بهترین کتاب های غیرداستانی سال 2026

خوبیا کسانی که به آن برخورد نکرده اند، می توانید جایزه بیلی گیفورد را معرفی کنید و توضیح دهید که به عنوان هیئت داوران به دنبال چه کتاب هایی هستید؟

جایزه بیلی گیفورد یکی از مهمترین جوایز برای ادبیات غیرداستانی به زبان انگلیسی است. این جایزه قبلا به عنوان جایزه ساموئل جانسون شناخته می شد و از سال 1999 اهدا می شود.

آنچه که داوران به دنبال آن هستند یک مستند روایی خوب است. این باید یک کتاب غیرداستانی با کیفیت ادبی باشد، نه مثلاً یک کتاب بسیار آکادمیک. باید مدرکی دال بر تحقیق اصلی وجود داشته باشد و کار کپی و پیست انجام نخواهد شد.

بنابراین باید اصلی، خوانا و جذاب باشد. اما منظورم از توسل گسترده، کر کردن نیست. ما چند کتاب بسیار هوشمندانه در لیست داریم.

این جایزه، کیفیت داستانی غیرداستانی را به رسمیت می شناسد. باید مثل یک رمان خوب خوانده شود، اما واقعی باشد.

بیایید نگاهی به کتاب هایی بیندازیم که در فهرست نهایی جایزه 2026 قرار گرفته اند. آیا می‌توانیم با چیزی که دورتر از همه به عقب برمی‌گردد شروع کنیم؟ همین است اسکندر: خدا، پادشاه و انسان توسط ادموند ریچاردسون این زندگینامه اسکندر مقدونی است، اما کمی شبیه به داستان نوشته شده است. بیشتر به من بگو

همه کسانی که برای خواندن هومر عجله دارند اودیسه بعد از فیلم کریستوفر نولان این کتاب را دوست خواهد داشت. حتی با وجود اینکه ادموند ریچاردسون استاد کلاسیک دانشگاه دورهام است، او آن را نوشته است، بنابراین بسیار قانع کننده است – مانند یک صفحه نمایش سینمایی. من را به یاد آن فیلم های قدیمی شمشیر و صندل انداخت. احساس می کنید آنجا هستید و این افراد را تماشا می کنید.

در عین حال پر از تحقیقات جدید است. او منابع را از حدود دوازده زبان باستانی استخراج کرد. سپس از فناوری پیشرفته برای ارجاع متقابل و تجزیه و تحلیل داده ها استفاده می کند. این به او اجازه می دهد تا به جزئیات باورنکردنی مانند “با توجه به زنجیره های تامین، آیا آنها گرسنه خواهند بود؟” “چقدر گرم می شد؟” مناظر تغییر کرده اند – آیا آنها در یک بیابان راهپیمایی می کنند یا قرار است ساوانا باشد؟” شما یک حس واقعی از منظره را دریافت می کنید.

این همچنین یک درس جذاب در رهبری است. اسکندر واقعاً جوان بود و هزاران مرد را متقاعد کرد که به سرزمین‌های ناشناخته هزاران کیلومتر دورتر بروند – از مقدونیه باستان، از طریق یونان باستان، مصر. او داریوش پادشاه ایران را مستقیماً از طریق ایران تا هند تعقیب کرد.

آنها هیچ نقشه ای نداشتند. آنها نمی دانستند به کجا می روند – آنها معتقد بودند که از دنیای موجود خارج خواهند شد. اسکندر چگونه مردم را متقاعد کرد که از او پیروی کنند؟ ادوارد ریچاردسون می گوید که او یک داستان سرای بزرگ بود و داستان خوبی برای گفتن داشت که چرا باید به دنبال او و فتح سرزمین ها ادامه دهند. او همچنین از وحشیگری اسکندر کوتاه نمی آید.

