ج خط Cepes، ای ای ویلیامز نگاهی تازه به اساطیر خون‌آشام‌ها می‌اندازد و افسانه دراکولا را به یک هیجان ماوراء طبیعی مدرن پر از اسرار باستانی، اتحادهای خطرناک و خیانت خانوادگی می‌آورد. وقتی غم اما کینگ او را به دنیایی از خون‌آشام‌ها و نیروهای تاریک هدایت می‌کند، او متوجه می‌شود که گاهی تنها راه مبارزه با یک هیولا این است که به یک هیولا بزرگتر روی بیاورد. در این پرسش و پاسخ، ویلیامز در مورد الهام بخش سریال، روابط پیچیده در قلب آن، تأثیر تگزاس بر داستان سرایی خود و رویکرد او به ترکیب وحشت، طنز و تعلیق صحبت می کند.
ج خط Cepes، شما اسطوره خون آشام را از طریق داستان اما کینگ، زن جوانی که غم مرگ مادربزرگش او را وارد دنیای خطرناک ماوراء طبیعی می کند، دوباره تصور می کنید. چه چیزی شما را ترغیب کرد که اسطوره‌شناسی آشنای دراکولا را با یک تریلر معاصر ترکیب کنید، و چه زمانی فهمیدید که این داستانی است که می‌خواهید بگویید؟
خط Cepes داستانی است که مدتی است مرا آزار می دهد. من از زمانی که می توانستم بخوانم طرفدار خون آشام ها بودم. با بونیکولا در مهدکودک شروع شد و من شیفته بودم، اما بسیاری از داستان‌های آنجا این مرز واضح را بین خون‌آشام‌ها به‌عنوان هیولا و خون‌آشام‌ها به‌عنوان وسواس‌های عاشقانه داشتند. من همیشه آن را بیشتر به عنوان یک منطقه خاکستری می دیدم. خون آشام ها زمانی مردم بودند. مردم پیچیده و بی نظم هستند. من داستانی می‌خواستم که خون‌آشام‌ها را به‌عنوان شخصیت‌های پویا بپذیرد که می‌توانستند هر چقدر هم که خطرناک هستند به همان اندازه که اغواکننده هستند کمک کنند، اما مهم‌تر از همه، من یک خون آشام با دندان می‌خواستم. The Line of Tepes به یک سوال مهم برای من پاسخ می دهد و آن این است که اگر می خواهید برای کمک به دراکولا مراجعه کنید، چه کسی باید شرور باشد. وقتی جوابم را پیدا کردم، داستانم را پیدا کردم. خیانت خشونت آمیز مادر اما، کسی که باید بدون شکست از اما محافظت می کرد، او را به هیولایی درجه یک تبدیل کرد و با تبدیل او به فرقه ای مملو از زیر دستان مرگ پرست، می دانستم که شخصیت های من دو بار فکر نمی کنند که برای کمک به یک هیولای بزرگتر روی آورند، دندان نیش و همه چیز.
رابطه اما با مادرش بعد شخصی به خطر ماورایی که با آن مواجه است می افزاید. چگونه با نوشتن این پویایی پیچیده خانواده برخورد کردید؟
نزدیک شدن به پویایی خانواده اما و ملیسا دشوار بود. خانواده خود من بسیار نزدیک هستند، و آزاری که ملیسا به نام اخلاص فرقه‌وارش به “فانی الهی” از اما در مورد آن قرار می‌دهد تقریباً تا جایی که می‌توانست از مادرم دور باشد. با این حال، این نقطه شروع برای پویایی خانواده بود، این عشقی که ما به خانواده خود داریم که به نظر می رسد حتی در بدترین شرایط نیز رشد می کند. ما می خواهیم خانواده خود را دوست داشته باشیم. ما می خواهیم آنها به وعده های خود عمل کنند و افراد خوبی باشند. وقتی رابطه مادر و دخترشان را نوشتم، می‌خواستم اِما را به آن عشق محتاج کنم، و هر بار که می‌بینیم ملیسا علیه او از آن استفاده می‌کند، بیشتر و بیشتر مشخص می‌شود که او چقدر هیولا است. بنابراین حدس می‌زنم با عشق شروع کردم و وقتی همه چیز از طریق آن لنز فرستاده شد، اجازه دادم خودخواهی ملیسا آن را مخدوش کند و آنچه باقی ماند رابطه آنها بود.
