود، می‌تواند خاطراتی را که می‌خواهد به اشتراک بگذارد حرکت دهد و در هم بپیچد – بنابراین ما لحظاتی از آرزوهای جوانی او برای هنرمند شدن، مثلاً یا تقلب اولیه‌اش توسط دوستی به نام الیوت را می‌بینیم، که به نحوی همزمان از چشمان نوجوانی که دوست دارد دیده می‌شود – پیرمردی که هنوز احساساتش را به سرعت نمی‌داند او و الیوت تماس خود را از دست می دهند. این یک پرتره زیبا با حساسیت و شوخ طبعی کانینگهام است. در عین حال، او صریح است که افرادی هستند که در مورد آنها نخواهد نوشت. شاید به همین دلیل است که نزدیکترین اعضای خانواده او برای من معمایی باقی می مانند.

و درست زمانی که فکر می‌کنید به مرد جوان حساس، هنرمند و تا حدودی درمانده دست پیدا کرده‌اید، به بخشی می‌رسید که شروع می‌کند: «در طول سال آخر تحصیل در استنفورد، شروع کردم به رفتن به سانفرانسیسکو در آخر هفته‌ها برای کار به عنوان یک پسر اجاره‌ای». و در واقع این کار را می کند، با کمی عدم اطمینان و بی ظرافتی. با این حال، به نوعی او حتی این تجربیات را بیشتر شبیه مطالعات شخصیتی جذاب می کند تا چیزی کثیف یا معقول.

روابط جنسی و عاشقانه خود او با محبت کنایه آمیز لمس می شود، و شما این حس را پیدا می کنید که خواننده گاهی اوقات در مقابل زوج همجنس گرایان مسن در پرینس تاون قرار می گیرد که اغلب شام های مجلل به او می دادند و در داستان هایش از فتوحات عاشقانه لذت می بردند. (البته، با توجه به سن و جنسیت او، تأثیر ایدز بر جامعه او نیز گنجانده شده است – و برخی خشم کاملاً کنترل شده از رفتار سیاستمداران با او در آن زمان. اما کانینگهام ممکن است تمام آنچه را که در مورد ایدز می گفت، گفته باشد. ساعت ها و رمان های دیگر.) بعداً در کتاب ادای احترامی دوست داشتنی و نسبتاً زودگذر به همسرش، کن، شریک زندگی تقریباً 40 ساله وجود دارد.

خاطره نویسی و نصیحت نوشتن را جدا می کنم، اما جدا نیستند ناگفتنی. در طول مدتی که در یک باشگاه همجنس‌بازان بار می‌کرد، یا حتی قبل از آن، می‌دانست که می‌خواهد نویسنده شود و دفترچه‌های یادداشت را با کارهایی که به نظرش رضایت‌بخش نبود، پر می‌کرد. خاطره و نصیحت در هم تنیده می شوند و حکایتی از گذشته او را به یاد پندهای مکتوب قانع کننده می اندازد یا برعکس. برخی از توصیه‌های نوشتاری حاصل به سمت حقایق فرسوده متمایل شدند – نشان دهید، نگو. دوباره امتحان کنید و بهتر شکست می خورید – اما برخی از بخش ها وجود داشتند که به نظر اصلی تر بودند. از فصلی لذت بردم که در آن او یک دوست خاص از گذشته را انتخاب کرد، یکی از همکارانش در یک بار تیکی که با حرص و ولع مطالعه می کرد، اما هیچ اطلاعی از تاریخ ادبی یا قوانین کانون نداشت. او در حال خواندن است جنایت و مکافات و داستایوفسکی را در برآورد خود بالاتر از رابرت لودلوم و پایین تر از فردریک فورسایت قرار می دهد. کانینگهام می‌گوید: «پس از آن، فکر کردم می‌خواهم کتابی درباره هلن بنویسم، کتابی که به نظر او جبران کافی برای روزهای سخت و طولانی‌اش باشد.» به ویژه، از این توصیه شخصی هیلما وولیتزر در کارگاه نویسندگان قدردانی کردم:

“مایکل، وقتی پیش‌نویس یک داستان را تمام کردی، آن را مرور کن و هر خط را به‌عنوان A یا B درجه‌بندی کنی. A جملات خیره‌کننده و شگفت‌انگیز هستند، Bها جملات فروتن‌تر هستند. ما فرض می‌کنیم که C وجود ندارد.”
“باشه.”
“سپس به عقب برگرد و تمام جملات A را بازنویسی کن.”
“واقعا؟” گفتم.
جملات الف خودنمایی هستند. آنها همانهایی هستند که توانایی شما را در نوشتن آنها نشان می دهند. آنها در مورد زودرس بودن شما هستند. آنها در خدمت خود داستان نیستند.”