بله، می خواستم بپرسم: چه عکسی از اسکندر از کتاب بیرون می آید؟

شما زمان زیادی را صرف این می کنید که چه چیزی او را تحریک می کند. در ابتدا او شکسته است. او وارث کشوری می شود که خزانه در آن خالی است. در ابتدا، این یک سفر پول ساز است. شما تسخیر می کنید و غارت می کنید و همه ثروتمند می شوند. اما نکته خاصی در سفرهای او وجود دارد که می تواند بگوید: “ما همه به اندازه کافی ثروتمند هستیم، می توانیم به خانه برگردیم.” اما او این کار را نمی کند. او ادامه می دهد. من به این نتیجه رسیده‌ام که اسکندر در جنگیدن خوب است و کمتر در حکومت کردن، زیرا حکومت کردن خسته‌کننده است – مردم در مورد پرداخت مالیات یا نداشتن آب و غیره ناله می‌کنند.

بیایید به یکی دیگر از کتاب های فهرست نهایی برای سال 2026 بپردازیم. در مورد چه چیزی می توانید به من بگویید بالدوین: یک داستان عاشقانه توسط نیکلاس بوگز؟

این اولین بیوگرافی جیمز بالدوین در 30 سال گذشته است. او شخصیت بسیار مهمی در جنبش حقوق مدنی و نویسنده بسیار خوبی در زمینه داستان و غیرداستان بود. بالدوین نکته دیگری هم دارد زیرا او سخنران عمومی بسیار خوبی بود. بسیاری از سخنرانی‌ها و مناظره‌های او با نژادپرستان راست‌گرا اکنون دوباره در یوتیوب ظاهر می‌شوند، بنابراین نسل جدیدی او را کشف می‌کنند.

این اولین بیوگرافی است که بالدوین را از دریچه زندگی عاشقانه اش بررسی می کند. این به چهار بخش تقسیم شده است و هر یک از آنها درباره یکی از چهار عشق مهم زندگی بالدوین است. من در ابتدا کمی مشکوک بودم زیرا فکر کردم، “پس شما او را تخفیف می دهید؟” شما فقط روی او به عنوان یک همجنسگرا تمرکز می کنید؟ اما واقعاً چیزی که بوگز توضیح می‌دهد این است که بسیاری از ایده‌های بالدوین درباره نژاد، مردانگی و جنسیت همگی در هم تنیده بودند. او استدلال می کرد که مشکلات نژادی آمریکا با این افسانه مردانگی سفیدپوست آمریکایی – جان وینز شما و چارلتون هستونز شما – مرتبط است.

من به چارلتون هستون اشاره می کنم زیرا یکی از داستان های کتاب که بیشتر از همه از آن شگفت زده شدم این است که در یک مقطع شرکت کلمبیا پیکچرز بالدوین را برای نوشتن فیلمنامه ای در مورد زندگی مالکوم ایکس استخدام کرد. آنها به او پیشنهاد کردند که چارلتون هستون ممکن است نامزد خوبی برای این نقش باشد، آنها تاریک شدند.

این کتاب در حال حاضر، پس از زندگی سیاهان مهم است، مرتبط است. بسیاری از مردم از افزایش برتری سفیدپوستان و نژادپرستی در ایالات متحده، ادامه خشونت علیه مردان آفریقایی-آمریکایی سرخورده شده اند و جیمز بالدوین را دوباره کشف می کنند.

بوگز هم خیلی خوب می نویسد. باز هم، این بالدوین را تقدیس نمی کند. لکه های او را نشان می دهد. او مانند بسیاری از هنرمندان و نویسندگان، درخشان بود، اما کاملاً خودخواه و خود شیفته بود. در مورد جنسیت، به هیچ وجه برای فمینیسم کامل نیست. او دوستی های زنانه قوی داشت و یک قسمت نسبتاً تکان دهنده وجود دارد که در آن یکی از دوستان این واقعیت را به اشتراک می گذارد که توسط شخصی مورد آزار جنسی قرار گرفته است. پاسخ نامه او تقریباً آن را تحت الشعاع قرار می دهد.