این مجموعه بر اساس میراث دراکولا ساخته شده و خوانندگان را با دنیایی از خون‌های باستانی، اسرار خطرناک و قدرت ماوراء طبیعی آشنا می‌کند. چگونه احترام گذاشتن به افسانه خون آشام کلاسیک را با خلق اسطوره خود متعادل کردید؟
هر چه بیشتر شروع به جستجوی خون آشام ها کنید، بیشتر متوجه می شوید که یک افسانه وجود ندارد که همه آنها را به هم پیوند دهد. در احترام به یکی، دیگری را نادیده می گیرید، و حتی دراکولا برخی از ویژگی های وحشتناک تر افسانه های زادگاهش ترانسیلوانیا را نادیده می گیرد. میراث دراکولا تا حدی، حداقل برای من، به روشی یکپارچه است که می توان داستان را با زمان جدید، مکان جدید اقتباس کرد. من با داستان واقعی ولاد دمنده، الهام بخش استوکر برای دراکولا، آزادی عمل کردم، اما بیشتر به کاوش در منطقه خاکستری بین عاملیت و انتقام علاقه مند بودم تا اختراع مجدد چرخ یا چرخ دنده. تغییراتی که من ایجاد کردم، عمدتاً توانایی راه رفتن در نور خورشید و داشتن یک انعکاس، به ویژه در خدمت داستان و در یک اشاره متا به خود استوکر، مستقیماً توسط شخصیت ها مورد توجه قرار می گیرد. این داستانی نیست که شخصیت ها هرگز فیلم ترسناکی ندیده باشند. وقتی یک شخصیت باهوش خود را در موقعیت خطرناکی با شخصیت باهوش دیگری می‌بیند، خطرات را افزایش می‌دهد. توازن در تشخیص دراکولا به عنوان داستان و ولاد شمشیر به عنوان واقعیت حاصل می شود.
تجربیات بزرگ شدن شما در تگزاس چگونه باعث ایجاد محیط شد و چه چیزی باعث می شود که چشم انداز و فرهنگ ایالت زادگاه شما مکانی جالب برای داستان های هیولاها و جادو باشد؟
تگزاس مکان عجیبی برای بزرگ شدن است. من می دانم که هر مکانی داستان های ارواح و افسانه های شهری خود را دارد، خانه ای در پایین خیابان که در آن کودکی گم شده است یا پیرزنی که واقعاً جادوگر است، اما تگزاس ایالتی است که در افسانه هایی وجود دارد که بین بزرگراه ها و مسیرهای گاو گفته می شود و بازگو می شود. مردمی که اینجا بزرگ شده‌اند و آنجا را ترک می‌کنند، در مورد این ایالت مثل یک راز صحبت می‌کنند، در حالی که ساکنان فقط سرشان را تکان می‌دهند و زیر لب می‌گویند: “نمی‌فهمی.” من در حومه هیوستون بزرگ شدم و قلب یکی از بزرگترین شهرهای کشور را چرا می کردم و به نوعی هنوز هر روز صبح در راه مدرسه اسب می دیدم. تگزاس جایی است که گذشته زمان حال را به شیوه ای ملموس و تقریباً معنوی به هم متصل می کند. رانندگی در شهر در شب غیرممکن است، چراغ‌های خیابان چشمک می‌زنند، بخار ناشی از گرمای روز از سنگفرش بیرون می‌آید، وقتی غریبه‌ای از کنارش رد می‌شود، با کلاه بیسبال یا استتسون کم آویزان، و نمی‌دانم چه رازی ممکن است حمل کند. تگزاس شما را دعوت می کند، با هر بزرگراه بی پایان و وعده پرهیاهوی یک همه چیز بزرگتر و بهتر، تصور کنید چه چیزی در زیر این همه اعتماد به نفس، آن همه فضا، جاده های باز، شهرهای سر به فلک کشیده نهفته است.
