من از خانواده ای مبارز هستم. ما ساکت و منفعل پرخاشگر نبودیم، احساسات بزرگی داشتیم و سر همدیگر در مورد آنها فریاد می زدیم. ما متوجه شدیم که احساسات بزرگ ما بیشتر از عشق بزرگ ناشی می‌شود، بنابراین دریغ نکردیم و اغلب کلماتی را پیدا می‌کردیم که سریع و عمیق بریده می‌شدند. بی رحمانه ترین چیزهایی که تا به حال به مادرم گفتم این بود که صادقانه آرزو کنم خانواده ما متفاوت باشد، او متفاوت باشد. روزها را در خانه دوستانم می گذراندم، در تخت آنها می خوابیدم، غذای آنها را می خوردم، رازهایم را برای پدر و مادرشان اعتراف می کردم. من هرگز در مورد اولین دوست پسرم، یا اولین بوسه یا اولین باری که یک دختر را بوسیدم، به مادرم نگفتم. من هرگز از او در مورد رابطه جنسی نپرسیدم، اما در عوض اولین بار که پریودم چند روز تاخیر داشت از مادر همسایه راهنمایی خواستم. من بزرگترین اهداف و رویاهایم را در سینه ام نگه داشتم و به مادرم هم اعتماد نکردم.
اینطور نیست که مادرم یک مادر “بد” بود یا اینکه قادر به تحمل احساسات یک دختر نوجوان نبود. اما خانواده‌های دیگری را می‌دیدم که جنگ‌هایشان را پشت درهای بسته نگه داشتند، چهره‌های مادرشان در خانه ماندند و محیطی گرم ایجاد کردند و بعد از مدرسه تنقلات درست کردند. من شاهد بودم که مادران دوستانم برای داشتن دختر بسیار هیجان زده بودند، آنها را به کلاس های رقص می بردند و موهایشان را مرتب می کردند، با هم در رختخواب دراز می کشیدند و رازهایی را با یکدیگر زمزمه می کردند. و من آرزوی همه اینها را داشتم، این ایده‌آل‌های فرضی را در برابر مادرم نگه می‌داشتم، او را به عنوان معیاری کاملاً جدا از اینکه او چه کسی بود و شرایط ما چگونه بود نگه داشتم.
مانند یک موش نشان می دهد که اینها تجربیات کاملا منحصر به فرد نیستند. اما آنها همچنین از آن دسته چیزهایی نیستند که مردم تمایل دارند با صدای بلند اعتراف کنند. این یک چیز است که بگوییم “من و مادرم در دبیرستان زیاد دعوا می کردیم.” ورود به کلمات ظالمانه خاصی که به این طرف و آن طرف فرستاده می شود، چیز دیگری است. مادران و دختران توانایی منحصر به فردی در صدمه زدن به یکدیگر دارند، مغز آنها با فرکانس هایی تنظیم شده است که می دانند بیشترین آسیب را به یکدیگر می زند. اگرچه این اولین فیلمی نیست که این پویایی را بررسی می کند، اولین فیلمی است که می توانم به یاد بیاورم که آن را از طریق این لنز خاص بررسی می کند.
این فیلم حول محور دو زوج مادر و دختر است. مینی با بازی کاترین مالن کوپفرر و مادرش باربارا (تارا مالن، مادر واقعی مالن کوپفرر) و کالی (کلویی کلمن) و مادرش هلن (سوفی اوکوندو). پویایی مینی با مادرش با عمیق شدن رابطه او با مادر بهترین دوستش، هلن، آشکار می شود. مینی، با آن خودخواهی که فقط نوجوانان قادر به انجام آن هستند، غم هلن را به نفع خودش نادیده می گیرد و خواهان آرامش و عشق است. هلن که مادر شدن را بیش از هر چیز دیگری دوست دارد، تا حدودی حاضر است چنین آرامشی را فراهم کند. همانطور که رابطه آنها عمیق تر می شود، مشخص می شود که مینی در مورد شرایط خانواده اش ناامن است. آنها پول کمتری نسبت به خانواده کالی دارند، باربارا تنها تامین کننده است و نمی تواند با مینی در خانه بماند، آنها نمی توانند ماشینی برای مینی بخرند، و خانه آنها کوچکتر از خانه کالی است. مینی هنگام غمگینی به مادرش تکیه نمی‌کند، و همچنین در اولین تجربه‌ی دوستی و رابطه‌اش با مادرش تلاش می‌کند تا با مادرش باز شود (و عجیب‌وغریب خودش را که به زیبایی در فیلم به تصویر کشیده شده است) کشف می‌کند. این فیلم نه تنها بر روی اعمال مینی، بلکه بر واکنش باربارا به آنها تمرکز دارد، اغلب صورت باربارا را در حالی که مینی به او توهین می کند یا در حالی که دخترش را در حال معاشقه با معشوقش می شنود، می گیرد و متوجه می شود که او از این لحظات مهم زندگی دخترش آگاه نیست.