اما در اواخر عمر او می توانید دیدگاه های او را در مورد تغییر جنسیت ببینید. او در مورد آندروژنی و اینکه چگونه همه ما شامل زن و مرد هستیم، بسیار می نویسد. او همچنین می نویسد که چگونه همه ما حاوی سیاه و سفید هستیم، زیرا همه ما از تبار آفریقایی ها هستیم.

سپس پیام عشق بالدوین وجود دارد – اینکه تنها راهی که می توانید واقعاً با نژادپرستی و همه اشکال تعصب مبارزه کنید این است که یاد بگیرید خودتان را دوست داشته باشید. این یک پیام بسیار مهم است که به نظر من در حال حاضر بسیار مرتبط است.

نیکلاس بوگز حدود 20 سال را صرف نوشتن این بیوگرافی کرد. این یک کار عشقی خارق‌العاده است: با بسیاری از تحقیقات اصلی جدید، نامه‌هایی که قبلاً دیده نشده‌اند و غیره. این یک زندگی فوق العاده جالب است.

بیایید به ادامه مطلب برویم روزهای عشق و خشم: داستانی از انقلاب توسط آناند گوپال این در مورد قیام سوریه در سال 2011 است، اگرچه کمی زودتر شروع شده است.

داستان های زیادی در این کتاب وجود دارد. بسیار تاثیرگذار و غم انگیز و غم انگیز است اما بسیار خواندنی است. آناند گوپال ما را از یک رویداد تاریخی بسیار پیچیده عبور می دهد. از سال‌های قبل از بهار عربی شروع می‌شود و ما را به جنگ داخلی سوریه می‌برد و داستان‌های این گروه متنوع از مردم عادی سوریه را روایت می‌کند که در شهری به نام منبج زندگی می‌کنند.

شما با شخصیت‌ها آشنا می‌شوید – در مورد دوران کودکی‌شان، عاشق چه کسانی هستند، والدینشان چه کسانی هستند. سپس در یک نقطه خاص دور هم جمع می شوند و آزمایشی در دموکراسی انجام می دهند. آنها در تلاشند تا دریابند چگونه شهر خود را اداره کنند: چه کسی زباله ها را جمع آوری می کند، چه کسی آن را ایمن نگه می دارد. آنها دعوا می کنند و بحث می کنند و جنگ ادامه دارد. سپس داعش نیز به شهر می آید. شما همه آن را از طریق این شخصیت ها تجربه می کنید.

من یکی از طرفداران پر و پا قرص گزارشگر بزرگ آمریکایی مارتا گلهورن هستم که جنگ داخلی اسپانیا را پوشش می داد. او همیشه گفته است که شکل گزارش او نگاهی از زمین است، نه از سوی نخبگان یا افراد بزرگ. این در مورد این بود که مردم عادی چگونه درگیری را تجربه می کنند و این کتاب یک نمونه واقعا خوب است.

در بررسی آنها، نیویورک تایمز این کتاب را با کتاب اورول مقایسه کنید ادای احترام به کاتالونیا. شما سرخوشی انقلاب را دارید و بعد دچار سقوط می‌شوید، حس خیانت وقتی شکست می‌خورد.

شما واقعا برای مردم، داستان های فردی احساس می کنید. اکنون دوباره این کتاب را می خوانم و به عدم همدلی با افرادی که از مناطق درگیری فرار می کنند فکر می کنم. وقتی کتابی مانند این را می خوانید، واقعاً زندگی مردم را با جزییات جزئی درک می کنید و آنچه را که باید پشت سر بگذارند و چرا مجبور به ترک کشورشان می شوند را درک می کنید.

در مقیاس بزرگ‌تر، فکر می‌کنم این کتاب نکات جالبی را درباره انقلاب بیان می‌کند: شما شباهت‌هایی با انقلاب فرانسه و انقلاب روسیه می‌بینید. این میل است که مردمی که تحت حکومت خودکامه زندگی می کنند، خود را اداره کنند، صدایی داشته باشند، کنترلی بر زندگی خود داشته باشند، اما، متأسفانه، این آزمایش با خشونت وحشتناکی به پایان می رسد.

