لیست پخش موسیقی Emma Smith-Stevens Book Notes برای مجموعه داستانش Greyhounds – Largehearted Boy

در مجموعه یادداشت‌های کتاب، نویسندگان یک لیست پخش موسیقی را ایجاد می‌کنند و درباره آن بحث می‌کنند که به نوعی با کتاب اخیراً منتشر شده آنها مرتبط است.

مشارکت کنندگان قبلی عبارتند از Jesmyn Ward، Lauren Groff، Bret Easton Ellis، Celeste Ng، T.C. بویل، دانا اسپیوتا، حنیف عبدراکیب، اندرو شان گریر، رکسان گی و بسیاری دیگر.

اما اسمیت-استیونز یکی از رمان های مورد علاقه من در قرن، استرالیایی را با مجموعه داستان های شگفت انگیز و تکان دهنده، Hounds ادامه می دهد.

فهرست کتاب در مورد کتاب نوشته است:

“در یک نقطه عطف خاص، همسایه‌ها، یک بیوه، همسایه‌اش را مشاهده می‌کند که با اختلال احتکار دست و پنجه نرم می‌کند، در بازپروری سگ‌های تازی بازنشسته معنا و لذت می‌یابد، اما نمی‌تواند در برابر این شادی مقاومت کند. این داستان‌ها که با طنز سیاه و با نثری تند ارائه شده‌اند، با طرفداران کریستن روپنیان (می‌دانی که این را می‌خواهی (می‌دانی که این را می‌خواهی، èneit-20) صفر، 2025)’.

به قول خودش، در اینجا لیست پخش موسیقی Book Notes Emma Smith-Stevens برای مجموعه داستان Greyhounds آمده است:

من در حال نوشتن اولین کتابم هستم، رمانی به نام استرالیایی، با خلق داستان ها همپوشانی داشت سگ های شکاری، که حدود چهارده سال طول کشید. در تمام این مدت داستان های کوتاه، مقاله و گاهی طنز منتشر می کردم. وقتی متوجه شدم که خوانندگانی دارم، یا حتی می‌توانم بالقوه – به‌ویژه زمانی که آثارم به صورت آنلاین ظاهر شدند- از ایده «نوشتن از زندگی» وحشت کردم. به هر حال زندگی من یاد فرهنگ هایی می افتم که مردم معتقدند اگر از کسی عکس گرفته شود، روحشان را می دزدد. می ترسیدم اول شخص بنویسم. رمان من درباره فردی از آن سوی دنیاست. اما گوش کن حافظه است تخیل، داستان هایی که برای معنا بخشیدن به زندگی خود می سازیم – پس همه چیز احمقانه است. شخصیت من، زندگی من از ایده های من جدا نیست. با این حال، وقتی لباس‌های خیلی تنگ زیر نور فلورسنت می‌پوشیدم، احساس می‌کردم یک مکاشفه تحقیرآمیز، گوشت رنگ پریده به هم چسبیده.

وقتی به خاطرات فکر می کنم چند سال پیش شروع به نوشتن کردم، در حالی که سگ های شکاری نویسنده بزرگ جنوبی و معلم مدرسه من، پجت پاول، هنوز یک کار در حال پیشرفت بود. ادیستو، حال و هوای پرسشی، نیل) شدیداً به من هشدار داد که «من-بیشتر» را ننویسم. من فکر می کنم او از گور ویدال نقل قول می کند. بیش از سه سال سعی کردم خاطره ای بنویسم که یک بار در آن حضور نداشتم. یک ترفند هوشمندانه، اگر کسی بتواند آن را انجام دهد این اتفاق می افتد. من نمی توانم چه کسی می تواند؟ ناباکوف ببینید: هارلکین ها را ببینید (1974). از اینکه به ترتیب من، شکارچیان مار نیل و پروانه را تحقیر کردید، سپاسگزارم.