او بعداً معلم شد و برخی از توصیه‌های تجربی خود را در تدریس دوره‌های نویسندگی به اشتراک گذاشت. به عنوان مثال:

با دانشجویی کار می‌کنم که نثر مبتکرانه‌ای می‌نویسد، که خوب است، اما شیفته تشبیه‌های پیچیده و کمی بی‌معنی است، که خوب نیست. من بارها و بارها به او گفته‌ام که مقایسه، مقایسه یک چیز با چیز دیگر، باید کاملاً دقیق باشد و باید تجربه خواننده را از شی یا شخص مورد نظر گسترش دهد. در مورد تکریم و پیچیده کردن شی یا شخص است. این یک عمل احترام است. ربطی به هوش خودت نداره

من همچنین پیشنهاد کردم که او احتمالاً نمی‌خواهد عادت کند هر چیزی را که می‌بیند، می‌شنود و بو می‌کند با چیز دیگری مقایسه کند، مبادا در توانایی او برای دیدن، شنیدن و چشیدن مستقیم اختلال ایجاد کند. دنیا و هر آنچه در آن است قبل از هر چیز خودش است.

در این راه جواهراتی وجود دارد، اما به نظر من خوب است که او کتابی ننوشت که همه چیز در مورد نحوه نوشتن خوب باشد. دیدن آن در متن زندگی خودش و نوشته خودش خیلی جالب تر است. این موضوع نیز کنجکاوتر می‌کند که ما از یک نویسنده مشتاق به واکنش او به نقد منفی برای رمان «دوم» خود می‌پریم. گوشت و خون. من “دوم” را در نقل قول قرار دادم زیرا سومین رمان او بود – کمی عجیب، ناگفتنی این ادعا را ادامه می دهد که اولین رمانش، ایالات طلایی، وجود نداشت. شاید به همین دلیل است که نمی‌توانیم ببینیم وقتی او قرارداد اولیه انتشارش را گرفت، یا واکنش او به رمانی که اولین بار منتشر شد، چه اتفاقی افتاد. حیف است، زیرا دیدن دیدگاه او جالب خواهد بود – و انکار آن نادرست است ایالت های طلاییبه نظر من که اولین کار خوبی است.

در طول مسیر، او به رمان‌های مختلفی از خودش و همچنین نمونه‌هایی از رمان‌های دیگر، از جیمز جویس تا لورن گروف اشاره می‌کند. و البته، رشته ویرجینیا وولف در سراسر وجود دارد. من عاشق خواندن داستان – هر چند اغراق آمیز یا تخیلی – بودم که چگونه ویرجینیا وولف را برای اولین بار به عنوان راهی برای تحت تاثیر قرار دادن دختری خواند، در حالی که هنوز کاملاً جنسیت خود را درک نکرده بود.

خدا را شکر به خاطر این دوست داشتن نابجا، زیرا وولف به وضوح از کانینگهام الهام گرفته است – نه تنها در شاهکارش، ساعت هااما در هر جمله می‌گوید همانطور که قبلاً گفتم، امروز نمی‌توانم نویسنده‌ای را بنویسم که در نوشته‌هایش آنقدر دقیق باشد یا روابط انسانی و زندگی انسانی را با چنین بینش نافذی بررسی کند. در حالی که هیچ کس نمی تواند با نبوغ ولف برابری کند، کانینگهام یک پیرو شایسته است – و البته ویژگی ها و استعدادهای خود را به معادله می آورد.

درخشش، دقت و بصیرت او در نوشتن نشان داده شده است ناگفتنی به اندازه رمان‌های او – در واقع، اغلب این حس را به شما دست می‌دهد که افراد واقعی که این کتاب را پر می‌کنند، به اندازه آثار تخیلی‌اش در دستان او هستند. او ژانر اتوبیوگرافی را انتخاب کرده و آن را به طرح خود شکل داده است، دقیقاً با سیالیت و ظرافتی که از او انتظار دارید.

سایمون یکی از بنیانگذاران کتاب های جدید براق بود و همه کتاب های مایکل کانینگهام را رتبه بندی می کند برای راحتی شما.

مایکل کانینگهام، ناگفتنی (4th Estate، 2026). 978-0008836382، 279 صفحه، جلد گالینگور.

از Waterstones خرید کنید از طریق پیوند وابسته ما

متصل شد