با پیشینه ای که در فیلم و نمایشنامه نویسی دارید، هنگام نوشتن به صحنه ها از نظر بصری یا سینمایی نزدیک می شوید و چگونه تعادل تنش، طنز و وحشت را در سریال حفظ می کنید؟
سابقه من در سینما قطعا همه چیز را تحت تاثیر قرار داد خط Cepes. فیلمنامه نویسی جانوری بسیار متفاوت از نوشتن یک رمان است، اما در هسته خود، داستان سرایی اغلب استخوان های مشابهی دارد. بسیاری از فیلمنامه نویسی در مورد ضربه زدن به ضربات در زمان مناسب است، و تنش را به اندازه کافی حفظ می کند تا تماشاگر روی لبه صندلی خود بچرخد، و من مطمئناً از این ساختار به نفع خودم استفاده کردم. من همیشه طوری به نوشتن این سریال نزدیک شده ام که انگار هر کتاب یک فصل تلویزیونی است، که در آن هر فصل صحنه ای بود که باید به تبلیغات تبدیل می شد. پایان این صحنه، چه خنده دار، چه هولناک و چه میخکوب کننده، باید مخاطب را برگرداند. می‌خواهم خواننده‌ام ورق بزند و به خود قول دهد «فقط یک فصل دیگر» در حالی که سحر از پرده‌ها می‌گذرد. گاهی اوقات من یک شبکه سینمایی گسترده می‌اندازم و دوربین ضرب المثل را عقب می‌کشم و به خواننده اجازه می‌دهم تصویر بزرگ‌تری را دریافت کند، اما بیشتر این یک نمای نزدیک است. آن فک کردن ظریف قبل از شروع دعوا، درخشش دسته چاقو در جیب کسی، و گونه‌ای برافروخته – هر مخاطبی قبل از اینکه کسی حرکت کند، علامتی برای اقدام است. من دوست دارم به تماشاگران نگاهی پنهانی بدهم. بنابراین، یک زاویه دوربین عالی و یک صحنه با نور خوب، قبل از اینکه کسی صحبت کند، داستانی را روایت می کند. اگر بتوانید آن را درست انجام دهید، تنش زیادی در یک محیط وجود دارد.
در سراسر خط Cepes، سقوط پادشاهان و راه خونبا افزایش ریسک، دنیای اما گسترش می یابد. درک شما از اما و سایر شخصیت‌ها در حین نوشتن چگونه تکامل یافت، و آیا لحظه‌ای بود که شخصیتی با بردن داستان به سمت و سویی غیرمنتظره شما را غافلگیر کرد؟
من دائماً از شخصیت هایم شگفت زده می شوم. این یک چیز خوب و یک چیز بد است، برای عمق داستانی که می‌خواهم بگویم خوب است و برای مهلت‌های ویرایشم بد است. من عاشق یک طرح پیچیده هستم، داستانی که خود را به گره هایی تبدیل می کند که باید توسط خواننده ای که آماده شروع به کشیدن آن باشد، باز کند. از منظر نویسندگی، این بدان معناست که کارهای زیادی برای تنظیم این خطوط داستانی باید انجام شود. همچنین به این معنی است که شخصیت‌ها باید دارای خطوط داستانی، انگیزه‌ها، درگیری‌های عاطفی و همه پیچیدگی‌های همراه باشند. سپس با دقت تمام شخصیت‌های خود را در صحنه‌های بسیار استادانه توسعه‌یافته‌ام و BAM قرار دادم، کار نمی‌کند. چرا چون هر چه شخصیت یک شخصیت واقعی‌تر احساس کند، انتخاب‌های او واقعی‌تر می‌شود. ناگهان آنها یک انتخاب منطقی انجام نمی دهند. احساساتی می کنند همانطور که این داستان در مورد غم و اندوه اما و مبارزه با تعصب خطرناک مادرش است، او همچنین متوجه می شود که استقلال لازم نیست تنها باشد. تحولی که انتظارش را نداشتم، وقتی که در ساعت یک بامداد پشت میزم تنها نشسته بودم، با چشمانی هولناک و آزرده، ابتدا به اما و سپس خودم. با این اوصاف، دو شخصیت وجود دارد که من هم آنها را دوست دارم و هم از نوشتن متنفرم. فیلدز و اتو پرندگان متفاوتی هستند. هر زمان که آنها در صفحه باشند، هر اتفاقی ممکن است رخ دهد. نقشه ای که برای پیشخدمت سرسخت فیلدز و جادوگر باهوش اتو داشتم در ثانیه ای که آنها را روی صفحه گذاشتم کاملاً از مسیر خارج شد. چیزی گوتیک و وحشیانه در مورد هر دوی آنها وجود داشت که توجه را می طلبید و مکانی بسیار فراتر از نقشه های مورد نظر آنها را اشغال می کرد. من هیجان زده هستم که آنها را در کتاب چهارم گرد هم بیاورم و ببینم چه اتفاقی می افتد، اما کمی هم می ترسم.
امیدوارید با نزدیک شدن به پایان سفر اما، چه چیزی برای خوانندگان باقی بماند؟
با نزدیک شدن به پایان سفر اما، امیدوارم خوانندگان من با او رشد کنند و بذرهای شجاعت را در درون خود کشف کنند که به نام ادب یا مسیر هموارتر نادیده گرفته می شوند. یک داستان خوب این نیست که همه انتخاب های درست را انجام دهید. این در مورد انتخاب شما و مالکیت داستانی است که می گوید.