*

داستان های موجود در سگ های شکاری این می تواند غم انگیز باشد، و اگر می دانستید چه چیزی از حافظه چشمک می زند، چه چیزی پس از نوشتن استرالیایی در نوشته‌ام شروع به دعوت کردم، شاید بدتر از این می‌شد. من نمی دانم، هر چند، و واقعا مهم نیست. سگ های شکاری از داستانی بودن سود می برد.

نه، افسرده کننده نیست، فقط غم انگیز است، جایی که زندگی دردناک است. خنده دار هم هست این یک “کتاب جنسی” نیست، اگرچه من از این که زمانی توسط یک نویسنده ستاره “نویسنده جنسی” نامیده می شدم، تملق داشتم. سلام: این فقط من هستم که تمام تلاشم را می کنم تا حقیقت را بگویم، با استفاده از دروغ های بی پروا و چند حقیقت-حقیقت اینجا و آنجا. مطالب مربوط به فضانوردان در داستان “مدار” – این یک واقعیت است. ایستگاه فضایی، دستی دراز شده. همانطور که گفتم چه کسی اهمیت می دهد؟

فکر دیگر: داستان یا دروغ است یا درست. بستگی به عمق تخیل و همدلی دارد. سبک، ریتم، سکوت؛ صداقت و عمق احساس و دقت; و یک میل سرکوب ناپذیر برای ساختن جملات چنان فشرده که به نظر برسد. صدق یا نادرستی در صفحه به واقعیت یا افسانه اشاره نمی کند، بلکه به ترکیبی در هسته کلمات اشاره دارد که به ترتیب خاصی توسط یک ذهن تنظیم شده است. و در نهایت به این می رسد که آیا آن ذهن وقتی به مرکز آشفته خود نگاه می کند نترس است یا ترسناک.

*

سگ های شکاری یک حجم باریک است که توسط کری گاس طراحی شده است. شاید از خود بپرسید که چگونه آن را بخوانید. آنجاست. آن محفظه کوچک بالای جناغ را درست زیر سیب آدم باز کنید و یک سنگ سنگین و سرد را درون آن قرار دهید، سنگی که اشک را اجتناب ناپذیر می کند و قورت دادن را بسیار حس می کند… خدای من، که سنگ؟ ابسیدین شاید چشم ببر. در هر صورت، جلا داده می شود، زبر یا دندانه دار باقی نمی ماند. نگران نباش من فقط آنجا ایستاده ام و منتظر پرداخت هزینه بنزین هستم، خواربارم را در اداره پست چک می کنم و بعد فکر می کنم: مردم زیبا هستند. یا به یاد بیاورم که چگونه زنی 60 ساله ای که روی باجه عوارضی قبل از پل کینگستون-راینکلیف کار می کرد، گفت: “روز خوبی داشته باشید” و من لبخند زدم – و دور از چشم ها، گریه کردم. بعداً، مردی را می‌بینم که همزن قهوه را در پمپ بنزین روی زمین پرتاب می‌کند، و فکر می‌کنم: همه ما مستحق یک مرگ وحشیانه هستیم، به جز معجزات روشنایی که در بین ما وجود دارد: زن در باجه عوارض، نوزادان و کودکان، اوه … و فرشتگان، واضح است. من به فرشتگان اعتقادی ندارم، اما 70 درصد آمریکایی ها این اعتقاد را دارند. آیا این کافی نیست؟ برای من؟ و شما

*

سگ های شکاری غم انگیز است، اما چه چیزی غم انگیز نیست؟ و چه کسی؟ آیا شما غمگین هستید اگر نه، خوب هستید؟ کتاب هم سرگرم کننده است. من از کلمه “بی پروا” متنفرم و خوشبختانه این کار را می کنم سگ های شکاری این برای افرادی نیست که برای کلمه “خنده دار” خیلی خوب هستند، اما به جای آن می گویند “بیهوده”.