این یک گزارش برجسته است. آناند گوپال در مورد یک نیویورکی او در مورد این شهر منبج شنید و در سال 2017 به آنجا رفت و از آن گزارش داد. تا آن زمان، آنها بسیار مشکوک هستند. آنها واقعاً نمی خواهند با یک آمریکایی از همه مردم صحبت کنند. آمریکا آنها را ناامید کرد. جاهای زیادی در کتاب وجود دارد که آنها واقعاً امیدوارند آمریکایی‌ها بیایند و آنها را نجات دهند، اما البته هرگز این کار را نمی‌کنند – با وجود خطوط قرمز اوباما.

بنابراین کاری که گوپال انجام می‌دهد این است که تعدادی از شرکت‌کنندگان در داستان را جذب می‌کند و می‌گوید: “خوب، شما دوستان خود را ثبت نام کنید.” حدود 2000 مصاحبه و ساعت و ساعت نوار وجود دارد که او در این اثر داستانی خارق العاده می بافد. این مانند یک پازل یا چند ملیله زیبا بافته شده است.

اکنون کتابی داریم که به خانه نزدیکتر است. همین است سقوط لندن توسط پاتریک رادون کیف. او یکی دیگر از نویسندگان بسیار خوب است که قبلاً جایزه بیلی گیفورد را برای کتابش در مورد بحران مواد افیونی دریافت کرده بود. امپراتوری درد. داستانی که او در این کتاب می گوید چیست؟

این روایت گیرا از مرگ غم انگیز زک برتلر، نوجوان لندنی است. پس از مرگ او، والدینش متوجه می شوند که او زندگی دوگانه ای داشته است و خود را به عنوان پسر یک الیگارش روسی نشان می دهد. او ممکن است از بچه‌های پولدار اطرافش در یک مدرسه خصوصی بسیار گران‌قیمت در شمال لندن الهام گرفته باشد، یا ممکن است چیزهایی باشد که آنلاین دیده است، اما او این سبک زندگی را می‌خواست.

بسیاری از جوانان در حال خواندن این کتاب هستند و از نظر جمعیتی که به آن می رسد، یک پدیده انتشاراتی است. از دخترخوانده 25 ساله‌ام پرسیدم که چرا آن را دوست دارد و او گفت به این دلیل که از نسلی می‌آید که مردم عادت دارند زندگی‌های دوگانه یا متناوب آنلاین داشته باشند. این واقعیت که او این زندگی را با یک ماشین شیک می خواست در حالی که وانمود می کرد در یک ساختمان آپارتمانی واقعا گران قیمت زندگی می کند، بخشی از فرهنگ اینفلوئنسر است.

به عنوان یک والدین، هر کسی که تا به حال نوجوان داشته است با این کتاب ارتباط برقرار می کند. چقدر نوجوان خود را می شناسید؟ چقدر از کاری که آنها انجام می دهند اطلاع دارید؟ پس از آن احساس گناه وجود دارد که متوجه می شوید هیچ ایده ای نداشتید.

چیزی که من در مورد کتاب خیلی دوست داشتم این است که رادون کیف بعد بزرگنمایی می کند و پرتره ای از لندن می سازد، شهری که در طول زندگی من کاملاً دگرگون شده است. با شروع بیگ بنگ و مقررات زدایی از بازارهای پول در دهه 1980، ثروت عظیمی به لندن رسید. برخی از آنها مشروع و برخی نامشروع بودند. آهنربایی برای پول خارجی شد. این شهر را سربلند کرده است و از بسیاری جهات شهری ثروتمندتر و جذاب تر از آنچه بود است. اما افراد بسیار ناخوشایندی را نیز به همراه داشت.

علاوه بر این داستان غم انگیز و شخصی، این کتاب تقریباً شبیه یک فیلم هیجان انگیز است که پول روسیه و جنایات بین المللی را در بر می گیرد. همچنین کتابی در مورد اسرار شخصی است. رازهای زیادی وجود دارد، به ویژه از پدربزرگ زک، که او نیز زندگی مخفیانه ای داشت.