همه این زنان در حالی که سعی می کنند بدون کالی در این دنیای جدید حرکت کنند به یکدیگر آسیب می رسانند. یک موش به ما یادآوری می‌کند که ما افراد را فقط در شرایط و زمینه‌های خاصی می‌شناسیم، و در برخی موارد فقط در چارچوبی وجود داریم که برای دیگران، حتی کسانی که بیشتر دوستشان داریم، چه کسی هستیم. هم هلن و هم مینی مجبور می شوند بدون این شخص دیگری که خیلی دوستش داشتند، دوباره فکر کنند که چه کسی هستند – مینی می فهمد که او فراتر از اینکه فقط “بهترین دوست کالی” باشد، کیست و هلن یاد می گیرد که او فراتر از “مامان کالی” کیست. مینی و هلن هر دو به عنوان ماهواره به دور کالی می چرخیدند، کالی با گرانش و نور بی اندازه خود آنها را به سمت خود می کشاند. اما هر دو او را فقط در آن زمینه خاص می شناختند. در طول راه، هر دوی آنها بیشتر می‌آموزند که کالی برای دیگران چه کسی بوده است، هدیه کوچکی که در اعماق اندوه آنها داده شده است. فیلم به طرز تلخی تاکید می کند که انواع غم یکسان نیستند، اما همه واقعی هستند.
دو کارگردان شیکاگو، الکس تامپسون و کلی اوسالیوان (یک نور شبح وار) به طور ماهرانه واقعیت این افراد و این وضعیت را به تصویر بکشد. فیلمنامه O’Sullivan یک پرتره کاملاً درک شده از غم و اندوه ارائه می دهد که در پس زمینه بلوغ تنظیم شده است. در مجموع، این اثر در یک واحد تسخیرکننده و شفابخش است. شخصیت‌ها و محیط‌ها کاملا واقعی هستند – همه ما افرادی را درست مثل آنها ملاقات کرده‌ایم، همه ما در آشپزخانه‌ها، اتاق‌های نشیمن و اتاق‌خواب‌های نوجوانان نشسته‌ایم که چنین حسی دارند، و همه ما نوعی از احساسات آنها را احساس کرده‌ایم. و ما دقیقا می دانیم که همه آنها به دلیل بازی ماهرانه روی صفحه چه احساسی دارند. مالن کوپفرر در نمایش بی سر و صدا و مطمئن خود از مینی فوق العاده است و به خوبی ناامنی های نوجوان و آن اندوه عمیق را به تصویر می کشد. اوکوندو نیز در نقش هلن می درخشد و اغلب فقط با صورتش چیزهای زیادی می گوید بدون اینکه در ملودرام بیفتد.
تامپسون و اوسالیوان چیزی لطیف، سرشار از انسانیت و عمیقاً متحرک خلق کرده‌اند. آنها داستان ساده‌ای را انتخاب کردند و در عوض آن را به شبکه‌ای از روابط گسترش دادند، دنیایی را حول این زندگی گمشده ساختند و برخی از ظریف‌ترین پویایی‌های مادر/دختری را که تا به حال روی صفحه دیده‌ام حفظ کردند. ما نمی توانیم رفتار خود را در دوران نوجوانی تغییر دهیم. ما نمی توانیم شخصیت والدینمان را تغییر دهیم. و ما نمی توانیم چیزهای بدی را که تجربه کرده ایم تغییر دهیم. همانطور که فیلم به ما یادآوری می کند، “حرکت رو به جلو وجود ندارد، فقط زندگی رو به جلو وجود دارد.” چقدر خوشبختیم که هنری داریم که به ما کمک می‌کند در زندگی رو به جلو، در غم و اندوه و در روابط پیچیده‌مان زندگی کنیم. یک موش مثل پتوی گرم دورم پیچیده و به من یادآوری می کند که من در این احساسات و این تجربیات تنها نیستم و به من یادآوری می کند که انسان بودن چقدر فوق العاده است، حتی وقتی سخت است و حتی وقتی ناقص هستیم.