*

در تاریخ 15/12/2015 مریض شدم. از آن روز که از خواب بیدار شدم حتی یک لحظه هم احساس بیماری نکردم. آنها در ابتدا متوجه شدند که من مبتلا به بیماری لایم و یک بیماری دیگر منتقله از کنه به نام بابزیا هستم. من یک سال با آنها رفتار پرخاشگرانه ای داشتم، اما بدتر از همیشه بود. سپس تشخیص داده شد که به سه بیماری خودایمنی و عوارض مختلف مبتلا هستم. آنها به چرخش ادامه می دهند. من تزریق می کنم، دارو مصرف می کنم، چندین بار در روز به پیاده روی سگ هایم ادامه می دهم، سعی می کنم به عقب نگاه نکنم.

دیروز دیدم خونم روی پورتال بیمار لعنتی کار می کند. سعی میکنم باشم هر چه هست، اما بد بود بزرگنمایی کنید و خواهید دید که چیزهای بزرگ، عظیم و عظیم در هم می آمیزند، در هم می آمیزند، گیج می شوند و بین و بین یکدیگر جریان دارند. همیشه. همه چیز به هم ریخته است. من زندگی ام را دوست دارم. بدنم مرگم را می خواهد. من می خواهم بیماری ها ناپدید شوند. من هر کاری می کنم. من با کشتی پایین می روم، اما من کشتی هستم – و اقیانوس. من در مورد ارواح و اشکال در میدان دید خود صحبت می کنم.

*

دیروز تولد شوهرم اس بود و من دیدم که چهار خواهرزاده کوچکمان – دختران برادرش – روی او جمع می‌شوند، وقتی وارد خانه‌شان شدیم و اسمش را که اشتباه تلفظ می‌کردند فریاد می‌زدیم. بعداً، سی، هشت ساله و بزرگ‌تر، دستورالعمل‌های دقیق بازی اختراع خود را برای من، شوهرم و دو خواهر کوچک‌ترش صادر کرد (خواهر چهارم نوزادی بود)… سی مهماندار هواپیما و همچنین مسافری بود که به نوشیدنی نیاز داشت، و وقتی مسافر به دستشویی می‌رفت، سی دوباره به‌عنوان دوقلوی شیطانی خودش ظاهر می‌شد. او به همه ما فهرستی از قوانین رفتاری داد که من و شوهرم از رعایت آنها کوتاهی کردیم. خواهرهای کوچکش می توانستند. آن صحنه – خنده های دختران، تمام شادی مشترک ما – واقعی تر و واقعی تر از من بود.

*

یادم می آید که در مرکز یک بیمارستان بزرگ که شبیه اتاق عمل بود، دراز کشیده بودم، با وجود اینکه در حال جراحی نبودم، پس چرا باید اینطور باشد؟ سه زن با پیش بند سفید که روی سینه هایشان اسمشان و M.D گلدوزی شده بود وارد شدند. به طور مبهم می‌توانستم حس کنم که دارند صحبت می‌کنند، اما به نظر می‌رسید که در فاصله زیادی هستند. به ذهنم خطور نمی کرد که ممکن است من موضوع صحبت آنها باشم. احساس می کردم یک فضول هستم. سپس یک دکتر که نگران به نظر می رسید از بقیه پرسید که آیا من EEG داشته ام یا خیر. همکارش گفت: بله، 48 ساعت و L.P. چیزی، نتایج یک چیزی بود. ناگهان در یک مین فریم، در بدنم، یک دانه تنها در یک غلاف بودم. دکتری بلند قد با موهای فرفری قهوه ای و لبخندی ملایم گفت: «اینجاست. احساس می کردم بچه هستم.