این یک صفحه واژگون است، یک مطالعه خوب. پاتریک رادن کیف با کتابش نگاه خارجی خود را به مشکلات ایرلند شمالی معطوف کرد چیزی نگو و من فکر می کنم او این کار را دوباره با مشارکت لندن انجام داد سقوط لندن.

آیا این داستان یک لندن فاسد است؟

بله، این تقریباً یک پرتره دیکنزی از لندن مدرن است، زیرا همه این شخصیت های خارق العاده را دارد. این در مورد زیر شکم تاریک شهر است که این بچه با دروغ هایش به آن کشیده شده است.

شما همچنین در هم تنیده ای از جامعه محترم لندن دارید، افرادی که از راه های قانونی ثروتمند شده اند و افرادی که ثروتمند نشده اند. متأسفانه، زاک که وانمود می کرد پسر یک الیگارش روسی است، مورد هدف چند جنایتکار قرار گرفت که فکر می کردند او پسری ثروتمند است و سپس وقتی متوجه شدند که او نیست، بسیار عصبانی شد.

خوب، ما اکنون در پنجمین کتاب در فهرست نهایی هستیم. نام دارد دیکتاتور بزرگ: زندگی باربارا کارتلند توسط متیو سویت می توانید با گفتن اینکه باربارا کارتلند کیست شروع کنید؟

باربارا کارتلند شاید پرکارترین رمان نویس تمام دوران باشد. او 723 کتاب نوشته است و دلیلش این زندگینامه است دیکتاتور بزرگ این است که او بیشتر آنها را دیکته می کند.

اکثر مردم بریتانیا در یک سن خاص می‌دانند که باربارا کارتلند کیست، زیرا او قهرمانی بزرگ‌تر از زندگی بود. او این چهره خارق‌العاده بود که همیشه لباس صورتی می‌پوشید، معمولاً صورتی تافته. او این مژه های مصنوعی سیاه فوق العاده بلند را داشت که با لاک چکمه پوشانده بود زیرا فکر می کرد از ریمل موثرتر است. او همیشه روی یک شزلون تصویر می‌شد که اطراف آن را پکنی‌های کوچک سفید کرکی احاطه کرده بود و کتاب‌هایش را اینطور دیکته می‌کرد.

چیزی که ما را به این کتاب کشاند این بود که این کتاب همچنین یک قطعه جذاب از تاریخ اجتماعی بود. باربارا کارتلند از سال 1901 تا 2000 زندگی کرد، بنابراین زندگی او به قرن بیستم می رود. این یک داستان بسیار بریتانیایی است و چیزهای زیادی در مورد سیستم طبقاتی بریتانیا به شما می گوید. او در یک خانواده ادواردایی نسبتاً طبقه بالا به دنیا آمد، اما آنها پول خود را از دست داده بودند. می توان گفت که باربارا با آرزوی بازپس گیری این ثروت تا پایان عمر خود رانده شد.

او در بیست و چند سالگی خود به بلوغ می رسد و یکی از جوان های باهوشی است که توسط Evelyn Waugh جاودانه شده است. سپس بیرون می رود و سعی می کند شوهری پیدا کند، اما مردان هم نسل او در سنگر جنگیده اند و از جنگ جهانی اول آسیب دیده اند.

او دو برادر کوچکتر دارد که آنها را در جنگ جهانی دوم از دست داد. یکی از آنها نماینده حزب محافظه کار بود. باربارا کارتلند در دهه 1930 بسیار ضد نازی بود، در زمانی که بسیاری از طبقه او مخالف بودند. این تا حدی تحت تأثیر برادر کوچکتر او بود که دوست چرچیل بود و در جریان مماشات استدلال کرد که ما باید در مورد هیتلر محتاط تر باشیم.