من چیز زیادی از صحبتم با این دکتر به یاد ندارم. شاید یک کلمه هم نگفتم. می دانم که او درباره یک کتاب به من گفت. عنوان “زمستان” بود. شاید زمان زمستان یا زمستان گذرانی. او گفت: “این را کاترین نوشته است… اوه لعنتی من نام خانوادگی او را به خاطر نمی آورم. کاترین با ک” دکتر به سمت ریل گاری من رفت و بالای سرم ایستاد، اما نه بالای سرم. (تفاوت زیادی وجود دارد.) مانند موج رویایی: موجی که محافظت می کند و هرگز نمی شکند. او گفت: “شما در زمستان زندگی خود هستید.” بعدش یادم نمیاد چی گفت چون با اینکه خیلی بهترم، چند سالی هست که تو خونه بودم، میتونم خیلی واضحتر فکر کنم و مردم در فاصله درستی از من هستن، هنوز کمی یخ زده ام، قسمت هایی از بدنم بخار میکنه، وقتی بیدار میشن تپش میزنه، مخصوصا وقتی لمس میشن. برف همچنان می بارد، یخ مانند سوزن از شاخه های درخت. با این حال، من حرکت می کنم، من به جایی می روم. صبح روز بعد دکتر مو فرفری دوباره ظاهر شد. سعی کردم حرف بزنم اما نشد. بعد در حالی که داشت از در بیرون می رفت، گفتم: کاترین با ک. برگشت و لبخند زد. “یادت هست.”

لحظات انسانی در فضاهای پزشکی فوق العاده زیباست. هیچ راهی برای توصیف آنها وجود ندارد جز اینکه بگوییم، دوباره به فرشتگان برمی گردیم، چیزی بهتر از یک وعده – چیزی بزرگتر و واقعی تر از زندگی خودت که به عنوان یک کره به تو داده شده است. نه، کل کائنات

*

زمانی که در کافی شاپ های پر سر و صدا نشسته بودم و در حین نوشتن می توانستم به موسیقی گوش کنم. الان حداقل به فضاهای نیمه خصوصی برای فکر کردن و نوشتن نیاز دارم. آهنگ‌های لیست پخشم را بالا و پایین می‌کردم و به داستان‌هایی فکر می‌کردم که در مجموعه عکس‌ها و نقل قول‌هایم در Craigslist تصور می‌کردم و جمع‌آوری کردم. گاهی به داستان های خودم فکر می کردم. آن روزها، سال ها، آن زندگی قدیمی، راه می رفتم و راه می رفتم.

سال‌های اولیه نوشتن این داستان‌ها را با قدم زدن در مسیر قطار در راینکلیف، ژرمن تاون و هادسون، شهرهایی در دره هادسون نیویورک گذراندم. برای یک سال، وحشتناک، من در لس آنجلس زندگی می کردم، می خواستم شهامت رقصنده شدن را داشته باشم، در حالی که در پیاده رو گریه می کردم با یک پسر آشنا شدم، بیش از حد به اشتراک گذاشتم، او زیاده روی کرد، می دانید. من به تحصیلات تکمیلی در دانشگاه فلوریدا در گینزویل رفتم – در آن سال‌ها، سه رکورد طلایی در حال چرخش بودند که این آهنگ‌ها را مدام پخش می‌کردند و آهنگ‌های جدید اضافه می‌کردند. من الان در بروکلین زندگی می کنم. تیم پزشکی من به من گفت که در نیویورک بمانم، بنابراین من با شوهرم و دو سگ نجات آذربایجانی، مشتاقان بی خانمان، لنا و باب، به ماساژ درمانگر تبدیل شده اند.

من و شوهرم به بروکلین نقل مکان کردیم تا نزدیک پزشکان و خانواده ام باشیم. بوم: همه گیری من و شوهرم تقریباً بلافاصله کووید گرفتیم. بلافاصله در یک تریلر با بخاری در بیمارستان Maimonides آنتی بادی های مونوکلونال به من تزریق شد – آنتی بادی ها جادویی بودند. سه روز بعد احساس بهتری نسبت به سال‌ها داشتم. به زودی اثر از بین رفت، اما چیز جدیدی ممکن به نظر می رسید. به نظر می رسد ممکن است.