چیز دیگری که واقعاً ما را شگفت زده کرد این بود که متیو سویت به عنوان یک نویسنده واقعاً آسان است که او را مسخره کند، اما او این کار را نمی کند. خنده دار است – اشتباه نکنید – زیرا او از جهاتی ذاتاً یک شخصیت خنده دار است. اما با او با احترام رفتار می کند. او یک اسنوب رسوایی است، اما او مجبور نیست این را به شما بگوید. نشان می‌دهد، نه بیان می‌کند، و فکر می‌کنم در غیرداستانی این مهم است: من از اینکه به من می‌گویند درباره کسی فکر کنم متنفرم.

او این پرتره بسیار واضح از او را ترسیم می کند. او یک فرد بسیار متناقض بود. هر کتابی که او نوشت تقریباً از همین الگو پیروی می کند: یک زن عاشق مردی می شود، سپس بلافاصله همسر خوبی می شود و کار را رها می کند. باربارا کارتلند واقعاً اعتقاد نداشت که زنان باید کار کنند، بنابراین هر زمان که با او مصاحبه می شد و در مورد کارش سؤال می شد، می گفت: “من یک زن کارگر نیستم، من فقط داستان می نویسم.” اما او نان آور اصلی و بسیار فعال در جنگ بود. پس از جنگ، او یک مشاور محلی شد. او خانمی پرمشغله بود، نه کسی که از نشستن در خانه و بزرگ کردن بچه ها لذت می برد. او می خواست به آنجا برود، اما برخلاف تصورات عاشقانه اش بود.

کمی برای دختر بزرگش راین متاسفید. اکثر بریتانیایی ها می دانند که رین نه تنها با یکی از اعضای اشراف، بلکه با سه نفر ازدواج کرد – آخرین شوهر پدر پرنسس دایانا بود. بنابراین او لیدی اسپنسر بود که توسط فرزندان ناتنی‌اش با نام «باران اسیدی» در روزنامه‌ها جاودانه شد. با خواندن این کتاب، احساس می کنید که باران برای مادرش تقریباً مانند یک آزمایش است. او او را به خاطر باهوش بودن در مدرسه سرزنش می کند. او همیشه به باران می گوید که باید برای مردان جذاب باشد. از او انتظار می رود که خوب ازدواج کند و این یعنی پول و عنوان. او تقریباً یکی از آن شخصیت‌های کتاب را خلق می‌کند.

و آیا باربارا کارتلند یک دیکتاتور به هر دو معنای کلمه بود – آیا او به طرز باورنکردنی سلطه جو بود؟

او فوق‌العاده قدرتمند بود، اما من فکر می‌کنم «دیکتاتور بزرگ» به این واقعیت اشاره دارد که کتاب‌هایش را دیکته می‌کرد و فوق‌العاده پرکار بود. او 723 کتاب منتشر کرده است، و سپس متیو سویت به خانه اش دسترسی پیدا می کند و متوجه می شود که حدود 100 کتاب منتشر نشده دیگر نوشته است.

تاثیرگذار است، حتی اگر طرح ها و شخصیت ها فرمولی باشند.

میلیونی فروختند. زنان این کتاب ها را خریدند. آنها راه فرار از واقعیت را فراهم می کنند. من یک برادر شوهر از آفریقای جنوبی دارم که در شهری بزرگ شده است که در آن کتاب بسیار کمی وجود دارد. مادرش نظافتچی بود و از خانه دیگران کتاب می آورد، بنابراین او در جوانی در آفریقای جنوبی باربارا کارتلند را خواند.

در نهایت یک بیوگرافی دیگر داریم: مسافر: زندگی انقلابی جورج فورستر و جستجوی او برای انسانیت توسط آندره آ ولف

من عاشق این کتاب هستم. این در مورد یک شخصیت فراموش شده در تاریخ، جورج فورستر (1754-1794) است. او محقق و انسان شناس بود. به عنوان یک نوجوان 17 ساله، او به سفر دوم کاپیتان کوک رفت و وولف در کتاب توضیح می دهد که او در واقع به آن مکان ها رفته است – منتهی الیه جنوبی نیوزلند، اقیانوس آرام جنوبی. او در رد پای فورستر سفر می کند، و این یک کار واقعاً زنده و متقاعد کننده است.