*

می توان گفت که این ها آهنگ های عاشقانه، آهنگ هایی در مورد شیاطین، آهنگ هایی در مورد اشتیاق و آرزو، و آهنگ هایی در مورد لمس خود هستند. آهنگ در مورد حسادت. من برای آنها گریه می کنم، دلم برایشان تنگ شده، جهنم، کی به آنها نیاز دارد؟ همه این موارد دلگرم کننده است. در این چیزها زندگی وجود دارد. موسیقی مرا می‌ستاید و به جلو می‌برد – هرگز در خانه. من یکی ندارم (منظورم به معنای واقعی کلمه، من و شوهرم یک آپارتمان اجاره کرده ایم – نگران نباشید.) با این حال، تنها خانه واقعی که می شناسم بدن من بوده است. من را بیرون کردند. جلو می روم، روی لبه صندلی ام، پدال را فشار می دهم، آن را به سمت عشق، گرسنه، گرسنه برای زندگی بیشتر، عشق بیشتر، زندگی بیشتر، عشق بیشتر نشان می دهم. پیدا کردن راه خانه

*

شروع کردم به جفت کردن لیست پخش پس من می دانم که شما واقعی هستید با عکس‌هایی از کریگزلیست در دوران اوج: پیشرفت در تحصیلات تکمیلی، پیدا کردن دوستان جدید، یافتن مربیان، اختلال دوقطبی من تا حد زیادی در حال بهبودی است. وقتی شوهرم را کاندیدای تحصیل در مقطع کارشناسی ارشد در رشته نویسندگی خلاقانه کرد، ملاقات کردم. وقتی چند ماه بعد از ازدواجمان مریض شدم، قطع کردم پس من می دانم که شما واقعی هستید. حدس می‌زنم که خودم آنقدر احساس واقعی نداشتم. خیلی ناامید بودم برای تسکین. ابتدا به مایع چشمان دکترها نگاه کردم، آبی، فندقی، قهوه ای، سبز. گاهی اوقات فکر می‌کردم که ممکن است گریه کنند، ممکن است در حال حاضر گریه کنند، درست در مقابل من، دیواری درخشان از اشک – و می‌دانستم که چشمانم برای جلوگیری از سرریز شدن آنها فشار می‌آورد.

واقعیت مهم در مورد این ترکیب این است که من این آهنگ‌ها را برای Tumblr که داشتم جمع‌آوری کردم – داستان‌هایی که در آگهی‌های شخصی در Craigslist (بیشتر «ارتباط از دست رفته») در مورد نیاز، تنهایی، دلتنگی، خشم، عشق، دلشکستگی، اشتیاق، رها شدن، پوچی یافتم. این لیست پخش به عنوان یک موسیقی متن در Tumblr به همراه عکس های زیر (و بسیاری دیگر) تعبیه شده است. به نوعی این آهنگ ها خود را به عنوان یک لیست پخش آشکار برای معرفی کردند سگ های شکاریموسیقی، تصاویر، و زیرنویس‌های قرض‌گرفته‌شده از «اتصالات از دست رفته» و سایر داده‌های شخصی Craigslist در مجموع به عنوان خوانده می‌شوند. پس من می دانم که شما واقعی هستید.

به یاد داشته باشید که چگونه در پست‌های سایت، مردم می‌گفتند: «دختر پرواز را در خط موضوع قرار دهید تا بدانم شما واقعی هستید» یا «WICCA N WANDS را بنویس تا بدانم واقعی هستی؟» بنویس “دوستت دارم برای همیشه” تا بدانم تو واقعی هستی.” بنویس “پسر بزرگ” بنویس “همسر آینده من مانگا” بنویس “فرشتگان همه جا” تا بدانم تو واقعی هستی.

پس من می دانم که شما واقعی هستید

همچنین در پسر بزرگ دل:

لیست پخش اما اسمیت-استیونز برای رمانش استرالیایی

برای پیوندهای کتاب و موسیقی تقویت‌کننده، فهرست‌های پخش مضمون، مجموعه‌ای از پست‌های ویژه پسر بزرگ دل، و موارد دیگر، خبرنامه هفتگی Largeharted Boy را بررسی کنید.

اما اسمیت استیونز نویسنده استرالیایی است. نوشته های او در مجله BOMB، Lit Hub، The Rumpus و جاهای دیگر ظاهر شده است. او در بروکلین، نیویورک زندگی می کند.

اگر از کاری که برای پسر بزرگ دل انجام می شود قدردانی می کنید، لطفاً از سایت حمایت کنید تا آن را قوی نگه دارید.

متصل شد