سپس تحقیقات او وجود دارد. وولف به آرشیوهای آلمانی – نامه ها و یادداشت های روزانه اش – دسترسی دارد. خود فورستر نویسنده بسیار خوبی بود. در واقع او کتاب سفر کاپیتان کوک را نوشت و پرفروش ترین کتاب سفر در قرن هجدهم بود. او کاملاً مشهور بود و به دور اروپا سفر می کرد و برای گفتن داستان هایش به دادگاه دعوت می شد.

چیزی که او را کاملاً خاص می‌کرد این بود که برخلاف اکثر اروپایی‌های آن زمان، مردم بومی را که در سفر کوک با آنها روبرو شد به هیچ وجه پست‌تر نمی‌دید. او آنها را برابر می دید. در آن زمان اکثر اروپایی ها فکر می کردند برتر هستند و تمدن را به این مکان ها آورده بودند، اما او یک انسان گرا بود. او آنها را اعضای جامعه‌ای می‌دید که متفاوت از اروپایی‌ها رشد کرده بودند و تلاش واقعی برای یادگیری زبان‌ها و آداب و رسوم آنها انجام دادند.

او در ادامه زندگی بسیار جالبی داشت. او در دانشگاه های مختلف اروپا به عنوان آکادمیک مشغول به کار شد. او همچنین یک فمینیست بود. او با زنی ازدواج کرد که با او رفتار وحشتناکی داشت. آنها ازدواج آزاد داشتند و او همه این امور را داشت. او هیچ رابطه عاشقانه ای نداشت، اما احساس می کرد که او به آزادی برای ابراز وجود نیاز دارد.

او همچنین این پدر وحشتناک را دارد که گیاه شناس است و او را در کودکی از روسیه کاترین کبیر عبور داده است. فکر می کنم همدلی از همین جا سرچشمه می گیرد. اگر در ساعت ده برای چند سال به اطراف روسیه کشیده می شوید، سپس در سال های نوجوانی به لندن می روید و باید انگلیسی را یاد بگیرید – و کاملاً خودآموخته هستید – سپس در 17 سالگی به سفر کاپیتان کوک می روید، یاد می گیرید که دیدگاه های مختلف را ببینید. در زمانی که اکثر مردم در روستای خود بزرگ می شوند و هرگز آن را ترک نمی کنند، دانش او از جهان در سنین بسیار پایین باورنکردنی بود.

سرانجام در آغاز قرن بیستم انقلابی شد و به پاریس رفت. او در انقلاب فرانسه شرکت کرد که به ناچار آن را به وحشت تبدیل کرد و مردی بسیار سرخورده درگذشت.

پس این یک زندگی شگفت انگیز است. او نویسنده زیبایی است.

به نظر می رسد پنجره ای خارق العاده به قرن هجدهم باشد.

کاملا. همچنین داستان روشنگری است. وولف در مورد قرن 18 بسیار نوشت – او کتابی در مورد الکساندر فون هومبولت دارد. اختراع طبیعت. آخرین کتاب او، شورشیان باشکوه، برای رمانتیک های آلمانی بود. واقعا دوره جالبی بود.

خیلی ممنون از معرفی این کتاب ها طیف وسیعی از کتاب‌های فهرست نهایی امسال. آیا محدود کردن آن به شش عدد سخت بود؟

امسال سال بسیار قوی برای غیرداستانی بود، بنابراین رسیدن به فهرست نهایی بسیار سخت بود. من به او افتخار می کنم زیرا او بسیار متنوع است. داشتن فهرستی که شامل باربارا کارتلند و انقلاب سوریه و همچنین اسکندر مقدونی باشد کاملاً یک دستاورد است.

آنها کتاب های بسیار غنی هستند. من واقعاً از خواندن همه آنها لذت بردم.